ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Παρουσιάζουμε εδώ από την μεριά μας διαφορες προτάσεις επώνυμων για ένα νέο σύνταγμα και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ευελπιστούμε να συνθέσουμε από αυτές και άλλες προτάσεις των δικών μας συμπεριλαμβανομενων μια συνθετική τελική πρόταση προς δημόσια διαβούλευση. Στον σύνδεσμο μας αυτόν εδώ θα διαβάσετε ένα σχετικό άρθρο περί εθνικών πολιτικών και Εθνοσυνελεύσεων. Σύνταγμα, εθνικές πολιτικές και εθνοσυνέλευσης είναι σχετιζόμενα κυρια θέματα για να epitixoue μια δημοκρατική πολιτειακή οργάνωση βάση σχεδίου και στόχων.

Το ενιαίο Σχέδιο για Σύνταγμα Πολιτών πατήστε εδώ από Η πρόταση απο την  Νέα Ελληνική Συντακτική Εθνοσυνέλευση και η πρόταση εδώ από την Πανελληνων Εθνεγερσία , για ανάγνωση του ισχίοντος συντάγματος διαβάστε εδώ 
και εδω το συνταγμα τησ Ε Εθνοσθνελευσης Η πρώτη πράξη απελευθέρωσης της ελληνικής κοινωνίας από τα ανομήματα των κυβερνώντων της είναι να καθίσει στο εδώλιο αυτούς που συντέλεσαν το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας μέσω σφετερισμού της εξουσίας και το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Mόνο με την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος δεσμεύσεων και συμφωνιών μπορεί να ξεκινήσει η αλλαγή πορείας. Αφού χαράξουμε τον δρόμο, τότε αυτό θα πρέπει να αποτυπωθεί και να κατοχυρωθεί με ριζική αλλαγή του θεσμικού οικοδομήματος. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί με απλές αναθεωρήσεις του Συντάγματος και αλλαγή της νομοθεσίας που διέπεται απ’ αυτό, στα πλαίσια του υπάρχοντος κατ’ εξοχήν αναξιόπιστου Κοινοβουλευτικού συστήματος, αλλά με την ανατροπή αυτού του συστήματος και τη σύνταξη εντελώς νέου δημοκρατικού Συντάγματος μέσω Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης που λειτουργώντας πρωτογενώς, θα δημιουργήσει εξ υπαρχής νέο Δίκαιο απαλλάσσοντας οριστικά τη χώρα και το λαό από τα βάρη της φαυλοκρατίας και της ξένης εξάρτησης.

Θα πρέπει να είναι καθαρό ότι εντός των σημερινών πλαισίων κοινοβουλευτισμού δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική λύση υπέρ του λαού. Ούτε να προχωρήσουμε σε ριζική αλλαγή πορείας. Ο λόγος είναι απλός: οι κυβερνώντες έχουν περάσει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας όλες τις βασικές δεσμεύσεις προς τους δανειστές και την ευρωζώνη με αποτέλεσμα να είναι άκρως ευάλωτη η χώρα σε πιέσεις, εκβιασμούς, ακόμη και επεμβάσεις άνωθεν και έξωθεν. Μόνο με την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος δεσμεύσεων και συμφωνιών μπορεί να ξεκινήσει η αλλαγή πορείας. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από την πλειοψηφία του λαού εξαναγκάζοντας σε παραίτηση την κυβέρνηση και σε διάλυση το κοινοβούλιο με σκοπό να υπάρξει μια έκτακτη, προσωρινή κυβέρνηση που μπορούμε να την ονομάσουμε Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας που θα έχει σαν βασική αποστολή να διακόψει τη συνέχεια του κράτους και να ανοίξει τον δρόμο για την διαδοχή του κράτους από μια νέα πολιτική και πολιτειακή μορφή του κυρίαρχου λαού. Πράγμα που μπορεί να γίνει με όρους δημοκρατίας μόνο με έναν τρόπο: την σύγκληση Συντακτική Εθνοσυνέλευσης και την ψήφιση νέου Συντάγματος, νέου θεμελιώδους νόμου που θα επανακαθορίζει από μηδενικής βάσης όλες τις σχέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του ελληνικού λαού.

Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας θα αναδειχθεί από τα κάτω, δηλαδή από εκείνες τις συλλογικότητες που θα ηγηθούν της ανατροπής και θα εκφράζουν μαχητικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η Επιτροπή αυτή θα αναλάβει να διοικεί στο μεσοδιάστημα μέχρι την ολοκλήρωση των εργασιών της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με Συντακτικές Πράξεις. Την σύνταξη και την υλοποίηση των Συντακτικών Πράξεων θα αναλάβουν οι γενικές συνελεύσεις και οι συλλογικότητες του λαού σε κάθε τομέα ευθύνης και κοινωνικής δράσης. Με τον τρόπο αυτό θα μπορεί από την πρώτη στιγμή ο λαός απευθείας να μάθει να αποφασίζει και να διευθετεί τις υποθέσεις του στην υγεία, στην παιδεία, στην οικονομία, κοκ. Έτσι θα δοθεί η δυνατότητα να ανασυγκροτηθεί από μηδενικής βάσης ολόκληρη η δημόσια διοίκηση και να απαλλαγεί από τον βραχνά της πολιτικής και κομματικής υποδούλωσης, καθώς επίσης και του φιλοτομαρισμού που κυριαρχεί. Ενώ ταυτόχρονα η τοπική αυτοδιοίκηση θα επανιδρυθεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες ως κοινότητα αυτοδιοικούμενων πολιτών στη βάση της δικής τους ελεύθερης συλλογικής θέλησης.

Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα. Στη Διακήρυξή μας, την οποία συν τω χρόνω συνυπογράψαμε περί τους 1900 Έλληνες πολίτες, άνδρες και γυναίκες, ζητούσαμε «πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας», ορίζοντας έξι βασικούς άξονες αναγκαίων και ώριμων συνταγματικών αλλαγών (βλ. αναλυτικά στη Διακήρυξη που ακολουθεί). Στο διάστημα που ακολούθησε η Πρωτοβουλία συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο για την αλλαγή Συντάγματος, εμβαθύνοντας παράλληλα την άποψή της. Λαμβάνοντας υπ’ όψη τις σχετικές διεθνείς εξελίξεις (π.χ. Ισλανδία) και συνειδητοποιώντας τις βαθιές αγκυλώσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, διαμορφώσαμε την άποψη (ισόκυρη των θέσεων της Διακήρυξης) πως δεν μπορεί να υπάρξει ριζική συνταγματική αλλαγή χωρίς την ενεργό συμμετοχή του λαού, είτε μέσα από κάποια μορφή λαϊκής συντακτικής εθνοσυνέλευσης ή με άλλη ανάλογη διαδικασία.

Παράλληλα, η εμπειρία μας ανέδειξε σαν αιχμές της αναγκαίας αλλαγής (α) την καθιέρωση θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών, όπως π.χ. τη διοργάνωση εθνικών ή τοπικών δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία, και συγχρόνως (β) τη μέγιστη δυνατή διάκριση των εξουσιών, πληρέστερη έκφραση της οποίας είναι η Προεδρική Δημοκρατία, εμπλουτισμένη με θεσμικές δικλείδες εξασφάλισης των συλλογικών διαδικασιών και του δημοσίου ελέγχου στα διάφορα επίπεδα της κρατικής διοίκησης. Τριάμισι χρόνια μετά, και ενώ η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ακόμα πιο σκληρά αδιέξοδα, οι βασικές κατευθύνσεις και οι αρχές της Πρωτοβουλίας ξαναγίνονται επίκαιρες με ακόμα πιο ριζικό τρόπο. Η πρότασή μας για ένα νέο Σύνταγμα από τον λαό, απαντά με καίριο τρόπο στην ανάγκη δημοκρατικής επανίδρυσης του κράτους· τη θεσμοθέτηση πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας και την επαναθεμελίωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Εναπόκειται σε εμάς να ενεργοποιήσουμε τις διαδικασίες που χρειάζονται ώστε η επίγνωση αυτή να γίνει κτήμα του λαού και πραγματική δύναμη αλλαγής.

Απόφαση Ολομέλειας της “Π” 28 Σεπτεμβρίου 2015

Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η   ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες  ενωθήκαμε μέσα από την οδύνη και την αγανάκτηση για τον εξευτελισμό της πατρίδας μας, αλλά και από την αγωνία για το μέλλον της δημοκρατίας. Τις ιστορικές τούτες στιγμές το αίτημα για πραγματική δημοκρατία είναι πρώτη προτεραιότητα και ουσιώδης προϋπόθεση για την αποτελεσματική και προς όφελος του λαού αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ζητούμε πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας. Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αφού πρώτα οδήγησε  την χώρα στην χρεοκοπία, τώρα αγωνίζεται να διατηρηθεί στην εξουσία παραδίδοντας το μέλλον της χώρας στους δανειστές της. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι ασφαλώς ζήτημα απλώς οικονομικό. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική, διότι η δημοσιονομική κατάρρευση επήλθε ως απότοκος ενός συστήματος χάρη στο οποίο, λίγες οικογένειες, προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική και οικονομική εξουσία, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε μίζες, διορισμούς, εκμαυλισμό και διαφθορά. Θεμέλιο του πολιτικού συστήματος κάθε πολιτείας είναι το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση.

Με βάση το ισχύον Σύνταγμα:

1. Τα μέλη της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά την προνομιακή μεταχείρισή τους και την ατιμωρησία τους από την δικαιοσύνη έναντι των υπολοίπων πολιτών, δεν προβλέπεται σύστημα δημόσιας λογοδοσίας, ενώ και ο θεσμός του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων της βουλής είναι εντελώς διάτρητος αφού διενεργείται μέσω επιτροπής της βουλής με αποτέλεσμα τα κόμματα ουσιαστικά να ελέγχουν τον εαυτό τους!

2. Οι εκλογές διενεργούνται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την κυβέρνηση για μικροκομματικούς καθαρά σκοπούς και όχι σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια.

3. Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, αφού τα κόμματα του κοινοβουλίου εξασφαλίζουν προνομιακή χρηματοδότηση και προβολή, διαπλέκονται με τράπεζες και ΜΜΕ και αποκλείουν κάθε νέα πολιτική κίνηση ανανέωσης της πολιτικής ζωής.

4. Η δικαιοσύνη είναι ακρωτηριασμένη, αφού η ηγεσία της διορίζεται από την κυβέρνηση και ουδέποτε όρθωσε το ανάστημά της.

5. Η έλλειψη χωριστών εκλογών για εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, οδήγησαν στην ποδηγέτηση της βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν υφίσταται διάκριση, αλλά σκόπιμη σύγχυση των εξουσιών.

6. Η απουσία θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας, όπως λ.χ. η δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφισμάτων, η οποία προβλέπεται στα συντάγματα άλλων – ευνομούμενων – χωρών οδήγησε τον πολίτη στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Το παραπάνω θεσμικό πλαίσιο οδήγησε στην κατάρρευση και στην ταπείνωση της χώρας και δεν μπορεί να γίνει πλέον ανεκτό. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να δοθεί η ώθηση που απαιτείται για να εξέλθει από την βαθιά κρίση. Είναι ανάγκη να πνεύσει νέος άνεμος, να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας.

