ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΤΗΤΩΝ

ΕΚ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΑ ΔΟΜΙΚΑ ΥΛΙΚΑ ΔΟΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

Όταν μιλάμε για κοσμοσύστημα, εννοούμε ένα κοινωνικό σύστημα δομών, θεσμών, συλλογικοτήτων και ετεροτήτων, του οποιου τους θεμέλιους λίθους και τα υλικά δόμησης του τα παίρνουμε πρωτογενώς από τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική κοσμοθέαση, την ελληνική φιλοσοφία και θεολογία, την ελληνική κοσμοσυστημική ιστορία και τις ελληνικές επιστήμες, δευτερογενώς από ομοια τοιαύτα άλλων εθνοτήτων.

Ο ελληνικός πολιτισμός και τα επιμέρους του, είναι ο πολιτισμός πάνω στον οποιο θεμελιώθηκε ο πλανητικός πολιτισμός, έστω και σε μια διαστρεβλωμένη του μορφή. Ο ελληνικός πολιτισμός, από τα πανάρχαια χρονια, παρήγαγε υψηλής ποιότητας πολιτικο πολιτισμό, οικονομικό πολιτισμό, πολιτισμό δικαίου, παιδείας και πρόνοιας, πολιτισμό επιστημων και φιλοσοφίας, αρχιτεκτονικής, τεχνών και γραμμάτων.

Για να δομήσουμε το κοσμοσύστημα μας, παίρνουμε λοιπόν δομικά υλικά από αυτόν τον πολιτισμό πρωτίστως και δευτερευόντως από άλλους πολιτισμούς, οι οποιοι δομήθηκαν βεβαια εν μέρη σύμφωνα με τις διδαχές του δικού μας πολιτισμού, αλλα αποτελούν ένα κακέκτυπο. Λογικό είναι λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε το ανώτερο υλικό για να δομήσουμε ένα ανώτερο κοσμοσύστημα.

Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ, το κάθε τι αυθεντικό, ενός πολιτισμού που δημιούργησε η ανάδυση της πολιτείας; Της πολιτείας που με την ανάδυσή της καταργεί την ύβρη της εξουσίας και κάνει τους υπηκόους ανθρώπους ξανά κυρίαρχους εν ελευθερία;
Τώρα τους κοιτάμε. ΄Οχι άνθρωποι πια, αλλά άτομα ξεκομμένα από τον κοινωνικό και πολιτισμικό μας ιστό, μόνον τους κοιτάμε, μια ΜΗ κοινωνία ατόμων σε πλήρη ιδιωτεία, με μηδενική συμμετοχή στα κοινά.Ως πότε θα επιβιώσουμε ως υπήκοοι, χωρίς πολιτεία, άρα χωρίς πολίτες και χωρίς πολιτισμό; Ως πότε θα επιβιώσουμε χωρίς την ελληνική συλλογική μας ΠΡΑΞΗ;

Αφού το ήθελε η ειμαρμένη ο ελληνικός μας κόσμος να συνθέσει τον ανθρώπινο πολιτισμό, μέσω της ανάδυσης της υψίστης τεχνολογίας αυτο-διαχειρίσεως της πολιτείας της κλασικκής Ελλάδος, ευθύνη μας είναι να ελέγχουμε την εξέλιξη και την ανέλιξη της συνειδητότητας του ανθρωπίνου είδους, μέσω της ελληνικής μας παιδείας. Η πρωταρχικά πολιτική μας προβληματική δεν είναι μόνον ελληνική, αλλά είναι πλανητική.

Δυστυχώς, πάρα πολλά είναι τα φερέφωνα του δεποτικού καθεστώτος εξουσίας της εν Ελλάδι τυραννικής αριστερο-κεντρο-δεξιάς κομματοκρατίας. Και ακόμη πιο δυστυχώς, εκατομμύρια οι λάγνοι της εξουσίας εξουσιαζόμενοι οπαδοί τους, που δήθεν‘νομιμοποιούν’, με την δήθεν ‘ψήφο’ τους, τα πάρα πολλά φερέφωνα του δεσποτικού καθεστώτος εξουσίας.

