Αλβανική -κι όχι ελληνική-η καταγωγή των Αρβανιτών

Οι αλβανικοί μεσαιωνικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο

Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες – μελέτες  από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ. K. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.

 Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά. 

Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.

Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.

Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς

Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους Αλβανούς. Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.

     Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι  γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές – λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.

     Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και  άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας Έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)

     Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν  μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.

    Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)

     Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.

*     *     *

   Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί  ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 – 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).

     Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Ρούμελη, η Αττική, η Μεγαρίδα, το μεγαλύτερο μέρος τής Βοιωτίας, η Πελοπόννησος (όλη η Αργολίδα και η Κορινθία μέχρι την ανατολική Αχαΐα και τη βόρεια Αρκαδία, οι πλαγιές τού Ταΰγετου -Βαρδούνια-, Κάβο Μαλιά -Βάτικα-, βόρεια Καρύταινα, Πύλος, Κορώνη), η νότια Εύβοια και πολλά νησιά (Άνδρος, όλη η Ύδρα, όλες οι Σπέτσες, όλη η Σαλαμίνα, μέρος τής Αίγινας, καθώς και πολλά νησιά τού Αιγαίου, π.χ. Κέα, Κύθνος, Σκόπελος, Ίος, Σάμος, Κάσος κ.ά.) γέμισαν από Αλβανούς, πολλοί από τους οποίους ακόμα και σήμερα μιλούν την αλβανική (αρβανίτικα). (Βλ. Σπυρ. Λάμπρου: «Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών» στην «Επετηρίδα Συλλόγου Παρνασσού», τ. 1, 1896, Μ. Λαμπρινίδου: «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον», Αθήνα, 1907, Ιωάννη Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», Αθήνα, 1950, Π. Φουρίκη: «Μελέτες και άρθρα», στη  «Λαογραφία», τ. 9, 1926, σελ. 507-563, στο περιοδ. «Αθηνά», τ. 40, 1928, σελ. 26-59 και τ. 43, 1931, σελ. 3 και πέρα, στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1922, σελ. 404-420), Δ. Πασχάλη: «Οι Αλβανοί εις τας Κυκλάδας», στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1934, σελ. 262-282.) 

     Πλήθος Αλβανών κατέκλυσαν και τα Ιόνια. Σύμφωνα με τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, έως το 1470, είχαν έλθει 15.000 στη Λευκάδα από την Ήπειρο και 10.000 στη Ζάκυνθο. («Ιστορία τής Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», τόμ. III, σελ. 47.) Το 1528 ο Αλβανικός πληθυσμός τής Ζακύνθου είχε αυξηθεί στα 17.255 άτομα.

     Ο μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας, ανακάλυψε στα αρχεία τής Βενετικής Δημοκρατίας έγγραφα και διατάγματα, που μας μιλούν γι΄ αυτές τις αλβανικές μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με αυτά, στις 30.4.1541, αποφασίστηκε από την Βενετική Γερουσία η εγκατάσταση τεσσάρων σωμάτων Αρβανιτών με αρχηγούς τους Παύλο Μπούα, Ρεπούση Μπουζίκα, Γιώργο Γκερμπέση και Αλέξη Γκαμπριέρα στις Βενετικές κτήσεις τής Κρήτης, Ζακύνθου, Κεφαλλονιάς και Κέρκυρας.

   Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους, που εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τις αρχές τού 16ου αιώνα. Στο χάρτη εικονίζεται ένα μέρος τής Κεφαλονιάς· όλα τα τοπωνύμια είναι σε -άτα, εκτός μιάς Παναγιάς και μιάς Αγίας Ευφημίας.

     Μέχρι σήμερα συναντάμε στα μέρη αυτά Αρβανίτικα ονόματα. Στην Κρήτη: Κούντουρος, Βρεττός κ.λπ.. Στη Ζάκυνθο: Σιγούρος (Σγούρος ή Σγουρός), Μάτεσης, Δούσμανης, Μάρμορης, Κόκλας κ.λπ.. Στην Κεφαλλονιά υπάρχουν ολόκληρα Αρβανιτοχώρια: Κομποθεκράτα (Κομποθέκρα), Μουζακάτα (Μουζάκι), καθώς και ονόματα, όπως Μενάγιας, Λουκίσιας.

     Στην Κεφαλλονιά πρωτοκατέβηκαν οι Αρβανίτες με άδεια τής Βενετσάνικης Διοίκησης τον Μάιο τού 1502 με αρχηγούς τον Γιάννη Σπάτα, Σγούρο Καγκάδη Μπούα, Θόδωρο Μαρκεζίνη, Νικόλα Μενάγια κ.λπ.. (Κ. Σάθα: «Ελληνικά ανέκδοτα», τόμ. Α΄). Ο Θόδωρος Μπούας Γρίβας εποίκισε στα 1502 επίσης, την σχεδόν έρημη κι ακατοίκητη Ιθάκη.

     «Ο Μαραθών, αι Πλαταιαί, τα Λεύκτρα, η Σαλαμίς, η Μαντινεία, η Είρα και η Ολυμπία κατοικούνται νυν από Αλβανών και όχι υπό Ελλήνων. Ακόμη και εις τας οδούς των Αθηνών, καίτοι διατελούσης ήδη τόσων χρόνων πρωτευούσης τού Ελληνικού βασιλείου, η Αλβανική γλώσσα ακούεται ακόμη μεταξύ των παιδίων των παιζόντων εις τους δρόμους παρά τον ναόν τού Θησέως και την πύλην τού Αδριανού». (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).

     Παρακάτω θα εξετάσουμε τους αλβανικούς αυτούς εποικισμούς αναλυτικότερα.

Γενική παρακμή – ερήμωση τού ελλαδικού χώρου

     Στην Αθήνα, οι ανασκαφές τής Αγοράς απέδειξαν, ότι υπήρξαν εκτεταμένες καταστροφές γύρω στο 580 κι ύστερα μια περίοδος πρόχειρων καταλυμάτων, πού διάρκεσε μέχρι το δεύτερο μισό τού 7ου αιώνα, Στή συνέχεια η περιοχή τής Αγοράς εγκαταλείφθηκε τελείως και ο οικισμός περιορίστηκε στην Ακρόπολη και σε ένα μικρό οχυρωμένο περίβολο προς τη βόρεια πλευρά της.

     Στην Κόρινθο, πολλοί από τους κατοίκους της κατέφυγαν στην Αίγινα περί το 580, ενώ η βυζαντινή παρουσία διατηρήθηκε στο απρόσιτο φρούριο τής Ακροκορίνθου. Στήν υπόλοιπη Πελοπόννησο όλες οι πόλεις εξαφανίστηκαν. Ο Cyriaco de Pizicolli, γνωστός ως Κυριακός ο Αγκωνίτης, Καλαβρός αρχαιολάτρης περιηγητής τού ιε΄ αιώνα περιγράφει ως εξής τη Σπάρτη: «Είδαμε τα ερείπια μεγάλης πολιτείας, περιφανή αγάλματα, μαρμαρένιους κίονες και επιστύλια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στους αγρούς. Από τα μέγιστα κι επιφανέστατα κτίρια απόμειναν το γυμναστήριο από λείο μάρμαρο και πολλά μαρμάρινα βάθρα αγαλμάτων».

     Για την κεντρική Ελλάδα οι μαρτυρίες που έχουμε είναι σποραδικές. Στις Βοιωτικές Θήβες δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη αστικής ζωής ανάμεσα στον 6ο και το δεύτερο μισό τού 9ου αιώνα. Οι Φθιώτιδες Θήβες στη θεσσαλική ακτή καταστράφηκαν στο τέλος τού 6ου ή τον 7ο αιώνα. Ούτε μία παλαιοχριστιανική εκκλησία δεν έμεινε όρθια σε όλη την Ελλάδα με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Δεν υπάρχει κανένα δείγμα οικοδομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο 600 περίπου και στα πρώτα χρόνια τού 9ου αιώνα.

     Η Θεσσαλονίκη, έδρα τού έπαρχου τού Ιλλυρικού, παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων. Τα τείχη της, πού πιθανόν χτίστηκαν περί το 450, περιέκλειαν μια σημαντική έκταση: περίπου 1.750 μέτρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 2.100 μέτρα από βορρά προς νότο. Πέντε φορές πολιορκήθηκε από τους Σλάβους και τους Αβάρους κι επανειλημμένα προσβλήθηκε από το λοιμό και την πείνα.

     Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν πολλαπλά κρούσματα πανώλης σε πολλά μέρη τού ελλαδικού χώρου. Ειδικά τo 746 η πανούκλα, που μεταδόθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό. Ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός τού λοιμού και κάνοντας λόγο για την τότε κάθοδο των Σλάβων γράφει, πως «εσλαβώθη πάσα η χώρα» («Περί θεμάτων», ΙΙ, 3). (Για τους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο θα παρουσιασθεί ειδική σχετική μελέτη προσεχώς στην «Ελεύθερη Έρευνα».) Στη «λειψανδρία» αναφέρεται κι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» (τόμ. Δ΄, σελ. 391). Το 1348 η πανούκλα, που έμεινε γνωστή στη μεσαιωνική ιστορία σαν μαύρος θάνατος, θέρισε τη Μεσόγειο και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, από τη Μόσχα ως τη Φλάνδρα. Οι πληθυσμοί των ελληνικών ακτών και των νήσων αποδεκατίστηκαν και πάλι.