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες ζητούμε την θέσπιση ενός νέου Συντάγματος το οποίο θα εγγυάται:

Α.  ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, για την ουσιαστική κατοχύρωση της οποίας είναι απαραίτητη η συνταγματική θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφισμάτων, η καθιέρωση θεσμών δημόσιας λογοδοσίας των αξιωματούχων και η πρόβλεψη -στοιχειωδών έστω- κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος.

Β.   ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ, ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού ζητείται, (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου  της Δημοκρατίας, υπουργών και βουλευτών και (4) η κατοχύρωση της ισότητας των πολιτικών κομμάτων.

Γ.   ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ, η οποία επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με το πολίτευμα της προεδρικής δημοκρατίας, χωριστές εκλογές για Πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία), εκλογή Προέδρου με σταθερή θητεία και ασυμβίβαστο βουλευτή-υπουργού.

Δ.  ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, με την κατάργηση της διάταξης που προβλέπει διορισμό της ηγεσίας της από την κυβέρνηση και εκλογή της με τρόπο που εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της, θέσπιση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναλόγου με τα υψηλού επιπέδου συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας ή της Ιταλίας και ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.

Ε.   ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ αποκλειστικά από την δικαιοσύνη, υπό τον δημόσιο έλεγχο των πολιτών χωρίς την ισχύ οποιουδήποτε απορρήτου.

ΣΤ. ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ, ώστε να μην λειτουργούν ΜΜΕ χωρίς νόμιμη άδεια και να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας τους εάν έχουν οφειλές προς το δημόσιο.

Στόχος μας μία δημοκρατία ανθρωπιάς που εγγυάται την εθνική αξιοπρέπεια και διασφαλίζει το μέλλον της Ελλάδας ως ισότιμο μέλος της Ευρώπης των λαών και των πολιτών. Όραμά μας ένα δημοκρατικό πολίτευμα που εμφορείται από αρχές και αξίες.

Καλούμε τους Έλληνες πολίτες οι οποίοι πιστεύουν στα παραπάνω ιδανικά να προσυπογράψουν το παρόν και να αγωνιστούμε όλοι μαζί για την θέσπιση του νέου Συντάγματος της 4ης Ελληνικής Δημοκρατίας.

9 Ιανουαρίου 2012

Πρόταση σχετικά με την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση. Οι πολιτικές, πνευματικές και οικονομικές ελίτ της Ελλάδας έχουν αποτύχει. Οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή. Το δημοκρατικό έλλειμμα είναι τεράστιο και το μόνο ηθικό δικαίωμα του πολιτικού προσωπικού είναι να διαχειρίζεται τα τρέχοντα ζητήματα ως ένας δημόσιος υπηρέτης που έχει χάσει το προνόμιο να χαράζει στρατηγική. Δεν έχει την δημοκρατική νομιμοποίηση να προχωρήσει σε ευρεία Συνταγματική αναθεώρηση μετατρέποντάς την σε αντικείμενο του τρέχοντος κομματικού ανταγωνισμού Η μόνη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει είναι να αναγνωρίσει στους πολίτες το βασικό πολιτικό δικαίωμα της σύνταξης και επικύρωσης του Συντάγματός τους. Το Σύνταγμα αποτελεί το θεμελιώδες πολιτικό κείμενο της χώρας. Είναι επιτακτικήη ανάγκη να εμπλακεί το σύνολο της κοινωνίας στην διαδικασία διαμόρφωσης του, βάζοντας τέλος στην αέναη αναπαραγωγή των προνομίων των επαγγελματιών της πολιτικής.
 
Για να γίνει αυτό είναι αναγκαίο: α. η παρούσα Βουλή να κηρύξει αναθεωρητέο το άρθρο 110 του Συντάγματος που καθορίζει το τρόπο αναθεώρησης του Συντάγματος και β. η επόμενη, μετά τις εκλογές, Βουλή ναδιαγράψει τις παραγράφους 5 και 6 και αναθεωρήσει τις παραγράφους 2, 3, και 4 του άρθρου 110 ως ακολούθως (επεξηγήσεις στην σελίδα 2): ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ 2, 3, και 4 στο Άρθρο 110 2. H ανάγκη αναθεώρησης του Συντάγματος διαπιστώνεται μόνο από τους πολίτες. Η διαδικασία αναθεώρησης (τροποποίηση, προσθήκη, ή κατάργηση άρθρου του Συντάγματος) εκκινεί μόνο αν οποιαδήποτε ομάδα πολιτών καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή στο Κοινοβούλιο έχοντας συλλέξει τουλάχιστον 50.000 υπογραφές υποστήριξης της πρόταση της και σε διάστημα όχι μεγαλύτερο των 18 μηνών. 3. Εντός διαστήματος 30 ημερών από την κατάθεση των υπογραφών επιβεβαιώνεται η εγκυρότητα τους και προκηρύσσεται δημοψήφισμα σε ημερομηνία όχι νωρίτερα των έξι μηνών και πριν την παρέλευση ενός έτους. Αν η πρόταση γίνει αποδεκτή απ’ την απλή πλειοψηφία των πολιτών που προσήλθαν στο δημοψήφισμα, τότε αυτή προστίθεται στο Σύνταγμα της Ελλάδος. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι δεσμευτικό και δεν απαιτείται ελάχιστο όριο συμμετοχής για να θεωρηθείέγκυρο. 4. Κάθε επιτυχής πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος δημοσιεύεται στηνΕφημερίδατης Κυβερνήσεως εντός δέκα ημερών από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και τίθεται σε άμεση ισχύ με την δημοσίευσή της.
 
ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ Το ισχύον άρθρο 110 του Συντάγματος προβλέπει μια δύσκολη διαδικασία αναθεώρησης του, στην οποία οι πολίτες δεν έχουν κανέναν ουσιαστικό ρόλο. Αντίθετα η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι αποκλειστικό προνόμιο τωνπολιτικών, των συνταγματολόγων τους και των κοινοβουλευτικών κομμάτων, που συζητούν και αποφασίζουν ερήμην των πολιτών. Στην πράξη, με βάση το ισχύον άρθρο 110 (λεπτομέρειες παρακάτω), απαιτείται κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αποφασιστεί αν η επόμενη Βουλή, μετά τις εκλογές που θα μεσολαβήσουν,θα αναθεωρήσει το Σύνταγμα και προς όποια κατεύθυνση εκείνη αποφασίσει. Δηλαδή, μπορείένα κόμμα να υποσχεθεί ότι αν του δώσει ο λαός την πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές θααλλάξει το Σύνταγμα προς την Α ή Β κατεύθυνση, χωρίς ωστόσο να υπάρχει οποιαδήποτε δέσμευση προςαυτό και όντας δεδομένη η προγραμματικ ήασυν έπειατων κομμάτων.
 
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι το Σύνταγμα πρέπει να είναι η βασική χάρτα, το κοινωνικό και πολιτικό συμβόλαιο που καθορίζει πως ασκείται η λαϊκή κυριαρχία και πως έχει αποφασίσει να κυβερνιέται μια κοινωνία. Στο παρόν Σύνταγμα ο λαός δεν δικαιούται να έχει λόγο για το περιεχόμενό του καθώς και για το αν υπάρχει ανάγκη να αλλάξει και προς ποια κατεύθυνση! Με την πρόταση μας διεκδικούμε το βασικότερο πολιτικό μας δικαίωμα, να αποφασίζουμε ΑΜΕΣΑ, ΔΕ ΣΜΕΥΤΙΚΑ και κυρίως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ για το Σ ύνταγμα μας. Ισχύον Άρθρο 110 1. Oι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5 παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26. 2. H ανάγκη της αναθεώρησης του Συντάγματος διαπιστώνεται με απόφαση της Bουλής που λαμβάνεται, ύστερα από πρόταση πενήντα τουλάχιστον βουλευτών, με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν μεταξύ τους έναν τουλάχιστον μήνα. Mε την απόφαση αυτή καθορίζονται ειδικά οι διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν. 3. Aφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από τη Bουλή, η επόμενη Bουλή, κατά την πρώτη σύνοδό της, αποφασίζει με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις. 4. Aν η πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος έλαβε την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, όχι όμως και την πλειοψηφία των τριών πέμπτων, σύμφωνα με την παράγραφο 2, η επόμενη Bουλή κατά την πρώτη σύνοδό της μπορεί να αποφασίσει σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις με την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της. 5. Kάθε ψηφιζόμενη αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος δημοσιεύεται στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως μέσα σε δέκα ημέρες αφότου επιψηφιστεί από τη Bουλή και τίθεται σε ισχύ με ειδικό ψήφισμά της.6. Δεν επιτρέπεται αναθεώρηση του Συντάγματος πριν περάσει πενταετία απότην περάτωση της προηγούμενης.http://www.neosyntagma.net 
 
Μια πρόταση, η οποία επαναφέρει την αρχαία ελληνική “ρύθμιση” της πραγματικής ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και στέλνει στα “σκουπίδια” τής ιστορίας τη “ρύθμιση” της αγγλοσαξονικής Democracy. …Μια πρόταση, η οποία μπορεί να απειλήσει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.\ …Μια πρόταση, η οποία μπορεί να γίνει ένας κοινός “άξονας” συνεννόησης μεταξύ των λαών του ευρωπαϊκού Νότου. Οι συνταγματικές αλλαγές δεν γίνονται άνευ λόγου και σκοπού, απλά για να “συμβολίσουν” ή να “σηματοδοτήσουν” κάποιου είδους εξέλιξη. Το Σύνταγμα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, για να χρησιμοποιούνται οι αλλαγές του για συμβολικούς ή “εκπαιδευτικούς” λόγους …Το Σύνταγμα είναι το “λειτουργικό” της Δημοκρατίας και ο απόλυτος “εγγυητής” της ασφάλειας του λαού και του κράτους.  Ο Συνταγματικός Νόμος μέσα από τις διατάξεις του εκφράζει την ταυτότητα, τον πολιτισμό και την ευαισθησία ενός λαού. Εκφράζει όμως και την ευφυΐα του, καθώς αποτελεί το βασικό αμυντικό μέσο για την ασφάλεια της Δημοκρατίας και του πολιτισμού του. Ως εκ τούτου, οι αλλαγές σ’ αυτό είναι πολύ σημαντική υπόθεση και γίνονται μόνον όταν αποκαλύπτεται πρόβλημα στη λειτουργία της Δημοκρατίας …Γίνονται, για να απαλειφθεί ο κίνδυνος του φασισμού. Απώτατος στόχος των όποιων αλλαγών επιχειρούνται είναι πάντα ο τέλειος νόμος, ο οποίος θα είναι παντοτινός και δεν θα επιδέχεται καμία αλλαγή μέσα στους αιώνες.

