ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ

ΚΟΙΝΩΝΙΟΚΡΑΤΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ,    ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΔΙΚΤΥΟ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ, ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ

Η πραγματοποίηση του προτεινομενου οικονομικού συστήματος θα γίνει με συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα, το αστικό και φορολογικό δίκαιο, αλλαγές με τις οποιες θα κατοχυρώνονται νομικά τα σχετικά με το νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς, το νόμισμα, την φορολογία, τις εργασιακές και επιχειρηματικές σχέσεις και το εμπόριο. Οι έχοντες και κατέχοντες, όπως και οι μη έχοντες και κατέχοντες θα υπόκειται στους νέους νομους. Οι έχοντες και κατέχοντες θα έχουν πλέον την δευτερογενή ιδιοκτησία αφού η πρωτογενής περνα στην κονωνία και θα ρυθμίζουν την δευτερογενή ιδιοκτησία τους σύμφωνα με τους νέους νομους και τους νέους κανόνες.

Για να συγκροτήσουμε ένα σύστημα, στην περίπτωση μας ένα νέο οικονομικό σύστημα, θα πρέπει πρώτα να θέσουμε τους στόχους που πρέπει να επιτυγχάνει αυτό το σύστημα κατά βέλτιστον τρόπο. Οι στόχοι που θέτουμε και θέλουμε με βέλτιστο τρόπο να επιτύχει το οικονομικό μας σύστημα πηγάζουν από την δημοκρατική και ανθρωποκεντρική αρχή μας. Οι στόχοι μας πού θα θέσουμε εξαρτώνται από το είναι μας, τις γνώσεις και τα πιστεύω μας, από τις αρχές, τις αξιες και τα ιδεώδη μας. Για αυτόν τον λόγο, άλλους στόχους θέτουν οι απολυταρχες-φεουδάρχες, άλλους οι ολιγάρχες και άλλους οι δημοκράτες. Στόχος μας είναι η ευημερούσα πόλις η ευημερούσα κοινωνία στη οποια ευημερούν εσαεί όλοι οι πολίτες, στόχος μας είναι η κοινωνικοποίηση όλων που χρειαζόμαστε για να επιτύχουμε το ζην και το ευ ζην, στόχος μας είναι οι προσεγγιστικά ίσες ευκαιρίες στην εργασία,  τον πλούτο, στη γνώση, την νόηση, την ψυχοσωματική και ψυχοπνευματική εξέλιξη και τελειότητα.

Ένα νέο οικονομικό σύστημα πιστεύω οφείλει να συνυπολογίζει την σπάνη των πλουτοπαραγωγικών πηγών και επομένως την λιτότητα στην κατανάλωση τους και να στοχεύει στην αφθονία, την ποιότητα, την αυτάρκεια και την δίκαιη αναδιανομή του πλούτου. Πρέπει να στοχεύει σε ένα δημοκρατικό οικονομικό σύστημα και ένα δημοκρατικό επιχειρηματικό και εταιρικό μοντέλο, με απώτερο σκοπό την κοινωνικοποίηση του υπάρχοντα και παραγομενου πλούτου. Πρέπει να στοχεύει στην δίκαιη αναδιανομή του παραγομενου πλούτου και να εξασφαλίζει την κοινωνιοκρατία του συνολικού πλούτου και του οικονομικού συστήματος, όπως επίσης και της μεγάλης ιδιοκτησίας. Πρέπει να στοχεύει στην ελαχιστοποίηση του χρόνου εργασίας διά τεχνολογικών μεσων και πλήρους απασχόλησης, ώστε οι άνθρωποι να έχουν ελεύθερο χρόνο για πνευματικά έργα, για αθλητισμό, για κοινωνικές δράσεις και δημιουργικές δραστηριότητες. Πρέπει να ρυθμιστούν σε αυτό το σύστημα με άλλο τρόπο τα θέματα της ιδιοκτησίας των μεσων παραγωγής, του παραγομενου πλούτου και του οικονομικού συστήματος. Πρέπει να ρυθμιστεί το θέμα της σχέσεως εργοδότη εργαζομενου, εξουσιαστού και εξουσιαζόμενου και να επιτευχτεί η δημοκρατική αρχή και στην οικονομία, δηλαδή η οικονομική Ελευθερια. 

Η Ελλάδα πάσχει διαχρονικά από ένα συνδυασμό κλειστού πολιτικού συστήματος και κλειστού οικονομικού συστήματος, ο οποίος συνδυασμός δημιούργησε μια κλειστή διαπλεκόμενη ολιγαρχία με την διοίκηση και με το πολιτικό σύστημα να είναι απόλυτα υποτελές στο οικονομικό σύστημα. Η λύση είναι να ανοίξουμε αυτά τα δύο συστήματα, αρχίζοντας από εκείνο που είναι πιο εύκολο, δηλαδή από το πολιτικό σύστημα, μέσω συγκεκριμένων θεσμικών αλλαγών. Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα ανοικτό, δυναμικό και φυσικά δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και ένα ανοικτό, δυναμικό και δημοκρατικά ελεγχόμενο οικονομικό σύστημα.

Τα οικονομικά συστήματα που εφαρμόστηκαν και γνωρίζομε από την αρχαιότητα έως την σήμερον ήταν το δουλοκτητικό, το φεουδαρχικό, το φιλελεύθερο κεφαλαιοκρατικό, το σοσιαλιστικό κουμμουνιστικό και το νεοφιλελεύθερο κεφαλαιοκρατικό με τα αντίστοιχα τους πολιτικά συστήματα. Η νεοτερική οικονομική επιστήμη ταξινόμησε εξαρχής τα οικονομικά συστήματα σε τρεις βασικά κατηγορίες που ανάγονται στα κατά την κρίση της τρία στάδια που διέπουν την εξέλιξη της ανθρωπότητας: στο πρωτόγονο της φυσικής οικονομίας, στο της συγκεντρωτικής κεντρικής διοίκησης και τέλος στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα της αγοράς. Η ταξινόμηση αυτή διακρίνει μεταξύ των συστημάτων φυσικού αυτοματισμού στην οικονομία, των συστημάτων κεντρικού ή αλλιώς κρατικού συντονισμού και των συστημάτων στα οποία η «αγορά» αναλαμβάνει έναν κεντρικό οργανωτικό και ρυθμιστικό ρόλο. Σήμερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης κυριαρχεί το φιλελεύθερο νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα με πολιτικο σύστημα την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία που στην πραγματικότητα είναι ένα νεοφεουδαρχικό πολιτικο σύστημα με κοινοβουλευτικό μανδύα και βιτρίνα την δημοκρατία. Κυριαρχούν σήμερα οι πλουτοκράτες αστοί και έχουν συσσωρεύσει πάνω από το 60% τους πλανητικού πλούτου στα χερια τους.

Ρητώς για μένα δεν υπάρχει καμια αμφιβολία ότι, Φούσκες, κρίσεις, καταρρεύσεις, πόλεμοι, casino,  λόττο, λαχεία, χρηματιστήρια, τόκοι, λογιστικά χρήματα, αέρας κοπανιστός, είναι συστημικά σκοπευμένα αποτελέσματα. Τελικά ο Αρχιμήδης ανακάλυψε την αντλία αλλα όλοι αυτοί οι παπατζήδες που κατασκευάσανε αυτό το οικονομικό σύστημα, εκμεταλλεύονται καλά την αρχή την αντλίας του Αρχιμήδη. Διότι η αρχή της αντλίας είναι το θεμέλιο πάνω στο οποιο στήθηκε αυτό το οικονομικό σύστημα και τα υπόλοιπα κοινωνικά υποσυστήματα που το υπηρετούν, για να αντλούν τον πλούτο από αυτούς που τον δημιουργούν, δηλαδή τους εργαζομενους και να τον μεταφέρουν στους ολιγάρχες πλουτοκράτες λησταρχες  .

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΩΝ, ΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Υπάρχουν οι έξεις περιπτώσεις ιδιοκτησίας: 1.Τίποτε δεν ανήκει στους ιδιώτες όλα ανήκουν στην κοινωνία. 2. Όλα είναι ιδιωτικά και τίποτε δεν ανήκει στην κοινωνία η το κράτος. 3. Μικτή ιδιοκτησία, δηλαδή και ιδιωτική και κοινωνική και κρατική ιδιοκτησία. 4. Ο προτεινόμενος από εμάς τύπος ιδιοκτησίας, δηλαδή αυτός του πρωτογενούς νομικά ισχυρότερου ιδιοκτήτη των μεσων παραγωγής και του οικονομικού συστήματος , δηλαδή της κοινωνίας, και του δευτερογενούς ιδιοκτήτη(με παραχωρημένα δικαιώμτα διαχείρισης, ελεύθερης επιχειρηματικότητας, νομής και επικαρπίας από τον πρωτογενή ιδιοκτητη την κοινωνία), δηλαδή ιδιωτών, συνεταιρισμών ιδιωτών και συνεταιρισμών δήμων, κράτους και ιδιωτών. Κατά τον δικό μας λοιπόν τύπο ιδιοκτησίας, η ιδιοκτησία των επιχειρήσεων, των μέσων παραγωγής υλικού και άυλου πλούτου και υπηρεσιών, των εμπορικών επιχειρήσεων, των τραπεζών και του νομίσματος, του επίγειου, υπόγειου, υπέργειου, του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου, είναι πρωτογενής και δευτερογενής. Με το οικονομικό σύστημα που προτείνουμε επιτυγχάνουμε πολλαπλούς στόχους. Επιτυγχάνουμε και τα θετικά της ελεύθερης οικονομίας και επιχειρηματικότητας και τα θετικά την κοινωνικοποιημένης οικονομίας του λεγομενου σοσιαλισμού. Επιτυγχάνουμε αποτελεσματική και βέλτιστη παραγωγή πλούτου και δίκαιη αναδιανομή και κοινωνικοποίηση του.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΤΟΧΗΣ ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ.

Πρωτογενής ιδιοκτήτης του συνολικού πλούτου της επικρατειας και παραγωγων αυτής εκτος επικρατειας, είναι το σύνολο των ιθαγενών Ελλήνων και Ελληνίδων, έκαστος των οποίων έχει με την γέννηση του μια μετοχή επί αυτού του συνολικού πλούτου, ήτοι των επιχειρήσεων μέσων παραγωγής υλικού και άυλου πλούτου και υπηρεσιών, του επίγειου, υπόγειου, υπέργειου, του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου. Η πρωτογενής κοινωνική ιδιοκτησία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα ισχυρότερη ιδιοκτησία για περιπτώσεις δικαιωμάτων και δικαστικών αντιδικιών, επιχειρηματιών και ιδιοκτητων με τον πρωτογενή ιδιοκτητη, την κοινωνία των Ελλήνων και Ελληνίδων ιδιοκτητων.