    Από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα υπήρξε θαλασσοκρατία των Αράβων, οπότε η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η Κρήτη έχει μεταβληθεί από το 823 σε ορμητήριο των Αράβων πειρατών, που ερήμωσαν τα νησιά τού Αιγαίου και τις ηπειρωτικές ακτές. Πολιορκήθηκε η Πάτρα. Η Νικόπολη δέχθηκε επίθεση. Η Αίγινα καταστράφηκε. Η Πελοπόννησος λεηλατήθηκε, εξαφανίστηκε η Δημητριάς. Το 904 οι Σαρακηνοί πειρατές κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη κι αιχμαλώτισαν 22.000 ανθώπους.

     Ο Λέων Χοιροσφάκτης, πρεσβευτής τού Βυζαντίου στους Άραβες τής Μάλτας, τής Ταρσού και τής Βαγδάτης, υπερηφανευόταν, ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει (πέτυχε «αλλάγιον») εκατόν είκοσι χιλιάδες αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τις επιδρομές των πειρατών στα εδάφη τής αυτοκρατορίας. Τη θαλασσοκρατία των Αράβων ακολούθησαν οι νορμαδικές επιδρομές και οι σταυροφορίες. Η πειρατική δράση ξανάρχισε ακολουθώντας την πορεία των δραματικών γεγονότων, που συντάραξαν την ανατολική λεκάνη τής Μεσογείου. Έτσι και κατά τον 12ο αιώνα ήταν αβέβαιη η έκβαση τού ταξιδιού στο Αιγαίο. Τότε, η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πιά στο Σαρωνικό και τον Ευβοϊκό και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές, που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.

     Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη (πρόκειται για την απέναντι τού Λαυρίου, Μακρόνησο, όπου υπήρχε μονή τού Αγίου Γεωργίου). Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί κι όσοι απέμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές τής Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων «σαν ξερόκλαδα». Και γέμισε ο τόπος από «χειροτμήτους» και «ρινοτμήτους». Κι είχαν τόσο αποθρασυνθεί, που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Οι πειρατικές επιδρομές είχαν ξεκληρίσει τους πληθυσμούς των νησιών και των παραλιακών περιοχών τής ηπειρωτικής Ελλάδας.

    Μεταξύ 1480 και 1546 η πόλη των Αθηνών είχε ξεκληρισθεί από επιδημίες, όπως προκύπτει από το ανώνυμο χρονικό τής Οξφόρδης (Ectesis chronica and chronicon Athenarum, London, 1902.) Οι ιστορικοί συμφωνούν: Η Αθήνα είχε απολησμονηθεί εξ αιτίας τού ιστορικού κενού τόσων αιώνων. Ήταν ένα ασήμαντο κάστρο τής φραγκοκρατίας. Ως το τελευταίο τέταρτο τού 17ου αιώνα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για τους ξένους. Όλοι πίστευαν, πως αποτελούσε ένα σωρό ερειπίων, άν δεν είχε ολότελα εξαφανισθεί. Έγραφε το 1675 ο Guillet: «Είχα διαβάσει κι είχα χίλιες φορές ακούσει, πως η Αθήνα ήταν ένας έρημος τόπος» (Guillet, σελ. 211). Αλλά και και πριν 500 ακριβώς χρόνια βρισκόταν στην ίδια τραγική παρακμή. Όταν ο Μιχαήλ Ακομινάτος ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο των Αθηνών και μπήκε (το 1175) εν πομπή στην πολιτεία είδε στο «κλεινόν άστυ» χαλάσματα και καλυβόσπιτα εδώ κι εκεί σε πανάθλια στενορύμια. Η Αθήνα, γράφει, ήταν «σωρός ερειπίων οικουμένων υπό ανθρώπων πενομένων».

     Ο Ολλανδός περιηγητής Favolius περιέγραφε την πόλη των Αθηνών ως «μιά πολίχνη φτωχών ανθρώπων». (Hodoeporiki byzantini lib. III auctore Hugone Favolio – Lovanii (Excudebat Servatius Sassenus, 1563).

     Ένα τουρκοχώρι είδε στην Αθήνα και ο Γάλλος ταξιδιώτης Julien Bordier: «Απ΄ αυτή την πανένδοξη πολιτεία δεν έχει απομείνει παρά ένα θλιβερό τουρκοχώρι, που λέγεται Σετίνα και βρίσκεται στα χέρια ενός αγά». (Η Αθήνα ονομαζόταν Σατίνες ή Σετίνες ή Στίνες. Η Ακρόπολη, Κάστρο. O Πειραιάς λεγόταν Πόρτο-Δράκο ή Πόρτο-Λεόνε από το μαρμάρινο λεοντάρι, που άρπαξαν αργότερα οι Βενετοί.)

   Ο Γενοβέζος καπετάνιος Francesco – Maria Levanto σημείωνε στο χρονικό του: «Η σημερινή Αθήνα δεν είναι παρά ένας έρημος, άγονος τόπος, κατασπαρμένος με πέτρες». (Prima parte dello specchio del Mare Mediterraneo dal capitan Francesco – Maria Levanto (In Genova, 1664.)

«Η άλλοτε ένδοξη Αθήνα είναι τόσο ερημωμένη, που φαίνεται απίστευτο, ότι υπήρξε κάποτε ένδοξη. Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα πουθενά φοβερότερο τόπο. Ερημιά, ξεραΐλα, αγκαθιές και βάλτοι.» Εντυπώσεις τού Γάλλου πρεσβευτή, D΄ Aramon, όπως τις κατέγραψε ο γραμματικός του, ο ευγενής Jean Chesneau το 1546. (Jean Chesneau: Le voyage de monsieur d΄ Aramon ambassadeur pour le Roy en Levant, escript par un noble homme Jean Chesneau publie et annote par M. Ch. Schefer (Paris, 1887).

Οι Αλβανοί στη Θεσσαλία

     Από τις πηγές που έχουμε βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο αλβανικός εποικισμός έγινε ειρηνικά. Οι άποικοι Αλβανοί δεν ήρθαν ως κατακτητές, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν άλλοι μεν στην Ήπειρο από το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντουσάν, που τους είχε στρατιώτες του και τους έδωσε κτήματα και άλλοι προσκαλέστηκαν από τους δούκες και κυβερνήτες τής Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου, καθώς και από τους Βενετσάνους, για να καλύψουν τα κενά στις αγροτικές περιοχές.

    Αποικίζοντας τη Θεσσαλία [ο όρος Θεσσαλία (=Βλαχιά) την εποχή εκείνη περιλάμβανε όλη τη Μέση Ελλάδα με την Αιτωλία και την Ακαρνανία], την Αττική, την Πελοπόννησο με μεγάλες ομάδες (πατριές) Αλβανών, ήθελαν να καλύψουν τις γεωργικές ανάγκες των μερών αυτών, γιατί δεν υπήρχαν εργατικά χέρια για την καλλιέργεια τής γης.

Εκτός από αυτούς τους λόγους όμως, οι Αλβανοί από τα μέσα τού 14ου αιώνα κι έπειτα αντίκριζαν μεγάλες βιωτικές δυσχέρειες. Οι στρατοί, που πέρασαν από τον τόπο τους, το σταμάτημα των ανταλλαγών στη βορειοδυτική Ελλάδα, η εγκατάλειψή τους από τους κυβερνήτες τού Δεσποτάτου τής Ηπείρου και τού Βυζαντίου, δημιούργησαν σε πολλές περιοχές τής Αλβανίας αφάνταστες βιωτικές δυσχέρειες. Αναγκάστηκαν λοιπον ν΄ αφήσουν τα χωριά τους πολλές φάρες και να κατέβουν στη Θεσσαλία και Ήπειρο, για να βρουν τα μέσα τής συντήρησής τους.

    Ο Καντακουζηνός, γράφοντας για τις κινήσεις τού εξόριστου Συργιάννη, δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για τους Αλβανούς τής Θεσσαλίας: «Επιβάς (ο Συργιάννης) νεώς επ΄ Εύβοιαν πλεούσης, εκεί απεκομίσθη πρώτον· έπειτα εκείθεν δια Λοκρών και Ακαρνάνων εις Αλβανούς, οι περί την Θετταλίαν οικούσιν αυτόνομοι νομάδες, διεσώθη κατά φιλίαν παλαιαν, ην προς αυτούς ην πεποιημένος, ότε τής εσπερίας εστρατήγει» (II, 450).

     Ο ίδιος πιο κάτω κάνοντας λόγο για τις προσπάθειες τού Ανδρόνικου Γ΄ (1333) να φέρει την τάξη στην κυρίως Ελλάδα, γράφει: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά τής Θεσσαλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορευόμενοι, περί δισχιλίους καί μύριους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν. Εδεδοίκεσαν γαρ μη, χειμώνας επελθόντος, διαφθαρώσιν υπό των Ρωμαίων (Βυζαντινών) α τε πόλιν οικούντες ουδεμίαν, αλλά όρεσιν ενδιατρίβοντες και χωρίοις δυσπροσίτοις, ων αναχωρούντες τού  χειμώνας δια το κρύος και την χιόνα, άπιστόν τινα εν τοις όρεσιν εκείνοις νιφομένην, ευεπιχείρητοι έσεσθαι εδόκουν» (ΙΙ, 474).