 

 

ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Να κατανοήσουμε εις βάθος την ειδοποιό διαφορά μεταξύ ενός πολιτικού συστήματος ή πολιτεύματος, που επιτρέπει σε μία οργανωμένη κοινωνία να αυτο-θεσμίζεται, και ενός έξωθεν επιβεβλημένου πολιτικού καθεστώτος, που οδηγεί την ελληνική μας κοινωνία στην αποδόμησί της μέσω της ιδιωτείας. Μια μικρή, τοσοδούλα προσπάθεια χρειάζεται εκ μέρους μας για να κατανοήσουμε τις εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες «πολιτικό σύστημα» και «καθεστώς». Μόλις κατανοήσουμε την καθεστωτική προπαγάνδα, που επιμελώς, ακαταπαύστως και δολίως εφαρμόζεται -με ενδοφλέβιες ΜΜΕ ενέσεις- για την παραπλάνησή μας….τότε και μόνον τότε, θα αναπνεύσουμε τον καθαρό αέρα του πολιτεύματος της Αυθεντικής Δημοκρατίας, που όλες και όλοι εναγωνίως αναζητούμε!

Είναι βέβαια ένα μέρος της προπαγάνδας του καθεστώτος, το να προσπαθεί συνεχώς να μας πείσει, μέσα από τα καθεστωτικά του ΜΜΕ, πως το καθεστώς αποτελεί ένα πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα.

Εκείνες και εκείνοι λοιπόν, που εμμόνως επιμένουν να αποκαλούν το καθεστώς «πολιτικό σύστημα» ή «πολίτευμα», κινδυνεύουν άμεσα να χαρακτηρίζονται άρδην καθεστωτικοί ή υμνητές του καθεστώτος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προς αποφυγήν του σφόδρα πονηρού τούτου λάθους, εδώ ορίζονται το πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα, όπως επίσης και το καθεστώς, κατά τον Αριστοτέλη:

Να νιώσουμε βαθιά την επείγουσα, άρδην επιτακτική ανάγκη γιά την επανόρθωσι της ελληνικής πολιτείας. Να αποζητήσουμε καθημερινά και εναγωνίως την επανασύστασι ενός ελληνικού πολιτεύματος, ικανού να υποβαστάζει την ελληνική μας πολιτεία.

1) Δύο απλά πραγματάκια: το ‘πολιτικό σύστημα’ και το ‘καθεστώς’.Σύστημα: μία οντότης μερών, που μέσω των αμοιβαίων αλληλεπιδράσεών τους, λειτουργούν συλλογικά προς το κοινόν τους συμφέρον.

Άρα, και ένα πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα, επίσης είναι μία οντότης μερών, π.χ. θεσμών, που μέσω των αμοιβαίων αλληλεπιδράσεών τους λειτουργούν συλλογικά προς το κοινόν τους συμφέρον. Π.χ. ένα πολίτευμα μερικής αντιπροσωπεύσεως ή ένα πολιτικό σύστημα καθολικής αντιπροσωπεύσεως.

Καθεστώς: αποβλέπει όχι σε ένα κοινό ή συλλογικό συμφέρον, αλλά στο προσωπικό συμφέρον του μονάρχη ή των τυράννων. Π.χ., εκείνο της τυραννικής κομματοκρατίας που βιώνουμε τώρα.

2) Σε τι άλλο διαφέρουν ένα πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα και ένα καθεστώς; α) Εκτός από την επιδίωξι του κοινού τους συμφέροντος, τα μέρη ενός πολιτικού συστήματος ή πολιτεύματος, αλληλεπιδρούν αμοιβαία μεταξύ τους ενδογενώς, ενώ συνάμα αυτο-καθορίζονται και αυτο-θεσμίζονται.

β) Εκτός από την επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος του μονάρχη ή των τυράννων αυτού, ένα καθεστώς επιβάλλεται σε μία κοινωνία ανθρώπων εξωγενώς. ΄Ετσι η κοινωνία καθίσταται υποτελής στο καθεστώς και περιέρχεται σε απόλυτη ιδιωτεία.

