Εθνοσυνέλευση Εθνική και Εθνικές πολιτικές

Η συγκρότηση εθνικής πολιτικής και εθνικών πολιτικών προϋποθέτει αρχικά την σωστή και τις σωστές στοχοθετήσεις. Ένας καθοριστικός στόχος είναι το σύνταγμα ως κοινωνικό συμβόλαιο, βάση του οποίου ρυθμίζεται η πολιτειακή και η κοινωνική οργάνωση, δικαιώματα και καθήκοντα πολιτών, συλλογικοτήτων , κυβέρνησις, δημοτικών αρχων, πολιτικών φορέων και λοιπών αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, όπως και η δομή του κράτους δικαιου. Προϋποθέτει τον σχεδιασμό της και τις στοχοθετήσεις της από ανθρώπους που γνωρίζουν το γνωστικό αντικείμενο θεωρητικά και εμπειρικά, προϋποθέτει την δημοσια διαβούλευση επι αυτών διά της κοινωνίας, αφού δε σχεδιαστεί εθνική πολιτική και επιμέρους εθνικές πολιτικές, την πραγματοποίηση τους διά της σύνολης κοινωνίας και όχι μόνο από επιμέρους παράγοντες όπως η κυβέρνηση, τα υπουργεία, οι μηχανισμοί της διοίκησις και λοιποί εξουσιαστικοί μηχανισμοί. Δια αυτών  αλλα και με τη συμμετοχή της σύνολης κοινωνίας σχεδιάζεται και επιτυχάνεται στον χρόνο η εθνική πολιτική και οι εθνικές πολιτικές. Η εθνική πολιτική και οι εθνικές επιμέρους πολιτικές συνεργατικά δια των κοινονικών ετέρων γίνονται αποδεκτες και επιδιωκόμενα από την κοινωνία, όλα τα κόμματα, γίνονται πρόγραμμα των κομμάτων και στόχοι κυβερνητικής και αντιπολιτευτικής τους πολιτικής διαχρονικά, γίνονται πολιτικές κάθε συλλογικότητας και των πολιτών της κοινωνίας. Ο πρωταρχικός και κύριος στόχος της εθνικής και των εθνικών πολιτικών είναι η διαχρονικά ποσοτικά και ποιοτικά ισχυρή Ελλάς, η Ελλάς που επιτυγχάνει το διαχρονικό ζην και ευ ζην της σύνολης κοινωνίας και ξεχωριστά του κάθε πολίτη της, την διαχρονική ευημερία του έθνους, την ποιότητα των πολιτών της και του κοινωνικού της συτήματος, την απόλυτη άμυνα έναντι των εχθρών της. Οι εθνικοί αυτοί στόχοι, αποδεκτοί από κάθε νοήμονα πολίτη, για να πραγματοποιηθούν πρέπει να σχεδιαστούν εθνικές πολιτικές στους επιμέρους παράγοντες ισχύος δια ποιότητας και ποσότητας, δηλαδή στην παιδεία και εκπαίδευση ως συνολικά οργανωμένης διά βίου παιδείας και μάθησης όλων των κατηγοριών των πολιτών, στο δίκαιον ως σύτημα ουσιωδών και περιεκτικών δημοκρατικών νόμων χωρίς αντιφάσεις και αλληλοαναιρέσεις, την δικαιοσύνη ως σύτημα τάχιστης, αμερόλιοτης και δίκαιης απονομής της δικαιοσύνης, αποκλειστικά με κριτήρια τους δημοκρατικούς νόμους και την πραγματικότητα των γεγονότων και συμβάντων στις σχέσεις πολιτών και συλλογικοτήτων. Στην εθνική ασφάλεια και άμυνα με πολιτικές επίτευξης αυτάρκειας προσωπικού και μέσων διά συμμετοχής ανδρών και γυναικών. Με άριστα εκπαιδευμένο στρατιωτικό προσωπικό και άριστα οργανωμένη παλλαϊκή άμυνα. Με γεωστρατηγικές συμμαχίες συμφερόντων, ενδιαφερόντων, πολιτισμικών, οικονομικών, εμπορικών και τεχνολογικών συνεργασιών και ανταλλαγών. Με μεγίστη παραγωγική αυτάρκεια οπλικών συστημάτων. Στην εθνική οικονομία με την οργάνωση μιας βέλτιστα οργανωμένης ανταγωνιστικής οικονομίας που αξιοποιεί όλα τα πλεονεκτήματα της χώρας και του λαού της, η οποια κοινωνικοποιεί τον πλούτο και την υλική ευημερία. Μια οικονομία που στηρίζεται στον συνεταιρισμό, την εξωστρέφεια, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα και συνεργατικότητα, την μεγίστη αυτάρκεια, τις συνεργασίες συμφερόντων και το πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο και τρεχουσών συναλλαγών. Στην εθνική πολιτική και τις επιμέρους εθνικές πολιτικές πρέπει να εισαχθεί η έννοια την κοινωνικοποίησης. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς την έννοια της κοινωνικοποίησης, τους τρόπους κοινωνικοποίησης και τα αποτελέσματα τους. Όταν μιλάμε για κοινωνικοποίηση εννοούμε την κοινωνικοποίηση συγκεκριμένων αγαθών, ώστε να τα έχουν όλοι οι πολίτες του έθνους των Ελλήνων και των νόμιμων αλλοδαπών. Τα αγαθά αυτά είναι η υγεία, η παιδεία και εκπαίδευση, η νόησης, η γνώσης και η αρετή, η σωματική και ψυχική ευρωστία και υγεία, η πρόνoια, η αναλογική κατά πλούτο και δυνατότητες συμμετοχή στα δημόσια βάρη, όπως η φορολογία, η άμυνα και σφάλεια και τέλος η κοινωνικοποίηση του αναγκαίου πλούτου, κυρίως διά της εφόρου ζωής πρόσβασης στην επιχειρηματικότητα, την προσφορά εργασίας και καλής ανταμοιβής στην πραγωγική και ανταγωνιστική εργασία των πολιτών. Εμείς εδώ θα συγκροτήσουμε αρχική πρόταση σύμφωνα με τις δικές μας θέσεις και αντιλήψεις επί των κοινωνικών προβλημάτων και των αναγκαίων εθνικών πολιτικών και θα παρουσιάσουμε συνολικά τις αντίστοιχες προτάσεις υπαρκτών πολιτικών φορέων. Μετά θα καλέσουμε ειδήμονες επιστήμονες επί των επί μέρους θεμάτων να συγκροτήσουν ομάδες έρευνας και προτάσεων επί όλων αυτών των θεμάτων, ώστε να περάσουμε μετά σε μια δημόσια διαβούλευση με συμμετοχή της κοινωνίας και στην πραγματοποίησης τους μετέπειτα με την στήριξη της κοινωνίας και των συλλογικών φορέων.