     Άλλη μαρτυρία για την κάθοδο των Αλβανών στη Θεσσαλία και δυτική Στερεά είναι τού Χαλκοκονδύλη, πού φαίνεται έχει υπ΄ όψη του παλαιότερες πηγές: «Αλβανοί δε  ωρμημένοι από Επιδάμνου (Δυρραχίου) και το προς εω βαδίζοντες Θετταλίαν τε υπηγάγοντο σφίσι και τής Μεσογείου Μακεδονίας τα πλέω. Αργυροπολίχνην τε και  Καστορίαν. Αφικόμενοι δε επί Θετταλίαν την τε χώραν σφίσιν υποχείριον ποιησάμενοι),  και τας πόλεις επιδιελόμενοι, κατά σφας ενέμοντο την χωραν, νομάδες τε όντες και  ουδαμί έτι βέβαιον σφών αυτών την οίκησιν ποιούμενοι. Επεί δε και εις Ακαρνανίαν αφικόμενοι γνώμη τού ηγεμόνος Ακαρνανίας αφιεμένης αυτοίς τής χώρας, ενέμοντό τε τήνδε την χώραν» (Ι, 196).

    Όσο για την Αχαΐα, εκεί γράφει, πως κατοικούσαν Αλβανοί, στους οποίους είχε επιτρέψει ο αυτοκράτορας να εξουσιάζουν τους τόπους, που τους κατείχαν, ως πατρική κληρονομιά. («Ώκουν άνδρες Αλβανοί, υπό βασιλέως συγχωρηθέντες έρχειν τής πατρώας αυτών χώρας», G. Hertzberg: «Ιστορία τής Ελλάδος από τής λήξεως τού αρχαίου βίου έως σήμερον», μετάφραση: Π. Καρολίδου, τόμ. Α΄, σελ. 555.)

     Από τις παραπάνω πηγές εξάγεται, πως οι πρώτοι Αλβανοί που ήρθαν στη Θεσσαλία ήταν νομάδες – κτηνοτρόφοι. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στα βουνά και αποτελούσαν χωριστές κοινότητες (φάρες – πατριές). Με τον καιρό πολλοί απ΄ αυτούς κατέβηκαν στον κάμπο και έγιναν γεωργοί ή ξενοδούλευαν στα φέουδα των βυζαντινών και άλλων αρχόντων τής Θεσσαλίας.

     Η παλαιότερη μαρτυρία για κάθοδο Αλβανών στη Θεσσαλία είναι μια επιστολή τού Μαρίνου Σανούδου, που γράφτηκε το 1325 και στην οποία γίνεται λόγος για τους Αλβανούς, που εκτόπισαν τους Βλάχους από τη Θεσσαλία. Άλλη μαρτυρία είναι  έγγραφο τού δυνάστη τού Φαναρίου (Θεσσαλίας) με χρονολογία 1342. Από τα όσα γράφει ο Κατακουζηνός, βγαίνει, πως οι πρώτοι Αλβανοί, που εγκαταστάθηκαν στα θεσσαλικά βουνά, ήρθαν γύρω στο 1315. (Βλ. Ιωάν. Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», σελ. 14).

     Μέσα σε 30 χρόνια οι Αλβανοί, που κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία,  όχι μόνο πλήθαιναν πολύ, αλλά και με την εργατικότητά, τους, έγιναν περιζήτητοι. Ήταν λιτοδίαιτοι και χωρίς αξιώσεις μισθών. Γι΄ αυτό πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν την εργασία τους στα αφεντικά – τσιφλικάδες.

     Στη Θεσσαλία, στα χρόνια αυτά οι Βλάχοι αποτελούσαν την πλειοψηφία τού πληθυσμού. Όμως, όταν οι Αλβανοί πλήθαιναν, άρχισαν να εκτοπίζουν από το θεσσαλικό κάμπο τους Βλάχους. Ακόμα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη, πως οι Βενετσάνοι, που κατείχαν τότε τον Πτελεό (Φτελιό) στη νοτιοανατολική μεριά τής Θεσσαλίας, έμειναν ευχαριστημένοι από την αλβανική μετανάστευση, γιατί οι Άλβανοί χρησίμευαν και σαν φύλακες τής ανατολικής Θεσσαλίας από τις επιδρομές των Καταλανών, που ήταν εγκατεστημένοι στα Σάλωνα (Άμφισσα). [«Πλην δε των ποικίλων τούτων μνηστήρων τής κληρονομίας των Αγγέλων (τής Ηπείρου) εναφανίσθησαν τότε το πρώτον εν τη πεδιαδη τής Θεσσαλίας και μεγάλα πλήθη Αλβανών μεταναστών, αποτελεσάντων νέον και ακμαίον στοιχείον τού πληθυσμού αυτής. Οι Αλβανοί εδήουν άπασαν την ύπαιθρον χώραν και επειδή έφερον μεθ΄ εαυτών τας γυναίκας, ο αριθμός αυτών ηυξήθη ταχέως και ήρχισαν αντικαθιστάνοντες τους Βλάχους, οίτινες μέχρι εκείνου τού χρόνου απετέλουν το μέγιστον πλήθος των εγκατοίκων τής Θεσσαλίας, ήτις εξ αυτών είχε ονομασθεί Μεγαλοβλαχία. Οι δε Βενετοί (τού Πτελεού), εφρόνουν, ότι η αλβανική αύτη μετανάστευσις παρείχε το μέγα κέρδος, ότι δι΄ αυτής απησχολούντο οι Καταλάνιοι ούτως, ώστε να ηυκαίρουν να επιτίθενται κατά των γειτόνων των.» Μίλλερ - Λάμπρου: «Η Φραγκοκρατία εν Ελλάδι», τ. Α΄, 354.]

     Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία. Από παλαιότερα υπήρχε έντονο Αλβανικό στοιχείο στη Δακία (στη σημερινή Ρουμανία περίπου), οι οποίοι παλινόστησαν κι ύστερα προωθήθηκαν προς τη Θεσσαλία. Αυτή η φυλή, που αποτελεί επιμιξία Αλβανών και Ρουμάνων, είναι πιθανώς οι Καραγκούνηδες. Οι Αλβανορουμάνοι είναι επίσης γνωστοί και ως Αρβανιτόβλαχοι.   

     Οι Βενετοί έφεραν πολλούς Αλβανούς στην Εύβοια, που ορισμένα σημεία της είχαν ερημώσει από την πανώλη. Παραχώρησαν σ΄ αυτούς χέρσες εκτάσεις να καλλιεργούν με τον όρο να διατηρούν αλόγα και να κατατάσσονται οι νέοι απ΄ αυτούς στο στρατό και να φυλάνε την Εύβοια από τους ληστοπειρατές και  άλλους εχθρούς. Το 1363 (8 Ιουνίου) η βενετική Γερουσία διαπιστώνει, ότι «το Νεγρεπόντε (η πόλη) και ολόκληρο το νησί (τής Εύβοιας) έχουν εποικισθεί και τα εισοδήματα από τους φόρους είναι πολύ αυξημένα»· (βλ. Thiriet, Regestes, I, σελ. 105, αρ. 408). Από την Εύβοια οι Αλβανοί μετανάστευσαν στην Άνδρο και σ΄ αλλά νησιά.

     Σ΄ όλη λοιπόν την Ελλάδα, από στόμα σε στόμα, διαδόθηκε πως οι Αλβανοί, που φημίζονταν ως καλοί στρατιώτες – πολεμιστές, ήταν καί καλοί καλλιεργητές. Γι΄ αυτό άρχισαν από παντού οι φεουδάρχες να καλούν Αλβανούς καλλιεργητές στα κτήματά τους.

     Μιά μαρτυρία ενός Γάλλου γιατρού τής εποχής: «Στην Αράχωβα κατοικούν Έλληνες κι Αρβανίτες μ΄ ένα Τούρκο σούμπαση.» (Spon, περιοδείες 1674-1676).

 

Οι Αλβανοί σε Πελοπόννησο και Αργοσαρωνικό

     Το 1397 60.000 Τούρκοι υπό τον Εγιούπ-Πασά, κατά τους σύγχρονους χρονογράφους, επέδραμαν στην «παλαιάν και ονομαστήν πόλιν τού Άργους πολεμήσαντες έλαβον και υπέρ τας τριάκοντα χιλιάδας αιχμαλώτους λαβόντες εν τη Ασία αποίκους εποίησαν και τα τείχη αυτής χαλάσαντες έρημον κατέλιπον.» Μετά την αποχώρηση των Τούρκων εισέρρευσε πλήθος Αλβανών στον σχεδόν έρημο τόπο, οι οποίοι και την μητρική τους γλώσσα μετέδωσαν και τις πλείστες θέσεις και χωριά μετονόμασαν με τα επώνυμα των προκριτέρων Αλβανικών οικογενειών, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την πρόσφατη αλλαγή των περισσοτέρων από το σύγχρονο εθνικό ελληνικό κράτος.

     Τον καιρό, που κυβερνούσε το Βυζάντιο ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο δεσπότης τού Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνός, εξ αιτίας, που στην Πελοπόννησο είχε αραιωθεί πολύ ο αγροτικός πληθυσμός από τις επιδρομές των Φράγκων και Τούρκων και σε πολλές περιοχές τα χωράφια και αμπέλια έμειναν ακαλλιέργητα, έστειλε απεσταλμένους στην Αλβανία και κάλεσε 10.000 χιλιάδες Αλβανούς, που ήρθαν με τις οικογένειές τους και εγκαταστάθηκαν στην ύπαιθρο. Ίδρυσαν χωριστούς συνοικισμούς και δούλευαν στα κτήματα των φεουδαρχών για ένα κομμάτι ψωμί.

Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν δεσπότης τού Μυστρά ήταν ο Θεόδωρος Α΄ (ο γιος τού αυτοκράτορα τού Βυζαντίου Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου), ο Θεόδωρος κάλεσε αλλες 10.000 αλβανικές οικογένειες και τις εγκατέστησε στις διάφορες περιοχές τού  Δεσποτάτου. (Βλ. Ε. Legrand, «Lettres de l΄empereur Manuel Paleologue», Paris, 1893, σελ. 40-41).

     Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο: «Αλλά και Ιλλυριοί περί μυριάδα αθρόοι μετοικήσαντες άμα παισί και γυναιξί και θρέμμασι τον Ισθμόν κατέλαβον αυτού δε πηξάμενοι τας σκηνάς και τας κλισίας εκτείναντες αυτοί καθ΄ εαυτούς ήσαν άγγελοι. Ούτως εξαίφνης παρεγένοντο· είτα μηδόλως μελλήσαντες πρεσβείαν πάνυ λαμπράν προς όν αφικνούντο πέμψαντες επυθάνοντο τίποτ΄ αν είη το δοκούν εκείνω περί αυτού, και εισιέναι και μείναι και άπερ άν όδε γνοίη πράττειν αυτούς. Ο δε δέχεται τους πρέσβεις ασμένως και καλώς  παρ΄ εαυτόν τους εξηγουμένους των άλλων και φιλοφρονησάμενος αυτούς παραγεγονότας δεξιώς άγαν και τής εμφύτου γεύσας γλυκύτητος επισπάται τας εαυτών γνώμας· μήτε δ΄ όμηρα λαβών μήτε εγγύας αιτήσας όρκοις ηρκέσθη τοις παρ΄ αυτών, καίπερ οι πλείους παρήνουν μηδαμώς αυτούς εόξασθαι το τε πλήθος δεδιότες και το έθεσιν ετέροις εκείνους ζην υποπτεύοντες αίτιον σκανδάλου γενήσεσθαι… Κτάται τοιγαρούν στρατιάν τοιαύτην ουκ άπειρον μεν τραυμάτων, αγαθήν δε τα πολέμια» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β΄, σ. 41 – 42).

    Από τα παραπάνω έχουμε επίσημη ομολογία, πως οι Αλβανοί στα χρόνια αυτά δεν ήρθαν σαν επιδρομείς, αλλά σαν σύμμαχοι. Προσκλήθηκαν από το δεσπότη τής Πελοποννήσου Θεόδωρο Παλαιολόγο και εγκαταστάθηκαν στις ρημαγμένες από τους Φράγκους και Καταλάνους περιοχές. Κι έτσι, εξόν που σαν κτηνοτρόφοι και γεωργοί πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες, πολλοί απ΄ αυτούς υπηρέτησαν και ως μισθοφόροι τους Παλαιολόγους.

     Αργότερα, οι Αρβανίτες τής Πελοποννήσου αντιτάχτηκαν στις εισβολές και επιδρομές των Τούρκων και όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο, ήταν σχεδόν οι μόνοι, που αντιστάθηκαν και πολέμησαν.

     Όταν διαλύθηκε το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, ο Νικηφόρος Δούκας (απόγονος των Αγγέλων Κομνηνών), προσπάθησε να ξαναϊδρύσει το Δεσποτάτο, αλλά οι Αλβανοί το 1358 επιτέθηκαν, τον νίκησαν και ίδρυσαν δικό τους κράτος. Ηγεμόνας τού κράτους αυτού ήταν ο Γκίνης ή Ιωάννης Μπούας (Σπάτας), Αυτός κατέλυσε την Άρτα και την περιοχή της, καθώς και την Αιτωλοακαρνανία και έδιωξε τους Ανδευαγούς από την κεντρική Ελλάδα. Έτσι, ο Αλβανός πρίγκιπας, κατέχοντας τη Ναύπακτο, κρατούσε το ένα από τα κλειδιά τού Κορινθιακού κόλπου.

     Την ίδια πάνω κάτω εποχή και ο βασιλιάς τής Αραγωνίας, που εξουσίαζε τα φραγκικά δουκάτα τής ανατολικής κεντρικής Ελλάδος, κάλεσε Αλβανούς και Έλληνες να ΄ρθουν και να εγκατασταθούν στην ανατολική Στερεά, γιατί και στην περιοχή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιωθεί πολύ από τις καταπιέσεις, τα θανατικά, τις εισβολές των ξένων στρατών κ.λπ.. Υποσχέθηκε μάλιστα, πώς για δυό χρόνια θα είναι απαλλαγμένοι από τα καθιερωμένα δοσίματα (φόρους σε είδος ή χρήμα).

*     *     *

     Οι Αλβανοί επήλυδες, που ασκούσαν ποιμενικό βίο, επεκτάθηκαν στις πεδιάδες τής Ήλιδας, τής Αχαΐας και της Μεσσηνίας, γρήγορα όμως, βρέθηκαν στην ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο κατά τις θερινές περιόδους σε δροσερότερα μέρη τής Πελοποννήσου κι ιδιαίτερα στην ορεινή Αρκαδία. Στα μέσα τού 15ου αιώνα οι Αλβανοί τής Πελοποννήσου διέθεταν ήδη πάνω από 30.000 άντρες των όπλων.   

     Ύστερα από διάφορα επεισόδια με τους Τούρκους, ορισμένοι Αλβανοί, φθίνοντος τού 15ου αιώνα, πέρασαν το Αραχναίο (άλλοι πήγαν στη Μάνη) και ξεχύθηκαν στην παραλία τής Ερμιονίδας και τής Τροιζήνας κι από εκεί πέρασαν στα κοντινά -έρημα λόγω των πειρατικών επιδρομών- νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Όλες αυτές οι αλβανικές οικογένειες είχαν ως μητρική γλώσσα την αλβανική, την οποία σχεδόν καθιέρωσαν στα νησιά αυτά, όπως μαρτυρούν εξ άλλου και τα τοπωνύμια, όπως π.χ. Πόρτο Χέλι (χέλι στα αλβανικά σημαίνει οβελός, σούβλα), αλλά και τα ανθρωπωνύμια, όπως Μπότασης (από τις αλβανικές λέξεις bote=άργιλος, χώμα και chi=βροχή).

     Σε ένα τουρκικό κατάστιχο περιέχονται ποσοτικά δεδομένα για τον πληθυσμό τής Πελοποννήσου τον 15ο αιώνα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μιά ιδέα για τους οικισμούς τής εποχής εκείνης, τουλάχιστον στη βορειοδυτική ζώνη τής Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα αναλυτικό κατάστιχο τιμαρίων (mufassal defter) τού 1461/1463, το οποίο αναφέρεται σ΄ ένα τμήμα τής σημερινής Αχαΐας και Ηλείας, μας δίνει δηλαδή μιά εικόνα τής περιοχής ακριβώς μετά την κατάκτηση τής χώρας από τους Τούρκους το 1460. Το κατάστιχο αυτό σώζεται στη βιβλιοθήκη «Κύριλλος και Μεθόδιος» τής Σόφιας. (Βλ. P. Assenova – R. Stojkov, Th. Kacori: «Prenoms, noms de famille et noms de localite dans le Nord-Ouest du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Annuaire de l΄Universite de Sofia. Faculte des Philologies Slaves 68, αρ. 3, 1975, σελ. 213-297. Βλ. επίσης των ιδίων: «Oikonymes et anthroponymes du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Actes du XVe Congres International des Sciences Onomatiques – Sofia, 1972- Ι, Sofia 1974, sel. 69-72).

     Σύμφωνα με το παραπάνω κατάστιχο, οι Έλληνες τής περιοχής ήταν λιγότεροι από τους Αλβανούς: καταμετρούνται 1.742 ελληνικές οικογένειες και 1.836 αλβανικές.  Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρειτε στο βιβλίο τού Βασίλη Παναγιωτόπουλου: «Πληθυσμός και οικισμοί τής Πελοποννήσου, 13ος-18ος αιώνας», (έκδ. Ιστορικό Αρχείο, Εμπορική Τράπεζα τής Ελλάδος, Αθήνα, 1987), απ΄ όπου προέρχονται και οι πιο πάνω συγκεντρωτικοί πίνακες. 

     Αναλυτικά στοιχεία για όλα τα χωριά τής ΒΔ Πελοποννήσου μπορείτε να δείτε στο Παράρτημα “Α” (κάντε κλίκ εδώ). Στη στήλη (γ) σημειώνονται με το γράμμα Ε τα ελληνικά και με το γράμμα Α τα αλβανικά χωριά. (Για την περιοχή τής Αχαΐας για παράδειγμα, το ποσοστό των οικισμών με αρβανίτικο όνομα είναι 74,5%). 

Τέλος Α΄ μέρους άρθρου.

Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.

About these ads

23 thoughts on “Αλβανική -κι όχι ελληνική-η καταγωγή των Αρβανιτών

  1. kostas says:

    Σε ευχαριστουμε ρε φιλε γιατι καποιοι σαν και σενα μας θυμιζουν σε ολους εμας τους Ελληνες
    [Απειρωτες-Αρβανιτες -Κουρητες-Πελλοπονησιους -Στερεοελλαδιτες-Θεσαλους-κυκλαδιτες-Κυπριους-Δωδεκανησιους-κυπριους-Μακεδονες-Θρακιωτες-Ποντιους-Ιωνες κ.λ.π.]την κοινη μας
    καταγωγη.
    Οσο δηλητηριο και αν χυσετε και οση χολη και αν ξερνατε εμας δεν μας αγγιζουν.
    Ενα ειναι σιγουρο.
    Ο φθονος ειναι αρωστεια του μυαλου.
    ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ

  2. Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από τον παρακάτω σύνδεσμο. Το δημοσιεύσαμε εδώ για λόγους διαλογου και κριτικής επί των απόψεων του συγγραφέα του άρθρου και των παρουσιαζομένων στοιχειων επιχειρηματολογίας.