Έκαστος Έλλην και Ελληνίς με την γέννηση του και την καταχώριση τους στους καταλόγους δημοτών, λαμβάνει εφ ορου ζωής μια μετοχή επί του συνολικού πλούτου της επικρατειας και εκτος την επικρατειας.Τα μερίσματα της μετοχής αυτής σε έκαστον ιθαγενή Έλλην πολίτη, εκ του συνολικού πλούτου, καθορίζονται αναλογικά του παραχθέντος σε εξαρτημένη και ανεξάρτητη σχέση εργασίας πλούτου από έκαστον, και των ορών εργασίας εκάστου. Το μέρισμα της μετοχής εκάστου πολίτη, έως την ενηλικίωση του και την παραγωγική ενασχόληση του, αποτελεί τους χρηματικούς πόρους για την διατροφή του, την αγωγή, παιδεία και εκπαίδευση εκάστου πολίτη. Με αυτόν τον τρόπο αναλαμβάνει η κοινωνία το κόστος επένδυσης για έκαστον πολίτη, έως ότου καταστεί ενήλικος και εργάσιμος με τα αντίστοιχα καθήκοντα και υποχρεώσεις εκάστου πολίτη προς την κοινωνία, όπως ορίζονται από το σύνταγμα και τον νόμο. Διά της μετοχή αυτής, της εργασίας και επιχειρηματικότητος εκαστου, της ασφαλειας υγείας και σύνταξις και διά κοινωνικών επιδομάτων στήριξης αδύναμων και πολυτεκνων, διά λόγους υγείας και ανεπάρκειας οικονομικών πόρων, πραγματοποιείται η αναδιανομή του πλούτου και εθνικού προϊόντος, ώστε όλοι να έχουν τα καθορισμένα για να επιτύχουν το ευ ζην και δίκαιη αξιοκρατική αξιολόγηση λόγο ίσων ευκαιριών.

ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΟΜΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΡΠΙΑ

Δευτερογενής ιδιοκτήτες των παραγωγικών επιχειρήσεων, των εμπορικών επιχειρήσεων και των τραπεζών, παλαιών και νεοϊδρυθέντων, είναι οι δημιουργοί αυτών των επιχειρήσεων και οι κληρονόμοι αυτών των επιχειρήσεων.  Οι δευτερογενείς ιδιοκτητες περιορίζονται κατά το μέγιστον και το ελάχιστον της ιδιοκτησίας τους (ιδιόκτητο σπίτι, αντικείμενα οικίας και κυκλοφορίας, αγροτεμάχιο ορισμένου μεγέθους)  σύμφωνα με τον τον νομο των εκκλησιών των πολιτών. Μονοπώλια και ολιγοπώλια απαγορεύονται. Εργαζόμενοι σε εταιρίες και επιχειρήσεις ιδιοκτησίας ιδιωτών προστατεύονται ως προς τα δικαιώματα τους σύμφωνα με τον νομο των εκκλησιών των πολιτών

Οι δημιουργοί αυτών των επιχειρήσεων, ήτοι τα άτομα και συνεταιρισμοί ατόμων, του κράτους και των δήμων, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους, όπως ορίζει ο νόμος, διοικούν αυτές τις επιχειρήσεις, επεκτείνουν, αυξάνουν και βελτιστοποιούν την παραγωγικότητα, την ποιότητα και ανταγωνιστικότητα των παραγόμενων υλικών και άυλων προϊόντων και υπηρεσιών, όπως και την απασχόληση των πολιτών, με κριτήριο την αυτάρκεια την κοινωνίας στο παραγόμενο προϊόν και τις υπηρεσίες.

Οι επιχειρηματίες σε επιχειρήσεις μη εταιρικού χαρακτήρα όπως περιγράψαμε ανωτέρω, αμείβονται με ένα πολλαπλάσιο του μέσου όρου του μικτού μισθού του συνόλου των εργαζόμενων στην επιχείρηση. Ο συντελεστής αυτός εξαρτάται και είναι αυξητικός, όσο επιτυχής είναι η επιχειρηματική δραστηριότητα των επιχειρηματιών και σε βαθμό που να είναι ισχυρό κίνητρο επιχειρηματικότητας των πολιτών και των συνεταιρισμών πολιτών.

Η δευτερογενής ιδιοκτησία αφαιρείται από τους κατόχους της, μετά από δικαστική απόφαση, λόγω παραβίασης των νόμων ιδιοκτησίας, επιχειρηματικότητας και νομής, μετά από αγωγή της εκκλησίας των πολιτών του τόπου της επιχείρησης. Η μετάβαση της ιδιοκτησίας κληρονομικά εγκρίνεται η απορρίπτεται από τις εκκλησίες των πολιτών της έδρας της επιχείρησης, σύμφωνα με τον σχετικό νόμο.

ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΓΓΥΗΤΕΣ

Ένα επιχειρηματικό μοντέλο ελληνικής προέλευσης και  επιτυχούς εφαρμογής επί αιώνες, είναι αυτό της εταιρικής οικονομίας. Συμφωνούμε λοιπόν ένας αριθμός ατόμων και στήνουμε μια επιχείρηση στην οποια είμαστε όλοι συνιδιοκτήτες, εργαζόμενοι και εγγυητές και λειτουργούμε όλοι με καταστατικούς κανόνες που έχουμε συμφωνήσει. Νέοι εργαζόμενοι συμμετέχουν και αυτοί με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή ως συνιδιοκτήτες και εργαζόμενοι και εγγυητές. Με αυτόν τον τρόπο μπαίνει η δημοκρατία στην οικονομία και καταργείται η σχέση εξάρτησης εργοδότη και εργαζομενου. Όλοι έχουν ζωτικό ενδιαφέρον να επιτύχει η επιχείρηση και για αυτό γίνονται όλοι παραγωγικοί και καινοτόμοι αφού όλοι θα μοιράζονται την υπεραξία και θα έχουν εργασίαθα αποφεύγουν δε τις ζημιες επειδή θα πληρώνουν όλοι ως εγγυητές.

Ένας  τρόπος που εφάρμοσαν οι έλληνες σε παρελθόντες χρόνους επιτυχώς  ήταν η εταιρική οικονομία. Βάσει αυτών των στοχεύσεων θα προσπαθήσουμε εδώ να προτείνουμε ένα αντίστοιχο οικονομικό σύστημα και αντίστοιχα επιχειρηματικά και εταιρικά συστήματα. Εισάγουμε την εταιρική οικονομία, ένα ελληνικό οικονομικό σύστημα, στην οποια όλοι οι εργαζόμενοι είναι συνιδιοκτήτες και εργάζονται και συνδιοικούν την επιχείρηση ως συλλογικότητα σύμφωνα με συμφωνημένους κανόνες και εγγυώνται.  Ένα επιχειρηματικό μοντέλο ελληνικής προέλευσης και  επιτυχούς εφαρμογής επί αιώνες, είναι αυτό της εταιρικής οικονομίας. Συμφωνούμε λοιπόν ένας αριθμός ατόμων και στήνουμε μια επιχείρηση στην οποια είμαστε όλοι συνιδιοκτήτες, εργαζόμενοι και εγγυητές και λειτουργούμε όλοι με καταστατικούς κανόνες που έχουμε συμφωνήσει. Νέοι εργαζόμενοι συμμετέχουν και αυτοί με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή ως συνιδιοκτήτες και εργαζόμενοι και εγγυητές. Με αυτόν τον τρόπο μπαίνει η δημοκρατία στην οικονομία και καταργείται η σχέση εξάρτησης εργοδότη και εργαζομενου. Όλοι έχουν ζωτικό ενδιαφέρον να επιτύχει η επιχείρηση και για αυτό γίνονται όλοι παραγωγικοί και καινοτόμοι αφού όλοι θα μοιράζονται την υπεραξία και θα έχουν εργασίαθα αποφεύγουν δε τις ζημιες επειδή θα πληρώνουν όλοι ως εγγυητές.

Οι επιχειρήσεις αυτού του επιχειρηματικού τρόπου θα πιστώνονται άτοκα από τις κοινωνικές τράπεζες με όλο το κεφαλαιο που χρειάζονται για την λειτουργία της επιχείρησης. Εγγυητές επί αυτιού του κεφαλαίου θα είναι όλοι οι εργαζόμενοι και συνιδιοκτήτες εκάστης αυτών των επιχειρήσεων. Οι πιστώσεις σε νεοϊδρυθείσες επιχειρήσεις αυτού του τύπου προϋποθέτουν την κατάθεση ολοκληρωμένου και λεπτομερούς στρατηγικού και επιχειρηματικού σχεδίου συγκρότησης, λειτουργίας και διάθεσης του εκάστοτε παραγομενου προϊόντος. Το κεφαλαιο θα εκταμιεύεται από την εκάστοτε τράπεζα για κάθε ξεχωριστή πληρωμή λειτουργικών και επενδυτικών εξόδων.

Ως ελληνικό ιστορικό πεπραγμένο σχετικά με τα οικονομικά συστήματα αναφέρουμε πως το ελληνικό κοσμοσυστημικό παράδειγμα μάς προσφέρει δυο τουλάχιστον ακόμη στάδια, που αντιστοιχούν σε ισάριθμα οικονομικά συστήματα, πέραν αυτού της ιδιοκτησίας των μεσων παραγωγής κετού οικονομικού συτήματος. Το πρώτο, που αποτέλεσε διάδοχο στάδιο τις κοινωνίας της εργασίας, είναι αυτό της κοινωνία της σχολης κατά την κλασική περίοδο. Η έννοια της σχόλης δεν ορίζει, όπως νομίζεται σήμερα, ένα δικαίωμα στην απραξία και την τεμπελιά, αλλά τη μετάβαση από την οικονομική εργασία στην πολιτική εργασία, από την οικονομική στην πολιτική μισθοφορία. Και το δεύτερο την μετάβαση από την κοινωνία τις σχολης στην εταιρική κοινωνία και δη σε ένα ομόλογο οικονομικό σύστημα. Έτσι διασώζεται η κοινωνική ελευθερια, ενώ συγχρόνως αποσυνδέεται η επίτευξη τις από την βιώσει τις πολιτικής ελευθερίας (το σχολάζειν) που έθετε η προηγουμενη περίοδος.Την μετάβαση από την κοινωνία της σχόλης στην εταιρική κοινωνία και δη σε ένα ομόλογο οικονομικό σύστημα. 