 

Μακάρι να είχαμε τον τέλειο συνταγματικό νόμο, ώστε να μην είχαμε ποτέ την ανάγκη να προτείνουμε αλλαγές. Όμως, από τη στιγμή που δεν έχουμε τέτοιον νόμο και ταυτόχρονα ο φασισμός μας απειλεί σήμερα περισσότερο από ποτέ, είμαστε υποχρεωμένοι να “θωρακίσουμε” το Σύνταγμα. Η αδυναμία του Συνταγματικού Νόμου μάς οδήγησε στο Μνημόνιο, εφόσον δεν μπόρεσε να σταματήσει τους προδότες. Η αδυναμία του Συνταγματικού Νόμου επέτρεψε σε επίορκους δικαστικούς να μην σταματήσουν τους προδότες πολιτικούς. Η αδυναμία του Συνταγματικού Νόμου επέτρεψε στους διεφθαρμένους πολιτικούς και κρατικούς παράγοντες να “ξεκοκαλίζουν” τη “λεία” τους, εξασφαλίζοντας την ασυλία τους μέσω “παραγραφών” των αδικημάτων τους. Αν η χώρα διέθετε καλό Συνταγματικό Νόμο, σήμερα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Αν είχαμε καλό Συνταγματικό Νόμο, σήμερα οι προδότες θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση στη φυλακή και η χώρα δεν θα τελούσε υπό την κηδεμονία τής Τρόικας. Οι διεθνείς τοκογλύφοι όχι μόνον δεν θα είχαν επωφεληθεί από τις παρανομίες τους, αλλά θα είχαν υποστεί τεράστιες ζημιές από τη νόμιμη αντίδραση του ελληνικού κράτους. Θα είχαν μπει σε περιπέτειες για τις απάτες που είχαν δοκιμάσει εις βάρος ενός ελεύθερου κράτους, το οποίο φόρτωναν ερήμην του λαού του με χρέη. Θα είχε αναλάβει η Δικαιοσύνη να βρει τους υπεύθυνους της υπερχρέωσης της χώρας και θα τους είχε συνδέσει εύκολα με τους διεθνείς τοκογλύφους. Οι τοκογλύφοι όχι μόνον δεν θα μας κουνούσαν το “δάκτυλο”, αλλά τώρα θα ήταν υπόλογοι στα διεθνή δικαστήρια για απρόκλητη επίθεση και συνωμοσία εις βάρος του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού.
Αυτή η τεράστια απάτη, την οποία δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε, είχε για τον λαό μας απώλειες πολέμου. Καταστράφηκε η οικονομία και η καταστροφή αυτή έπληξε το σύνολο σχεδόν του λαού. Οι οικονομίες των νοικοκυριών κατέρρευσαν και το κράτος καθημερινά λεηλατείται από τους “επενδυτές”, οι οποίοι είναι οι ίδιοι που μας κατέστρεψαν. Τέσσερις χιλιάδες Έλληνες αυτοκτόνησαν εξαιτίας τής κρίσης, την οποία προκάλεσαν τεχνητά οι τοκογλύφοι. Τέσσερις χιλιάδες συνάνθρωποί μας θα ήταν σήμερα κοντά μας και δεν θα μιλούσαμε για ανθρωπιστική κρίση στην αυγή της τρίτης χιλιετίας. Τέσσερις χιλιάδες νεκροί ζητούν δικαίωση και αυτή δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Τέσσερις χιλιάδες νεκροί, οι οποίοι προέκυψαν από τις συνωμοσίες των διεθνών τοκογλύφων και των τοπικών χαφιέδων τους και οι οποίοι είναι αρκετοί για να κατηγορηθούν κάποιοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Όλα αυτά όμως δεν έγιναν ποτέ, γιατί απλούστατα ο λαός δεν μπορεί να αντιδράσει …Δεν μπορεί να ξεφύγει από τους “μονόδρομους” και τα “αδιέξοδα” στα οποία τον έχουν καθηλώσει οι δωσίλογοι …Δεν μπορεί να αντιδράσει, γιατί ο υπάρχων Συνταγματικός Νόμος είναι ένας παντελώς ανεπαρκής νόμος, ο οποίος επιτρέπει στον κάθε Βενιζέλο να τον καταλύει κατά το δοκούν. Ο φασισμός σήμερα είναι ορατός στην Ελλάδα και αυτό είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Γιατί ειδικά σήμερα; …Γιατί, αν μέχρι τώρα οι φασίστες κρύβονταν πίσω από μια δήθεν “δημοφιλία” των “εθναρχών”, σήμερα δεν έχουν αυτό το πρόσχημα.
Κάποτε, δηλαδή, ο “καρκίνος” της Δημοκρατίας μας, είτε λεγόταν Καραμανλήδες είτε Παπανδρέου είτε Μητσοτάκηδες, αντιμετωπίζονταν ως αναγκαίο κακό, γιατί απλούστατα τους “επέβαλε” ο “κυρίαρχος” λαός στο πολιτικό προσκήνιο. Ακόμα κι όταν δεν τους έφτανε η “συμπάθεια” των οπαδών τους, τους “περίσσευε” δύναμη από την αντιπάθεια αυτών που τους μισούσαν. Με τον τρόπο αυτόν συντηρούνταν ο φασισμός στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Όμως, ακόμα κι αυτό σήμερα “χάθηκε”. Με τις μνημονιακές τους πολιτικές έχασαν και τα πλέον φανατικά κομματόσκυλα. Παρ’ όλα αυτά, όμως, τίποτε δεν αλλάζει και παραμένουν πανίσχυροι στις θέσεις τους.
 Τώρα φαίνεται πλέον η αδυναμία του Συνταγματικού Νόμου να προστατεύσει τον πολίτη. Τώρα φαίνεται πως δεν είναι η κουτοπονηριά των κομματικοποιημένων οπαδών εκείνη, η οποία ήταν το πραγματικό πρόβλημα της “άρρωστης” Μεταπολίτευσης. Η κουτοπονηριά, η οποία όντως υπήρχε, ήταν απλά ένα “κάλυμμα” ενός πονηρού φασιστικού σχεδιασμού. Αποδεικνύεται πλέον πως …και να θέλουμε, δεν μπορούμε να τους “ξεφορτωθούμε” όσο εύκολα νομίζαμε, ή τουλάχιστον όσο εύκολα μας “υπόσχεται” ο Συνταγματικός Νόμος ότι μπορούμε να το κάνουμε μέσω των εκλογών. Τα λεγόμενα “τζάκια” εξακολουθούν να κυριαρχούν σε ένα σύστημα στο οποίο θεωρητικά “κυρίαρχος” είναι ο λαός. Άνθρωποι “βασιλεύουν”, χωρίς να επηρεάζονται από κανένα Σύνταγμα και κανέναν νόμο. Πρόσωπα μισητά πλέον όπως, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου ή η Ντόρα Μητσοτάκη εξακολουθούν να ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό και να “πληρώνονται” από το κράτος γι’ αυτήν τους την αθλιότητα.
 
 
Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ από τη Βουλή και επιλέγεται ανάμεσα στους ΑΡΙΣΤΟΥΣ της κοινωνίας. Απαραιτήτως Επιφανής Έλληνας και όχι απλά ένας κοινός πολίτης. Υποχρεωτικά ένας από τους διακριθέντες της κοινωνίας στον οποιονδήποτε επιστημονικό, καλλιτεχνικό ή κοινωνικό “στίβο” …εκτός του πολιτικού. Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι μια θέση πολύ σημαντική για την άμυνα της Δημοκρατίας, γιατί αποτελεί την τελευταία “άμυνα” που μπορεί να έχει ένας λαός απέναντι στην οποιαδήποτε αυθαιρεσία ή προδοσία των πολιτικών ηγετών …Είναι η τελευταία “υπογραφή” πριν η οποιαδήποτε νομοθετική αυθαιρεσία γίνει επίσημος Νόμος του Κράτους …Η τελευταία ελπίδα πριν η οποιαδήποτε προδοσία βρει την εφαρμογή της. Ως εκ τούτου είναι πολύ σημαντικό πράγμα να μπορεί ο λαός στην οριακή περίπτωση, που θα κληθεί να δώσει τον αγώνα του, να μπορεί να “πιέζει” με τη στάση του έναν Πρόεδρο …Να μπορεί να πιέζει έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει ανάγκη την κοινωνική εκτίμηση και αναγνώριση. Βολεύει λοιπόν τον λαό ο άνθρωπος, που θα γίνει Πρόεδρος, να έχει πιο πολλά να χάσει, αν αγνοήσει τον λαό, παρά να κερδίσει, υπακούοντας στα όποια εξωθεσμικά αφεντικά του. Αυτό και μόνον είναι αρκετό για έναν πολίτη, για να καταλάβει ποια είναι τα απαραίτητα προσόντα, τα οποία αναζητούνται για τους υποψήφιους Προέδρους.  Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: ΔΕΝ πρέπει να είναι πολιτικός. ΔΕΝ πρέπει να είναι κομματάνθρωπος. ΔΕΝ πρέπει να είναι ένας ασήμαντος άνθρωπος. Δεν πρέπει να είναι άεργος και ανεπάγγελτος. ΔΕΝ πρέπει να είναι ένας επαγγελματίας κρατικοδίαιτος άνθρωπος, που τη σημαντικότητά του να την οφείλει σε κάποιο δημόσιο πόστο και άρα να “χρωστά” την όποια διασημότητά του στους “ευεργέτες” που τον “έφτιαξαν”. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι ένας Λαμπρός Έλληνας, ο οποίος διέπρεψε στον όποιον χώρο δραστηριοποιούνταν και έγινε διάσημος για το έργο του. Πρέπει να είναι ένας “αυτόφωτος” πολίτης, ο οποίος “λάμπει” μέσα στην κοινωνία και όχι ένας κακομοίρης, ο οποίος “λάμπει” για πρώτη φορά στη ζωή του μπροστά στις “λάμπες” της Προεδρίας. Πρέπει να είναι ένας καταξιωμένος Έλληνας με μεγάλο έργο και εξασφαλισμένη υστεροφημία, ώστε να τον ανησυχεί πραγματικά η οποιαδήποτε απειλή της. Πρέπει να είναι ένας Έλληνας, ο οποίος έχει πιο πολλά να “χάσει” από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση που δεν σεβαστεί τον νόμο και τον λαό, παρά να κερδίσει από τα “ψευδομεγαλεία” της θέσης. Πρέπει να είναι ένας Έλληνας με προσωπικά επιτεύγματα και όχι ένας κακομοίρης, που η θέση τού Προέδρου να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν πρέπει να “ευγνωμονεί” αυτούς που τον επέλεξαν ως ευεργέτες του, γιατί τον βόλεψαν στη θέση του …Πρέπει να τους “μισεί”, γιατί τον “εκμεταλλεύονται” υπέρ του λαού …Πρέπει να τους “μισεί”, γιατί του έβαλαν “φορτίο” στις πλάτες …Πρέπει να τους “μισεί”, γιατί θέτουν σε κίνδυνο την ασφαλή μετάβασή του προς την “αθανασία”, που του υπόσχεται το ήδη υπάρχον έργο του.
Μια ματιά να ρίξει κάποιος στον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καταλαβαίνει αμέσως το πώς ΔΕΝ πρέπει να είναι ένας ιδανικός Πρόεδρος. Τι είναι λοιπόν ο Παπούλιας και δεν θα έπρεπε να γίνει ΠΟΤΕ ξανά ένας όμοιός του Πρόεδρος, προκειμένου να μην ξαναϋπάρξει προδοσία του λαού; …Ο Παπούλιας είναι ο χαρακτηριστικός τύπος του κομματικού παρασίτου της Μεταπολίτευσης …Ο τύπος εκείνου του ανθρώπου, ο οποίος διακρινόταν στην κομματική “καμαρίλα” καί των δύο γιγάντων του δικομματισμού …Ένας άχρηστος πολιτικός, ένας παντελώς ανυπόληπτος άνθρωπος και θλιβερό κομματόσκυλο …Ένας ασήμαντος, που ανέλαβε το ανώτατο Πολιτειακό Αξίωμα και ως εκ τούτου το μόνο που είχε να κάνει στο σύνολο της θητείας του ήταν να διευθετεί τα “χρέη” του και να εξυπηρετεί τους ευεργέτες του.
  Αυτός ο ασήμαντος άνθρωπος, που το μόνο που έκανε στη ζωή του ήταν να διασκεδάζει τον Ανδρέα με ανέκδοτα και ενίοτε να του “δανείζει” – όταν έπρεπε να τον σώσει—, ήταν αυτός ο οποίος ανέλαβε την Προεδρεία της Δημοκρατίας και υπέγραψε τα όσα προδοτικά αποφάσισαν τα “αφεντικά” και οι “ευεργέτες” του …Όλοι οι ευεργέτες του και άρα και οι σημερινοί Γερμανοί επικυρίαρχοι …Ο κάτι παραπάνω από γερμανόφιλος Πρόεδρος, ο οποίος ήταν Υπουργός Εξωτερικών όταν έπρεπε να ζητήσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις και δεν το έκανε ως καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός …Ο πρώτος Πρόεδρος, ο οποίος καταδέχθηκε να δει “prive” παρέλαση με το θράσος και την αλαζονεία ψευτόμαγκα, που κάθεται μόνος του πρώτη θέση σε επαρχιακό στριπτιζάδικο…
…Ένας αγράμματος άνθρωπος, που το “να’ούμε” θα ενοχλούσε ακόμα και τους “ρήτορες” των καφενείων …Ένας αποτυχημένος, που, μόλις οι συμπολίτες του τον έστειλαν στο σπίτι του, τον πήραν τα “τζάκια” και τον έκαναν Ανώτατο Πολιτειακό Παράγοντα …Ένας ψεύτης, ο οποίος όταν ήταν ανήλικος παρίστανε τον αγωνιστή του ’40 και όταν ήταν μεσήλικας τον αγωνιστή των φοιτητικών εξεγέρσεων …Ένας υποκριτής άνθρωπος, που στα χρόνια της απόλυτης εξαθλίωσης του λαού “θέλει” σαν συμπάσχων να μειώσει τον μισθό του, αλλά “σέβεται” το Σύνταγμα που δεν του το επιτρέπει, άσχετα αν το παραβιάζει καθημερινά με τις υπογραφές του …Ένας άπληστος φραγκοφονιάς, που, προσπαθώντας να αρπάξει ό,τι περισσότερο μπορεί από τη δημόσια τσέπη, “βαπτίζει” τις ιδιωτικές του υποθέσεις και μετακινήσεις σε “Προεδρικές” και δεν πληρώνει ούτε για να επισκεφτεί τα “σοσιαλιστικά” του σπίτια, τα οποία απέκτησε ως απολύτως άεργος και ανεπάγγελτος …Ένας θεατρίνος, που, κάθε φορά που υπογράφει κάποιο αντιλαϊκό και παράνομο “διάταγμα” που παρακάμπτει τη Βουλή, “μαλώνει” τους Τούρκους, για να παραστήσει τον πατριώτη και τον αντιστασιακό. Ο Παπούλιας είναι η ιδανική περίπτωση, για να γνωρίζει ο πολίτης όχι τι πρέπει να είναι ένας Πρόεδρος αλλά τι ΔΕΝ πρέπει να είναι.
 