3) Πόσον εμποτισμένες και εμποτισμένοι είμαστε όλες και όλοι μας από την καθεστωτική προπαγάνδα; Μερικά παραδείγματα!

α) Είναι άρδην χαρακτητιστική η συνέντευξις των 38″ του Ηλία Κασιδιάρη, την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013, την οποίαν παραθέτω σε εισαγωγικά:

Η.Κ.: «Το σύστημα έχει γελοιοποιηθεί με τους ψευδομάρτυρες που χρησιμοποιεί …»Εκείνο που μας αφορά εδώ είναι η εσκεμμένη χρήσις του όρου « σ ύ σ τ η μ α ». Αυτό είναι ένα τρανταχτό, απτό παράδειγμα της καθεστωτικής προπαγάνδας, ότι δηλαδή δήθεν ζούμε μέσασε, ή γύρω από, ένα πραγματικό πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα.

Δημ.: «Πως αντιμετωπίζετε το ενδεχόμενο να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου;»

Η.Κ.: «Αυτό θα ήταν αντισυνταγματικό. Θα μιλάγαμε γιά πραγματική κατάργησι τουίδιου του πολιτεύματος …»

Μέσα σε μία συνέντευξι 38″ λοιπόν, ένα ενεργό μέλος του καθεστώτος προσπαθεί να μας πείσει πως ζούμε μέσα σε, και γύρω από, ένα πραγματικό πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα. Μάταια μελετά ο Αριστοτέλης τις διαφορές μεταξύ πολιτευμάτων και καθεστώτων.

β) Είναι μικτά τα συναισθήματα που νιώθω κάθε φορά που βλέπω νέα ανεξάρτητα πατριωτικά μέτωπα και πολιτικά κινήματα εναντίον του καθεστώτος της τυραννικής κομματοκρατίας. Από την μία πλευρά χαίρομαι γιά την ευαισθητοποίησι των συμπατριωτών μας, που επιτέλους εκλαμβάνουν το υπάρχον καθεστώς ως το κύριον αίτιον πίσω από τις οικτρές, καταστροφικές επιπτώσεις της παρούσης πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσεως που βιώνουμε τώρα. 

Από την άλλη πλευρά όμως, λυπούμαι βαθύτατα μόλις βλέπω το πόσον εμποτισμένες και εμποτισμένοι είμαστε όλες και όλοι μας από την καθεστωτική προπαγάνδα. Τόσον εμποτισμένες και εμποτισμένοι είμαστε όλες και όλοι μας από την καθεστωτική προπαγάνδα, που μερικά πατριωτικά μέτωπα και πολιτικά κινήματα, ένθερμα ζητούν, όχι την ανατροπή του καθεστώτος, αλλά «την ανατροπή του πολιτεύματος» ή «την ανατροπή του πολιτικού συστήματος». Λες και πραγματικά ζούμε μέσα σε, και γύρω από, ένα πραγματικό πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα.

4) Ποίες είναι οι βασικές δυναμικές συμπεριφορές ενός πολιτικού συστήματος ή πολιτεύματος και ενός καθεστώτος;

Χρειάζεται κάποια σοβαρότητα στην προσωπική ευαισθητοποίησι όλων μας στην καθεστωτική προπαγάνδα. Η δυναμική συμπεριφορά κάθε πολιτικού συστήματος ή πολιτεύματοςχαρακτηρίζεται από 3 (τριών) ειδών ελκυστές συμπεριφοράς, όπου τα συστήματα ισορροπούν (με απτά παραδείγματα ελκυστών δυναμικής συμπεριφοράς):

α) ο σημειακός ελκυστής (point attractor), [(π.χ. Vilfredo Pareto: optimum optimorum)] β) ο κυκλικός ελκυστής (cycle attractor) [(π.χ. Nikolai Kondratiev: business cycles)] και γ) ο χαοτικός ελκυστής (chaotic attractor) [(π.χ. Paul Ormerod: Butterfly Economics)].