Σε τι συνίσταται λοιπόν το σύστημα της εταιρικής οικονομίας; Πρέπει να διακρίνουμε δυο εκδοχές του: (α) στη μια, όταν στη σχέση παρεμβάλλεται η συμμετοχή του κεφαλαίου και (β) στην άλλη, όταν προέχει η συμβολή της εργασίας. Στην πρώτη περίπτωση, η παρεμβολή του κεφαλαίου συντελεί ώστε ο ιδιοκτήτης του να συγκροτεί επίσης το σύστημα. Η σχέση όμως του ιδιοκτήτη του κεφαλαίου –και κατόχου του συστήματος- με τον φορέα της εργασίας αποβαίνει εταιρική. Ο φορέας της εργασίας δεν εκχωρεί την εργασία του και, αναλόγως, εαυτόν στην ιδιοκτησία. Συμβάλλεται μαζί της και, αποτιμώντας εργασία του ως κεφάλαιο, υπεισέρχεται στο σύστημα ως εταίρος.
Στην περίπτωση όμως που στη σχέση δεν παρεμβάλλεται το κεφάλαιο ως σημαίνουσα παράμετρος (ή εφόσον σ’αυτό συμμετέχουν αναλογικά οι συντελεστές του) το σύστημα συγκροτείται εξ ολοκλήρου από τους φορείς της εργασίας.
Διαπιστώνουμε έτσι ότι στην πρώτη περίπτωση η σύμπτωση του ιδιοκτήτη των μέσων της παραγωγής (εν προκειμένω του κεφαλαίου) και του οικονομικού (υπο-)συστήματος συνδυάζεται με μια σημαίνουσα μεταβολή στο περιεχόμενο της σύμβασης με την εργασία: η εργασία από αιτία ολικής (στη δεσποτεία) ή μερικής (στην πρωτο-ανθρωποκεντρική εποχή) ιδιοκτησίας επί του φορέα της μεταβάλλεται σε όχημα μιας εταιρικά διατεταγμένης συνάντησής του με το σύστημα. Στη δεύτερη περίπτωση, η κατάργηση των εννοιών της εργοδοσίας και της εξαρτημένης εργασίας θα αποτελέσει ένα επιχείρημα ολικής μεταστέγασης της δημοκρατίας στο οικονομικό σύστημα. Και στις δυο περιπτώσεις λαμβάνεται μέριμνα ώστε το εταιρικό οικονομικό σύστημα να στεγασθεί με επίσης εταιρικούς όρους στο πεδίο της πολιτείας, όπου η κοινωνία των πολιτών παίζει έναν καταστατικό ρόλο.
Το εταιρικό αυτό οικονομικό σύστημα διαφοροποιείται από τα δυο προηγούμενα κατά το ότι ενώ στο πρώτο -στην κοινωνία της εργασίας- η κοινωνία αποκλείεται από το οικονομικό σύστημα ή, μάλλον, συναντάται μαζί του υπό συνθήκες ετερονομικής εξάρτησης (μη ελευθερίας), στο δεύτερο η κοινωνία των πολιτών εξέρχεται από αυτό, προκειμένου όμως να συναντηθεί μαζί του στο πεδίο της πολιτικής αγοράς, την οποία αυτή, επενδυμένη το πολιτικό σύστημα, ελέγχει εξ ολοκλήρου. Στην εταιρική κοινωνία οι συντελεστές της εργασίας είτε συμμετέχουν στο σύστημα, μέσω της μετάλλαξης της εργασιακής τους ιδιότητας σε αναλογικό ισοδύναμο του κεφαλαίου, είτε το συγκροτούν στην ολότητά του. Και στις δυο περιπτώσεις όμως η κοινωνία συναντάται συγχρόνως με το οικονομικό σύστημα στο επίπεδο της πολιτείας, καθώς η τελευταία δομείται δημοκρατικά ή, κατ’ελάχιστον, με όρους αντιπροσώπευσης.
Σπεύδω να επισημάνω ότι το σύστημα της εταιρικής οικονομίας υπήρξε το μακροβιότερο στο ελληνικό κοσμοσύστημα, δεδομένου ότι αποτέλεσε τη σταθερά των κοινωνιών του ελληνικού ζωτικού χώρου έως το τέλος του (έως τον 19ου αιώνα και, υπό μια έννοια, έως τις παρυφές του 20ου αιώνα), ενώ χάρη στη μετακένωσή του στη φεουδαλική Ευρώπη, η τελευταία θα προσέλθει στον ανθρωποκεντρισμό χωρίς να απαιτηθεί να διέλθει από την ώνια δουλεία/εργασία.

Η ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΗ ΑΜΟΙΒΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΙ ΩΘΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΒΕΛΤΙΣΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Οι εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες αμείβονται αναλογικά του παραχθέντος πλούτου από έκαστον, και αναλογικά των ορών εργασίας. Εισάγεται η ανταποδοτική αμοιβή της εργασίας, εργαζομένων και επιχειρηματιών, σύμφωνα με την παραγωγικότητα εκάστου πολίτη. Αυτοί που παράγουν περισσότερο αμείβονται περισσότερο. Εισαγάγετε το ανώτατο όριο πλούτου και κέρδους και το κατώτατο όριο. Με αυτόν τον τρόπο αποτρέπουμε την εκμετάλλευση και την φτώχεια. Οι εκατομμυριούχοι και οι δισεκατομμυριούχοι, εκμεταλλευτές της παραγόμενης υπεραξίας από τους εργαζόμενους και τις υποδομές, εξαλείφονται και η οικονομική δικαιοσύνη και αρμονία επιτυγχάνεται, ταυτόχρονα δε, η επιχειρηματικότητα στηρίζεται και με επαρκή οικονομικά και άλλα κίνητρα, ώστε να είναι και για τους εεπιχειρηματίες και για την κοινωνία επικερδής και χρήσιμη. Εισάγεται σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας και εκπαίδευσης το μάθημα της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας, ώστε από μικρής ηλικία οι πολίτες να εξοικειώνονται γνωσιακά και συναισθηματικά με τους νόμους και της διαδικασίες της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας, ώστε να δραστηριοποιούνται εποικοδομητικά σε αυτούς τομείς για τους εαυτούς τους και για την κοινωνία.

Οι επιχειρηματίες σε επιχειρήσεις μη εταιρικού χαρακτήρα όπως περιγράψαμε ανωτέρω, αμείβονται με ένα πολλαπλάσιο του μέσου όρου του μικτού μισθού του συνόλου των εργαζόμενων στην επιχείρηση. Ο συντελεστής αυτός εξαρτάται και είναι αυξητικός, όσο επιτυχής είναι η επιχειρηματική δραστηριότητα των επιχειρηματιών και σε βαθμό που να είναι ισχυρό κίνητρο επιχειρηματικότητας των πολιτών και των συνεταιρισμών πολιτών.

Η ανεργία, η φτώχεια και ο πλουτισμός πάνω από το νομικά καθορισμένο όριο απαγορεύεται. Επιβάλλεται υποχρεωτική απασχόληση τουλάχιστον 4 ορων, ώστε να αποφεύγετε ο οικονομικός παρασιτισμός, καθότι έκαστος οφείλει να εργάζεται για να παράγει και να έχει αυτά που χρειάζεται και να μην τα έχει από την εργασία των άλλων εργαζομενων. Η επιχειρηματικότητα είναι ελεύθερη, σε όλους τους πολίτες, σε ομάδες πολιτών, στο κράτος, στις περιφέρειες, στους δήμους, στις κοινότητες.

ΝΟΜΙΣΜΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ

Το νόμισμα και η νομισματική οικονομία είναι μια πρόοδος στην οικονομική ιστορία και μια ποιοτική αναβάθμιση, επειδή με το νόμισμα πραγματοποιήθηκε η συναλλακτική οικονομία από ανταλλακτική και διευκόλυνε τις συναλλαγές, την αποταμίευση αξιων στο νόμισμα και την εύκολη σύγκριση και ανταλλαγή αξιων Το νόμισμα σήμερα είναι και εμπόρευμα, διά του τόκου που δανείζεται. Στην πραγματικότητα το νόμισμα μπορεί να εξυπηρετήσει κάλλιστα την οικονομία χωρίς να δανείζεται διά τόκου. Απλούστατα τα δάνεια θα δίδονται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και θα επιστρέφονται στο αρχικό μέγεθος που δόθηκαν, ώστε να μην δημουργείται πληθωρισμός διά της συνεχόμενης τροφοδοσίας της οικομομίας με χρήμα. Ο συνολικός τόκος επί των συνολικών δανειων σήμερα, όπως γνωρίζομε, δεν υπάρχει ούτε ως λογιστικό χρήμα, ούτε ως χαρτονόμισμα, αυτό δε δημιοργεί τις προϋποθέσεις απαλλοτρίωσις περιουσιων για την αποπληρωμή του. Πέραν τούτου δημιουργεί τις προϋποθέσεις παρασιτικού υπερπλουτισμού των κεφαλαιοκρατών και των τραπεζιτών, καθότι ενώ δεν παράγουν τίποτε κατέχουν διά του χρήματος υπερσυσσώρευση αξιων στα χερια τους και διά αυτών υπερεξουσίες στην κοινωνία, τα κράτη και την πολιτική. Πέραν τούτου διά της πολιτικής της αύξησης και ελάττωσης του τόκου των δανειων και των ποσοτικών διευκολύνσεων ρευστότητας, δηλαδή της κυκλοφορίας πληθωριστικού χρήματος στην οικονομία, δημιουργούν τις φούσκες και τους ανοδικούς και καθοδικούς κύκλους την οικονομίας, με τις συνυφασμένες οικονομικές καταστροφές.

Η υποτίμηση η υπερτίμηση ενός νομίσματος εξαρτάται από την ελάττωση η αύξηση του εθνικού προϊόντος, του πλούτου μιας χώρας. Η αύξηση η ελάττωση του εθνικού προϊόντος(πλούτου) εξαρτάται από το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών(ισοζύγιο εισροών εκροών), δηλαδή από τις εισροές και εκροές κεφαλαίου σε μια χωρα και από τον πλούτο που παράγεται στην χωρα. Πληθωριστικό χρήμα οδηγεί στην υποτίμηση του νομίσματος, σε απώλεια αγοραστικής δύναμης εκαστου και πλουτισμό των εχόντων και κατεχόντων. Η νομισματική λοιπόν σταθερότητα είναι αποτέλεσμα εύρωστης οικονομίας , δηλαδή ανταγωνιστικότητας των προϊόντων και υπηρεσιών της, που είναι αποτέλεσμα ποσοτικής και ποιοτικής παραγωγικότητας, αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας.