    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1248

  3. kostas says:

    οι αλβανοι προερχονται απο τις αλβανικες πυλες τους αναφερει ο Στραβων.
    Στον Αριανο αναφερονται δυο φορες μαζι με το στρατευμα του Δαρειου στη μαχη στα Γαυγαμηλα
    Οσον αφορα τους Ιλλυριους ο Ιλλυριος ηταν γιος του Καδμου απο την Θηβα κ.α.
    Το ονομα Αρβανιτης προερχεται απο το ρημα αρβατω. αρμπαιτ που λενε οι ντοιτσλανοι.
    Το νοτιο τμημα της σημερινης Αλβανιας δηλαδη το βορειο τμημα της Ηπειρου ειναι γεματο
    απο αρχαιο ελληνικα μνημεια και οι κατοικοι σε μεγαλο ποσοστο σημερα Ελληνες.
    Ιλλυριοι ειναι αλλο και Αλβανοι αλλο. Αλλωστε γραπτη γλωσσα οι Αλβανοι απεκτησαν το 1923.
    Τοτε αρχισαν τα περι Ιλλυριων για να δικαιολογησουν την παρουσια τους στο χωρο.
    Αναφερονται ιστορικα οτι ακολουθουσαν στρατευματα των βυζαντινων δεν θελω να αναφερθω στο τι αναφερονται. Καμμια σχεση με τους Αρβανιτες ουτε σαν σταση ζωης ουτε σαν συμπεριφορα. ο νοων νοειτο.
    Αυτα για τωρα επεται συνεχεια..

  4. Ἀλβανοί, Ἀρβανίτες καὶ ἡ διαστρέβλωση τοῦ 1821

    Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

    Ὅταν διάβασα τὴν εἴδηση ὁμολογῶ ὅτι δὲν ἐξεπλάγην. Ἀλβανικὸ τηλεοπτικὸ κανάλι παρουσιάζει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ΣΚΑΙ γιὰ τὸ 1821 μὲ στόχο νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀλβανικῆς καταγωγῆς. Προφανῶς οἱ γείτονες ἀξιοποιοῦν τὰ ἀνιστόρητα στοιχεῖα τοῦ διαστρεβλωτικοῦ ἐκείνου ντοκυμανταίρ, τὰ ὁποία ταύτιζαν τοὺς Ἀρβανίτες μὲ τοὺς Ἀλβανούς. Τὰ ὀλισθήματα τῶν «μεταμοντέρνων» Ἑλλήνων ἱστορικῶν ἀλείφουν βούτυρο στὸ ψωμὶ τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ.
    Ἄγνοια ἢ καὶ διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας προδίδει ἡ καινοφανὴς ἄποψη ποὺ ἀκούσθηκε ὅτι δηλαδὴ μεγάλοι ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τῶν μετέπειτα ἐθνικῶν ἀγώνων ὑπῆρξαν Ἀλβανοί. Γίνεται σύγχυση μὲ τοὺς Ἀρβανίτες, τοὺς ἀρβανιτόφωνους Ἕλληνες. Ἄλλο, ὅμως, Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλο Ἀρβανίτες. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Καὶ ἐξηγούμεθα: Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, στὴ μνήμη τοῦ ὁποίου ἀσεβοῦν πολλοί, ἦταν Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος, ὅπως ὅλοι οἱ Σουλιῶτες. Ἡ ἑλληνική του συνείδηση φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν περίφημη φράση ποὺ εἶπε ὅταν πρωτοπάτησε στὰ Ἑπτάνησα : Ὁ Ἕλλην δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἐλεύθερος ἐκεῖ ὅπου κυματίζει ἡ Βρετανικὴ σημαία”.
    Τὸ δὲ Λεξικὸ ποὺ ἔγραψε ἦταν τῆς ἀρβανίτικης – ὄχι ἀλβανικῆς – καὶ ρωμαίικης ἁπλῆς (νεοελληνικῆς). Ἄλλωστε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, διότι…

    κάτι τέτοιο ἐμφανίζεται μόλις τὸ 1878 μὲ τὴν Λίγκα τῆς Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου καὶ μάλιστα ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων καὶ θρησκευτικῶν προπαγανδῶν. Κατὰ τὴν Τουρκοκρατία δὲν ὑπῆρχε ἔθνος Ἀλβανῶν. Οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας διεκρίνοντο μὲ κριτήριο τὴν θρησκεία τους. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἤσαν Ρωμιοί, ἐντεταγμένοι στὸ ἴδιο Γένος μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Οἱ Μουσουλμάνοι ἐνοίωθαν Τοῦρκοι, ἐξ οὐ καὶ ὁ ὅρος Τουρκαλβανοί. Ἐὰν μιλοῦμε γιὰ ἀλβανικὴ συμμετοχὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση δὲν πρέπει νὰ ἀναφερόμαστε στοὺς Μποτσαραίους, τὴν Μπουμπουλίνα καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες, ἀλλὰ στοὺς Τουρκαλβανοὺς ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὡς σφαγεῖς τῶν Ἑλλήνων.
    Οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας δὲν ἀνέφεραν Ἀλβανοὺς στὴν Βαλκανική. Ὁ Κωνσταντῖνος Πορφυρογέννητος ὀνομάζει Ἀλβανοὺς μία φυλὴ τοῦ Καυκάσου. Ὁ Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, ποὺ θεωρεῖται ἐθνικὸς ἥρωας τῶν σημερινῶν Ἀλβανῶν, ὀνόμαζε ἑαυτὸν Ὀρθόδοξο Ἠπειρώτη (15ο αἰών). Σὲ ἔγγραφά της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Βενετίας στὰ τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ λέξη “Ἀλβανὸς” ἑρμηνεύεται ” Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Ἤπειρο καὶ τὴν Πελοπόννησο” χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἑλληνικὴ συνείδησή τους. Ἡ ἀλβανικὴ συνείδηση εἶναι ὁπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα ὅπως ἀποδεικνύουν καὶ μαρτυρίες τῶν ἰδίων τῶν ἐνδιαφερομένων. Ὅταν ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Αὐστροουγγαρία γιὰ δικούς τους λόγους προσπαθοῦσαν νὰ κατασκευάσουν ἀλβανικὸ κράτος ὥστε νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδο τῆς Ἀδριατικῆς, οἱ Τουρκαλβανοὶ ὕψωναν στὸ Δυρράχιο τὴν ὀθωμανικὴ σημαία !
    Προτιμοῦσαν τὴν τουρκικὴ παρὰ τὴν ἄγνωστη σ’ αὐτοὺς ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση..
    Ὁ ὅρος Ἀρβανίτης ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Ὑδραίους, τοὺς Σπετσιῶτες κ.α., προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη “Ἄρβανον”, τοπωνύμιο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ποὺ τὸ βρίσκουμε ἤδη ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα στὰ κείμενα τῆς Ἄννας Κομνηνῆς. Ἀπὸ τὸ Ἄρβανον, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικοτάτη Βόρειο Ἤπειρο, κατέβηκαν σὲ πόλεις καὶ νησιὰ τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ μιλοῦσαν ἀρβανίτικα. Δηλαδὴ μία διάλεκτο ἀνάμικτη μὲ ἀρχαία ἑλληνικά, λατινικά, τουρκικὰ καὶ ἐντόπια βαλκανικὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα. Ἡ σύγχυση μεταξὺ τῶν λέξεων Ἀλβανὸς καὶ Ἀρβανίτης δημιουργεῖται μόνον στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, διότι φαίνονται νὰ μοιάζουν οἱ δύο ὄροι ἠχητικά. Ἡ ὁμοιότης εἶναι μόνο ἐπιφανειακή. Στὴν οὐσία διαφέρουν κατὰ πολύ. Ἄλλωστε οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοὶ ἀποκαλοῦν ἑαυτοὺς Σκιπετὰρ καὶ τὴν χώρα τοὺς Σκιπερία : χώρα τῶν Ἀετῶν. Τί κοινὸ μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνας Σκιπετὰρ καὶ ἕνα Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος;

    Πηγή ‘Εφημερίδα Δημοκρατία’

  5. Οι Αρβανίτες είναι αποδεδειγμένα Αλβανοί στην καταγωγή. Απλώς οι Αλβανοί είναι ένα αρχαιοελληνικό φύλο. Πληροφορίες επί του θέματος μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του γλωσσολόγου-εθνολόγου και συγγραφέα Μάριου Δημόπουλου για τον Ελληνοπελασγικό (Ελληνοαλβανικό) πολιτισμό, την ελληνική καταγωγή των Αλβανών και της Αλβανικής γλώσσας, την πανάρχαια ελληνική προϊστορία, την καταγωγή των λαών της Βαλκανικής χερσονήσου.

    http://www.greeks-albanians.com/

  6. καπαπι says:

    Εκπληκτικό! Απο ολες τις φυλές της βαλκανικής, μόνον οι αλβανοί κατώρθωσαν οχι μονον να επιβιώσουν απο πανώλες, πειρατείες και μύρια οσα, αλλα αν και κατοικοι ενος αμφισβητούμενου χωριου του Αρβανου, κατέκλυσαν και εποικοισαν ολη την βαλκανική. Ειδικότερα φαίνεται οτι μόνον οι ελληνες εφθιναν προς οφελος των οποιων αλλων παρείσακτων. Που αραγε εβρισκαν ολοι αυτοί οι πειρατές τις χιλιάδες των αιχμαλώτων ελλήνων, αφου είχαν ηδη εξαφανιστεί? Προφανώς ομως πρίν τους σκλαβώσουν θα τους ρώταγαν μην τυχόν είναι αλβανοί για να τους εξαιρέσουν. Ασφαλώς και η πανώλη θα εκανε διακρίσεις. Αλλωστε αυτό ισχυρίζεται η επιστημοσύνη ολων αυτών που εχοντας αρβανίτικες ρίζες, είναι πολυγραφότατοι προσπαθώντας να υπερασπιστούν την ενδοξη καταγωγή τους με αποσπασματικές ιστορικές αναφορές. Το τι πραγματικά είστε το βλέπουμε καθημερινά και σήμερα, αρκούν τα εθνοτικά ποσοστα των εγκλειστων στις φυλακές. Ακόμη και τα αφεντικά σας αναγκάστηκαν να σας ξεκάνουν στην Αρβανιτιά του Ναυπλίου, το ιδιο έκανε κι πατέρας του Γ.ερου του Μωρια, που θρασύτατα τον κάνατε κι αυτόν αλβανό. Δεν ταπαρατάτε ολα αυτά να κοιτάξουμε λίγο τον τόπο μας στον οποίο κι εσείς κατ οικείτε τόσα χρόνια τώρα?

  7. Αν ήταν ξένο προς την Ελλάδα φύλο οι Αρβανίτες, πως εγκαταστάθηκαν χωρίς προστριβές στην Ελλάδα. Γιατι πολέμησαν τους Αλβανούς κατά στον αγώνα της ανεξαρτησίας το 1821?

  8. Oι Aρβανίτες είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν ειρηνικά κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και κυρίως μετά από πρόσκληση των Aυτοκρατόρων του Bυζαντίου, από περιοχές της Hπείρου που σήμερα υπάγονται διοικητικά στην Αλβανία, προς νοτιότερες περιοχές της Ελλάδας.

    Ο κύριος όγκος εγκατάστασής τους σήμερα βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού, Eύβοια, Ήπειρο και Θράκη. Ένα μικρό τμήμα τους μετακινήθηκε και στην Κάτω Ιταλία καθώς και Σικελία, διωγμένο είτε από τα μέρη που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (τον όμορφο Μωριά όπως λένε στα τραγούδια τους οι αρμπερέσηδες-αρβανίτες εκεί) είτε από τους τόπους καταγωγής τους στην Ήπειρο μετά τον θάνατο του Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου Γεώργιου Καστριώτη και την παράδοση της Ηπείρου στους Τούρκους και μωαμεθανούς τους ονομαζόμενους τουρκαλβανούς. Μίλαγαν ένα προφορικό ιδίωμα-διάλεκτο, που είχε σαν κύρια βάση την Ελληνική γλώσσα, με επιρροές απο λατινικά, γερμανικά και ελάχιστα τούρκικα.

    Οι επιρροές αυτές είχαν προέλθει από την θητεία των αρβανιτών ως μισθοφόρους σε στρατούς της εποχής όπως Ιταλούς-Βενετούς-Φράγκους κυρίως στους αγώνες των Ευρωπαίων εναντίον του Ισλάμ. Έγραφαν όμως και διδάσκονταν πάντοτε, όσοι είχαν την δυνατότητα να λάβουν μόρφωση, στην Ελληνική γλώσσα, για την οποία είχαν διακαή και άσβεστο πόθο αφού το ιδίωμα που μίλαγαν ήταν ατελές και περιορισμένης χρήσης ακόμα και στις μεταξύ τους σχέσεις.

    Διακρίθηκαν για τους αγώνες τους εναντίον των Τούρκων καθώς και εναντίον κάθε εχθρού που προσπαθούσε να τους υποτάξει σε μια ξένη σφαίρα επιρροής αλλάζοντας την εθνικότητα και το θρήσκευμά τους αφού παρέμειναν και παραμένουν όλοι τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι και με Ελληνική εθνική συνείδηση, την οποία υπαγόρευε η ανέκαθεν Ελληνική καταγωγή τους. Σήμερα οι Αρβανίτες ζουν διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα προτερήματά τους, η παλλικαριά, η μπέσα, η αγάπη για ελευθερία και η ισχυρή φιλοπατρία τους για την Ελλάδα και κάθε τι το Ελληνικό τους οδηγούν ώστε να μεγαλουργούν με ό,τι καταπιάνονται. Ο σκοπός αυτής της ομάδας, μέσα από την συμμετοχή των μελών της, είναι να καταγραφούν οι κάθε είδους ιστορίες, πληροφορίες και παραδόσεις για τους Αρβανίτες, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, εγκατεστημένοι σήμερα στην Ελλάδα και Ιταλία είτε σαν μετανάστες μας σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

    https://www.facebook.com/groups/77798973418/

  9. Αρβανίτες: Μαχητές στην υπηρεσία
    Το Αρβανίτης παράγεται από το Αρβώνιος ή Αρβωνίτης, που υποδήλωνε τον κάτοικο της Άρβωνος, όπως την αναφέρει ο Πολύβιος. Η Άρβων ήταν ελληνική πόλη της Ιλλυρίας.

    Στην Ιλλυρία, που εκτεινόταν στο μεγαλύτερο μέρος της Αδριατικής, δημιουργήθηκαν ακμάζουσες ελληνικές πολιτείες, όπως η Επίδαμνος, η Έφυρα, η Ακρόλισσος, η Απολλωνία, κ.α. Οι πόλεις αυτές υπήρξαν οι μοχλοί για την ανάπτυξη ολόκληρης της ιλλυρικής περιοχής.

    Οι κατερχόμενοι προς τον Ελλαδικό χώρο από την Ιλλυρία ονομάστηκαν σταδιακά Αρβανίτες. Παρά την αλβανοφωνία τους είχαν και έχουν ελληνική συνείδηση. Από την προφορική τους παράδοση γνώριζαν ότι ήταν εξαλβανισμένοι Έλληνες.

    Το όνομα Αλβανός χρησιμοποιήθηκε από ελληνικές πηγές μόλις τον 11ο αιώνα. Οι Αλβανοί στο σημερινό αλβανικό κράτος ισχυρίζονται βέβαια ότι είναι απόγονοι των Αρχαίων Ιλλυριών.

    Η ιστορία όμως μας διδάσκει το αντίθετο. Περιοχή Αλβανία υπήρχε στην περιοχή του Καυκάσου (βλ. χάρτη Πτολεμαίου) . Οι γηγενείς Αλβανοί προήλθαν στα Βαλκάνια από τα φύλα της Ανατολής (μογγολικά), όταν τους εξανάγκασαν να τους ακολουθήσουν σαν βοηθητικοί του στρατεύματος. Στην Ιλλυρία έφτασαν, όταν άρχισε να διαλύεται η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και αναμείχθηκαν με τους Έλληνες εκεί.

    Χάρτης Πτολεμαίου
    Ο γεωγράφος Στράβων αποκαλεί τους Αλβανούς της Κασπίας απλοϊκούς, μη ασχολούμενους με το εμπόριο, μιας και δεν ήξεραν να μετρούν πάνω από το 100! (Στράβωνος γεωγραφία).

    Πέρα από τον Στράβωνα αναφορά στης Αλβανούς της περιοχής του Καυκάσου γίνεται και από άλλους αρχαίους συγγραφείς, που τότε δεν υπήρχε αλβανικό κράτος για να πει κανείς ότι οι αναφορές είχαν πολιτική σκοπιμότητα. Για παράδειγμα ο Αρριανός γράφει στο έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις»:

    «Ώς δέ ομού ήδη τά στρατότεδα έγίγνετο, ώφθη Δαρείος και οί άμφ΄ αυτόν, οί τε μηλοφόροι Πέρσαι και Ινδοί και Αλβανοί και Κάρες οι ανάσπαστοι και οί Μαρδοι τοξόται κατ΄ αυτόν Άλέξανδρον τεταγμένοι και την ίλην την βασιλικην».Ο Αλέξανδρος είχε πολεμήσει δηλαδή κατά Αλβανών της Κασπίας που πολεμούσαν με τον στρατό των Περσών.

    Ο Πλούταρχος γράφει στους παράλληλους βίους: «Καταλιπών δέ φρουρόν Αρμενίας Αφράνιον αυτός εβάδιζε δια τών περιοικούντων τον Καύκασον εθνών άναγκαίως έπι Μιθριδάτην.

    Μέγιστα δε αυτών εστίν έθνη, Αλβανοί και Ίβηρες».
    Ο Στέφανος Βυζάντιος, γεωγράφος του 4ου αι. μ.Χ.: Αλβανία χώρα προς τοις ανατολικοίς Ίβηρσιν. Εκεί δε και το έθνος οι Αλβανοί, ποιμενικοί και μετρίως πολεμικοί μεταξύ Ιβήρων και Κασπίας. Υπόκειται δε τη Σαρματία προς μεν τω Πόντω η Κολχική προς δε τή Κασπία η Αλβανία.

    Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας πολλοί Αλβανοί άρχισαν να εξισλαμίζονται και κατά αυτόν τον τρόπο προήλθε η ομάδα των Τουρκαλβανών που καταδυνάστευαν τους Έλληνες. Ωστόσο κάποιοι από αυτούς, ιδιαίτερα στην περιοχή της Αττικής και της Βοιωτίας, παρέμειναν πιστοί στις αξίες του Ελληνισμού και διαφοροποιήθηκαν από τους Τουρκαλβανούς. Αυτή ακριβώς η στάση τους ωθούσε να χρησιμοποιούν το αρχαίο όνομα «Αρβανίτης».

    Την υποτιθέμενη μη ελληνικότητά τους θα μπορούσαν να την αποδείξουν κατά την επανάσταση του 1821, στην οποία όμως οι Αρβανίτες πολέμησαν στο πλευρό των υπολοίπων Ελλήνων, όπως π.χ. με τον Μελέτη Βασιλείου (απελευθέρωση Αθήνας) ή τον Μάρκο Μπότσαρη. Γνωστοί Αρβανίτες ήταν επίσης οι Κουντουριώτηδες, οι Ζαΐμηδες, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα και πιο πρόσφατα η Μελίνα η Μερκούρη, η πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό.

    Άλλο παράδειγμα ήταν οι ανυπότακτοι Σουλιώτες, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, «ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών»[1] (με την γεωγραφική και γλωσσική έννοια του όρου). Οι Σουλιώτες, που έμοιαζαν κατά πολύ στον τρόπο ζωής με τους Αρχαίους Σπαρτιάτες, αποτελούσαν μια κοινωνία πολεμιστών, όπως γράφει ο Χριστόφορος Περραιβός. Μάλιστα πολλοί Σουλιώτες, εκτός από τα αρβανίτικα έγραφαν και ελληνικά, όπως αποδεικνύεται στο ημερολόγιο του Φώτου Τζαβέλα[2].

    Η γλώσσα των Αλβανών δε, μείγμα της αρχαίας Ιλλυρικής διαλέκτου των Ελλήνων, της σλαβικής, της λατινικής και της τουρκικής γλώσσας αντικατέστησε σταδιακά την ελληνική. Το ότι κάποιοι ήταν αλβανόγλωσσοι δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και Έλληνες. Σήμερα υπάρχουν π.χ. αγγλόφωνοι Έλληνες που δεν γνωρίζουν σχεδόν καθόλου την ελληνική. Λόγω της έλλειψης σχολείων επικράτησε η αλβανική ως ευκολότερη γλώσσα. Πέραν τούτου για τον φόβο της… χαντζάρας πολλοί άλλαζαν τα ονόματά τους σε αλβανικά.

    Η επιμειξία λοιπόν των Ελλήνων Ιλλυριών και των Αλβανών που ήρθαν από τον Καύκασο στην Ιλλυρία «γέννησε» τους Αρβανίτες που όλοι τους είχαν έντονη την ελληνική συνείδηση. Άλλοι εξαλβανίστηκαν και παραμένουν σ’ αυτή την κατάσταση μέχρι και σήμερα. Ο Γενικός Προνοητής του Μοριά, Jacomo Barbarrigo, έγραψε τον 1479: «Οι Αρβανίτες και οι Έλληνες δεν είναι παρά ένας μόνος λαός που μισεί κάθε ξένο»[3](εννοώντας προφανώς τους κατακτητές της εποχής).

    Σίγουρα θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλα για τους Αρβανίτες, αλλά δεν μας το επιτρέπει ο χώρος. Όποιος θέλει μπορεί να ερευνήσει περαιτέρω, πριν βγάλει το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Μερικοί πάντως,θα πρέπει να πάψουν να μιλούν για αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα και να εννοούν τους Αρβανίτες. Ας κοιτάξουν καλύτερα πάνω σε ποιες βάσεις δημιουργήθηκε το σημερινό αλβανικό κράτος με τον τεχνητό αλβανικό εθνικισμό που παρουσιάζει πολλές ομοίτητες, για όποιον μελετήσει τις διάφορες πηγές της εποχής, με το σημερινό εγχείρημα των Σκοπίων.
    ΠΥΓΜΗ.gr
    [1] Ιστορία του ελληνικού Έθνους, εκδ. Ελευθερουδάκη, τόμος 5β, σελ. 146.
    [2] Ε. Γ. Πρωτοψάλτης: Το ημερολόγιο της αιχμαλωσίας του Φώτου Τζαβέλα.
    [3] Κώστας Β. Καραστάθης: Μαλαισίνα, Ιστορία – Μηνεία – Αρχαιολογικοί Χώροι, Αθήνα 1999, σελ. 88-89.

    Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

  10. Giannis says:

    Συγγραφέα φαίνεται η ανθελλινική σου υστερία σε όλο το μεγαλείο της, αλλά ακόμα και αυτό θεωρείται άποψη. Επίσης αυτά τα οποία λες φαίνονται ξεκάθαρα ότι προσπαθείς σε όλο το εύρος του άρθρου σου, δεν πατάς σε πραγματικά ιστορικά στοιχεία, όπως βασίστηκαν αρκετοί ξένοι και έλληνες ιστορικοί και ένας απο αυτούς ήταν και ο Παπαριγόπουλος ο οποίος ήταν και είναι αποδεκτός απο ξένους και έλληνες ιστορικούς. Χρησιμοποιείς ιστορικά γεγονότα τα οποία τα χωρίζεις σε κομμάτια και τα συνθέτεις όπως ακριβώς σε βολεύει. Ένα απο τα πολλά ανυπόστατα που λές, είναι ότι οι ρουμάνοι αναμίχθηκαν με τους αλβανούς, φυσικά δεν θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι ρουμάνοι και οι αλβανοί έχουν την ίδια καταγωγή απο τα πανάρχαια χρόνια. Αυτή η θεωρία την οποία ανέπτυξες είναι τύπου Ρεπούση, σου εύχομαι περαστικά σου!

  11. giannis says:

    Η ΘΕΩΡΊΑ ΣΟΥ ΘΥΜΊΖΕΙ ΕΝΑΝ ΑΧΤΑΡΜΆ ΙΔΕΏΝ, ΠΟΥ ΣΚΟΠΌ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΠΑΣΤΑΡΔΈΨΕΙ ΣΤΟ ΦΤΩΧΌ ΜΥΑΛΌ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΆΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΕΡΕΥΝΑ. ΔΙΟΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΜΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΑΣΙΖΌΜΕΝΑ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΏΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΙΜΩΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΘΩΝ ΤΟΥΣ. ΠΟΣΟ ΜΆΛΛΟΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΙΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΖΗΜΩΘΗΚΑΝ ΣΥΝΗΔΕΙΤΑ, ΜΕ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ. ΩΣΤΟΣΟ ΛΕΣ ΌΤΙ ΌΛΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΟΎΚΛΑ ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΌΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΚΑΘΑΡΗ. ΜΠΕΡΔΕΥΕΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ (ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ ΕΙΧΕΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΉΔΗ Η ΑΛΒΑΝΟΙ ΕΔΩ) ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΘΕΣΣΑΛΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ, ΑΓΝΟΕΙΣ ΛΟΓΟ ΑΓΝΟΙΑΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΛΠ ΠΗΓΩΝ, ΠΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ Π.Χ ΤΩΝ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΙΔΩΝ ΚΛΠ. ΕΙΣΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΟΤΙ ΣΑΝ ΡΕΠΟΥΣΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΣΤΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ. ΕΧΕΤΕ ΣΚΥΛΕΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΠΑΤΡΙΔΕΣ. ΤΗΝ ΔΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΞΩ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΥΛΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ, Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΟΥ ΑΓΝΟΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ. ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΙ ΝΑ ΣΥΝΘΕΤΕ ΠΑΠΑΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΙΟ ΑΠΛΑ ΑΔΕΙΑΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ!

  12. Νίκος Καστρινός says:

    Από αρχαιοτάτων χρόνων οι Έλληνες με τον εποικισμό και τις κατακτήσεις τους “μπόλιαζαν” τη λεκάνη της μεσογείου με τα γονίδια, τα ήθη και τα έθιμά τους. Άρα, όποιες μετακινήσεις πληθυσμών έγιναν στο χώρο αυτό, ειδικά από πληθυσμούς όπως οι καλούμενοι Αρβανίτες, που κατοικούσαν ανέκαθεν στο ζωτικό χώρο της ελληνικής επικράτειας (ηπειρώτικα φύλα που είτε ήρθαν σε επιμειξία είτε όχι με άλλα φύλα σίγουρα διατήρησαν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική τους καταγωγή) αφορά σε μετακινήσεις ελληνογενών πληθυσμών. Άλλωστε, αν επρόκειτο για πληθυσμούς γονιδιακά και πολιτισμικά ξένους προς την Ελλάδα πως είναι δυνατόν να αφομοιώθηκαν τόσο ομαλά με τον υπόλοιπο ελληνικό πληθυσμό? Αν είχαν μη ελληνική (δηλαδή αλβανική) καταγωγή και συνείδηση τότε γιατί πολέμησαν τόσο παθιασμένα τους Οθωμανούς Αλβανούς που θα ήταν ομοαίματοί τους? Γιατί ο Γεώργιος Καστριώτης, από την εποχή ακόμα που δεν είχαν ολοκληρωθεί οι μετακινήσεις των αρβανιτών στον ελλαδικό χώρο, δήλωνε περήφανος απόγονος του Πύρρου και του Μ. Αλεξάνδρου? Μήπως γιατί αυτή ήταν η πραγματική του καταγωγή όπως και των υπόλοιπων αρβανιτών? Και επιτέλους, πως λέτε με σιγουριά ότι οι βλάχοι είναι Ρουμάνοι, αφού είναι γνωστό ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν πολλές λεγεώνες αποτελούμενες αμιγώς από Έλληνες Μακεδόνες και Θεσσαλούς τις οποίες χρησιμοποίησαν για τη φύλαξη των ορεινών περασμάτων και όχι μόνο, αφού τους έχρισαν Ρωμαίους πολίτες και τους μετέδωσαν τη λατινική γλώσσα, που έγινε η λεγόμενη βλάχικη γλώσσα? Μάλιστα ακόμη κι ένας Ρουμάνος Ακαδημαϊκός ιστορικός λέει ότι οι βλάχοι ανέβηκαν ως τη Ρουμανία από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.