Όπως γνωρίζουμε έχουν πραγαμτοποιηθεί έως την σήμερον 4 εθνοσυνέλευσης με την τελευταία το 1829-1831. Σε αυτές αρχικά αποφασίστηκε το σύνταγμα, το κοινωνικό σύστημα της Ελλάδος όπως και οι εθνικές πολιτικές. Είναι καιρός σήμερα να πάμε στην πέμτη εθνοσυνέλευση, μια που από τότε συνέβησαν πολλές διαστραβλώσεις, πολλές εξωγενείς και ενδογενείς αντί εθνικές παρεμβάσεις και πολιτκές που οδήγησαν την Ελλάδα σε επαναλαμβανόμενες εθνικές καταστροφές, σε στασιμότητες απαράδεκτης διαρκειας και σε καταχρηστικές εκμεταλλεύσεις του ελληνικού λαου και του εθνικού πλούτου.

Η συνέλευση απαρτίζετε από πληρεξουσίους που αποστέλουν τα τοπικά σώματα στην πρώτη συνεδρίασή της. Στην ίδια συνεδρίαση διορίζετε επιτροπή, για την εξέταση των εφοδιαστικών εγγράφων των πληρεξουσίων. Την ίδια ημέρα οι πληρεξούσιοι χωρίζονται σε κλάσεις βάσει της γεωγραφικής προέλευσής τους. Για τη ρύθμιση των εργασιών της η Εθνοσυνέλευση ψηφιζει Εσωτερικό Κανονισμό, τον οποίο είχε συντάξει επιτροπή αποτελούμενη από μέλη των κλάσεων. Στην ίδια προκαταρκτική συνεδρίαση ψηφίζετε ο Εσωτερικός κανονισμός της Συνελεύσεως, αποτελούμενος από χ άρθρα, τα οποία ρυθμίζουν τον τρόπο διεξαγωγής των εργασιών της. Στον κανονισμό καθορίζονται οι προϋποθέσεις συμμετοχής στην Εθνοσυνέλευση, η τάξη των διαφόρων μερών της Ελλάδας, οι αρμοδιότητες του προεδρείου της, καθώς και η διαδικασία επικύρωσης των πρακτικών. Ο Εσωτερικός Κανονισμός ορίζει ότι για τη συμπλήρωση απαρτίας έπρεπε να είναι παρόντα τα δύο τρίτα των πληρεξουσίων, προσδιορίζει τις αρμοδιότητες του προέδρου και των γραμματέων κατά τη διεξαγωγή των συνεδριάσεων και ρυθμίζει τα σχετικά με την τήρηση των πρακτικών. Ακόμη, προβλέπει πως κάθε κλάση καταλάμβανε συγκεκριμένο χώρο στην αίθουσα των συνεδριάσεων, ενώ τα μέλη της όφειλαν να έχουν συγκεκριμένη θέση και να υπογράφουν τα πρακτικά με συγκεκριμένη σειρά. Ο Κανονισμός απαγόρευε την είσοδο στον χώρο οποιουδήποτε πλην των μελών της συνέλευσης, προέβλεπε πως οι συνεδριάσεις θα γίνονταν με «κλεισμένην θύραν» και απαγόρευε την κοινοποίηση των συζητήσεων. 

ΠΩΣ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΡΑ!!!!! ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΕ 90 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!!!!

Ορκιζόμεθα εις το όνομα της τρισυποστάτου Θεότητος και εις το σεβαστόν όνομα της πατρίδος, να συσκεπτώμεθα εν ειλικρινεία καθαρά και αδελφική αγάπη, αδιαφορούντες περί των προσωπικών συμφερόντων μας και φροντίζοντες περί μόνου του κοινού της Ελλάδος συμφέροντος. Ορκιζόμεθα εις το όνομα του Θεού και της Πατρίδος, άδολον πατριωτισμόν, ακραιφνή σύμπνοιαν και αποβολήν πάσης ιδιοφιλίας καθ’ όλας τας συνδιασκέψεις ημών εν ταύτη τη Εθνική Συνελεύσει. Ως εκ του στόματος όλων των νομίμων πληρεξουσίων του έθνους ορκίζομαι ενώπιον του Υψίστου Θεού, της ιεράς ημών Θρησκείας και της Πατρίδος, μήτε να προβάλω μήτε να ψηφοφορήσω τι εναντίον των συμφερόντων του Έθνους, κινούμενος από ιδιοτέλειαν ή πάθος, να μη αποβλέπω εις πρόσωπον και να μη παραβλέπω το νόμιμον και δίκαιον. Ορκιζόμεθα εν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Πατρίδος, μήτε να προβάλωμεν μήτε να ψηφίσωμεν τι εναντίον των συμφερόντων του Έθνους, κινούμενοι από ιδιοτέλειαν ή πάθος· να μη αποβλέπωμεν εις πρόσωπον και να μη παραβλέπωμεν το νόμιμον και το δίκαιον.