Η κεντρική τράπεζα είναι εθνική και όχι ιδιωτική και στελεχώνεται από εξειδικευμένο και άμεμπτο προσωπικό, ελέγχεται δε από την κυβέρνηση και τις εκκλησιες των πολιτών. Η κεντρική τράπεζα φροντίζει για την νομισματική πολιτική, την ρευστότητα και την ομαλή roh του χρήματος στην οικονομία, για σταθερές τιμές και για την ορθή αντιστοιχία πλούτου και αξιογράφων (χρημάτων), όπως και για την διοχέτευση των κεφαλαίων σε επενδυτικές δραστηριότητες σύμφωνα με καθορισμένες προτεραιότητες

Οι τράπεζες είναι εθνικές και φροντίζουν για την φερεγγυότητα τους, την ρευστότητα του χρήματος στην οικονομία και τους πολίτες. Το χρήμα είναι άτοκο, το κόστος δε τους τραπεζικού συστήματος χρηματοδοτείται από το κράτος, διά αναλογικής συμμετοχής στο κέρδος των επενδύσεων, διά μερίσματος επί των των καταθέσεων η διά αναλογικής συμμετοχής στα κέρδη τις εκάστοτε επένδυσης.

ΚΟΙΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΑΦΑΝΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ

Τα χρεόγραφα(το χρήμα) και αξιόγραφα που απεικονίζουν τον υπάρχοντα επίγειο, υπέργειο και υπόγειο πλούτο, τον παραχθέντα πλούτο και τις εμπορικές αξίες όλων των παραγωγικών επιχειρήσεων υλικών και άυλων αξιων της επικράτειας, κατατίθενται σε ένα ενιαίο κοινό τραπεζικό λογαριασμό, πλήρη διαφανή στα διοικητικά όργανα, κατόπιν δε αιτήσεως και σε κάθε Έλλην ιθαγενή πολίτη. Σε αυτόν τον κοινό λογαριασμό εισρέουν και από αυτόν εκρέουν όλες οι χρηματικές καταθέσεις των πολιτών και των επιχειρήσεων και από αυτόν γίνονται οι αναλήψεις χρημάτων από πολίτες και επιχειρήσεις από το κράτος και την διοίκηση.

Η ανάληψη χρημάτων από τους πολίτες, το κράτος, την διοίκηση και τους επιχειρηματίες, γίνετε από αυτόν τον λογαριασμό με πλήρη διαφάνεια και σύμφωνα με τα νομικά καθορισμένα κριτήρια και δικαιωματικά μερίδια έκαστου των πολιτών, των επιχειρήσεων, του κράτους και των δήμων.

Οι πολίτες το κράτος και οι δήμοι έχουν πρόσβαση σε αυτόν τον κοινό λογαριασμό με ειδικό κωδικό έκαστος και ανάλογα του αναλογούντος ποσού που ορίζει ο νόμος. Οι πολίτες κάνουν αναλήψεις από  τον λογαριασμό, σύμφωνα με τον παραχθέντα πλούτο από έκαστον και τις ώρες εργασίας του.

Το κράτος και οι δήμοι κάνουν αναλήψεις κατόπι τεκμηριωμένου και αιτιολογημένου αιτήματος τους και κατάθεσης του επιχειρηματικού και επενδυτικού σχεδίου τους και του σχεδίου δημόσιων αιτιολογημένων δαπανών.

Οι επιχειρήσεις εκταμιεύουν λεφτά από αυτόν τον λογαριασμό, σύμφωνα με αιτιολογημένα και εγκριμένα επενδυτικά σχέδια. Τα χρεόγραφα(χρήμα) επιχειρήσεων σε αυτόν τον λογαριασμό παραμένουν στην διάθεση της εκάστης επιχείρησης που τα παρήγαγε εφόσον επενδύονται εμπρόθεσμα από αυτές σε εγκεκριμένες επενδυτικές δραστηριότες, ειδάλλως μεταβιβάζονται σε εγκριμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες και επενδύσεις άλλων νομικών προσώπων ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου, εφόσον δεν καταθέσουν οι δικαιούχε επιχειρήσεις εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τον νόμο, δικά τους εγκεκριμένα επιχειρηματικά και επενδυτικά προγράμματα. Με αυτόν τον τρόπο προωθείται η ταχεία επενδυτική κυκλοφορία του χρήματος στην οικονομία και η ανάπτυξη της οικονομίας. Οι συναλλαγές και οι πληρωμές εσωτερικού και εξωτερικού πραγματοποιούνται μέσω αυτού του κεντρικού λογαριασμού δια ηλεκτρονικών μέσων, είναι δε υπόχρεες όλες οι επιχειρήσεις παραγωγικής και εμπορικής φύσης να είναι συνδεδεμένες δια τερματικών με αυτόν τον κεντρικό τραπεζικό λογαριασμό.

Το κράτος, οι δήμοι, οι κοινότητες και η κοινωνία δια των εκκλησιών των πολιτών, συγκροτούν ένα ιεραρχημένο με σωστές προτεραιότητες εθνικό, περιφερειακό και δημοτικό  σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και επενδύσεων, σε κάθε δήμο, νομό και περιφέρεια και στην επικράτεια και συγκροτούν ένα εθνικό σχέδιο προώθησης των εξαγωγών. Διαθέτουν δε για τις οικονομικές δραστηριότητες των πολιτών και των επιχειρήσεων σχετικές γνωστικές τράπεζες πληροφοριών και στατιστικά στοιχεία που απεικονίζουν την οικονομική πραγματικότητα και επιτρέπουν σωστές προβλέψεις και σωστές οικονομικές δραστηριότητες των συμβαλλόμενων στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Το εμπορικό δίκτυο εσωτερικού και εξωτερικού συγκροτείται από κοινού από τις επιχειρήσεις όλων των κλάδων, στην χρηματοδότηση του οποίου εκάστη επιχείρηση συμμετάσχει ανάλογα των κερδών της και του κύκλου εργασίας της.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ

Η ανάπτυξη μιας οικονομίας, η παραγωγικότητα της και η ανταγωνιστικότητα της, είναι συνυφασμένες με την γνώση, την οργάνωση την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία,  την συνεργατικότητα, την εργατικότητα και την πίστωση. Η γνώση αυτή οφείλει να διδάσκεται συστηματικά στα χρονια της παιδείας και της εκπαίδευσης των πολιτών και διαρκώς από τα ΜΜΕ διά καταλληλων διαμορφωμένων προγραμμάτων παιδείας και εκπαίδευσης. Τα ΜΜΕ οφείλουν διά νομου να δημιουργήσουν σε συνεργασία με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τους ειδήμονες στα διαφορα γνωστικά αντικείμενα, προγράμματα παιδείας και εκπαίδευσης χρήσιμης γνώσης επί χρησιμων γνωστικών αντικειμένων και να κοινωνικοποιούν αυτήν την γνώση, δηλαδή να την κάνουν κτήμα του κάθε πολίτη και της σύνολης κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε υψηλό δείκτη γνωσιακής και νοητικής ωρίμανσης της κοινωνίας και του εκάστοτε πολίτη. Αυτή η ποιότητα της κοινωνίας και εκαστου εξ ημών θα υλοποιηθεί μετά και στην οικονομία και στην επιχειρηματικότητα και σε όλες της εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής και των κοινωνικών δράσεων μας.

Η οργάνωση μιας οικονομίας και των επιχειρήσεων πραγματοποιείται διά των γνώσεων των οργανωτών επί βέλτιστων οργανωτικών διαδικασιών και πρακτικών και διά της τεχνολογίας. Οφείλει δε να αποσκοπεί στην παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα της σύνολης οικονομίας και των εκάστοτε επιχειρήσεων και στην αποδοτική εργατικότητα των εργαζομενων. Η σχετική γνώση οφείλει να διδάσκεται όπως έχουμε ήδη τεκμηριώσει και προτείνει και μάλιστα ως κοινωνικοποιημένη γνώση, δηλαδή κτήμα ολων των πολιτών.

Η πίστωση οφείλει και αυτή να κοινωνικοποιηθεί, δηλαδή να είναι προσβάσιμη στον κάθε οικονομικά ενεργό πολίτη που θέλει και μπορεί να ενεργοποιηθεί επιχειρηματικά. Διά να γίνει αυτό οφείλει η κεντρική τράπεζα και οι εμπορικές τράπεζες να κοινωνικοποιηθούν και να πιστώνουν τις επιχειρηματικές ιδέες και προτάσεις, σύμφωνα με τα επιχειρηματικά σχέδια που έχουν εκπονήσει, έστω και εάν δεν διαθέτουν εγγυήσεις για την ανάληψη δανειων. Εγγύηση σε αυτές τις περιπτώσεις θα είναι τα ελεγμένα επιχειρηματικά σχέδια η δε πίστωση στους επιχειρηματίες θα δίδεται διά λογαρισμού εκάστης επιχείρησης εντός της τράπεζας από που θα πιστώνονται οι εκάστοτε καθημερινές ανάγκες της επιχείρησης. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφεύγουμε την απάτη και την κατάχρηση των δανειων και θα προωθούμε συγχρόνως την επιχειρηματικότητα και την οικονομική ανάπτυξη.

Με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα το ιδιωτικό πιστωτικό σύστημα και η ιδιωτική κεντρική τράπεζα, αυτό είναι περιορισμένα μονο δυνατόν, επειδή χωρίς εγγυήσεις δεν δίδονται δάνεια και προπάντων επειδή η οικονομική και εξουσιαστική ελίτ δεν θέλει να μοιραστεί η να απολέσει τον πλούτο και την εξουσία της προς όφελος της κοινωνίας και της δημοκρατίας.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την εθνική νομισματική κυριαρχία είναι επίσης αναγκαία, επειδή όλες αυτές οι γνωσιακές(τεχνογνωσίας και τεχνολογίας) και πιστωτικές ανάγκες της οικονομίας μας δεν πρόκειται να χρηματοδοτηθούν με το ευρωπαϊκό πιστωτικό και νομισματικό σύστημα του ευρώ, επειδή θέλουν να μας εκμεταλλεύονται εσαεί ως χωρα και λαό και να μας κρατούν παρακμιακούς. Το εθνικό νόμισμα μας δεν πρόκειται ουτε πληθωριστικό να είναι οθτε να υποτιμάται, όπως μας χειραγωγούν, όταν επιστρέψουμε οργανωμένα στην εθνική νομισματική κυριαρχία και δημιουργούμε χρήμα διά να επενδύουμε σε παραγωγικές και ανταγονιστικες  οικονομικές δραστηριότητες

Ο άλλος κόσμος που «είναι εφικτός» είναι ο κόσμος της κοινωνιοκρατιας και της δημοκρατίας, ο κόσμος της δικαιοσύνης,της αριστείας, της αρετής, της ελευθερίας, της ισότητας, της ισονομίας, της ισοκρατιας, της γνώσης, της ατομικής, της πολιτικής της οικονομικής και κοινωνικής ελευθερίας, των ελευθέρων διαλογικών και διαλεκτικών σχέσεων . Είναι ο «κόσμος» όπου όντως ο «άνθρωπος» και οι ανάγκες του είναι «πάνω από τα κέρδη», γιατί το «κέρδος» έχει πάψει να αποτελεί κινητήρια δύναμη της οικονομίας, αλλα σίγουρα παραμένει κινητήριος δύναμης των λιστών της υπεραξίας των εργαζομενων. Ο νοήμων άνθρωπος γνωρίζει πως σε μια ευημερούσα πόλη ευημερούν και οι πολίτες εσαεί και εργάζεται και καινοτομεί και οργανώνει, με σκοπό αυτήν την ευημερούσα πόλη και όχι τον ιδιωτικό του πλουτισμό, που επιτυγχάνεται σε βάρος των άλλων και της κοινωνίας διά πολλών μεθόδων εξαπάτησης και καταλήστευσης.