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Πρωθυπουργός της απόλυτης πλειοψηφίας του λαού. Πρόεδρος της Κυβέρνησης. Ο Πρωθυπουργός ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ απευθείας από τον λαό με απόλυτη πλειοψηφία, ακόμα κι αν απαιτείται γι’ αυτό διπλή εκλογική διαδικασία. Ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης και Πρωθυπουργός σε μια Δημοκρατία θα έπρεπε να εκλέγεται ως ο εκλεκτός της απόλυτης πλειοψηφίας του λαού. Εφόσον, με βάση το Σύνταγμα και τη Λογική, είναι Πρωθυπουργός τού λαού και όχι ο Πρωθυπουργός των δεξιών ή των πασοκατζήδων, θα έπρεπε να είναι εκλεκτός του συνόλου του λαού και όχι εκλεκτός συγκεκριμένων μερίδων του. Άρα, για το αξίωμα του Πρωθυπουργού απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αναζήτηση της απόλυτης πλειοψηφίας και όχι της σχετικής. Πρακτικά θα έπρεπε να εκλέγεται με τη λογική που εκλέγονται οι Πρόεδροι στις Προεδρικές Δημοκρατίες. Είτε ως εκπρόσωπος κάποιου οργανωμένου πολιτικού φορέα είτε ως ανεξάρτητος υποψήφιος, να μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης, που δεν στερείται των πολιτικών του δικαιωμάτων, να διεκδικεί την Πρωθυπουργία. Όπως ακριβώς γίνεται στις μεγάλες Δημοκρατίες του Δυτικού Κόσμου. Οι εκλογές θα πρέπει να γίνονται σε δύο Κυριακές, ώστε να εξασφαλίζεται η απαραίτητη απόλυτη πλειοψηφία. Την πρώτη Κυριακή να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία όλοι οι διαγωνιζόμενοι μαζί και την δεύτερη Κυριακή μόνον οι δύο Πρώτοι, ώστε ο υποψήφιος Πρωθυπουργός να απολαμβάνει της προτίμησης της πλειοψηφίας του λαού. Από εκεί και πέρα νικητής και ηττημένοι θα συνθέτουν την πολιτική “σκηνή” της χώρας. Αυτοί θα είναι οι μόνοι πολιτικοί άνδρες της χώρας και όχι οι βουλευτές. Αυτοί θα είναι οι δημιουργοί της πολιτικής και οι βουλευτές θα είναι αυτοί που θα τους κρίνουν. Ο νικητής θα ξεκινάει να συνθέτει την Κυβέρνησή του με πρώτη Ψήφο Εμπιστοσύνης αυτήν του λαού, που του δόθηκε ως “εντολή” μετά τις εκλογές. Οι υπόλοιποι αντίπαλοί του – πάνω από κάποιο προκαθορισμένο ποσοστό – θα λαμβάνουν ως κρατική χορηγία κάποιους δέκα με είκοσι “μισθούς”, για να συντηρούν τα “επιτελεία” τους και η “μάχη” τους θα συνεχίζεται ενώπιον της Βουλής. Αυτοί θα ελέγχουν το Κυβερνητικό Έργο και είτε θα το “στηρίζουν” είτε θα το “καταγγέλλουν” στη Βουλή, η οποία θα καλείται να αποφασίζει με την ψήφο της. Αυτοί οι πολιτικοί δεν θα έχουν καμία άλλη σχέση με τη Βουλή. Ακόμα και για συμβολικούς λόγους θα πρέπει να μπαίνουν από διαφορετική είσοδο από αυτήν που θα μπαίνουν οι βουλευτές. Η σχέση πολιτικών και βουλευτών θα πρέπει ακόμα και να ποινικοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους που απαγορεύεται η σχέση των Ενόρκων των αμιγών ορκωτών δικαστηρίων με τους Διάδικους. Με αυτόν τον σχεδιασμό θα μπορεί ο λαός να “διώχνει” όποιους πολιτικούς δεν τον ενδιαφέρουν. Δεν θα τους επιτρέπει να “ανακυκλώνονται” διαρκώς μέσα στον χρόνο μέσα από ένα πολυτελές standby στη Βουλή. Δεν θα τους επιτρέπει να παριστάνουν τους αργόμισθους Βουλευτές μέχρι να τους “ξεχάσει” ο κόσμος και να τον ξαναπαρασύρουν στα ψέματά τους. Οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να βρίσκονται σε απόλυτη εγρήγορση, αν θέλουν να επιβιώσουν. Οι νέες δυνάμεις, οι οποίες θα εμφανίζονται, θα μπαίνουν άμεσα στον “στίβο” των εκλογών και ό,τι δεν θα μπορεί να “επιβιώσει” θα “πεθαίνει” χωρίς δεύτερη κουβέντα. Πολιτικά “τζάκια” δεν μπορούν να επιβιώσουν σε αυτό το δυναμικό και εξαιρετικά ρευστό πολιτικό περιβάλλον.
 