Ως εκ του στόματος όλων των νομίμων πληρεξουσίων του έθνους ορκίζομαι ενώπιον του Υψίστου Θεού, της ιεράς ημών Θρησκείας και της Πατρίδος, μήτε να προβάλω μήτε να ψηφοφορήσω τι εναντίον των συμφερόντων του Έθνους, κινούμενος από ιδιοτέλειαν ή πάθος, να μη αποβλέπω εις πρόσωπον και να μη παραβλέπω το νόμιμον και δίκαιον.Αντιπρόσωποι

Α΄ Εθνοσυνέλευση 21 Δεκεμβρίου 1821 – 15 Ιανουαρίου 1822

Όρκος Ορκιζόμεθα εις το όνομα της τρισυποστάτου Θεότητος και εις το σεβαστόν όνομα της πατρίδος, να συσκεπτώμεθα εν ειλικρινεία καθαρά και αδελφική αγάπη, αδιαφορούντες περί των προσωπικών συμφερόντων μας και φροντίζοντες περί μόνου του κοινού της Ελλάδος συμφέροντος.Αντιπρόσωποι

ΗΑ΄ Εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1821 στη Νέα Επίδαυρο (Πιάδα/ Πεδιάδα). Αποτέλεσε την πρώτη εθνικής κλίμακας συνέλευση, η οποία ψήφισε το πρώτο συνταγματικό κείμενο της χώρας, το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδας (Οργανικός Νόμος) και εξέδωσε Διακήρυξη, με την οποία κήρυττε τη συγκρότηση εθνικής Διοίκησης. Η συνέλευση απαρτίστηκε από πληρεξουσίους που είχαν αποστείλει τα τοπικά σώματα (Πελοποννησιακή Γερουσία, Γερουσία Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, Άρειος Πάγος) και οι τρεις ναυτικές νήσοι (Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά). Στην πρώτη συνεδρίασή της, στις 20 Δεκεμβρίου, πρόεδρός της εξελέγη ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και γραμματείς ο Δημήτριος Τομαράς (ή Τομαρόπουλος) και ο Γεώργιος Σταυρίδης. Στην ίδια συνεδρίαση διορίστηκε τετραμελής επιτροπή, αποτελούμενη από τους Ιωάννη Σκανδαλίδη, Πέτρο Σκυλίτζη Ομηρίδη, Αλέξιο Τζιμπουρόπουλο και Αναγνώστη Παπαγιαννόπουλο, για την εξέταση των εφοδιαστικών εγγράφων των πληρεξουσίων. Την ίδια ημέρα οι πληρεξούσιοι χωρίστηκαν σε τέσσερις κλάσεις βάσει της γεωγραφικής προέλευσής τους: Ανατολική Χέρσος Ελλάς (α΄ κλάση), Ύδρα-Σπέτσες-Ψαρά (β΄ κλάση), Δυτική Χέρσος Ελλάς (γ΄ κλάση) και Πελοπόννησος (δ΄ κλάση). Για τη ρύθμιση των εργασιών της η Εθνοσυνέλευση ψήφισε Εσωτερικό Κανονισμό, τον οποίο είχε συντάξει δωδεκαμελής επιτροπή αποτελούμενη από μέλη των τεσσάρων κλάσεων: Θεόδωρος Νέγρης, Γεώργιος Αινιάν, Δρόσος Μανσόλας, Ιωάννης Ορλάνδος, Πέτρος Σκυλίτζης Ομηρίδης, Αναγνώστης Μοναρχίδης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ιωάννης Κωλέττης, Φώτιος Καραπάνος Παλαιών Πατρών Γερμανός, Πανούτσος Νοταράς και Αθανάσιος Κανακάρης. Ο Εσωτερικός Κανονισμός όριζε ότι για τη συμπλήρωση απαρτίας έπρεπε να είναι παρόντα τα δύο τρίτα των πληρεξουσίων, προσδιόριζε τις αρμοδιότητες του προέδρου και των γραμματέων κατά τη διεξαγωγή των συνεδριάσεων και ρύθμιζε τα σχετικά με την τήρηση των πρακτικών. Ακόμη, προέβλεπε πως κάθε κλάση καταλάμβανε συγκεκριμένο χώρο στην αίθουσα των συνεδριάσεων, ενώ τα μέλη της όφειλαν να έχουν συγκεκριμένη θέση και να υπογράφουν τα πρακτικά με συγκεκριμένη σειρά. Ο Κανονισμός απαγόρευε την είσοδο στον χώρο οποιουδήποτε πλην των μελών της συνέλευσης, προέβλεπε πως οι συνεδριάσεις θα γίνονταν με «κλεισμένην θύραν» και απαγόρευε την κοινοποίηση των συζητήσεων. Η Α΄ Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 15 Ιανουαρίου 1822.