Για μας η κοινωνιοκρατία  δεν είναι ο εξωραϊσμός του καπιταλισμού ούτε η δήθεν ‘φιλολαϊκή’ διαχείρισή του. Ο καπιταλισμός συνιστά σύστημα εκμετάλλευσης που στηρίζεται στην κοινωνική παραγωγή με στόχο και κίνητρο το ιδιωτικό κέρδος, σύστημα που εμείς αντιμαχόμαστε στον ίδιο τον πυρήνα του. Για μας η κοινωνιοκρατία  είναι μορφή οργάνωσης της κοινωνίας που βασίζεται στην κοινωνική -και όχι κρατική- ιδιοκτησία και διαχείριση των παραγωγικών μέσων ενώ απαιτεί τη δημοκρατία σε όλα τα κύτταρα και όλους τους αρμούς της δημόσιας ζωής προκειμένου οι εργαζόμενοι να είναι σε θέση να σχεδιάζουν, να διευθύνουν, να ελέγχουν και να προστατεύουν με τα εκλεγμένα όργανά τους την παραγωγή́ κατευθύνοντάς την στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αλλά ταυτόχρονα, ο σοσιαλισμός δεν είναι για μας η αντιγραφή μοντέλων που επεδίωξαν να στηριχθούν σε τέτοιες ιδέες, αλλά τις παρερμήνευσαν, τις διαστρέβλωσαν και τελικά, για πολλούς και σύνθετους λόγους, αυτοκαταστράφηκαν. Οφείλουμε, επί ποινή επανάληψης των ίδιων λαθών, να μάθουμε όσα περισσότερα και όσο πληρέστερα μπορούμε από αυτό το μεγάλο τόλμημα και από αυτήν τη μεγάλη ιστορική εμπειρία, με τα καινοτόμα επιτεύγματα και τις καταλυτικές, τελικά, αποτυχίες.

Για μας η κοινωνιοκρατία  είναι απόλυτα συνυφασμένος με την ενεργό συμμετοχή όλων στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις και κατοχυρώνει την αντίστοιχη διάχυση της εξουσίας. H κοινωνιοκρατία  είναι άρρηκτα δεμένος με τη δημοκρατία. Δημοκρατία όχι απλώς τυπική, αλλά πάντοτε ουσιαστική, δημοκρατία έμμεση που βασίζεται  στην εκπροσώπηση, αλλά και δημοκρατία άμεση με την ενεργό συμμετοχή όλων. Οι πάσης φύσεως εκλογές είναι απολύτως αναγκαίες, αλλά οι εκλεγμένοι -και οι διάφοροι ειδικοί που αυτοί επιστρατεύουν- δεν πρέπει να παραμένουν ανεξέλεγκτοι μέχρι τις επόμενες εκλογές. Πλήθος θεμάτων είναι αρμοδιότητα και οφείλουν να αφεθούν στην ευθύνη των άμεσα ενδιαφερομένων υπό καθεστώς άμεσης δημοκρατίας ενώ η απευθείας ενεργός συμμετοχή όχι μόνον ελέγχει τους θεσμούς, την πρακτική και τους φορείς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά διευρύνει συνεχώς τα πεδία όπου οι πολλοί παρεμβαίνουν συστηματικά, δημιουργικά και υπεύθυνα. Η δημοκρατία συνιστά αφ’ εαυτής παραγωγική δύναμη, όπου η συλλογικότητα αναδεικνύει έμπρακτα την υπεροχή της έναντι της ατομικότητας και η αλληλεγγύη την ισχύ της έναντι του ανταγωνισμού.

Για μας η κοινωνιοκρατία  αποσκοπεί τελικά στην κατάργηση των μεγάλων διακρίσεων ανάμεσα σε χειρωνακτική και διανοητική εργασία, σε διεύθυνση και εκτέλεση, σε πόλη και ύπαιθρο, στα κοινωνικώς προσδιορισμένα φύλα. Αποσκοπεί τελικά στην απάλειψη των σχέσεων εκμετάλλευσης, στην κατάργηση των κοινωνικών τάξεων και των πατριαρχικών σχέσεων και στην αρμονική συμβίωση κοινωνίας και φύσης. Αντιμετωπίζει την τεχνολογία και τις καινοτομίες εκεί λελογισμένα, έχοντας στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών και όχι τη διεύρυνση των ανισοτήτων και την εμπέδωση των τεχνικών κυριαρχίας των λίγων πάνω στους πολλούς.

Για μας η κοινωνιοκρατία  δεν είναι ουτοπικό όραμα που στηρίζεται σε αφηρημένα ιδεώδη και απλώς σε ηθικές αξίες, αλλά αποτελεί κοινωνικά και πολιτικά εφικτό στρατηγικό στόχο. Οι αξίες που τον διέπουν -αλληλεγγύη, ισότητα, ελευθερία και η υπέρβαση της μόνιμης έντασης μεταξύ ισότητας και ελευθερίας που μπορεί να ονομαστεί καθολική δικαιοσύνη- συνιστούν κοινωνική παραγωγή των εργαζόμενων τάξεων, αιτήματα που διαμορφώνονται στον αγώνα και απαιτούν την υλοποίησή τους, οδηγό δράσης και αρχές οργάνωσης των κινημάτων που τα ασπάζονται. Οι αξίες αυτές εκφράζουν κάθε φορά διαφορετικά ιστορικά περιεχόμενα, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές δυνατότητες, γιατί είναι διαφορετική η δομή των ταξικών κοινωνιών, αλλά διατηρούν τα ίδια ονόματα, αποτυπώνοντας έτσι τη συνέχεια της ιστορίας των λαϊκών τάξεων, τη συνέχεια της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αλλά και τη συνέχεια των αντιστάσεων και των αιτημάτων χειραφέτησης. Σήμερα, η οικονομική, η ενεργειακή και η διατροφική κρίση, όπως και ο άμεσος κίνδυνος για το φυσικό περιβάλλον που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, καθιστούν απολύτως αναγκαία τη συστηματική δημόσια παρέμβαση. Αυτή η ανάγκη θέτει τον ριζικό μετασχηματισμό των κοινωνιών στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού στην ημερήσια διάταξη.

Για μας η κοινωνιοκρατία  δεν είναι καθεστώς που μπορεί να καθιερωθεί μέσω μιας εξελικτικής διαδικασίας σταδιακών αλλαγών του καπιταλισμού αλλά ούτε καθεστώς που εγκαθιδρύεται μια και έξω κάποια μοναδική στιγμή. H κοινωνιοκρατία  είναι στόχος αλλά και δρόμος συνεχούς αγώνα, με περιόδους έντασης και περιόδους ύφεσης, με ρήξεις, άλματα και μεγάλες τομές. Είναι δρόμος που αποσκοπεί σε μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά ξεκινά πάντοτε από το σήμερα. Είναι δρόμος που περπατάμε οι πολλοί από κοινού, σταθερά προσανατολισμένοι στον στόχο, υλοποιώντας καθημερινά τα αιτήματα που τον συγκροτούν και μαχόμενοι για να εμπεδώσουμε τις αντίστοιχες κατακτήσεις. Είναι δρόμος όπου προσπαθούμε να άρουμε κάθε στιγμή τις διαχρονικά κυρίαρχες διακρίσεις που αναφέραμε, αρχίζοντας από τους δικούς μας κόλπους. Είναι δρόμος που αποσκοπεί σε συγκεκριμένο στόχο, αλλά που δεν μπορεί να απαντήσει προκαταβολικά σε όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τίθενται γιατί οι απαντήσεις δεν μπορούν να διατυπωθούν σε όλες τους τις διαστάσεις ανεξάρτητα από την κοινωνική κίνηση.

Ο δρόμος του σοσιαλισμού δεν είναι ούτε εύκολος ούτε ευθύγραμμος. Καθορίζεται κάθε στιγμή από τις λαϊκές ανάγκες, τα λαϊκά αιτήματα, τη λαϊκή ενέργεια, τη λαϊκή οργάνωση και τη λαϊκή διαθεσιμότητα, σηματοδοτείται από επιτεύγματα, αλλά και οπισθοχωρήσεις, χαρακτηρίζεται από συγκρούσεις τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα, υποχρεώνει σε διακοπές της συνέχειας, προβαίνει σε μεγάλες αλλαγές. Είναι δρόμος που δεν υπόκειται σε προβλέψεις ούτε επιδέχεται προκατασκευασμένες συνταγές, γιατί κανείς δεν μπορεί να προκαθορίσει τους εκάστοτε όρους της κοινωνικής κίνησης, τους αντίστοιχους συσχετισμούς δύναμης, τις απαιτήσεις των καιρών, την υποχρέωση για τακτική ευελιξία ή ακόμη και τους αναγκαίους κάποιες φορές συμβιβασμούς. Ωστόσο είναι δρόμος που παραμένει αταλάντευτα προσηλωμένος στον στόχο του, δρόμος που εκλαμβάνει αυτόν τον στόχο ως γνώμονα και ως κριτήριο κάθε πρωτοβουλίας και ολόκληρης της καθημερινής μας δράσης σε όλα τα επίπεδα.

Για μας η κοινωνιοκρατία  δεν εξαντλείται κατά κανέναν τρόπο στα παραπάνω. Έτσι, παράλληλα με την πολιτική της δράση, Η ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ είναι υποχρεωμένη να πρωτοστατήσει ώστε να ξεκινήσει και να αναπτυχθεί ενεργά, με τα κατάλληλα μέσα και σε κάθε αρμόδιο πλαίσιο, η διεξοδική συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα που τίθενται σε σχέση με την κριτική του καπιταλισμού και το αίτημα για έναν σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, για έναν σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην κλίμακα της Ευρώπης. Θα προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε τις πολλές πτυχές της ελληνικής και της διεθνούς εμπειρίας σε σχέση με τέτοια ζητήματα, όπως και ολόκληρη τη σκέψη, όλες τις σημαντικές θεωρητικές επεξεργασίες που αφορούν το εργατικό, το φεμινιστικό, το οικολογικό και άλλα κινήματα, την ταξική διάρθρωση των κοινωνιών, τις δομές του κράτους και τις σχέσεις εξουσίας, τις σχέσεις αγοράς, οικονομικού προγραμματισμού και κοινωνικού ελέγχου, τα ζητήματα δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης, κάθε θεωρητική προσφορά που μπορεί να συμβάλει στο να προχωρήσουμε μετά λόγου γνώσεως, κάθε σημαντική συμβολή που έχει δει το φως από την αρχαία εποχή , αλλά και ακόμη πιο πριν, μέχρι τις μέρες μας.