Το Σώμα της Βουλής να συντίθεται από 500ή ακόμα καλύτερα από 700 βουλευτές. Βουλή και Βουλευτής. Ο Βουλευτής ΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ επί του συνόλου των πολιτών, οι οποίοι δεν στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα. Το Σώμα των Βουλευτών να συντίθεται από 700 κληρωτούς βουλευτές τετραετούς θητείας. Η βουλευτική “αποζημίωση” ποτέ δεν θα ξεπερνά το μισθολογικό “μέτρο” της κοινωνίας και το οποίο είναι ο βασικός μισθός του ιδιωτικού τομέα, όπως αυτός καθορίζεται από τις ετήσιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η ανανέωση του δυναμικού της Βουλής θα γίνεται κάθε χρόνο σε ένα ποσοστό περίπου 25%. Το Προεδρείο της Βουλής, το οποίο θα έχει συντονιστικό-γραφειοκρατικό και όχι ηγετικό ρόλο, πρέπει να συντίθεται από επαγγελματίες νομομαθείς – αποσπασμένους και άρα εν ενεργεία Ανώτατους Δικαστικούς για μία και μοναδική θητεία—, οι οποίοι όμως δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου. Αξιώματα εντός της Βουλής οι Βουλευτές δεν θα πρέπει να λαμβάνουν και ιεραρχίες δεν θα υπάρχουν. Οι πάντες ίσοι μεταξύ τους για το σύνολο της θητείας τους. Καμία εσωτερική ομαδοποίησή τους δεν πρέπει να επιτρέπεται για κανέναν λόγο και για κανέναν σκοπό. Θα πρέπει να είναι πάντα απομονωμένες “μονάδες” και να στέκονται ως άτομα “απέναντι” απ’ αυτό που κάθε φορά θα καλούνται να κρίνουν και να ψηφίσουν …Τόσο “σημαντικοί” όσο το απαιτεί ο ρόλος τους και τόσο “ασήμαντοι” όσο το απαιτεί η ασφάλεια της Δημοκρατίας. Καμία βουλευτική θητεία δεν θα πρέπει να γίνεται “εφαλτήριο” για καμία ειδική “καρι
Και μόνο στο άκουσμα αυτών των αριθμών μπορεί κάποιος να αισθανθεί έναν “ίλιγγο” …Να αισθανθεί την ανάγκη να επαναστατήσει. Βλέποντας πόσο μας κοστίζουν τα τριακόσια ανθρωποειδή τής σημερινής Βουλής, εύκολα θα παρεξηγήσει την πρότασή μας. “Πολλοί είναι” …θα πει ο αδαής …”Ελάχιστοι είναι” …λέμε εμείς …Ελάχιστοι και πολύ φτηνότεροι από τους σημερινούς. Όταν περίπου τόσους μπορούσε να συντηρήσει η Αρχαία Αθήνα, που ήταν μια γειτονιά της σύγχρονης Ελλάδας, αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι παραπάνω θα “ήξεραν” αυτοί που εφεύραν τη Δημοκρατία. Αυτοί οι 500 βουλευτές είναι “λιγότεροι” από τους σημερινούς 300 …Είναι θέμα αριθμητικής και η αριθμητική ποτέ δεν λέει ψέματα.
Τι σημαίνει αυτό το παράδοξο που λέμε; Σήμερα η Βουλή λειτουργεί με 300 βουλευτές, που όμως, εξαιτίας του “λανθασμένου” ρόλου που τους δίνει το “διάτρητο” Σύνταγμά μας, μετατρέπονται σε τουλάχιστον 1800 υψηλόμισθους υπαλλήλους. Γιατί; …Γιατί, αν στον κάθε “σούπερ” αμειβόμενο βουλευτή προσθέσεις κάποιους πέντε έξι υψηλόμισθους επιστημονικούς συνεργάτες, που τους προσφέρει η Βουλή για να φέρουν εις πέρας το “λειτούργημά” τους, αντιλαμβανόμαστε για πόσα χρήματα μιλάμε. Επιπλέον αυτός ο λανθασμένος ρόλος τούς “στοχοποιεί” στα συμφέροντα και αυτό κάνει απαραίτητη και την προστασία τους. Αν βάλει κάποιος και από τρεις – κατά μέσο όρο – αστυνομικούς, που φρουρούν τον κάθε βουλευτή, ας προσθέσει αλλά περίπου χίλια άτομα στους ήδη υπάρχοντες 1800 υψηλόμισθους, που περιβάλλουν το βουλευτικό αξίωμα. Ξαφνικά, δηλαδή, και χωρίς να το καταλαβαίνει κανένας, οι 300 της Βουλής γίνονται τουλάχιστον 2800 άνθρωποι. Η αριθμητική δηλαδή δεν λέει ψέματα. Οι 2800 άνθρωποι είναι περισσότεροι από τους 700. Μιλάμε για ένα τεράστιο κονδύλιο, το οποίο δεν έχει σχέση με τους υπόλοιπους χιλιάδες υπαλλήλους των υπηρεσιών της ίδιας της Βουλής. Μιλάμε μόνο για τους ανθρώπους που παριστάνουν τους Βουλευτές και τα “παρελκόμενά” τους. Όλα αυτά, όμως, είναι περιττά χρήματα, εφόσον δεν υπηρετούν τη δημοκρατική λειτουργία. Δεν είναι δουλειά των βουλευτών να “παράγουν” νόμους …Το “σώμα” της Βουλής είναι αυτό που “παράγει” τους νόμους με τη λειτουργία του και όχι οι Βουλευτές με τις “προτάσεις” τους. Ο ψήφοι των βουλευτών “παράγουν” τους νόμους και όχι οι ίδιοι οι βουλευτές. Δουλειά της Βουλής είναι να “παράγει” νόμους με την ψήφιση των προτάσεων της Κυβέρνησης ή των πολιτικών και των κοινωνικών φορέων. Τι προτείνεται …Αυτό, το οποίο περίπου πρότειναν οι αρχαίοι εφευρέτες της Δημοκρατίας…: …Κληρωτοί Βουλευτές τετραετούς θητείας… …Βουλευτές, οι οποίοι θα συνθέτουν ένα Σώμα, το οποίο θα ανανεώνεται κάθε χρόνο σε ποσοστό 25%, ώστε πάντα να υπάρχει η “εμπειρία” και να μην υπάρχει “κενό” στην ασφαλή λειτουργία τής Βουλής. Στη θέση του παλιού και έμπειρου 25% που θα φεύγει, θα εισέρχεται το νέο και άπειρο 25%. Στην ιδανική περίπτωση να “αποτυπωθούν” στη σύνθεση της Βουλής οι κοινωνικές τάξεις και να εισέρχονται στις κληρωτίδες εκπρόσωποί τους σε ανάλογα ποσοστά. Αυτό είναι εύκολο να γίνει, εφόσον υπάρχουν τα ασφαλιστικά ταμεία και μπορεί κάποιος να βγάζει τα ποσοστά των υποψηφίων της Βουλής ανάλογα με τα ποσοστά των “πληθυσμών” που εκφράζουν τα Ασφαλιστικά Ταμεία των πολιτών. Ο μεγάλος αριθμός των βουλευτών και η ελάχιστη επιρροή τους στην “κατασκευή” των νόμων, τους κάνει ιδανικούς για τη δημοκρατική λειτουργία. “Αποτυπώνουν” απόλυτα το κοινωνικό “μωσαϊκό” και το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να αποφασίζουν με βάση τα συμφέροντά τους ως άτομα και βέβαια ως πολίτες …Τίποτε άλλο. Βρίσκονται στη Βουλή για να “παραστήσουν” τους κοινούς ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ του λαού και όχι τους εξειδικευμένους “ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ” του. Τους εαυτούς τους θα αντιπροσωπεύουν ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί θα εκπροσωπούν τον λαό με τον οποίο ως σύνολο θα είναι “όμοιοι”. Ο πληθυσμός τους θα τους κάνει ασύμφορους για τους δυνάμει διαφθορείς τους. Ο ρόλος τους θα τους κάνει ασήμαντους ως άτομα για να στοχοποιηθούν, ώστε να απολαμβάνουν προνομίων, ασυλιών ή αστυνομικής προστασίας.   Ως εκ τούτου, αυτά, τα οποία προτείνουμε, είναι απολύτως φυσικά: Βουλευτές, χωρίς καμία ΑΣΥΛΙΑ, γιατί απλούστατα δεν θα την απαιτεί ο ρόλος τους.
Βουλευτές, χωρίς καμία μισθολογική “εύνοια”, γιατί απλούστατα ο τρόπος επιλογής τους και ο ρόλος τους δεν θα δικαιολογεί καμία τέτοια εύνοια πέραν του γεγονότος ότι θα μπορούν να εξακολουθούν να εργάζονται.
Βουλευτές, χωρίς καμία ειδική συνταξιοδοτική παροχή, εφόσον στην καλύτερη περίπτωση η Βουλή θα τους πληρώνει – για το διάστημα της θητείας τους – τα ασφάλιστρα στο ταμείο όπου θα βρίσκονται.
Βουλευτές, οι οποίοι θα απασχολούνται μερικώς στη Βουλή, εφόσον θα συμμετέχουν στον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο ως εναλλασσόμενες ομάδες εργασίας και μόνον όταν θα παρίσταται ανάγκη θα συνθέτουν την Ολομέλεια της Βουλής. Με σχετικές πλειοψηφίες θα διεκπεραιώνουν την “καθημερινότητα” του κυβερνητικού ελέγχου και όταν – είτε εξαιτίας της σοβαρότητας ενός θέματος είτε εξαιτίας της μεγάλης έντασης των διαφωνιών των μειοψηφούντων – το απαιτεί η περίσταση, θα συγκαλείται η Ολομέλεια για να αποφασίσει.
Κίνδυνος για τη Δημοκρατία δεν υπάρχει, γιατί αυτό το διασφαλίζει ο σωστός σχεδιασμό της. Απλά πράγματα. Ένας καλός νόμος είναι ό,τι είναι και το οποιοδήποτε πνευματικό έργο. Ένας καλός νόμος δεν διαφέρει από ένα καλό αυτοκίνητο …Για να κατασκευάσεις ένα καλό αυτοκίνητο, ελέγχεσαι για τα πτυχία σου και πρέπει να έχεις άπειρες γνώσεις …Για να το διαλέξεις, πρέπει απλά να σκέφτεσαι ως άνθρωπος. Αν οι πολιτικοί είναι οι “μηχανικοί” για τους οποίους απαιτούνται πτυχία και γνώσεις, ώστε να “παράγουν” ή να αμφισβητήσουν νόμους και νομοθετικές προτάσεις, για τους βουλευτές αρκεί να έχουν τη στοιχειώδη γνώση να επιλέγουν τις καλύτερες …ΑΚΟΥΣ και ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ό,τι σε συμφέρει. Αυτή είναι η δουλειά του Βουλευτή …και αυτήν είναι μια εύκολη δουλειά.
Το Προεδρείο της Βουλής μπορεί να συντίθεται από επαγγελματίες νομομαθείς –αποσπασμένους, και άρα εν ενεργεία Ανώτατους Δικαστικούς, για μία και μοναδική θητεία—, οι οποίοι, όμως, δεν θα έχουν δικαίωμα ψήφου.
Συντονιστές της διαδικασίας και γνώστες των νόμων θα “προεδρεύουν”, όπως προεδρεύουν οι Δικαστές στα αμιγώς ορκωτά Δικαστήρια.
 
Ας προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα, αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές …Βουλευτές, οι οποίοι με τις ψήφους τους θα “εξέφραζαν” τη βούληση της Ελληνικής Βουλής: Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές στη συνεδρίαση της Βουλής, που μας έβαλε στο Μνημόνιο, δεν θα μπαίναμε ποτέ σ’ αυτό. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, κανένας Σανιδάς και καμία Γκοτζαμάνη δεν θα πήγαιναν από το γραφείο του Μητσοτάκη κατευθείαν στην ηγεσία τής Δικαιοσύνης. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, δεν θα είχαμε κανέναν νόμο περί ευθύνης Υπουργών. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, οι υπεύθυνοι του εγκλήματος του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων, που ήταν η αρχή όλων των κακών που μας βρήκαν, θα ήταν σήμερα στη φυλακή. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, οι υπεύθυνοι της SIEMENS θα ήταν σήμερα στη φυλακή και η άθλια Γερμανία θα ήταν στη θέση του κατηγορουμένου και όχι του ηθικολόγου κατήγορου και τιμητή. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, η Ελλάδα σήμερα θα είχε εξασφαλίσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, δεν θα ιδρυόταν ποτέ ένα προδοτικό ΤΑΙΠΕΔ …Δεν θα δινόταν ποτέ τα δισεκατομμύρια στις τράπεζες των τοκογλύφων …Δεν θα γινόταν ποτέ Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας ο Προβόπουλος ή ο Στουρνάρας. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, δεν θα έμπαινε ποτέ κανένα “χαράτσι” στον λογαριασμό της ΔΕΗ και δεν θα έμπαινε ποτέ ο εξοντωτικός ΕΝΦΙΑ στην πρώτη κατοικία ή ακόμα και στα ακίνητα που δεν παράγουν κανένα κέρδος. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, ο “να’ούμε” Παπούλιας ούτε απ’ έξω από το προεδρικό μέγαρο δεν θα περνούσε. Αν είχαμε 700 Κληρωτούς Βουλευτές, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική, γιατί στην πραγματικότητα μαζί μ’ αυτούς θα “έμπαινε” ο λαός στη Βουλή. Οι 700, που θα ήταν “μέσα” και θα καλούνταν να κρίνουν Μνημόνια, θα ήταν απολύτως όμοιοι με τους εκατομμύρια πολίτες που βρίσκονται απ’ “έξω” από τη Βουλή και τους οποίους η αδικία τούς μετέτρεψε σε “αγανακτισμένους”. Όλα αυτά όχι μόνον είναι σχεδόν ιδανικά στη λειτουργία τους, αλλά και οριακά οικονομικά. Είναι άλλο πράγμα 700 χαμηλόμισθοι βουλευτές, που – ανεξαρτήτως επαγγέλματος – θα λαμβάνουν μια “αποζημίωση” ίση με τον βασικό μισθό του ιδιωτικού τομέα και άλλο πράγμα 3000 υψηλόμισθοι με τους 300 υπεραμειβόμενους “αγάδες”, όπως συμβαίνει σήμερα …Άλλη “επαφή” θα έχουν με τα προβλήματα του κόσμου αυτοί οι χαμηλόμισθοι βουλευτές και άλλη “επαφή” έχουν τώρα οι πολυεκατομμυριούχοι αριστεροδεξιοί επαγγελματίες “πατερούληδες” της Βουλής. Με μια τέτοια Βουλή δεν θα είχαμε επαγγελματίες και εξασφαλισμένους δια βίου πολιτικούς. Ο Κωστάκης ή ο Γιωργάκης και η Ντορούλα τώρα, αν δεν ήταν στη φυλακή, στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση θα ήταν στα σπίτια τους. Δεν θα παρίσταναν τους επαγγελματίες βουλευτές, που δεν ξεχνάνε ποτέ να ψηφίσουν …”ναι σε όλα”.Ω
Βουλή και Βουλευτής. Ο Βουλευτής ΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ επί του συνόλου των πολιτών, οι οποίοι δεν στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα. Το Σώμα των Βουλευτών να συντίθεται από 700 κληρωτούς βουλευτές τετραετούς θητείας. Η βουλευτική “αποζημίωση” ποτέ δεν θα ξεπερνά το μισθολογικό “μέτρο” της κοινωνίας και το οποίο είναι ο βασικός μισθός του ιδιωτικού τομέα, όπως αυτός καθορίζεται από τις ετήσιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η ανανέωση του δυναμικού της Βουλής θα γίνεται κάθε χρόνο σε ένα ποσοστό περίπου 25%. Το Προεδρείο της Βουλής, το οποίο θα έχει συντονιστικό-γραφειοκρατικό και όχι ηγετικό ρόλο, πρέπει να συντίθεται από επαγγελματίες νομομαθείς – αποσπασμένους και άρα εν ενεργεία Ανώτατους Δικαστικούς για μία και μοναδική θητεία—, οι οποίοι όμως δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου. Αξιώματα εντός της Βουλής οι Βουλευτές δεν θα πρέπει να λαμβάνουν και ιεραρχίες δεν θα υπάρχουν. Οι πάντες ίσοι μεταξύ τους για το σύνολο της θητείας τους. Καμία εσωτερική ομαδοποίησή τους δεν πρέπει να επιτρέπεται για κανέναν λόγο και για κανέναν σκοπό. Θα πρέπει να είναι πάντα απομονωμένες “μονάδες” και να στέκονται ως άτομα “απέναντι” απ’ αυτό που κάθε φορά θα καλούνται να κρίνουν και να ψηφίσουν …Τόσο “σημαντικοί” όσο το απαιτεί ο ρόλος τους και τόσο “ασήμαντοι” όσο το απαιτεί η ασφάλεια της Δημοκρατίας. Καμία βουλευτική θητεία δεν θα πρέπει να γίνεται “εφαλτήριο” για καμία ειδική “καριέρα” …Ιδανικοί “Ανώνυμοι” …Ο μισθός τους αυτό θα το “υπογραμμίζει” και θα τους το “υπενθυμίζει” πάντα.
 