Β΄ Εθνοσυνέλευση 29 Μαρτίου 1823 – 12 Απριλίου 1823

Όρκος

Ορκιζόμεθα εις το όνομα του Θεού και της Πατρίδος, άδολον πατριωτισμόν, ακραιφνή σύμπνοιαν και αποβολήν πάσης ιδιοφιλίας καθ’ όλας τας συνδιασκέψεις ημών εν ταύτη τη Εθνική Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσει.Αντιπρόσωποι ΗΒ΄ Εθνοσυνέλευση συνήλθε με καθυστέρηση στις 29 Μαρτίου 1823 στο Άστρος. Λόγω των πολεμικών επιχειρήσεων, οι εκλογές πληρεξουσίων καθυστερούσαν και γι’ αυτό, με την έκδοση ειδικού νόμου (12.1.1823), παρατάθηκε η διάρκεια της Α΄ Περίοδου της Διοίκησης. Στη Β΄ Εθνοσυνέλευση μετείχαν αυτοδικαίως τα μέλη της προηγούμενης Διοίκησης και οι εκλεγέντες βάσει του εκλογικού νόμου, που είχε ψηφιστεί από τον Νοέμβριο του 1822.Κατά τις πρώτες ημέρες λειτουργίας της Εθνοσυνέλευσης οι πληρεξούσιοι είχαν συγκεντρωθεί σε δύο αντίπαλες συνελεύσεις: μία στη θέση Αγιαννίτικα Καλύβια και μία στη θέση Μελιγιώτικα Καλύβια. Στις 30 Μαρτίου, στη δεύτερη προκαταρκτική συνεδρίασή της, η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε το προεδρείο της: πρόεδρος ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αντιπροέδρος ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, αρχιγραμματέας ο Θεόδωρος Νέγρης και γραμματείς οι Σταμάτης Δημάκης και Γεώργιος Χαρτουλάρης. Παράλληλα, τη φρούρηση της Εθνοσυνέλευσης είχαν αναλάβει οι Γ. Γιατράκος και Ν. Γιατράκος.Στην ίδια προκαταρκτική συνεδρίαση ψηφίστηκε ο Εσωτερικός Διοργανισμός της Συνελεύσεως, αποτελούμενος από 17 άρθρα, τα οποία ρύθμιζαν τον τρόπο διεξαγωγής των εργασιών της. Στον Διοργανισμό καθορίστηκαν οι προϋποθέσεις συμμετοχής στην Εθνοσυνέλευση, η τάξη των διαφόρων μερών της Ελλάδας, οι αρμοδιότητες του προεδρείου της, καθώς και η διαδικασία επικύρωσης των πρακτικών. Για τη συμπλήρωση απαρτίας στις συνεδριάσεις έπρεπε να είναι παρόντα τα δύο τρίτα των μελών. Επιπλέον, οι συνεδριάσεις θα γίνονταν με «κλεισμένην την θύραν» και δεν επιτρεπόταν η παρουσία κανενός πλην των μελών της, ενώ θα γίνονταν δεκτοί ως ακροατές μόνον οκτώ έως δέκα αξιωματικοί που θα τους είχαν εκλέξει οι «πολεμικοί». Βασική απόφαση της Β΄ Εθνοσυνέλευσης ήταν η αναγνώριση των θεμελιωδών αρχών του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος (Οργανικού Νόμου), όπως αυτό είχε ψηφιστεί από την Α΄ Εθνοσυνέλευση. Ακόμη, διόρισε εννεαμελή επιτροπή η οποία θα εξέταζε την αναθεώρηση του Οργανικού Νόμου και στις καταληκτήριες συνεδριάσεις της, στις 12 και 13 Απριλίου, ψήφισε το αναθεωρημένο Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος (Νόμος Επιδαύρου). Ανάμεσα στις κεντρικές αποφάσεις της ήταν η κατάργηση, με το Ε΄ Ψήφισμά της (30.3.1823), των τοπικών σωμάτων (Πελοποννησιακής Γερουσίας, Γερουσίας Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και Αρείου Πάγου), ο διορισμός εννεαμελούς επιτροπής για τη σύνταξη του πρώτου ποινικού κώδικα, επιλέγοντας από τους νόμους των «ημετέρων αειμνήστων βυζαντινών αυτοκρατόρων», και τέλος η ψήφιση του πρώτου «υποθετικού λογαριασμού» (προϋπολογισμού). Η Β΄ Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 18 Απριλίου.

Γ΄ Εθνοσυνέλευση (Επιδαύρου) 6 Απριλίου 1826 – 16 Απριλίου 1826

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε στη Νέα Επίδαυρο στις 6 Απριλίου 1826, απαρτιζόμενη από πληρεξουσίους που είχαν εκλεγεί κατά τον, αναθεωρημένο από τη Β΄ Εθνοσυνέλευση, εκλογικό νόμο. Οι εκλογές για την ανάδειξη πληρεξουσίων είχαν προκηρυχθεί από το Εκτελεστικό στις 25 Σεπτεμβρίου 1825 και είχε προβλεφθεί να εκλεγεί ανά επαρχία αριθμός πληρεξουσίων διπλάσιος από εκείνον των εκλεγμένων παραστατών του Βουλευτικού. Στην πρώτη συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης εξελέγη πρόεδρός της ο Πανούτσος Νοταράς και επιλύθηκαν διαδικαστικά ζητήματα, όπως ο διορισμός αστυνόμου και φρουράρχου και η έγκριση πληρεξουσίων από διαφιλονικούμενες επαρχίες, ενώ τις επόμενες ημέρες συζητήθηκαν ζητήματα σχετικά με την ενίσχυση των πολιορκούμενων Μεσολογγιτών, την αναζήτηση νέου δανείου από το εξωτερικό κ.λπ. Στις 10 Απριλίου αποφασίστηκε η έκτακτη παύση των εργασιών της Συνέλευσης υπό το βάρος της πτώσης του Μεσολογγίου και η επανάληψή της τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Παράλληλα, αποφασίστηκε η παύση της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος, όπως αυτή είχε συσταθεί με βάση το Προσωρινόν Πολίτευμα (Οργανικό Νόμο) στην Α΄ Εθνοσυνέλευση.Με μία σειρά από οργανωτικά ψηφίσματα καταργήθηκε η έως τότε Διοίκηση και παύθηκε το σύνολο των υπαλλήλων. Συγκροτήθηκε μία ενδεκαμελής Διοικητική Επιτροπή που ανέλαβε την «ολικήν κυβέρνησιν των ελληνικών πραγμάτων» και μία Επιτροπή της Συνελεύσεως έως την εκ νέου σύγκληση της Εθνοσυνέλευσης. Στις 16 Απριλίου, ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης εξέδωσε διακήρυξη για την αναστολή των εργασιών της και ενημέρωσε την Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος για την παύση της.


Δ΄ Εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε στις 11 Ιουλίου 1829 στο Άργος και οι συνεδριάσεις της έλαβαν χώρα στο αρχαίο θέατρο της πόλης. Οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης είχαν προκύψει από τις εκλογές που είχαν διενεργηθεί την άνοιξη του 1829 βάσει του νέου εκλογικού νόμου Καποδίστρια. Κατά την πρώτη συνεδρίασή της η Εθνοσυνέλευση ψήφισε κανονισμό υπό τον τίτλο «Περί των τύπων, καθ’ ους η Εθνική Συνέλευσις συνέρχεται συζητεί και βουλεύεται» με στόχο την οργάνωση των εργασιών της. Στον εν λόγω κανονισμό καθορίστηκαν οι αρμοδιότητες του προέδρου και των γραμματέων, τα δικαιώματα των πληρεξουσίων, ο ακριβής τρόπος τήρησης των πρακτικών, ο καθορισμός της απαρτίας κ.ά. Κατά κύριο λόγο τα επιμέρους άρθρα του κανονισμού ακολούθησαν τα αντίστοιχα των κανονισμών των επαναστατικών Εθνοσυνελεύσεων, με ελάσσονες διαφοροποιήσεις. Το έργο της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης περιλαμβάνει δεκατρία ψηφίσματα, με τα οποία: α) επικυρώθηκε το κυβερνητικό έργο του Καποδίστρια και β) αντικαταστάθηκε το Πανελλήνιο, με το οποίο προηγουμένως είχε έρθει σε σύγκρουση ο Κυβερνήτης, με ένα άλλο γνωμοδοτικό όργανο, τη Γερουσία. Τέλος, η μελλοντική αναθεώρηση του συντάγματος ανατέθηκε πλέον στον Κυβερνήτη και τη Γερουσία, οι οποίοι όφειλαν να μην παρεκκλίνουν από τις βασικές αρχές των συνταγμάτων της Επανάστασης. Η Δ΄ Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 6 Αυγούστου 1829.