  13. kliton kurti veleshnja says:

    μη μπαίνοντας στην διαδικασία να αποδείξω την ύπαρξη τον προγονών μου η ετυμολογία της λέξεις ”αρβανιτ”επιδι και στα αλβανικα και στα αρβανίτικα είναι ίδια.
    ΑΡΜΠΑΝΑ ARBANA =ΧΡΥΣΟ ΕΚΑΝΑ ΑΡΜΠΕΡΗ ARBERI =ΕΚΑΝΕ ΧΡΥΣΟ δλδ χρυσοφιαγμενει.εαν τα αρβανίτικα ητανε μια αρχεία ελληνική διαλεκτός γιατί εγώ ο αλβανος μπορώ να μεταφράσω τα πάντα άπω τα αρβανίτικα και ένας ελληνας οχι?????????όταν ήρθα στην Ελλάδα το 91 έζησα στα μεσόγεια οπού δεν είχα πότε πρόβλημα συνεννόησης .μιλούσαμε την ίδια γλωσα……….. τα παλαιά αλβανικα

    • Οι Αρβανίτες μιλούσαν και μιλούν Ελληνικά πρώτα και αρβανίτικα δεύτερον, επειδή είχαν να κάνουν με εσάς τους αλβανούς, ως ιλλυριοί και βορειοηπειρώτες που ήταν και είναι. Για να συνεννοούνται με εσάς τα μιλούσαν τα αρβανίτικα, όπως εσείς οι αλβανοί που ήρθατε εστιν Ελλάδα, μάθατε ελληνικά για να μπορείτε να ανταπεξέλθετε και τα παιδιά σας που γεννήθηκαν Ελλάδα και μεγάλωσαν Ελλάδα μιλούν ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά.

      Φυσιολογικό είναι πως τα αρβανίτικα εμπεριέχουν και ένα μεγάλο μέρος ελληνικά, επειδή αυτό συμβαίνει σε όλους όταν μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα στο πόδι που λένε, δηλαδή δεν είναι η μητρική τους η δεν την διδάχτηκαν από μικρά παιδιά στα σχολεια.

    • MARIOS PERLEPES says:

      Φυσικά και ένας Ελληνας πολλές αρβανίτικες λέξεις μπορεί να τις μεταφράσει όπως την λέξη Ντρου στα ελληνικα ειναι δρυς, Κιν στα ελληνικα είναι κύνος, κρουε στα ελληνικά είναι κριάρι, τατ στα αιολικά ελληνικά είναι τάτας, Ε΄γω θέλω να ρωτήσω γιατί στην Αλβανία προσπαθείτε να εξαφανίσετε την βλαχική γλώσσα!

  14. kliton kurti veleshnja says:

    και πως το εξηγείς οτι εδώ στον ελλαδικό χορώ δεν χρυσιμοπιουντε τα αρχεα ιλλυρικά ονόματα ΤΑΟΥΛΑΝΤ ΤΕΟΥΤΑ ΜΠΑΡΔΟΥΛ ΓΕΝΤΙΑΝ ΑΓΚΡΟΝ ΜΑΛΤΙΝ ΜΑ’Ι’ΛΙΝΝΤ ΚΛΠ ΚΛΠ ΚΑΙ ΟΜΟς ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΙΟΥΜΕ .ΜΙΑ ΓΛΩΣΑ ΤΗΝ ΟΠΙΑ ΤΗΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΣΤΟ ΠΌΔΙ ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΑ ΑΙΩΝΕΣ ΟΜΟΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΤΡΙΚΙ ΓΛΩΣΑ.

    • Ξεκαθαρίστε εσείς οι σκιπταροι η αλβανοί τα σχετικά με την δικη σας ιστορία, ποια είναι ιστορικά η φυλετική καταγωγή σας.

      Είναι γνωστόν και αποδεκτόν ιστορικά, πως ο γεωγραφικός χώρος της σημερινής αλβανίας και κοσσόβου, έως και πάνω στην αδριατική κροατία, ήταν ο τόπος των ιλλυρικών φυλων που είναι επίσης αποδεκτό πως ήταν ελληνικά πελασγικά φυλα, όπως εξάλλου και οι μακεδόνες δωριείς και τα θρακικά φυλα.

      Πως βρεθήκατε εσείς οι σκιπτάροι στην ελληνική ιλλυρία αλβανία και βόρειο ήπειρο και από ποτε βρεθήκατε εκεί. Ψάξε το θέμα σε ιστορικό βάθος, διότι οι αρβανίτες έλληνες ιλλυριοί ήταν πάντα εκεί στον τόπο τους από τα αρχαιότατα χρονια.

      Εσείς ήρθατε μετά και για να επικοινωνούν μαζί σας εμάθαιναν από τότε οι αρβανίτες έλληνες ιλλυριοί και την δικη σας γλώσσα, προσμεμιγμένη με ελληνικά ιδιώματα

    • https://www.facebook.com/groups/77798973418/

      Oι Aρβανίτες είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν ειρηνικά κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και κυρίως μετά από πρόσκληση των Aυτοκρατόρων του Bυζαντίου, από περιοχές της Hπείρου που σήμερα υπάγονται διοικητικά στην Αλβανία, προς νοτιότερες περιοχές της Ελλάδας.

      Ο κύριος όγκος εγκατάστασής τους σήμερα βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού, Eύβοια, Ήπειρο και Θράκη. Ένα μικρό τμήμα τους μετακινήθηκε και στην Κάτω Ιταλία καθώς και Σικελία, διωγμένο είτε από τα μέρη που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (τον όμορφο Μωριά όπως λένε στα τραγούδια τους οι αρμπερέσηδες-αρβανίτες εκεί) είτε από τους τόπους καταγωγής τους στην Ήπειρο μετά τον θάνατο του Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου Γεώργιου Καστριώτη και την παράδοση της Ηπείρου στους Τούρκους και μωαμεθανούς τους ονομαζόμενους τουρκαλβανούς.

      Μίλαγαν ένα προφορικό ιδίωμα-διάλεκτο, που είχε σαν κύρια βάση την Ελληνική γλώσσα, με επιρροές απο λατινικά, γερμανικά και ελάχιστα τούρκικα. Οι επιρροές αυτές είχαν προέλθει από την θητεία των αρβανιτών ως μισθοφόρους σε στρατούς της εποχής όπως Ιταλούς-Βενετούς-Φράγκους κυρίως στους αγώνες των Ευρωπαίων εναντίον του Ισλάμ.

      Έγραφαν όμως και διδάσκονταν πάντοτε, όσοι είχαν την δυνατότητα να λάβουν μόρφωση, στην Ελληνική γλώσσα, για την οποία είχαν διακαή και άσβεστο πόθο αφού το ιδίωμα που μίλαγαν ήταν ατελές και περιορισμένης χρήσης ακόμα και στις μεταξύ τους σχέσεις. Διακρίθηκαν για τους αγώνες τους εναντίον των Τούρκων καθώς και εναντίον κάθε εχθρού που προσπαθούσε να τους υποτάξει σε μια ξένη σφαίρα επιρροής αλλάζοντας την εθνικότητα και το θρήσκευμά τους αφού παρέμειναν και παραμένουν όλοι τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι και με Ελληνική εθνική συνείδηση, την οποία υπαγόρευε η ανέκαθεν Ελληνική καταγωγή τους.

      Σήμερα οι Αρβανίτες ζουν διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα προτερήματά τους, η παλλικαριά, η μπέσα, η αγάπη για ελευθερία και η ισχυρή φιλοπατρία τους για την Ελλάδα και κάθε τι το Ελληνικό τους οδηγούν ώστε να μεγαλουργούν με ό,τι καταπιάνονται.

      Ο σκοπός αυτής της ομάδας, μέσα από την συμμετοχή των μελών της, είναι να καταγραφούν οι κάθε είδους ιστορίες, πληροφορίες και παραδόσεις για τους Αρβανίτες, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, εγκατεστημένοι σήμερα στην Ελλάδα και Ιταλία είτε σαν μετανάστες μας σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

  15. MARIOS PERLEPES says:

    Μιλάνε οι Τουρκαλβανοί απο την Τσετσενία που μέχρι το 1924 δεν είχαν εθνική συνείδηση και θα έπρεπε οι Βλάχοι να τους κάνουν έθνος! Το αλβανικό έθνος γεννήθηκε απο Βλάχους!

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s