 
 
Δικαστική Εξουσία. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ Δικαστές απόφοιτοι της Ανώτατης Σχολής Δικαστών – εισαγωγή της στις Πανελλήνιες Εξετάσεις ως ξεχωριστή σχολή και όχι σαν “συνέχεια” των “βυσμάτων” της Νομικής Σχολής – διορισμένοι στο Σώμα με μόνιμο διορισμό. Η ηγεσία των Δικαστών θα επιλέγεται από τα εσωτερικά όργανα της Δικαιοσύνης και μέσα από τις διαδικασίες που θα προβλέπει ο αντίστοιχος νόμος.Η Βουλή με την ψήφο της θα επικυρώνει τον διορισμό της. ΑΙΡΕΤΟΙ Εισαγγελείς με θητεία ανάλογη των δημοτικών και περιφερειακών αρχών. Υποψήφιοι σε εκλογικές διαδικασίες, οι οποίες θα διεξάγονται ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Απευθείας επιλογή του λαού, που δεν θα χρειάζεται την επικύρωση της Βουλής. Ας προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί πώς και με ποιον τρόπο ένας ντόπιος ή ξένος παράγοντας θα μπορούσε να ελέγξει ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο θα “παραγόταν” από έναν τέτοιο Συνταγματικό Νόμο. Προκαλούμε τον οποιονδήποτε Συνταγματολόγο να “ξεκλειδώσει” το σύστημα που προτείνουμε. (Μιλάμε για πραγματικούς Συνταγματολόγους και όχι για αγράμματους σκιτζήδες τύπου Βενιζέλου και Λοβέρδου). Ας προσπαθήσει ο αναγνώστης να φανταστεί πώς θα ήταν σήμερα η Ελλάδα με έναν τέτοιο Συνταγματικό Νόμο. Ας προσπαθήσει να σκεφτεί πού θα ήταν σήμερα τα “τζάκια” και πόσοι θα ήταν στη φυλακή …Οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες, οι Αντωνάκηδες, οι Παπαδήμοι και οι Πικραμένοι, που, ως γνήσιοι δωσίλογοι – παιδιά δωσίλογων – μας κατέστρεψαν και μας παρέδωσαν λεία στους τοκογλύφους. Ας προσπαθήσει ο αναγνώστης να σκεφτεί πόσο πολύ θα “άρεσε” ένα τέτοιο Σύνταγμα σε κτήνη όπως η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Γιούγκερ, ο Μπαρόζο, ο Σαρκοζί ή ο Τρισέ …Στους συνωμότες, δηλαδή, οι οποίοι, ελέγχοντας μερικούς προδότες, μας έβαλαν στο Μνημόνιο και μας κατέστρεψαν…Στους εγκληματίες, οι οποίοι ευθύνονται για χιλιάδες θανάτους Ελλήνων …Πολλών χιλιάδων, εφόσον, εκτός από τους αυτόχειρες, θα πρέπει να υπολογιστούν κι αυτοί οι οποίοι θα ζούσαν σήμερα, αν τύγχαναν καλύτερης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ένα σύστημα που “ξεχαρβαλώθηκε” εξαιτίας της λεηλασίας των τοκογλύφων. ….Στους σκληρούς δανειστές, που από τη σκληρότητά τους οι μόνοι που απαλλάχθηκαν ως δια «μαγείας» ήταν τα υπερχρεωμένα κόμματα. …Αυτοί είναι οι πραγματικοί εγκληματίες της οικονομίας, οι οποίοι καταδίκασαν σε αργό θάνατο ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο και όχι μόνον την Ελλάδα…Ερασιτέχνες και “μπακάληδες” μακελάρηδες είναι μπροστά τους οι Μιλόσεβιτς και Κάραζιτς. …Συνειδητή γενοκτονία επιχείρησαν αυτοί οι “Επιστήμονες” εις βάρος όλων των λαών της Μεσογείου. …Οι ίδιοι είναι αυτοί, οι οποίοι κρύβονται πίσω από την επιθετικότητα της Τουρκίας και του “Χαλιφάτου”, προκειμένου να εκβιάζουν και να τρομοκρατούν τους λαούς. …Αυτοί είναι οι χρηματοδότες των “αποκεφαλιστών” της ΙSIS και οι κινηματογραφιστές τους. …Οι ίδιοι είναι εκείνοι, οι οποίοι προκαλούν τα “κύματα” των λαθρομεταναστών, προκειμένου να ελέγχουν τα κράτη της Μεσογείου, που τα έχουν “αλυσοδεμένα” με συμφωνίες τύπου Δουβλίνου. …Οι ίδιοι σκληροί και κατά κανόνα άθεοι Προτεστάντες σε αγαστή συνεργασία με το “κατακάθι” τής κοινωνίας του Ισλάμ. Επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα, που βύθισαν την ανθρωπότητα στους παγκόσμιους πολέμους. Αυτά είναι εγκλήματα, που είναι θέμα χρόνου να πληρωθούν Ο χρόνος μετράει πλέον αντίστροφα για τα σκουπίδια της ιστορίας. Περιμένουμε να περάσει και η σειρά του αριστερού «κομμουνιστοδημοκράτη» Τσίπρα, για να ολοκληρωθεί η «παράσταση» της Democracy και θα τα «πούμε» με όλους τους ανθέλληνες φασίστες, όταν έρθει η ώρα. …Δεν τελειώσαμε ακόμα μαζί τους …λέμε.

 

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Ο “Γόρδιος Δεσμός” της Δικαιοσύνης. Αυτό, το οποίο κάνει τη Δημοκρατία το καλύτερο πολίτευμα στον κόσμο, δεν είναι ούτε η αποτελεσματικότητά της στις πολιτικές της ούτε η ταχύτητα των αντιδράσεών της απέναντι σε ό,τι την απειλεί. Υπάρχουν αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία είναι πολύ πιο αποτελεσματικά στην εφαρμογή των πολιτικών τους και πολύ πιο γρήγορα στις αντιδράσεις τους απ’ ό,τι είναι η Δημοκρατία. Αυτό, το οποίο κάνει τη Δημοκρατία ανυπέρβλητη, είναι η Δικαιοσύνη, που μπορεί να προσφέρει στον λαό. Είναι “χτισμένη” από τη φύση της πάνω σε αυτήν την έννοια. Γιατί; …Γιατί, όταν η ΑΔΙΚΙΑ είναι μαθηματικά βέβαιον ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει – και άρα δεν συμφέρει – τους πολλούς, τότε αποτελεί “μονόδρομο” η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Όταν οι πολλοί – εκ των δεδομένων – δεν μπορούν να επωφεληθούν από την αδικία και την αναξιοκρατία, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα αρκεστούν στη Δικαιοσύνη και τη νομιμοφροσύνη. Αυτή είναι η “μαγεία” της Δημοκρατίας …Κάνει αυτό, που φαίνεται αδύνατο, δυνατό. Δίνει τέτοια απρόσβλητη άμυνα στο ΚΑΛΟ, που στη χειρότερη γι’ αυτό περίπτωση μπορεί να το μετατρέψει ακόμα και σε αναγκαίο “ΚΑΚΟ”. Αναγκάζει, δηλαδή, ακόμα και τους λίγους ισχυρούς, που δεν τους συμφέρει η Δικαιοσύνη και η αξιοκρατία, να την αποδεχθούν ως αναγκαίο “κακό”, γιατί, αν την αμφισβητήσουν, θα βρεθούν σε ακόμα δυσχερέστερη θέση
…Κι όμως, αυτό, το οποίο θα έπρεπε να αποτελεί το απόλυτο πλεονέκτημα τής Δημοκρατίας, σήμερα φαίνεται να είναι το εγγενές ελάττωμά της. Έχει διαβρωθεί τόσο πολύ από τους άθλιους “αντιπροσώπους” της, που έχει φτάσει στο σημείο ο κόσμος να “νοσταλγεί” φασιστικά καθεστώτα. Φτάσαμε σε σημείο η Δημοκρατία να είναι τόσο άδικη, που να “λαχταρούν” οι λαοί ακόμα και τη φυσική “υποκειμενικότητα” των φασιστικών καθεστώτων. Φτάσαμε στο σημείο να αναζητά ο άνθρωπος ακόμα και την προβλέψιμη αδικία των φασιστών από το απρόβλεπτο χάος της ατιμωρησίας των δημαγωγών. Φτάσαμε στο σημείο να λειτουργεί η Δημοκρατία σαν “προαγωγός” των ναζιστών, των βασιλικών, των σταλινικών και των πάσης φύσεως φασιστών …Η δημόσια “τουαλέτα”, που μέσα της μπορείς να κάνεις ασύδοτα ό,τι θέλεις και μεταξύ των άλλων να αποπατήσεις στα ιερά και τα όσιά της. Γιατί γίνονται όλα αυτά; …Γιατί έχει “αλωθεί” η Δημοκρατία.
Όμως, για να “αλωθεί” η Δημοκρατία, πρέπει να έχει ανοίξει ύπουλα μια “κερκόπορτά” της και αυτή η “κερκόπορτα” είναι πολύ συγκεκριμένη. Για να “αλωθεί” η Δημοκρατία, θα πρέπει να μην λειτουργεί η Δικαιοσύνη …Να μην λειτουργεί εκείνο το όργανο, που καθιστά τη Δημοκρατία το απόλυτα τέλειο πολίτευμα …Να μην λειτουργεί εκείνο το όργανο, το οποίο εξασφαλίζει στη Δημοκρατία το απόλυτο πλεονέκτημα.
 