Ε΄ Εθνοσυνέλευση 5 Δεκεμβρίου 1831 – 18 Μαρτίου 1832 Όρκος

Ορκιζόμεθα εν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Πατρίδος, μήτε να προβάλωμεν μήτε να ψηφίσωμεν τι εναντίον των συμφερόντων του Έθνους, κινούμενοι από ιδιοτέλειαν ή πάθος· να μη αποβλέπωμεν εις πρόσωπον και να μη παραβλέπωμεν το νόμιμον και το δίκαιον. Mετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε από τη Γερουσία τριμελής Διοικητική Επιτροπή, αποτελούμενη από τους Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη, η οποία ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Η επιτροπή προκήρυξε εκλογές στις 28 Σεπτεμβρίου 1831 και συγκάλεσε την Ε΄ Εθνοσυνέλευση στις 5 Δεκεμβρίου στο Άργος. Η Ε΄ Εθνοσυνέλευση απαρτιζόταν από εκλεγμένους πληρεξουσίους αλλά και μέλη της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (1829). Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης εξελέγη στις 5 Δεκεμβρίου ο Δημήτριος Τσαμαδός, αντιπρόεδρος ο Λάμπρος Νάκος, ενώ στη θέση των γραμματέων αναδείχθηκαν ο Σταύρος Παρθενόπουλος και Γεώργιος Αινιάν. Στις 8 Δεκεμβρίου 1831 η Εθνοσυνέλευση διόρισε Πρόεδρο της Ελληνικής Κυβερνήσεως τον Αυγουστίνο Καποδίστρια και λίγους μήνες αργότερα, τον εξέλεξε προσωρινό Κυβερνήτη της χώρας μέχρι την άφιξη του μονάρχη.Στις 15 Μαρτίου 1832 η Ε΄ Εθνοσυνέλευση ψήφισε το Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, γνωστό και ως Ηγεμονικό, το πρώτο σύνταγμα που καθιέρωνε τη συνταγματική μοναρχία και αναγνώριζε δύο νομοθετικά σώματα, τη Βουλή και τη Γερουσία. Το Σύνταγμα του 1832 δεν εφαρμόστηκε ποτέ και η Ε΄ Εθνοσυνέλευση ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 16 Μαρτίου 1832.

Δ΄ κατ’ επανάληψιν Εθνοσυνέλευση (1831-1832) 5 Δεκεμβρίου 1831 – 18 Μαρτίου 1832

ΗΔ΄ κατ’ επανάληψιν Εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε ταυτόχρονα με την Ε΄ Εθνοσυνέλευση, στις 5 Δεκεμβρίου στο Άργος, από την αντικυβερνητική αντιπολίτευση, τους λεγόμενους «συνταγματικούς», οι οποίοι δεν αναγνώριζαν ως νόμιμη την Ε΄ Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση αρχικά συνεδρίαζε στο Άργος, ενώ στη συνέχεια μετέφερε την έδρα της στα Μέγαρα και την Περαχώρα. Στην πραγματικότητα οι συνεδριάσεις της ήταν ελάχιστες και σε αυτές προήδρευε ο γηραιότερος των συμμετεχόντων, Πανούτσος Νοταράς. Βασικό έργο της Δ΄ κατ’ επανάληψιν Εθνοσυνέλευσης ήταν η ανάδειξη Διοικητικής Επιτροπής, μιας ακόμη κυβέρνησης, η οποία αποτελούνταν από τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Ανδρέα Ζαΐμη και Ιωάννη Κωλέττη. Η τελευταία συνεδρίασή της έλαβε χώρα στις 18 Μαρτίου 1832 στην Περαχώρα, όπου εκδόθηκε και διακήρυξη του προέδρου της, για τη νίκη απέναντι στην «παράνομη» κυβερνητική παράταξη και καλούσε όλους τους Έλληνες σε ομόνοια.

Δ΄ κατά συνέχειαν Εθνοσυνέλευση (1832) 14 Ιουλίου 1832 – 10 Αυγούστου 1832

Όρκος Ενώπιον του εν Τριάδι υμνουμένου παντεπόπτου Θεού, ορκίζομαι να εκληρώσω τα εμπιστευθέντα μοι ιερά της αντιπροσωπίας χρέη τιμίως και ευσυνειδότως· να μη αποβλέψω εις πρόσωπον, ούτε εις ίδια συμφέροντα· να μη γνωμοδοτήσω, ουδέ να ψηφοφορήσω ποτέ κατά χάριν ή κατά πάθος, αλλά κατά συνείδησιν υπέρ των γενικών συμφερόντων της πατρίδος, και να φυλάξω πιστώς και μ’ όλας μου τας δυνάμεις την ελευθερίαν του Ελληνικού λαού. ΗΔ΄ κατά συνέχειαν Εθνοσυνέλευση συγκλήθηκε στις 14 Ιουλίου 1832 στο Άργος και στη συνέχεια μετέφερε την έδρα της στην Πρόνοια του Ναυπλίου. Στην πρώτη προκαταρκτική συνεδρίαση συζητήθηκαν διαδικαστικά ζητήματα σχετικά με την εξέλεγξη των πληρεξουσίων. Πρόεδρος εξελέγη ο γηραιότερος των συμμετεχόντων Πανούτσος Νοταράς. Η Δ΄ κατά συνέχειαν Εθνοσυνέλευση, δεν αναγνώρισε τις αποφάσεις της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης, επικύρωσε την επιλογή του Όθωνα ως μονάρχη του ελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η πρόθεσή της να προχωρήσει στην ψήφιση νέου συντάγματος, προκάλεσε τις αντιδράσεις των πρεσβευτών των Δυνάμεων, με αποτέλεσμα τη διάλυσή της στις 10 Αυγούστου 1832.