Εκείνο που θέλω να τονίσω εδώ, είναι πως ακόμη και το χάος είναι μία χαρακτηριστική δυναμική συμπεριφορά ενός πραγματικού πολιτικού συστήματος ή πολιτεύματος. Το ερώτημα που παραμένει λοιπόν είναι: Ποιά είναι η χαρακτηριστική συμπεριφορά ενός καθεστώτοςΤι μπορούμε να περιμένουμε από ένα καθεστώς;

Και η απάντησις στο ερώτημα αυτό δεν είναι άλλη από τον: «χαμό στο ίσιωμα». Χαμός στο ίσιωμα λοιπόν είναι η μόνη δυναμική συμπεριφορά που θα συνεχίσουμε να βιώνουμε, όσο παραμένουμε εγκιβωτισμένοι μέσα σε ένα καθεστώς, αντί να πάρουμε στα χέρια μας την συλλογική μας ευθύνη του να ζούμε μέσα σε, και γύρω από, ένα πραγματικό πολιτικό σύστημα ή πολίτευμα.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΞΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η ποιότητα μιας κοινωνίας ισούται με την ποιότητα των θεσμών της και με την ποιότητα των πολιτών της. Επομένως πρέπει να θέσουμε ως κοινωνικό μας στόχο και ως στόχο επιμέρους συλλογικοτήτων, καθώς  και ως ατομικό μα στόχο την αριστεία.

Παίρνουμε το ελληνικό αξιακό σύστημα ως θεμέλιο βάση συγκρότησης κοινωνικών θεσμών και δομών, όπως το έχει διαμορφώσει η ελληνική φιλοσοφία, ο ελληνικός πολιτισμός και γενικότερα η ελληνική κοσμοθεασης

Αρετή, αλήθεια, αισθητική, αφθονία, αρμονια, γνώση, σοφια, ατομική Ελευθερια, πολιτική Ελευθερια, κοινωνική Ελευθερια.Αυτά πρέπει να τα έχουν οι θεσμοί και οι πολίτες και αυτά επιτυγχάνονται διά της παιδείας και της εργασίας

Η δωδεκαεδρικώς σφαιρική ελληνική κοινωνιοκρατία (ξέχνα τις πυραμίδες!)

ἓν τὸ σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι οὐκ ἐθέλει καὶ ἐθέλει Ζηνὸς ὄνομα

Το εν, το οποίον μόνον είναι η φρόνησις, δεν θέλει και θέλει να καλείται μετά του Διός ονόματος

Ηράκλειτος 19(32) *

 Λόγω του ότι, ως ένα αναπόσπαστον τμήμα της Αισθητικής, μέσω της διαπαιδαγωγήσεως του ενθουσιασμού μας (LouisAragon), η Τέχνη αυξάνει την ευφυίαν των ανθρώπων απώτερος στόχος μας είναι η συλλογική Aισθητική και Αρετή των ελληνικών ανθρώπων να συγκλίνουν. Διότι, όπως και ο Σοφοκλής μας διδάσκει, το εις το διηνεκές συνυφαίνειν των στατικώς αλληλοεξαρτωμένων και δυναμικώς αλληλεπιδρουσών αξιών, αρχών και αλληλεπιδρώντων ιδανικών, του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού, τελικώς είναι αυτό το οποίον μας ενδυναμώνει, ως ένα έθος και έθνος ελληνικόν!

Συμβάλλουν τοιουτοτρόπως, συλλογικώς τα ιδανικά του ελληνικού μας κόσμου, αποτελεσματικώς, εις την διαδικασίαν ενός συλλογικού μας αλληλεπιδραστικού, διαδραστικού, εξιδανικευμένου, πολιτικού σχεδιασμού. ΄Ωστε να μεγιστοποιούν την συλλογικήν μας προσέγγισιν εις το απόλυτον μετα-ιδανικόν του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού: την απεριόριστον πανδεξιότητα ή πανεπάρκειαν του ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ!