Copryright © , Registered ® und Trademark ™.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΥ ΔΕΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Advertisements

41 σκέψεις σχετικά με το “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ”

  1. Η παρακμή της Ε.Ε. και ο άλλος δρόμος για τη χώρα μας
    Δεκεμβρίου 22, 2014
    Οι εν πολλοίς ανίκανοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί μας, υπάλληλοι των ξένων συμφερόντων και των τοκογλύφων, αδυνατούν να έχουν μία ολιστική προσέγγιση για την πολυδιάστατη κρίση που ταλανίζει την πατρίδα μας εδώ και χρόνια, δεν έχουν ένα μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό όραμα και, ως εκ τούτου, δε μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν τις βαθιές μεταβολές που έχουν λάβει χώρα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και στη δομή της Ε.Ε.
    Ίσως ξενίσει μερικούς αλλά θεωρώ ότι η παρακμή της Ε.Ε. και τα συνεπακόλουθα διαλυτικά φαινόμενα ξεκίνησαν το 1990 όταν με τη διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού επήλθε η συνένωση των δύο Γερμανιών. Η τελευταία αναζωπύρωσε τη θεωρία του ζωτικού χώρου για την ενωμένη πλέον Γερμανία με αποτέλεσμα το νέο οικονομικό εθνικισμό του Δ! Ράιχ. Η δημιουργία της ευρωζώνης, η οποία κάθε άλλο παρά άριστη νομισματική ένωση ήταν, η υιοθέτηση του ευρώ σύμφωνα με τα πρότυπα του ισχυρού μάρκου και η συνακόλουθη συνθήκη του Μάαστριχτ απετέλεσαν τα βασικά εργαλεία για την επιβολή της Γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας σε όλα τα θεσμικά επίπεδα της Ε.Ε. Παράλληλα, ο οικονομικός εθνικισμός οδήγησε, όπως ήταν φυσικό, σε μία υφέρπουσα γεωπολιτική επέκταση στην Ευρώπη (βλέπε πρώην Γιουγκοσλαβία και Ουκρανία).
    Επίσης, ένας άλλος παράγοντας έπαιξε σημαντικό ρόλο και επέτεινε τα προαναφερθέντα διαλυτικά φαινόμενα και την εντεινόμενη ανισότητα μεταξύ των Βόρειων χωρών της Ε.Ε. και των αντίστοιχων της ΝΑ Ευρώπης. Αυτός ήταν η ήδη από τη δεκαετία του ’80 επερχόμενη παγκοσμιοποίηση και η πλήρης απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων. Η μία διάσταση της παγκοσμιοποίησης συνδέεται με την υπερίσχυση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που δημιούργησε, μεταξύ άλλων, τις προϋποθέσεις για την πιστωτική επέκταση και τη συνακόλουθη υπερχρέωση των αδύναμων οικονομιών του Νότου. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων στις διεθνείς αγορές κατευθύνθηκαν προς χρηματοοικονομικά προϊόντα με υψηλές βραχυπρόθεσμες αποδόσεις και υψηλό ρίσκο αντί σε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία όπου οι αποδόσεις είναι μικρότερες και έχουν μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα. Η δεύτερη διάσταση εστιάζεται στις διαπραγματεύσεις και τις συμφωνίες στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) όπου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε έμφαση στα προϊόντα της Γερμανίας και των άλλων βόρειων χωρών με την υψηλή τεχνολογία σε βάρος των αντίστοιχων των χωρών του Νότου με χαμηλή προστιθέμενη αξία (αγροτικά κ.λπ.). Ο ανταγωνισμός από τα εισαγόμενα προϊόντα τρίτων χωρών, δεδομένου και του ακριβού ευρώ, αύξησε έτι περισσότερο το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στις χώρες του Νότου. Η συνακόλουθη πολιτική επιβολής ποσοστώσεων (βλέπε αγροτική παραγωγή) και περιορισμών σε άλλους τομείς της οικονομίας (βλέπε ναυπηγοκατασκευαστικός τομέας, αμυντική βιομηχανία) δεν άφησαν πολλά περιθώρια για τη δημιουργία ενός εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου.
    Με βάση τα παραπάνω η επιμονή των συστημικών κομμάτων, των καναλιών και των δημοσιογράφων του ισχύοντος ολιγαρχικού συστήματος στο πρόταγμα ότι το ευρώ αποτελεί μονόδρομο αποτελεί μία ψευδαίσθηση που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία φόβου στους πολίτες ώστε οι γερμανοί επικυρίαρχοι, οι τοκογλύφοι και οι εγχώριοι δωσίλογοι υπάλληλοί τους να μπορούν να ασκούν ανεπηρέαστα την εξουσία τους και να διαχειρίζονται την business του αέναου χρέους. Η όποια διαπραγμάτευση δεν έχει νόημα και η χώρα μας δεν έχει μέλλον μέσα στο ευρώ. Ακόμη και εάν μηδενιστεί το χρέος οι προαναφερθέντες παράγοντες δεν θα επιτρέψουν στην Ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει και να ακολουθήσει μία εθνική αναπτυξιακή στρατηγική. Οι «αντιμνημονιακοί» αιθεροβάμονες υποστηρίζουν ότι είναι δυνατό να αλλάξουν τις πολιτικές της λιτότητας εντός της ευρωζώνης με τη συνεργασία και των άλλων χωρών του Νότου. Δείχνουν να αγνοούν τελείως την ισχύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, την κερδοσκοπική βουλιμία των μεγάλων τραπεζών και των διεθνών funds και τον Γερμανικό οικονομικό εθνικισμό. Η Ε.Ε. πρέπει να επανασυσταθεί με ένα νέο θεσμικό πλαίσιο στη βάση μίας ένωσης ισότιμων και ανεξάρτητων κρατών, όπου ο αμοιβαίος σεβασμός και η αλληλεγγύη θα χαρακτηρίζουν τις κοινές πολιτικές και θα αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης και των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών.
    Η χώρα μας πρέπει συντεταγμένα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Όμως η υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος αποτελεί μόνο την αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Η ικανή συνθήκη, όπως έχει καταδειχθεί από τα ιστορικά παραδείγματα άλλων χωρών, έχει σχέση με την λειτουργία των θεσμών στο πλαίσιο των οποίων οι βασικές προτεραιότητες πρέπει να είναι η εμβάθυνση της δημοκρατίας, το κράτος δικαίου και η μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων. Προς την κατεύθυνση αυτή απαιτούνται ορισμένα βασικά βήματα, όπως:
    1) Ο πλήρης κρατικός έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα, που έχει ανακεφαλαιοποιηθεί με τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, αλλά και στην ελεγχόμενη από το εξωτερικό ΤτΕ, η οποία θα πρέπει να έχει το αποκλειστικό προνόμιο έκδοσης χαρτονομισμάτων. Εάν ένα κράτος δεν έχει το εκδοτικό προνόμιο δεν μπορεί να ακολουθήσει ανεξάρτητη οικονομική πολιτική ούτε να έχει εθνική κυριαρχία.
    2) Συντακτική εθνοσυνέλευση για την αναθεώρηση του συντάγματος. Υιοθέτηση ενός απλού και μόνιμου φορολογικού συστήματος και σημαντική μείωση των συντελεστών ΦΠΑ για τον περιορισμό των πληθωριστικών πιέσεων. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μειωθούν τα κρατικά έσοδα δεδομένης της ελαστικότητάς τους ως προς τους φορολογικούς συντελεστές με την αύξηση της ενεργού ζήτησης και τη μείωση της φοροδιαφυγής.
    3) Ο λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους και ο προσδιορισμός εκείνου που ενδεχομένως θεωρείται επαχθές ώστε το τελευταίο να απαλειφθεί. Kάθαρση στο πολιτικό σύστημα, διερεύνηση των σκανδάλων και τιμωρία των υπευθύνων που μας οδήγησαν στο σημερινό τραγικό αδιέξοδο. Να διεκδικηθούν με κάθε τρόπο το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, ο χρυσός που έκλεψαν οι Ναζί από την ΤτΕ και οι πολεμικές αποζημιώσεις. Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο (βλέπε και το παράδειγμα του Ι.Μεταξά το 1938).
    4) Η επαναδιαπραγμάτευση της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ ή απαγκίστρωση από αυτήν διότι η παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών, πέραν της ανθρωπιστικής διάστασης, απειλεί την κοινωνική συνοχή και συνιστά κίνδυνο για την εθνική μας υπόσταση.
    5) Ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής δομής της χώρας με τη συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υλοποιηθεί μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με συμμαχίες που εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα (ΑΟΖ κ.λπ.). Παραφράζοντας ένα γνωστό Βρετανό πολιτικό «η Ελλάδα δεν έχει μόνιμους φίλους ή εχθρούς, έχει μόνο μόνιμα συμφέροντα».
    Δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, χωρίς μαζική δυναμική αντίδραση ενώ έχει λησμονήσει το ακροτελεύτιο άρθρο του κουρελιασμένου πλέον συντάγματος της χώρας. Αλλά το πλέον απογοητευτικό φαινόμενο για το έθνος είναι η παρουσία τόσων πολλών δωσιλόγων και εθνομηδενιστών στην πολιτικά ζωή του τόπου οι οποίοι θα πρέπει να δώσουν απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτήματα: α) Από πότε η προσφυγή στις περίφημες «αγορές», δηλαδή περισσότερος δανεισμός, μίας καταχρεωμένης και διαλυμένης στην ουσία οικονομίας αποτελεί success story; β) Πώς είναι δυνατόν οι δανειστές να έχουν την απαίτηση να αποπληρωθεί το ούτως ή άλλως μη βιώσιμο χρέος όταν με τα «μνημονιακά» μέτρα λιτότητας και υπερφορολόγησης ωθούν την οικονομία σε περαιτέρω ύφεση και διάλυση; Δυστυχώς οι φοβισμένοι πολίτες με το ραγιαδισμό που διακρίνει ορισμένους δε βλέπουν ότι οι επικυρίαρχοι έχουν άλλα σχέδια; Κρίμα!

    Δρ. Γιώργος Βαφειάδης, οικονομολόγος

  2. ΚΕΦΑΛΑΙΟ- ΕΡΓΑΣΙΑ. «ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ»

    ΑΘΗΝΑ 12-2-2008.

    ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 16.