Πρώτο Βήμα: Είμαστε σε άμεση επαφή και συμφωνία, άνθρωποι με εμπειρία και παρελθόν σε ενωτικές πολιτικές κινήσεις, με αρχηγούς εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών φορέων και πατριωτικών κινημάτων, για συνένωση και εφαρμογή του Σχεδίου Δράσεως. Πρόσφατα και υπό την πίεση των δυσμενεστάτων και τραγικών εξελίξεων για τη Χώρα, συμφώνησαν πολλές προσωπικότητες της υγιούς πολιτικής ζωής του τόπου, που εργάζονται μυστικά και αθόρυβα όπως κι εγώ άλλωστε, ενώ δεν έχουμε βρομίσει τα χέρια μας σε άθλιες συναλλαγές και προδοσίες, ούτε έχουμε ανακατευτεί με «εκλογές» και αλισβερίσι με τους προδότες, τους δοσίλογους και τους κωλοσφογγάριους που τους ακολουθούν και τους γλείφουν.

Δεύτερο βήμα: Το γενικό πλάνο με απλά λόγια να το εννοήσετε όλοι: Σε κάθε πόλη, κωμόπολη, χωριό, τόπο, μαζεύονται 5 άτομα που συγκροτούν την πρώτη 5αμελή επιτροπή. Οι πρώτες ήδη 5αμελείς επιτροπές είναι ήδη συγκροτημένες σε πολλούς νομούς. Οι 5αμελείς θα φροντίσουν την σύσταση σε Σώμα σε επίπεδο Νομού της Τοπικής Βουλής Αντιπροσώπων. (νομιμοποίηση δια των εξουσιοδοτήσεων μέσω ΚΕΠ). Από τις Τοπικές Βουλές των Νομών (100 κάθε νομός = 52 Χ 100 = 5.200 Εθνικοί Αντιπρόσωποι + 150 επιπλέον πόλεως Αθηνών και 150 πόλεως Θεσσαλονίκης = 5.500 Εθνικοί Αντιπρόσωποι σε όλη την Επικράτεια). Σ.Ε.Α (Συμβούλιο Εθνικής Αντιπροσωπείας). Η Κάθε Τοπική Βουλή αποστέλλει από 10 εκλεγμένους αντιπροσώπους στην Αθήνα για την Συγκρότηση της Βουλής των Πεντακοσίων (550 για την ακρίβεια). Τρίτο βήμα: Πώς γίνεται η αρχή. Όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί ενεργά ακολουθεί αυτό που λέγεται «ενεργοποίηση του πολίτη» και είναι εύκολο και εφικτό στον καθένα: ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΝΟΜΟΥ – ΠΟΛΕΩΣΒήμα 1. Επιλέγει με προσοχή 5 άτομα άνδρες ή γυναίκες από το φιλικό μου περιβάλλον! Το κριτήριο είναι να είναι Φιλόπατρεις αποδεδειγμένα, χωρίς πολλές υποχρεώσεις και τρεχάματα. Να μην έχουν εκτεθεί σε ύποπτες συναλλαγές, να χαίρουν εκτιμήσεως, να έχουν ενεργό ρόλο στα κοινωνικά δρώμενα και να θέλουν να προσφέρουν στην Πατρίδα! Βήμα 2. Αυτοί οι 5 μαζί με αυτόν τον αρχικό, απαρτίζουν την επιτροπή δράσεως τόπου, πόλης κλπ. Κρατά τηλέφωνα, ή αποφασίζουν ποιος θα είναι ο Συντονιστής μεταξύ τους και σύνδεσμος ενημέρωσης. Συζητούν και προτείνουν θέματα τοπικά και πρακτικά προς συζήτηση και ανάδειξη προβλημάτων.

Βήμα 3. Στόχος είναι τα 100 άτομα από όλο το Νομό (εξαιρείται η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη που θα έχουν από 300 άτομα (150 η πόλη + 150 ο νομός), λόγω υπερπληθυσμού. Τα άτομα αυτά θα τα προτείνουν ΓΡΑΠΤΩΣ (θα σας αποσταλεί έντυπο που θα επικυρωθεί από το ΚΕΠ το γνήσιο της υπογραφής) ως «Αντιπροσώπους» 50 συμπολίτες τους για πόλεις άνω των 100.000 κατοίκων, 40 συμπολίτες τους για πόλεις άνω των 10.000 κατοίκων , 30 συμπολίτες για τόπους μέχρι 10.000 κατοίκους. Αυτοί θα αποτελέσουν Α΄) Τα μέλη της Τοπικής Βουλής του Νομού τους. Β΄) Τα πρώτα μέλη με ανακλητή ιδιότητα της ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ. 52 νομοί Χ 100 = 5.200 + 150 Αττικής + 150 Θεσσαλονίκης =5.500 μέλη Εθνικής Αντιπροσωπείας για τις πρώτες αποφάσεις Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. (Πέρα από τις αποφάσεις των τοπικών Βουλών μόλις συνέλθουν σε Σώμα τοπικά). Βήμα 4. Οι τοπικές Βουλές κάθε Νομού των 100 Αντιπροσώπων, μόλις συνέλθουν σε Σώμα, εκλέγουν όργανα. (Θα σας σταλεί υλικό). Ένα από τα Όργανα είναι η προσωρινή Επιτροπή ΔΕΚΑ ανακλητών Αντιπροσώπων τους που θα εκπροσωπούν την Τοπική Βουλή στην ΕΘΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ των ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ (550 για την ακρίβεια) που θα συνεδριάζει, θα επεξεργάζεται και θα νομοθετήσει στην Αθήνα.