Λόγω του κλέους του, ο γνωστός του Πέλοπος ηνίοχος, Σφαίρος, ιδιαιτέρως τιμάται μετά θάνατον, με την ίδρυσιν του ναού της Απατουρίας Αθηνάς, επί της πέριξ της Τροιζηνίας μικράς νήσου, η οποία επίσης προς τιμήν του ονομάζεται Σφαιρία! Υπάρχει βεβαίως και ο μαθητής του Ζήνωνος του Κιτιέως, ΄Ελλην στοχαστής Σφαίρος, ο οποίος διδάσκει εις την των Αθηνών Ποικίλην Στοάν, τον 3ον π.Χ. αιώνα, και εις τον οποίον οφείλομεν την διάδοσιν της θεωρίας της «απαθείας», γνωστής και ως «στωικής απαθείας», προς όλας τας επιθυμίας των ανθρώπων.

Ετυμολογικώς, ο «Σφαίρος» ή «Σφήρος» σημαίνει την πρωταρχικήν, σπειροειδώς περιδινουμένην, σφαιρικήν ταλάντωσιν του σύμπαντος κόσμου. Είναι λεκτικός τύπος του ουσιαστικού «σφαῖρα», μετά αλλαγής γένους.

΄Ομως η σφαίρα είναι ένας γεωμετρικός τόπος σημείων. Τον τόπον αυτόν, τον προσεγγίζει το κανονικόν-πενταγωνικόν-δωδεκάεδρον των πλατωνικών στερεών.

Είναι δηλαδή, το κανονικόν-πενταγωνικόν-δωδεκάεδρον, ένα πρότυπον αναπαραστάσεως των ιερών ιδανικών της διαχειρίσεως της ελληνικής πολιτείας. Συμπεριλαμβάνουν δε τα ιδανικά τούτα, τα οποία συναποτελούν ένα ενιαίον, δωδεκαεδρικόν αξιακόν σύστημα, ως μία ενεργειακή δίνη, σπειροειδώς περιδινούμενον, καθώς το δωδεκάεδρον αυτό προσεγγίζει, αλλά ποτέ δεν αγγίζει, την της τελειώσεως των ιδανικών μας σφαίραν, τα εξής:

α´)     Αισθητική, β´)     Αλήθεια, γ´)     Αρετή, δ´)     Αφθονία, ε´)     Διανεμητική δικαιοσύνη, μετά αριθμητικής ισο·δια·νομής των πολιτικών και υλικών αγαθών μεταξύ των πολιτών, και όχι κάποιας τυχαρπάστου αναλογικής ή γεωμετρικής κατα·νομής των, αναλογικώς ή γεωμετρικώς με την ευγενή δήθεν καταγωγήν μερικών κοτζαμπάσηδων,

στ´)     Διορθωτική δικαιοσύνη (αναδιανεμητική: αστικός κώδιξ, και ανταποδοτική: ποινικός κώδιξ), ζ´)     Προσωπική ελευθερία ή προσωπικόν ευθύνειν και ελέγχειν, η´)     Κοινωνική ελευθερία ή κοινωνικόν ευθύνειν και ελέγχειν, θ´)     Πολιτική ελευθερία ή πολιτικόν ευθύνειν και ελέγχειν, ι´)     Ισηγορία μετά παρρησίας, ια´)     Ισοκρατία ή ισοπολιτεία, και ιβ´)     Ισονομία, απόλυτος, διότι όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι ΄Ελληνες πολίτες, αν και ουδέποτε ταυτιζόμενοι, απολύτως είμεθα καθ’ όλα ίσοι ενώπιον του νόμου, άνευ ουδεμίας προβλεπομένης διαφορετικής μεταχειρίσεως, τυχόν υπο-ομάδων πολιτών, είτε λόγω καταγωγής ή επαγγελματικής, κοινωνικής ή πολιτικής θέσεως, εισοδήματος, φύλου κ.ο.κ.

Είναι βεβαίως η ομηρική προτροπή ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ, το απόλυτον μεταϊδανικόν της απεριορίστου πανδεξιότητος ή πανεπαρκείας του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού. Προαπαιτεί όμως η ομηρική τούτη προτροπή την επιθυμίαν και την ικανότητα ανθρώπων ελληνικών, ώστε, να επιδιώκουμε, ένας άνθρωπος, ένας θεσμός, μία κοινωνία ή μία πολιτεία, την σφαιρικήν συνέλιξιν (convolution) των συλλογικών μας πολιτικών σκοπών, μέσω του σπειροειδώς περιδινουμένου δωδεκαέδρου, που προσεγγίζει, αλλά ποτέ δεν αγγίζει, την εις το διηνεκές ανέγγικτον σφαίραν των ελληνικών μας ιδανικών.