Ο βασικοί λόγοι, για τους οποίους δεν λειτουργεί η Δικαιοσύνη, είναι δύο: Ο πρώτος λόγος είναι ότι “πληρώνει” τη Διαπλοκή, την οποία επέβαλαν οι ιμπεριαλιστές που ελέγχουν τη χώρα. Απλά πράγματα. Πώς να λειτουργήσει υπέρ τού πολίτη και του νόμου, όταν είναι “βραχυκυκλωμένη” ανάμεσα σε συμφέροντα; Πώς μπορεί να λειτουργήσει η “τυφλή” Δικαιοσύνη, όταν ο κομματισμός την μετατρέπει σε μια “αλλήθωρη” Μέγαιρα, που βλέπει επιλεκτικά τα πάντα και που εξυπηρετεί συμφέροντα; Πώς μπορεί να λειτουργήσει ως “τυφλή” η Δικαιοσύνη, όταν η ηγεσία της “βλέπει” αφεντικά και τους “εκλεκτούς” τους; Όταν η ηγεσία της βρίσκεται υπό το έλεος της Βουλής, η οποία βρίσκεται υπό το έλεος της Κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται υπό το έλεος του κόμματος, το οποίο βρίσκεται υπό το έλεος του διορισμένου από τις πρεσβείες “ιδιοκτήτη” κομματάρχη. Είναι φύση αδύνατον να λειτουργήσει η Δικαιοσύνη, όταν ο εκάστοτε Καραμανλής, Παπανδρέου ή Μητσοτάκης ελέγχει την ηγεσία της και άρα τη λειτουργία της.
Αυτοί θα εξαιρέσουν από τον έλεγχο τους εαυτούς τους, οι εαυτοί τους τα κομματόσκυλα και τους χορηγούς τους και η βασική προϋπόθεση της Δημοκρατίας, που είναι η ισονομία και η ισοπολιτεία, θα πάνε περίπατο. Λογικό είναι σε μια χώρα, όπου καθημερινά “Αγιάννηδες” πηγαίνουν φυλακή για ασήμαντη αφορμή, να μην τιμωρούνται ποτέ οι Παπανδρέου με τα CDS, οι Λιάπηδες με τα “μαϊμού” αυτοκίνητα ή οι Μητσοτάκηδες με τα τζάμπα τηλεφωνικά κέντρα της Siemens. Όταν τα αφεντικά διορίζουν τους παραδικαστικούς Αθανασίου να παριστάνουν τους Δικαστικούς και στη συνέχεια δεν φοβούνται να τους “αποκαλύψουν”, μετατρέποντάς τους σε κομματικούς Υπουργούς, αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε για ανήκεστο “βλάβη”.
Ο δεύτερος λόγος, για τον οποίο δεν λειτουργεί η Δικαιοσύνη, είναι γιατί δεν υπάρχει ένα “όργανο” να την “πιέζει” προς την κατεύθυνση της απονομής δικαίου. Δεν υπάρχει ένα “όργανο”, το οποίο να την απειλεί, όταν δεν κάνει τη δουλειά της. Δεν αρκεί η καλή “πίστη” ή η αίσθηση περί καθήκοντος των δικαστικών, για να εκτελέσει η Δικαιοσύνη τον ρόλο της. Η Δικαιοσύνη πρέπει και η ίδια να αισθάνεται την απειλή τού Νόμου και να μην τον αντιλαμβάνεται σαν “ιδιοκτησία” της. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Η Δικαιοσύνη είναι πρακτικά ανεξέλεγκτη και, αν “αλωθεί”, παραμένει τέτοια ακόμα κι αν όλος ο κόσμος το γνωρίζει, όπως συμβαίνει σήμερα για παράδειγμα. Η Δικαιοσύνη, για να λειτουργήσει, πρέπει να έχει ένα “ελατήριο”, το οποίο ενίοτε να την πιέζει και να την απειλεί και αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον σημερινό σχεδιασμό. Ο σημερινός σχεδιασμός έγινε από τους ξένους επικυρίαρχους και από τους ντόπιους δωσίλογους και την έχει εξουδετερώσει.
Όπως λοιπόν δεν γίνεται να λειτουργήσει “πιστόλι” χωρίς “ελατήριο” που να κινεί τη σφύρα (κόκορα), έτσι δεν γίνεται να λειτουργήσει Δικαιοσύνη χωρίς να υπάρχει ένα “όργανο”, το οποίο να την πιέζει προς την κατεύθυνση της δίκαιης λειτουργίας …Ένα “όργανο”, το οποίο να εκφράζει τη βούληση των κοινών ανθρώπων και άρα του “κυρίαρχου” λαού για Δικαιοσύνη. Είναι απολύτως δεδομένο ότι υπάρχει αυτή η βούληση για την πλειοψηφία. Από τη στιγμή που η Αδικία δεν συμφέρει τους Πολλούς θα πρέπει οι Πολλοί να βρουν τρόπο να εξασφαλίσουν τη Δικαιοσύνη. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; …Με τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ των Δικαστικών Αρχών από τις αντίστοιχες Διωκτικές Αρχές. Ο λαός, ακόμα και ως “κυρίαρχος”, δεν είναι δυνατόν να έχει “λόγο” στη στελέχωση της Δικαιοσύνης – που απαιτεί επιστημονική κατάρτιση στον έλεγχό της—, αλλά είναι δυνατόν να έχει “λόγο” στη στελέχωση των Διωκτικών Αρχών.
Ως εκ τούτου, ένα τέλειο συνταγματικό πλαίσιο λειτουργίας θα προέβλεπε τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ Δικαστών και Εισαγγελέων. Δικαστές και Εισαγγελείς πρέπει να είναι από τη φύση τους “απέναντι” ο ένας στον άλλο και ο λαός θα μπορούσε πάντα να έχει στην αρμοδιότητά του την επιλογή των Εισαγγελέων. Αυτό είναι ακίνδυνο για τον λαό, εφόσον οι επιλογές τους κρίνονται μόνον για το “πάθος” τους στην αναζήτηση της Δικαιοσύνης και όχι για την ορθότητα των αποφάσεών τους σ’ ό,τι αφορά την απονομή της. Οι Εισαγγελείς “διώκουν” και δεν “δικάζουν”. Όταν “διώκεις”, αρκούν οι καλές προθέσεις, η καλή αίσθηση περί δικαίου κλπ.. Αυτά είναι αρκετά, για να μπορούν να γίνουν οι Εισαγγελείς ΑΙΡΕΤΟΙ.
Αυτό προτείνουμε κι εμείς στη Συνταγματική Αναθεώρηση: …ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ
…Αιρετούς Εισαγγελείς, οι οποίοι θα εκλέγονται απ’ ευθείας από τον λαό στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης και θα έχουν σταθερή θητεία στον ίδιο “κύκλο” …Εισαγγελείς, οι οποίοι θα εγκαταλείψουν τα δικαστικά μέγαρα όπου σήμερα βρίσκονται παραλόγως και παρανόμως και θα εγκατασταθούν στις Αστυνομικές Διευθύνσεις …Εισαγγελείς, οι οποίοι θα τίθενται επικεφαλής των Διωκτικών Αρχών, πλαισιωμένοι από εξειδικευμένους στον νόμο υπαλλήλους. Αυτοί οι Εισαγγελείς θα έχουν τα “μάτια” και τα “αυτιά” τους ανοιχτά σε ό,τι απειλεί την κοινωνία …Σε ό,τι απειλεί την κοινωνία και άρα και στη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της. Αυτοί θα είναι τα άγρια “σκυλιά”, τα οποία θα προστατεύουν τον Κυρίαρχο λαό από τους εχθρούς του …Foreign or Domestic, όπως αρέσκονται να λένε οι Αγγλοσάξονες.  Περί συνταγματικής αναθεώρησης – Επίσημη σελίδα των φίλων τού Παναγιώτη Τραϊανού (traianou.gr)

 

ΣΥΝΤΑΓΜΑ Τι είναι το Σύνταγμα; ΣΥΝΤΑΓΜΑ είναι ένα κοινωνικό ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ με το οποίο ο «ΛΑΟΣ» οργανώνει την κρατική μηχανήν (το σύστημα) που θέλει να διοικείται, τις αρχές και τις αξίες που θέλει να ζουν οι πολίτες του για να ευημερούν και να αναπτύσουν πολιτισμόν και ανθρωπισμόν ελεύθερα, χωρίς άγχος και στερήσεις. Το Συμβόλαιο αυτό ο λαός το υπογράφει με Δημοψήφισμα και υποχρεούται να το τηρεί χωρίς δυστροπίες. Το παραδίδει στην Εκτελεστικήν εξουσία, ή οποία εφόσον δεχθεί να το εφαρμόσει , η αποδοχή του συμαίνει και υπογραφή του, ως και όλων όσοι δεχθούν να το εφαρμόσουν και πλαισιόσουν κάποια θέση που προβλέπει. Ο μέν λαός υπογράφει το κοινωνικόν Συμβόλαιο, ΣΥΝΤΑΓΜΑ με την ψήφον του, οι δε υπηρετούντες εις οποιανδήποτε θέσιν όλου του κρατικού μηχανισμού το υπογράφουν με την αποδοχή της θέσεως ήτις τους προσεφέρθει. Άρα άπαντες οι πολίτες του κράτους αυτού είναι υποχρεωμένοι να το σέβονται απόλυτα. Ο λαός όμως πως συντάσει το Σύνταγμά του; Συγκεντρώνονται όλοι οι πολίτες σε ένα μικρό χώρο, αναπτύσουν τις απόψεις των και γράφουν το Σύνταγμα; Αυτό είναι αδύνατον τώρα μάλιστα που οι πολίτες ενός κράτους είναι εκατομμύρια. Επειδή αυτό δεν δύναται να γίνει τα οργανωμένα συμφέροντα και δή το κεφάλαιο, προβάλουν με τα δικά τους ΜΜΕ (Αποβλακώσεως ). Τους εκπαιδευμένους στις σχολές του και υπηρετούντες στις μυστικές οργανώσεις τους ως «επιφανείς», συνταγματολόγους και συντάσουν ένα Μεγαλεπήβολον και φανταχτερόν «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΝ» Σύνταγμα, δηλαδή ένα ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟΝ Σύνταγμα περιτηλιγμένο με τέχνη και απάτη με ΠΡΟΒΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Και όταν οι πολιτικοί αρχίζουν να καταβροχθίζουν τα κρατικά έσοδα και να ξεπουλούν κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας τις αρχαιότητες τα πάντα για ένα πιάτο φακές, τότε, οι σκεπτόμενοι ΜΟΝΟΝ, οι πολλοί γλύφουν τους πολιτικούς για καμμιά θεσούλα, αντιλαμβάνονται την απάτη που κρύβει το Σύνταγμα τους με τα κόμματα  που διαχωρίζουν τις φράσεις του και τις αόριστες, χωρίς συγκεκριμένη έννοια, μεγαλοστωμίες του. Αποδείξεις για του ότι το Συνταγμά μας είναι Απολυταρχικό καλυμένο με προβιά δημοκρατίας, θα βρείτε στο Διαδίκτυο στο Σάιτ www.ethnegersia.gr σε δύο διαλέξεις μου με θέμα, «Το Σύνταγμά μας είναι Δικτακτορικό με προβιά Δημοκρατίας» και στα βιβλία  Του Αναστάσιου Συριανού, Κοινωνιολόγου, «Το Συμβόλαιο της υποταγής» και. Του τέως προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασιλείου Νικόπουλου, «Αγαπημένο μου Σύνταγμα». ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Ἕνα Σύνταγμα γιά νά εἶναι Δημοκρατικό, δεν αρκεί να ευαγγελίζεται τις αρχές της ισηγορίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, αλλά πρέπει νά ἔχει ἀρχές καί ἀξίες καί νά εἶναι προληπτικό, δηλαδή νά προλαμβάνη κάθε κακό πού δύναται νά ὑποστῆ ἡ κοινωνία ἀπό τίς ἀνθρώπινες παθογένειες τῶν διοικούντων, πού προέρχονται ἀπό τό ΕΓΩ, τό συμφέρον, τό αἴσθημα προβολῆς καί ἀνωτερότητος, την ἀπληστία, την διαπλοκή, την διαφθορά, τον ἐπαγγελματισμό, την ἀναξιοκρατία, την οἰκογενειοκρατία καί δέν ὑπάρχει τέλος στόν κατήφορο και να δίδη την δυνατότητα στο λαό να ανατρέπη τους νόμους ή ΠΔ, ή αποφάσεις της Κυβερνήσεως ή Βουλής ή Εθνικής Αντιπροσωπείας και γενικώς της Διοικήσεως, εφ όσον κρίνει ότι δεν συμφέρουν εις τον λαόν και το Έθνος, ή ζημειώνουν ένα τμήμα του λαού. Δηλαδή να έχει ασφαλιστικές δικλείδες. Δικλείδες κατά της αφθερεσίας και των παθογένειών. Επίσης να υποχρεώνη τα ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά, να δίδουν την δυνατότητα εις κάθε πολίτη που προσέβαλε έναν νόμον ή απόφασιν της Διοικήσεως ή ζητά την αντικατάστασιν ενός νόμου, να προβάλη τις απόψεις του Δημοσίως, μέχρι να γίνουν αντιληπτές από το λαό, π.χ. όπως αυτά περιγράφονται στο παρόν στα άρθρα 27, παράγραφος 1 και άρθρο 47, παράγραφος 6.