Οι Δέκα κάθε Νομού θα έχουν την δυνατότητα να παρίστανται σε σημαντικές συνεδριάσεις όπως ομάδες εργασίες με νομοθετικό περιεχόμενο, αναθεώρηση του Συντάγματος κλπ. Βήμα 5. Σε εύλογο διάστημα 40 ημερών απαρτίζεται και συνέρχεται σε Σώμα η Τοπική Βουλή κάθε Νομού, στέλνοντας από 10 μέλη της στην ΕΘΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ της Αθήνας. Είμαστε έτοιμοι για την πρώτη Τακτική ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ. Τι είναι η « Πρώτη Συντακτική Εθνοσυνέλευσις» που έλαβε χώρα κάθε φορά που κινδύνευε το Έθνος. «H Πρώτη Συντακτική Εθνοσυνέλευσις έχει χρείαν πρωτίστως μίας προσωρινής Κυβερνήσεως η οποία πρέπει να αναδειχτεί μέσω του λαού. Αυτό δια πολλούς λόγους! Είτε η υπάρχουσα Κυβέρνηση παραπαίει ανίκανη να κυβερνήσει, είτε σήμερα υπάρχει, αύριο πέφτει ως ανίκανη από μόνη της, είτε δεν μπορεί να σχηματιστεί με αλλεπάλληλες και συνεχείς εκλογές παρωδία. Η Κυβέρνηση αυτή, δεν μπορεί να σχηματιστεί με απευθείας εκλογές, λόγω του κατάπτυστου εκλογικού νόμου που τον έραψαν όπως ήθελαν οι δοσίλογοι. Μπορεί όμως να γίνει μέσα από μια Γενική Πολιτική Απεργία διαρκείας, ή μία σύσσωμη και παλλαϊκή εξέγερση του υγιούς και δημοκρατικού μας ενστίκτου, όπου τα συντονιστικά όργανα αγώνα σε κάθε γειτονιά, πόλη και χωριό θα συντονιστούν για να ρίξουν, να ανατρέψουν συνολικά το υφιστάμενο σάπιο πολιτικό καθεστώς, ενώ οι τοπικές Βουλές των Νομών θα ανακηρύξουν προσωρινή κυβέρνηση δια των αντιπροσώπων τους στην Βουλή των 500 στην Αθήνα. (Αυτό ορίζει και το άρθρο 120 του Συντάγματος όταν καταλύεται το πολίτευμα και το Σύνταγμα της Χώρας). Όλα τα συντονιστικά όργανα που θα προκύψουν, ανά Νομό όπως είπαμε, θα αποστείλουν δέκα ικανούς αντιπροσώπους στην Αθήνα οι οποίοι θα αποτελέσουν την ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ, ένα άτυπο μεν, αλλά καίριας σημασίας από την άποψη του γενικού συντονισμού λαϊκό Κοινοβούλιο! Αυτό το λαϊκό Κοινοβούλιο (ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ) και τα συντονιστικά όργανα αγώνα σχηματίζουν προσωρινή Κυβέρνηση, για να μπορεί να «λειτουργεί» το Κράτος, ενώ τα υπόλοιπα μέλη προχωρούν στην δημιουργία νομοθετικών ομάδων εργασίας και δημοψηφισμάτων στα καίρια εθνικά θέματα. Η προσωρινή αυτή κυβέρνηση θα διοικεί κανονικά, ενώ ταυτόχρονα προκηρύσσει τις διαδικασίες σύγκλησης της Πρώτης Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως. Θα ακολουθήσουν ως χρονοδιάγραμμα 90 ημερών οι εξής διαδικασίες:

Α. Αρχικά οργανώνεται και διεξάγεται μια ανοιχτή συζήτηση για το Σύνταγμα με όλα τα μέσα, συνελεύσεις, συζητήσεις στα ΜΜΕ, διαδίκτυο,κ.α. Θα κληρωθεί επίσης μια επιτροπή η οποία θα έχει σαν αποκλειστικό μέλημα να συλλέξει το σύνολο των προτάσεων που θα κατατεθούν κατά την διάρκεια της συζήτησης με την υποχρέωση να μεταβιβαστούν στην Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Β. Οι 5.500 Εθνοσύμβουλοι συγκεντρώνουν το σύνολο των προτάσεων,συνεδριάζουν και αποφασίζουν τα θέματα της Πρώτης Τακτικής Εθνοσυνελεύσεως.Στον κανονισμό της Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως θα περιλαμβάνεται φυσικά η αρχή της ανακλητότητας, αλλά και η αρχή της υποχρεωτικής λογοδοσίας. Με άλλα λόγια οι εκλογείς θα μπορούν να ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή τον Εθνοσύμβουλο που εξέλεξαν αν αυτός δεν στέκεται όπως απαιτούν οι εντολείς του, αλλά και θα υποχρεούται σε τακτική λογοδοσία προς αυτούς προκειμένου να τους κρατά ενήμερους για τις θέσεις και τις απόψεις του στα ζητήματα που ανακύπτουν. Γ. Μόλις ολοκληρώσει τις εργασίες της η Βουλή των ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ θα αυτοδιαλυθεί και το νέο σχέδιο Συντάγματος, θα τεθούν σε λαϊκή ψηφοφορία, μαζί με τα μεγάλα εθνικά θέματα, όπως νόμισμα, εξωτερική πολιτική, ΕΟΚ, φύλαξη συνόρων, μεταναστευτικό κ.α. Μόλις το νέο Σύνταγμα εγκριθεί, τότε η προσωρινή κυβέρνηση παραιτείται και προχωρά η χώρα σε ΕΚΛΟΓΕΣ σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Η άποψή μου είναι ότι το Πολίτευμα πρέπει να αλλάξει ριζικά από τον ίδιο το λαό και όχι απλά να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα από τους πολιτικούς. Οι αλλαγές θα πρέπει να πάρουν την κατεύθυνση της απαγκίστρωσης της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική εξουσία και το πέρασμα του ελέγχου της στην κοινωνία. Όμως αυτή η αλλαγή είναι πολύ δύσκολο ή και αδύνατο να προέλθει από το πολιτικό προσωπικό μέσα από τις υπάρχουσες συνταγματικές διατάξεις και μέσα από την ισορροπία των κομματικών συμφερόντων. Κατ’ αρχήν το ίδιο το Σύνταγμα θα πρέπει να πάψει να είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του πολιτικού προσωπικού και θα πρέπει να περάσει στην αρμοδιότητα του λαού ή και του λαού.Και επειδή για να γίνει αυτό, θα πρέπει να βγούμε έξω από το υπάρχον συνταγματικό πλαίσιο, θα πρέπει να γίνει προσφυγή στο λαό με ένα συνταγματικό δημοψήφισμα (δεν προβλέπεται στο ισχύον Σύνταγμα) προκειμένου να αποφασίσει ο λαός εάν θέλει να αλλάξει το Σύνταγμά του και με ποιον τρόπο θα το κάνει αυτό. Κάτι τέτοιο είναι μια «επαναστατική» πράξη σύμφωνα με το Σύνταγμα, αλλά καλύπτεται και νομιμοποιείται από τη λαϊκή κυριαρχία και τη λαϊκή βούληση.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