    Η οικονομική δραστηριότητα μιας χώρας αποτελεί μια διαδικασία πολυσχιδή και επίπονη με ιδιαίτερα λεπτές διεργασίες σε βαθμό που για να επιτευχθεί θετικό οικονομικό αποτέλεσμα απαιτείται η καλή συνεργασία ορισμένων παραγόντων. Οι καθοριστικότεροι φορείς -παράγοντες μιας επιτυχούς οικονομικής διαδικασίας είναι από την μια πλευρά οι οικονομικά επιφανείς, οι κάτοχοι του κεφαλαίου, δηλαδή του χρήματος, οι επιχειρηματίες και εργοδότες και από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι, αυτοί δηλ. που παρέχουν την προσωπική εργασία τους και παράγουν το προϊόν της επιχειρήσεως. Ουδείς εκ των δυο αυτών κοινωνικών εταίρων δύναται να επιβιώσει αγνοώντας τον άλλο. Ούτε ο εργοδότης μπορεί να παράξει προϊόν χωρίς εργατικά χέρια ούτε ο εργαζόμενος να εργαστεί και να αμειφθεί χωρίς τον άνθρωπο ή τον φορέα που θα του δώσει εργασιακή στέγη.

    Κατά καιρούς βέβαια έχει επέλθει σύγκρουση εργοδοτών και εργαζομένων συνέπεια αντικρουόμενων συμφερόντων που είχαν να κάνουν με το ωράριο εργασίας, τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους, τους μισθούς και τα ημερομίσθια, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα κ.τ.λ. Πολλά από τα ζητήματα αυτά ελύθησαν με τρόπο λίαν αποτελεσματικό και φιλεργατικό επί εποχής του αειμνήστου Εθνικού κυβερνήτη και Πατέρα του Όχι Ι. Μεταξά, όπως η επιβολή της οκτάωρης απασχόλησης, η καθιέρωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, η δημιουργία του Ι.Κ.Α κ.τ.λ. Νεότερα ζητήματα αντιμετωπίζονται άμεσα και υπευθύνως από τις μέριμνες που έχει σχεδιάσει ο Εθνικοκοινωνισμός όπως αναφέρθηκε π.χ. στην ενότητα για την Εθνική Οικονομία. Είναι συνεπώς ζήτημα απόδοσης τιμής για εμάς προς την εργαζόμενη τάξη η σύνδεση συνταξιοδοτικού και φορολογικών δηλώσεων και η απόδοση των ειλικρινώς δηλωθέντων εσόδων στους εργαζομένους με την μορφή βιώσιμων συντάξεων.

    Οι λύσεις πάντοτε βρίσκονται όταν υπάρχει βούληση και ουδέν άλυτο για τον Εθνικοκοινωνισμό. Άλλωστε και παλαιότερα επιδεικνυόταν η λεγόμενη καλή πίστη μεταξύ επιχειρηματιών και εργαζομένων και τα προβλήματα λυνόντουσαν με αμοιβαία συμβιβαστικά βήματα. Τότε όμως ο έμφυτος Πατριωτισμός κατεύθυνε τις πράξεις και ενέργειες των Ελλήνων, ακόμη και αυτές που σχετίζονται με την αγορά εργασίας. Οι εργαζόμενοι παράγουν το προϊόν τους γνωρίζοντας ότι προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ελλάδα, οι δε επιχειρηματίες προσέφεραν ομοίως είτε με ευεργεσίες και κοινωφελή έργα είτε με αύξηση θέσεων εργασίας εγχώρια είτε με διεύρυνση της Ελληνικής επιχειρηματικότητας και του Ελληνικού μεριδίου αγοράς σε διεθνές επίπεδο. Εργοδοσία και εργαζόμενη τάξη ευρίσκοντο στην υπηρεσία της Ελλάδας εν αγαστή συνεργασία.

    Η βαθύτατα προσκείμενη στον Νεοταξικό Παράγοντα, που από πάντοτε ενέδρευε, Ελληνική Μεταπολιτευτική Πολιτικάντικη Νομενκλατούρα όμως με δόλια και άνομα οικονομικίστικα τερτίπια τύπου πανωτόκια επέβαλλε το οικονομικό γονάτισμα του Πατριωτικού Κεφαλαίου ενώ παράλληλα με ύποπτες παροχές και οικονομικές αβάντες δημιούργησε μια τάξη Νεόπλουτων που δυναμώνοντας αντιπαρείχαν στους Πολιτικάντηδες Πατερούληδες κάλυψη και πολιτική ισχύ για να κοροϊδεύουν υποσχεσιολογώντας τον «κυρίαρχο» Ελληνικό λαό. Έτσι φτάσαμε στη δημιουργία ενός Νεοταξικού κεφαλαίου που δεν διακρίνεται ούτε για Πατριωτικές ούτε για φιλεργατικές ευαισθησίες. Η κατάσταση αυτή βολεύει εκείνους, όπως οι Κομμουνιστές, που μιλούν ακόμη και σήμερα για δήθεν Πάλη των Τάξεων ενώ η αληθινή Πάλη διεξάγεται μεταξύ Πατριωτών και Νεοταξιτών.

    Ο Εθνικοκοινωνισμός τάσσεται αναφανδόν στο πλευρό των Πατριωτών και στην υποτιθέμενη πάλη των τάξεων προτάσσει την απολύτως συμβατή επίτευξη της Συμφιλιώσεως και Συνεργασίας των τάξεων επί ωφελεία της κοινής μας Πατρίδας Ελλάδος. Τα υγιή και Εθνικά ωφέλιμα έργα των επιχειρηματιών θα αμειφθούν από το Εθνικοκοινωνικό Κράτος, όπως καταδεικνύεται στην ενότητα περί Εθνικής Οικονομίας, οι Έλληνες εργαζόμενοι θα παραμείνουν πιστοί στην Πατρίδα τους και τα ψευτοδιλήμματα Φιλελεύθερων, Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών θα πάψουν να διχάζουν το λαό εκμηδενιζόμενα.
    http://ethnikistikosagwn.blogspot.de/