Ἡ Ἀθηναϊκή Δημοκρατία ἦτο προληπτική, ἐπέλεγε τούς κρατικούς λειτουργούς καί διαχειριστές τῶν κοινῶν τῆς πολιτείας διά κληρώσεως, διά ἕναν χρόνον μόνον καί διά μία φορά στήν ζωή των. Αὐτά καί μόνον προλάβαιναν ἀπό μόνα των πολλά κακά ἀπό τήν παθογένειαν τῶν ἀρχόντων, ἐάν δέ εἰς αὐτά προσθέσουμε καί τό ὅτι ὅλους τούς ἄρχοντες καί κρατικούς λειτουργούς μόλις παρέδιδαν τά καθήκοντά των, τούς περνοῦσαν ἀπό ἔλεγχο οἱ παραλαμβάνοντες καί ὅσους εἶχαν παραβεῖ τά καθήκοντά των ἤ ἀδρανίσει καί δέν ἀπέδωσαν τό ἔργο πού ὥφειλαν, τούς περνοῦσαν ἀπό δίκην μέ αὐστηρές τιμωρίες, τούς δέ τίμιους καί παραγωγικούς τούς ἀπέδιδαν τιμές καί ἔγραφαν στίς μαρμάρινες στῆλες τῆς ἀγορᾶς τά ὀνόματά των διά νά τά βλέπουν ὅλοι οἱ ἀθηναῖοι καθημερινά. Συνεπῶς ἀντιλαμβανόμεθα πόσο προληπτική τοῦ κακοῦ ἦτο ἡ Ἀθηναϊκή Δημοκρατία ἡ μᾶς προσέφερε ἀνεπανάληπτα ἔργα τέχνης, ἕνα Παρθενῶνα καί χιλιάδες ἀγάλματα μαρμάρινα καί ἀγγεῖα πήλινα πού καταστρέφουν ἐπί 2500 χρόνια οἱ ἐχθροί τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί πολιτισμοῦ καί τελειωμό δέν ἔχουν.

Ἐπί πλέον ἡ Ἀθηναϊκή Δημοκρατία εἶχε ὡς ἐπίκεντρό της τά πανανθρώπινα ἰδανικά, ἐνῶ ἡ Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (τώρα κομματοκρατία) ἔχει ἐπίκεντρό της τό χρῆμα πού ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους εἰς τήν απληστία και την ἐκμετάλλευσιν τῶν συνανθρώπων των.

Ἐνῶ ἡ Κοινοβουλευτική Δημοκρατία εἶναι ἕνα καθαρό κατασταλτικό πολιτικό σύστημα, γεγονός πού ἐπιτρέπει ἀφ᾽ἑαυτοῦ τήν ἀνάπτυξιν παθογενειῶν οἱ ὁποῖες εἶναι σύμφυτες τοῦ συστήματος. Ἄν δέ ἀναλογισθοῦμε ὅτι τόν Κοινοβουλευτισμόν ἐφεύρε τό Κεφάλαιον διά νά στηρίξη τά συμφέροντά του καί τό ὅτι τό κεφάλαιο μέσῳ τῶν ὀργανώσεῶν του Μασωνίας, κτλ… ἔφθειρε τήν δικαιοσύνην καί ἄμβλυνε τάς ἀποφάσεις της κατά τῶν παρανομούντων καί ἐγκληματιῶν δέν ἔχουμε οὔτε ἀναστολήν τῶν παθογενειῶν καί ἔχει μετατραπεῖ ἡ Κοινοβουλευτική Δημοκρατία εις καμουφλαρισμένη, βάρβαρη, απάνθρωπη και άσπλαχνη δικτακτορία και  φυτόριο παθογενειῶν, ἐγκλημάτων καί ἀπανθρώπου καί ἄσπλαχνου ἐκμεταλλεύσεως τῶν λαῶν πρός αὔξησιν τῶν κερδῶν τῶν κεφαλαιοκρατῶν. Καί ἐδῶ ἀκολουθεῖ ἡ μεγαλυτέρα ἀπάτη, ὡς κεφαλαιοκράτη σᾶς δείχνουν τόν γείτονά σας πού ἔχει μία γίδα καί κρύβουν πίσω ἀπό αὐτόν τό τεράστιο Σιωνιστικό κεφάλαιο πού γιγαντώνεται πίνοντας τόν ἱδρῶτα καί τό αἷμα τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι τοῦ κατεστημένου διά νά μήν χάσουν τίς θέσεις των καί τήν μάσα, μᾶς προβάλλουν θορυβωδῶς νά ἀλλάξουμε μερικά ἄρθρα τοῦ Συντάγματός μας καί μερικούς πολιτικούς γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς παθογένειες καί θά διορθωθοῦν ὅλα καί θά προκόψουμε, ἀντί ἀπαντήσεώς μου εἰς αὐτά θά ζητήσω τήν ἄδειαν ἀπό τόν κ. Παρασκευά Παρασκευόπουλο καθηγητή τοῦ Ε.Μ.Π. νά ἀντιγράψω ἀπό τό βιβλίο του «Ἀναγέννηση τῆς Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας» τίς γνῶμες του ἐπ᾽αὐτῶν: «…γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς παθογένειες τῆς Κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας καί νά ἀναβαθμίσουμε σημαντικά τήν ζωή μας, ἕνας εἶναι ὁ δρόμος: νά ἀλλάξουμε ριζικά τούς θεσμούς καί ὄχι τά πρόσωπα. Μιά τέτοια ἀλλαγή εἶναι νά ἐγκαταλείψουμε τήν Κοινοβουλευτική Δημοκρατία… υἱοθετώντας νέο ΘΕΣΜΟ» σ. 64.

Μελετώντας τό Σύνταγμα πού ἀκολουθεί θά διαπιστώσετε ὅτι εἶναι γραμμένο κατά ἑνότητες (κεφάλαια) καί ὅτι μεταξύ τῶν ἑνοτήτων (κεφαλαίων) ὑπάρχουν κενά δέν εἶναι γραμμένα ὅλα τά ἄρθρα κάθε ἑνότητος (κεφαλαίου).

Αὐτό συμβαίνει διότι δέν ἔγραψα ὅλα τά ἄρθρα κάθε κεφαλαίου, ἀλλά ἔγραψα μόνον τά ἄρθρα κατά τά ὁποῖα τό παρόν Σύνταγμα διαφέρει ἀπό ὅλα τά ἄλλα καί χαράσσει νέους ΘΕΣΜΟΥΣ διά τήν ὀμαλήν συμβίωσιν τῶν ἀνθρώπων τήν κατορχύρωσιν τῆς Ἐλευθερίας αὐτῶν καί τῆς ὁριστικῆς ἀπαλλαγῆς αὐτῶν ἀπό τήν ἐκμετάλλευσιν τοῦ κεφαλαίου.

Ἐπίσης ἔγραψα αὐτά πού καθορίζουν πῶς ἀκριβῶς θά συμμετέχουν οἱ ἐργαζόμενοι ὅλων τῶν κλάδων καί εἰδικοτήτων στήν Κυβέρνησιν μέ κλήρωσιν αὐτῶν ἐκ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας θά συμμετέχουν δέ καί στήν Βουλήν πού θά νομοθετῆ ὡς βουλευταί ἐπίσης διά κληρώσεως. Διά πρώτην φοράν στήν ἱστορία τοῦ κόσμου μας θά συμμετέχουν οἱ ἐργάτες στίς κυβερνητικές θέσεις καί στήν Βουλή. Στήν Ρωσία καί ὅλα τά κουμμουνιστικά κράτη κορόϊδευαν τούς ἐργάτες ὅτι διοικοῦν καί τούς ἐκμεταλλεύοντο καί στήν οὐσία διοικοῦσε τό κεφάλαιο ἐν ὀνόματι τῶν ἐργατῶν.

Ὅλα τά ἄρθρα ρουτίνας πού εἶναι τά ἴδια εἰς ὅλα τά συντάγματα τοῦ κόσμου δέν τά ἔγραψα διά νά διευκολύνω τούς ἀναγνῶστες νά ἀντιληφθοῦν τίς διαφορές τοῦ ὄντος μεγάλου αὐτοῦ ἔργου καί νά τίς ἀπομνημονεύσουν εὔκολα. Τά ἄρθρα πού παρέλειψα θά τα προσθέση ἡ ἐπιτροπή πού θά ἀναλάβη τήν τελική ἐπεξεργασίαν αὐτοῦ ἀντιγράφοντάς τα ἀπό ἕνα ἄλλο παλαιό Σύνταγμα και ας επιφέρει ‘επ’ αυτών τις απαιτούμενες διορθώσεις για να τα προσαρμόση προς τις αρχές του παρόντος Συντάγματος,  την παρούσαν κοινωνικήν ζωήν και με προσανατολισμόν την μελλοντικήν κοινωνίαν που ονειρευόμαστε να κληροδοτήσουμε στους απογόνους μας. Εθνεγερσία – Νέο Σύνταγμα (ethnegersia.gr)

 

 
 

2 thoughts on “ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s