1) Θέσμιση της κοινωνίας ως πολιτικού υποκειμένου δια συγκροτήσεως των εκκλησιών των πολιτών η του δήμου που θα συνιστούν το ανώτατο πολιτειακό όργανο. Πλήρης διάκριση των τριών εξουσιών.

Α) Κατ’ αρχήν εκλογή του αρχηγού της εκτελεστικής εξουσίας (η διαρχία πρωθυπουργού και ΠτΔ δεν είναι απαραίτητη) απευθείας από το λαό δια των εκκλησιών των πολιτών, από πρόσωπα των αρίστων που ενδιαφέρονται με το 50+% ώστε να μην είναι αυτός εξαρτώμενος, τόσο από τους οικονομικούς ολιγάρχες, όσο και από τους βουλευτές του και τα πίσω από αυτούς συμφέροντα. Στην ουσία μιλάμε για αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος σε προεδρική δημοκρατία, με σταθερές τετραετίες.

Β) Εκλογή των βουλευτών σε ξεχωριστή κάλπη από κάθε δήμο και της σύγκλητοι από πρόσωπα των επίλεκτων και αρίστων των εκκλησιών των πολιτών δια των «εκκλισων» του δήμου, με απλή αναλογική, ώστε η συγκρότηση της Βουλής να ταυτίζεται απόλυτα με τη λαϊκή βούληση και όχι να μετατρέπεται η μειοψηφία σε πλειοψηφία τεχνητά μέσω του εκλογικού νόμου, με την ψευτοαιτιολογία της μη κυβερνησιμότητας. Αυτό σημαίνει κατάργηση της αρχής της δεδηλωμένης. Φυσικά θα υπάρχει ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητος. Όποιος εκλέγεται βουλευτής θα παραμένει βουλευτής, μέχρι τη λήξη της βουλευτικής περιόδου.

Γ) Να υπάρχει ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και όχι θεραπαινίδα του εκάστοτε κόμματος που είναι στην εξουσία, με δεμένα ταυτόχρονα τα χέρια από το Σύνταγμα, σε ότι αφορά την τιμωρία πολιτικών προσώπων. Δηλαδή, το πολιτικό προσωπικό δεν πρέπει να αναμιγνύεται στην ανάδειξη της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Οι δικαστές θα κληρώνονται η θα εκλέγονται από τους επίλεκτους και άριστους των εκκλησιών των πολιτών εξ αυτών με νομική κατάρτιση και εμπειρία.

2) Δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία (προβλέπονται σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη) τόσο γενικά όσο και τοπικά (το τελευταίο προβλέπεται ήδη στο άρθρο 216 του Καλλικράτη, αλλά δεν έχει ενεργοποιηθεί με σχετικό ΠΔ). 3) Αποκέντρωση της εξουσίας με σαφή διαχωρισμό της κεντρικής και της τοπικής εξουσίας. Μεταφορά στην ΤΑ πραγματικής εξουσίας (και όχι απλά δοτής και ελεγχόμενης από το κέντρο εξουσίας) και ταυτόχρονα αλλαγή της εσωτερικής λειτουργίας της ΤΑ ώστε να λειτουργεί πραγματικά δημοκρατικά με τη συμμετοχή των πολιτών της.

4) Καθιέρωση συνταγματικά πλήρους εσωκομματικής δημοκρατίας, των κομμάτων, ώστε να μην μπορεί η οικονομική ολιγαρχία να τα ελέγχει εύκολα. Ταυτόχρονα θα πρέπει να υπάρξει κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων και πλήρης διαφάνεια μέχρι και το τελευταίο ευρώ της χρηματοδότησής τους. 5) Πλήρης κατάργηση οποιασδήποτε μορφής ασυλιών για τα πολιτικά πρόσωπα. 6) Δημιουργία επιτέλους Συνταγματικού Δικαστηρίου 7) Περιορισμένη θητεία σε όλα τα αξιώματα από κάτω μέχρι πάνω. Πρέπει να σπάσει η κληρονομική διαδοχή και η πάγια διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

8) Ανάκληση,λογοδοσία. Ο πολιτικός θα πρέπει να έχει ανοιχτά τα αυτιά του προς κάθε κατεύθυνση, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να είναι δεμένος με τη λαϊκή βούληση. Και αυτό το δέσιμο θα γίνει κυρίως με το θεσμό της λογοδοσίας και ανάκλησης. Λογοδοσία για όλες τις κυβερνητικές και διοικητικές πράξεις και διαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Είναι ένα ώριμο αίτημα πολύ διαδεδομένο μεταξύ των κινημάτων. Μόνο έτσι ο πολιτικός θα συνειδητοποιεί συνεχώς ότι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ολιγαρχίας και η μη τήρηση αυτών που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του, θα τον εκθέτει ανά πάσα στιγμή στο κίνδυνο της ανάκλησης.