Ως επιστέγασμα, κορωνίς ή συνδήκτωρ, το ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι κατέχει θέσιν έξωθεν και υπεράνω της σφαίρας, την οποίαν προσεγγίζει το κανονικόν-πενταγωνικόν-δωδεκάεδρον, του ενιαίου αξιακού συστήματος των ΙΒ´ (δώδεκα) ως άνω ελληνικών μας ιδανικών, ως μία ενεργειακή δίνη, σπειροειδώς περιδινούμενον, εντός και προς την επιφάνειαν αυτής της σφαίρας. Λειτουργικώς το ιγ´ (δέκατον τρίτον) ιδανικόν μας, ως το «κινούν ακίνητον» του Αριστοτέλους (Μετά τα Φυσικά, βιβλίον Λ: http://gerasimos-politis.blogspot.com/2011/09/blog-post_23.html), αλλά και ως εκ της θέσεως πολιτειακού άρχοντος, την οποίαν κατέχει έξωθεν και υπεράνω της σφαίρας των λοιπών μας ιδανικών, το απόλυτον μεταϊδανικόν ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ άγρυπνα ελέγχει, καθοδηγεί και προστατεύει όλον το ενιαίον αξιακόν σύστημα των ΙΒ´ (δώδεκα) ελληνικών μας ιδανικών.

ιγ´)     ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι: το απόλυτον μεταϊδανικόν της απεριορίστου πανδεξιότητος ή πανεπαρκείας του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού. Κατέχει θέσιν έξωθεν και υπεράνω της σφαίρας, την οποίαν σπειροειδώς προσεγγίζει το δωδεκάεδρον, του ενιαίου αξιακού συστήματος των ΙΒ´ (δώδεκα) ως άνω ελληνικών ιδανικών, τα οποία το απόλυτον τούτο μεταϊδανικόν άγρυπνα ελέγχει, καθοδηγεί και προστατεύει.

Ομού όμως, το έξωθεν και υπεράνω της σφαίρας των λοιπών μας ιδανικών ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ, και το περιδινούμενον δωδεκάεδρον των ΙΒ´ (δώδεκα) ελληνικών ιδανικών, από κοινού διαχειρίζονται τις στατικές των αλληλοεξαρτήσεις και δυναμικές των αλληλεπιδράσεις. Τοιουτοτρόπως, ομού συνιστούν το απόλυτον αξιακόν μετά-σύστημα ή υπέρ-σύστημα ιδανικών, του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού.

Η πρώτη, μεταξύ των στατικών τούτων αλληλοεξαρτήσεων και δυναμικών αλληλεπιδράσεων, αφορά εις τα πρώτα 4 (τέσσαρα) εκ των ως άνω ΙΒ´ (δώδεκα) ελληνικών μας ιδανικών, των κωδικοποιημένων μας αξιακών πυλώνων: (α´) Αισθητική, (β´) Αλήθεια, (γ´) Αρετή και (δ´) Αφθονία. Οι 4 (τέσσαρες) αυτοί πυλώνες υποβαστάζουν την απόλυτον αξιακήν επιταγήν της απεριορίστου πανδεξιότητος ή πανεπαρκείας του ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ.

Η δε δευτέρα, μεταξύ των στατικών αλληλοεξαρτήσεων και δυναμικών τούτων αλληλεπιδράσεων, αφορά εις την αποκλειστικήν λειτουργίαν του ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ, υπέρ της υπέρ πάντων υπερασπίσεως της ελευθέρας βουλήσεως των ανθρώπων. Τουτέστιν, το απόλυτον μεταϊδανικόν ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι άμεσα καθοδηγεί τα ιδανικά, τα οποία αθροιστικώς εμπνέoυν τις επί μέρους ελευθερίες των ανθρώπων: προσωπική + κοινωνική + πολιτική ελευθερία.