  3. Constantine Kyritsis
    9 Ιανουαρίου στις 7:21 μ.μ.

    ΑΠΩΤΕΡΕΣ ΣΤΑΔΙΑΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΥ/ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
    5 ΑΠΩΤΕΡΕΣ ΣΤΑΔΙΑΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΥ/ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
    ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ Η ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΟΝΟ ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
    Θα μπορούσε να πει κανείς πως , δεν χρειάζονται σταδιακές αλλαγές στον καπιταλισμό, αλλά μια κάθετη κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας του καπιταλισμού, και του χρήματος, αν θέλουμε, να εξανθρωπίσουμε την κοινωνία προς μια πιο φιλική προς την ανθρώπινη ύπαρξη και την ζωή του πλανήτη. Ισως ναι.
    Αυτό όμως πάει παράλληλα, με την εξέλιξη της συνείδησης στα άτομα και το σύστημα των αρχών και αξιών που υιοθετούν.
    Ας υποθέσουμε εδώ πως η εξέλιξη της συνείδησης στα άτομα είναι αργή, και επομένως και η βελτίωση του μεικτού συστήματος που ζούμε (καπιταλισμός του ιδρωτικού τομέα και είδος σοσιαλισμού του κρατικού τομέα) είναι αργή και σταδιακή.
    Ποια θα ήταν τα βήματα επανα-ανθρωπισμού του οικονομικού συστήματος? Λέω επανα-ανθρωπισμού διότι όντως η ιστορία έχει πάρει «λάθος στροφές» που πραξικοπηματικά πρόδωσαν ορόσημα ελευθερίας και δημοκρατίας στην ανθρώπινη ιστορία όποτε χρειάζονται αποκατάσταση.Αυτα βεβαια ισως παρουν απο 10-ετιες μεχρι αιωνες για να γινουν. Σημασια ομως εχει να εχουμε και καποια συνειδηση του τι απο αυτα που υπαρχουν στην οικονομια ειναι αντι-ανθρωπινα και μερικες φορες διεκπεραιωνουν και καποια μισανθρωπια και πως ισως θα επρεπε να λειτουργει το πολιτειακο/οικονομικο συστημα για να ειναι με περισσοτερη ανθρωπια και κοντυτερα στην φυση της ανθρωπινης υπαρξης.
    Τα 5 αυτα σταδια, στον συνδυασμο τους συνδυαζουν α) Την ελευθερια του ιστορικου καπιταλισμου, εναντι της ανελευθεριας του ιστορικου σοσιαλισμου β) Τις μειωμενες ανισοτητες του ιστορικου σοσιαλισμου εννατι των μεγαλων ανισοτητων του ιστορικου καπιταλισμου.Το πετυχαινουν αυτο μεσω της αμεσης δημοκρατιας και ειδικων κανονων της ατομικης ιδιοκτησιας και οικονομιας
    Ενα πολυ σημαντικο στοιχειο στα παρακατω ειναι πως Για να λειττουργει ενα τετοιο οικονομικο συστημα οπως το παρακατω, πρεπει να υπαρχει αμεση δημοκρατια,και για να λειτουργει σωστα η αμεση δημοκρατια χωρις να προδιδεται απο το χρημα, πρεπει να λειτουργει ενα τετοιο οικονομικο συστημα .
    Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ . ΑΛΛΟΙΩΣ ΘΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΤΙ ΕΠΑΘΕ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.
    ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΟΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΙΑ ΕΞΑ- ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΕΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΑΛΛΟΙΩΣ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
    ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 5 ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΗΛΟ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ.
    Παραθέτω εδώ 5 βασικά στάδια επανα-ανθρωπισμού του οικονομικού συστήματος.
    1) Το πρώτο και πιο επείγον είναι είναι ο επανα-ανθρωπισμός του νομισματικού/χρηματοπιστωτικου συστήματος
    1.1 Το επίσημο κρατικό (η διακρατικό) νόμισμα εκδίδεται από έναν μη-κερδοσκοπικο 100% κρατικό (η διακρατικό) οργανισμό. Επομένως αυτός ο οργανισμός δεν είναι τράπεζα. Ο λόγος? Όταν το χρήμα εκδίδεται είναι δημόσιο αγαθό και ανήκει σε όλους τους πολίτες. Πρέπει να είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός διότι είναι απαράδεκτο ηθικά και κοινωνικά οποιοδήποτε κέρδος, από αυτούς που εκδίδουν το χρήμα από το μηδέν. Το παραπάνω δεν αποκλείει τοπικά και παράλληλα εναλλακτικά νομίσματα. Απόρροια αυτού είναι επίσης και το ελάχιστο εγγυημένο επίδομα επιβίωσης σε όλους και όλες τις ηλικίες, ανεξάρτητα αν κάποιος εργάζεται η όχι. Επίσης η αρχική ελάχιστη περιουσία νοικοκυριού κάθε ατόμου που γεννιέται, ως υποχρεωτική κληρονομιά του πολιτισμού στο άτομο.
    1.2 Η κυκλοφορία του χρήματος στην κοινωνία γίνεται κατά πάνω από 80% με κρατικές επενδύσεις , επιδόματα, μισθούς κλπ και λιγότερο από 20% με δανεισμό μέσω του τραπεζικού συστήματος. Ο λόγος? Ώστε να μην δημιουργείται το φαινόμενο της υπερχρεωμένης κοινωνίας, και των περιοδικά επανερχόμενων καταστροφικών δανειακών κρίσεων. Με αυτον τον τροπο το ποσοστο των δανειων στο συνολο του ερνεγητικου , σε μια επιχειρηση, που τωρα ειναι κατα μεσο ορο 66%, θα πεση σε κατω απο 33%.
    2) Το δεύτερο είναι το πλέον θεμελιακό και είναι ο επαν-ανθρωπισμός της ατομικής ιδιοκτησίας, σε τρεις διαβαθμίσεις.
    2.1) Η πρώτη και ισχυρότερη διαβάθμιση της ατομικής ιδιοκτησίας είναι η συνήθης έννοια της, ατομικής ιδιοκτησίας του νοικοκυριού. Υπάρχει ένα ελάχιστο μέγεθος πλούτου νοικοκυριού που κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει. Άστεγοι και εξαθλιωμένα φτωχοί δεν είναι αποδεκτό φαινόμενο. Όμως υπάρχει και ένα άνω όριο πλούτου νοικοκυριού, που είναι αποδεκτό.
    2.2) Οτιδήποτε παραπάνω (surplus wealth) , συνεχίζει να ανήκει στο άτομο, αλλά με ένα πιο ασθενή τρόπο, την δεύτερη διαβάθμιση ατομικής ιδιοκτησίας. Δηλ δεν έχει δικαίωμα να κάνει χρήση της αλλά μόνο ως ενεργητικό (η ίδια κεφάλαια) ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΩΝ επιχειρήσεων που προσφέρουν προϊόντα η υπηρεσίες στην κοινωνία. Δηλ δεν μπορεί να αντλεί μερίσματα από αυτά τα κεφάλαια για χρήση στον ατομικό του πλούτο του νοικοκυριού (που έχει γίνει ο μέγιστος αποδεκτός) Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλες οι επιχειρήσεις είναι μη κερδοσκοπικές. Προφανώς τέτοιες επιχειρήσεις είναι κέντρα κοινωνικής εξουσίας, και το κίνητρο συνήθως για άτομα που τις κατέχουν είναι η κοινωνική εξουσία, και όχι, ο πλούτος του νοικοκυριού.
    2.3) Όταν το μέγεθος του ενεργητικού, αλλά και το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων ενός ατόμου η ομίλου, ξεπεράσει ένα προαποφασισμένο μέγεθος, οπωσδηποτε μικροτερο του μεγεθους της περιουσιας του δημοσιου, τότε αυτόματα ότι ποσό παραπάνω , περνά με μετοχές στην κυριότητα του δημόσιου. Ο λόγος? Μια επιχείρηση η ένας όμιλος επιχειρήσεων που ανήκει στο ίδιο άτομο η ομάδα, και επομένως είναι κέντρο κοινωνικής εξουσίας, δεν είναι αποδεκτό να αποκτά εξουσία μεγαλύτερη εκείνη του (αμεσο-δημοκρατικου) κράτους. Αυτό που περνά στην κυριότητα του δημοσίου, ελέγχεται φυσικά από το (αμεσοδημοκρατικο) δημόσιο, αλλα τιμητικά αναφέρεται ως δωρεά του ατόμου που αρχικά ανήκε, και αυτή είναι η τρίτη (τιμητική) και ασθενέστερη μορφή ατομικής ιδιοκτησίας.
    3) Ο Τρίτος επαν-ανθρωπισμός είναι αυτός της ιδιωτικης επιχείρησης (εταιρείας) . Η κυριότητα μιας επιχείρησης μέσω του ιδίου κεφαλαίου, από άτομα εκτός της επιχείρησης, όσο αφανής και αν φαίνεται είναι στην πραγματικότητα μορφή οικονομικής δουλείας στους εργαζόμενους, και πηγή ψυχολογικής αλλοτρίωσης της συνείδησης τους, που αντιβαίνει με τις αρχές αυτό-υπεθυνοντητας και ελευθερίας που απαιτεί η εξέλιξη της ανθρώπινης ψυχικής συνείδησης. Έτσι οι μόνοι κεφαλαιούχοι, μιας επιχείρησης κυριως μπορεί να είναι μόνο οι εργαζόμενοι σε αυτήν ειτε το δημοσιο. Οι αλλοι ιδιωτες κεφαλαιουχοι που δεν ειναι εργαζομενοι στην επιχειρηση εχουν περιορισμενη κυριοτητα π.χ. συνολικα ολοι μαζι , μεχρι 20%. Τελος για να μην υπάρχουν άτομα-εργαζόμενοι-ιδιόκτητες με δραματικά μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτησίας σε σχέση με άλλους, υπάρχει ένα προκαθορισμένο όριο στην απολυτη διαφορα των ποσοστων, ιδιοκτησίας που δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Έτσι κανείς δεν μπορεί να γίνει το κεφαλαιουχικό αφεντικό των υπόλοιπων. Οι αποφάσεις στην επιχείρηση παίρνονται αμεσο-δημοκρατικά με ψηφοφορίες, χωριστά και διπλές τόσο των υφιστάμενων όσο και των προϊσταμένων. Φυσικα αυτα αφορουν την ιδιωτικη επιχειρηση διοτι για τις 100% κρατικες επιχειρησεις, η παρεμβαση του (αμσοδημοκρατικου) κρατους ειναι με δημοκρατικοτερους κανονες, και αναποφευκτα οι εργαζομενοι δεν θα εχουν την μεγιστη κυριοτητα της επιχειρησης.
    4) Ο τέταρτος επανα-ανθρωπισμός είναι αυτός των χρηματιστηρίων. Όλες οι μετοχές (εξωτερικές) μιας επιχείρησης βγαίνουν στο χρηματιστήριο με μια τιμή που ταυτίζεται με την λογιστική τιμή και που ποτέ δεν αλλάζει. Οι αγοραπωλησίες γίνονται με ουρες αναμονής και αποκτά κάποιος μια μετοχή σε μια τιμή στην οποία ίδια τιμή υποχρεωτικά θα την πουλήσει όταν δεν τη θέλει. Μπορεί να ελπίζει να κερδίσει μόνο από τα μερίσματα, της πραγματικής επιχειρηματικής δραστηριότητας της επιχείρησης, και όχι από τα ανεβοκατεβάσματα φούσκες-τζογος της προσφοράς και της ζήτησης. Σε καμιά περίπτωση όμως έτσι δεν θα μπορεί να χάση.
    5) Ο 5ος επαν-ανθρωπισμός είναι αυτός τους δημόσιου τομέα και της οικονομίας μακρο-οικονομικά.
    5.1) Ο δημόσιος πλούτος, δεν μπορεί να είναι μικρότερος, του συνόλου του πλούτου του ιδιωτικού τομέα ως ενεργητικό επιχειρήσεων, και ατομικών νοικοκυριών. Ο λογος? Δεδομένου πως το χρήμα είναι μια παράλληλη και ιεραρχική εξουσία στην κοινωνία δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη οικονομική του δημοσίου. Αυτό όμως απαιτεί το δημόσιο να λειτούργει πολιτειακά , με την ΑΜΕΣΗ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , όχι την ημι-άμεση η την αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία. Έτσι αποκλείονται φαινόμενα όπως στην Σοβιετική ένωση όπου πάλι μια ολιγαρχία στο όνομα του κοινού καλού εξασκούσε τυραννία στην πλειοψηφία.
    5.2) Είναι ευρέως γνωστό από εκατοντάδες μελέτες, πανεπιστήμιων και του ΟΗΕ, πως οι οικονομικές ανισότητες στην κοινωνία, δημιουργούν αυξημένη εγκληματικότητα, ψυχικές αρρώστιες, αυτοκτονίες, έλλειψη επιχειρηματικής εμπιστοσύνης, χαμηλή απόδοση μάθησης των νέων κλπ Οι ανισότητες στην κοινωνία μετρούνται (π.χ. ο δείκτης Gini) και υπάρχει ένα ανώτατο αποδεκτό όριο. Όταν μετριέται κάτι παραπάνω, εξασκούνται έκτακτα κοινωνικά, φιλανθρωπικά, οικονομικά-φορλογικα κλπ μέτρα, που επανα-αποκαθιστούν τις μειωμένες οικονομικές ανισότητες.
    5.3) Υπάρχει ένα ελάχιστο ποσό στον ετήσιο δημόσιο προϋπολογισμό, για την προστασία του περιβάλλοντος των δασών και της φύσης , όχι μόνο εντός της χώρας αλλά για όλον τον πλανήτη, το οξυγόνο του , τα δάση του και την ζωή του.

  4. Οι καταδυναστευτηκές δυνάμεις του κόσμου θα είχαν συρρικνωθεί ή δεν θα είχαν εμφανισθεί καθόλου. Παράδειγμα η σημερινή καπιταλιστικό-τραπεζιτική δικτατορία, δεν θα είχε καμιά ελπίδα εμφάνισης, αφού γιγάντιοι μηχανισμοί ελέγχου θα έθεταν πολλά και ποικίλα όρια ατομικής οικονομικής ανάπτυξης. Οι βασικές μας πληγές δεν θα είχαν καν εμφανιστεί, αφού οι καταστροφές των οικοσυστημάτων θα είχαν προβλεφθεί, από τις οξυδερκείς επιστήμες και εγκαίρως θα είχαμε αποτρέψει τις καταστροφές που προκαλεί ο θρησκειοκεντρικός στυγνά τεχνολογικός ψευδοπολιτισμός μας!

    Τα θεσμοθετημένα όρια του πλουτισμού θα άφηναν χώρο για ιδανικά. Η ιερότητα θα επέστρεφε στο φυσικό της λίκνο… την Φύση!
    Ετσι, όχι οι πολιτικοί, αλλά τεράστια σεβάσμια κέντρα μελετών, γης αέρος και θαλάσσης, θα είχαν τον πρώτο λόγο στην οργάνωση της αειφόρου ανάπτυξης και την αδειοδότηση εφαρμογής ή όχι της όποιας τεχνολογία.

    Γιγάντια παγκόσμια φυσιολατρικά συνέδρια, θα ήταν οι ιερότερες μας συνάξεις! Οι προστατευτικοί μηχανισμοί των δικαιωμάτων των υπολοίπων έμβιων όντων, που είναι οι πλανητικοί μας συνδικαιούχοι, θα ήταν ο σημαντικότερος δείκτης του πολιτισμού μας… ενώ σήμερα αφανίζονται κάτω απ’ την απύθμενη υποκριτική αγάπη των θρησκειών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s