Είναι λοιπόν ακριβώς αυτό, το απόλυτον αξιακόν μετά-σύστημα ή υπέρ-σύστημα του συνόλου των ΙΓ´ (δέκα τριών) ελληνικών μας ιδανικών, το οποίον το κανονικόν-πενταγωνικόν-δωδεκάεδρον αναπαριστά, μετά του έξωθεν και υπεράνω της σφαίρας των λοιπών μας ιδανικών, απόλυτον μεταϊδανικόν ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑι ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ, προσεγγίζοντας τον σφαιρικόν οργανισμόν της ελληνικής, άρδην ανθρωποκεντρικά και κονωνικοκεντρικά πολιτειακής κοινωνιοκρατίας. Μετά τον αρχέγονον διαχωρισμόν του ελληνικού μας κόσμου, από τα δεσποτικά, τυραννικά καθεστώτα της Ανατολής, η ανθρωποκεντρικά και κοινωνικοκεντρικά ελληνική μας κοινωνιοκρατία συνεχίζει, με τις παρεμβάσεις της Δύσεως, δυστυχώς, να εξελίσσεται ανάποδα, κατιόντως, οπισθοδρομικά και υποανάπτυκτα, αντί να ανελίσσεται ανιόντως, αυξητικώς και εμπρός, εις την ελικοειδώς κινουμένην σπείραν του χρόνου.

Προκειμένου να αναβιώσει και να αποκατασταθεί η ανοδική, σπειροειδής τροχιά του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού, η ελληνική πολιτειακή κοινωνιοκρατία απαιτεί την άμεσον συμμετοχήν όλων των πολιτών εις το πολιτικόν γίγνεσθαι, θεσμικώς, μετά προτάσεων, επιχειρηματολογίας εις τον μετά παρρησίας διάλογον, εκλογής αντιπροσώπων (delegates), κληρώσεως εκπροσώπων (representatives), όπως και μετά του αυστηροτάτου ελέγχου, όλων των εντολοδόχων εφαρμοστών της πολιτικής. Επί ολοκλήρου της επιφανείας του πλανήτου Γαία, παραδείγματα της ελληνικής μας πολιτειακής κοινωνιοκρατίας παρέχουν, όχι βεβαίως τα τυραννικά καθεστώτα, αλλά μόνον τα μερικώς ή πλήρως αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα ή πολιτεύματα, τα οποία δημιούργησε και υλοποίησε ο των εντολέων πολιτών ελληνικός μας κόσμος, όπως είναι π.χ., και η αυθεντική, γνησία ή πραγματική των Αθηναίων κοινωνιοκρατία.

Η κυρία όμως αρχή δομήσεως, το κύριον δομικόν χαρακτηριστικόν του δωδεκαεδρικά σφαιρικού οργανισμού της ελληνικής μας κοινωνιοκρατίας είναι η σφαιρικότης της. Η πυραμιδική ή πυραμιδοειδής ιεραρχία της εξουσίας, των άρδην τυραννικών, δεσποτικών καθεστώτων, δραστικά και ριζοσπαστικά παύει να υφίσταται καν, εντός της σφαιρικότητος της κοινωνιοκρατίας των ελληνικών μας πολιτειών.

Με άλλα λόγια, η των ελληνικών πολιτειών κοινωνιοκρατία δείχνει ή χαρακτηρίζεται από μίαν απόλυτον και παντελή έλλειψιν του κακίστου δαίμονος της πυραμιδικής ή πυραμιδοειδούς ιεραρχίας της εξουσίας. Εντός των ελληνικών μας πολιτειών, όπου οι ιδιότητες των μερών προέρχονται από τις ιδιότητες, που έχουν σχεδιαστεί διά το καθ’ ολοκληρίαν πολιτικόν σύστημα ή πολίτευμα της ελληνικής κοινωνιοκρατίας, ο δωδεκαεδρικά σφαιρικός οργανισμός της έχει 3 (τρεις) θεμελιώδεις αρχές:

α)         Η εις την ελευθέραν των βούλησιν εδραιωμένην δυνατότητα, όλων των πεπαιδευμένων μελών της κοινωνίας, να συμμετέχουν σε όλες τις αποφάσεις που την επηρεάζουν, είτε άμεσα, διά της συμμετοχής των εις την εκκλησίαν του Δήμου, ή έμμεσα: είτε μέσω της, διά κληρώσεως, επι-λογής των εκ-προσώπων (representatives) του Δήμου ή μέσω της, διά ψήφου, εκ-λογής των αντι-προσώπων (delegates) του Δήμου, απαραιτήτως μετά ασφαλιστικών δικλείδων αμέσου ανακλητότητος, και των αντιπροσώπων (delegates) και των εκπροσώπων (representatives) του Δήμου, προς έλεγχον όλων των εντολοδόχων εφαρμοστών της πολιτικής.

 β)         Οι επίσης, εις την ελευθέραν των βούλησιν, εδραιωμένες επιθυμία και ικανότης των πεπαιδευμένων μελών της κοινωνίας, προσωπικά ή συλλογικά, να λαμβάνουν και να εφαρμόζουν ή να υλοποιούν αποφάσεις, οι οποίες δεν επηρεάζουν κανένα άλλον, εκτός από τον λήπτη ή τους λήπτες αποφάσεων, αλλά και τους φορείς λήψεως των αποφάσεων αυτών.

 γ)         Η σφαιρικότης των αρχών της πολιτείας, μετά της παντελούς ελλείψεως του κακίστου δαίμονος της πυραμιδικής ή πυραμιδοειδούς ιεραρχίας της εξουσίας. Λόγω του κακίστου δαίμονος της εξουσίας, σε κάθε ιεραρχία, πλήν της ανωτάτης εξουσίας, η οποία βεβαίως εξαιρείται, ο κάθε άνθρωπος υπόκειται εις μίαν ανωτέραν εξουσίαν. ΄Ομως, εις την των ελληνικών πολιτειών κοινωνιοκρατίαν, όποιος άνθρωπος άρχει άλλων, ταυτοχρόνως τοποθετείται υπό την συλλογικήν αρχήν αυτών των άλλων. Εξ ου και η σφαιρικότης της κοινωνιοκρατίας των ελληνικών πολιτειών.

Το κύριον λοιπόν χαρακτηριστικόν, της σφαιρικής δομήσεως της κοινωνιοκρατίας των ελληνικών πολιτειών, είναι ότι: όποιος άνθρωπος άρχει άλλων ανθρώπων, ταυτοχρόνως τοποθετείται υπό την συλλογικήν αρχήν αυτών των άλλων ανθρώπων. Π.χ.,

 α)         Εις την των Σπαρτιατών πολιτείαν, αμφότεροι οι 2 βασιλείς, εκ των Αγίδων και Ευρυποντιδών δυναστειών, ταυτοχρόνως τοποθετούνται υπό την συλλογικήν αρχήν των άλλων, «ομοίων» Σπαρτιατών, μέσω των 5 εφόρων, οι οποίοι εκλέγονται ως αντιπρόσωποι (delegates) των ομοίων Σπαρτιατών, είς ανά χωρίον, και υπηρετούν διά 1 (ένα) μόνον έτος. Εκτός του ότι οι 5 έφοροι επιβλέπουν τους 2 βασιλείς, όπως και την κρυπτείαν, είς έφορος πάντοτε ελέγχει εκείνον τον βασιλέα, ο οποίος ηγείται στρατιωτικών εκστρατειών, υπέρ των ομοίων Σπαρτιατών κ.ο.κ.

 β)         Εις την των Αθηναίων πολιτείαν, οι 3 (τρεις) ίππαρχοι, τους οποίους εκλέγει η εκκλησία του Δήμου ως άρχοντες αμύνης, διά της ψήφου, εκ-λογής των αντι-προσώπων (delegates) του Δήμου, ηγούνται του στρατού των Αθηναίων και προεδρεύουν του λαϊκού δικαστηρίου της ηλιαίας, επί θεμάτων στρατιωτικών καθηκόντων και πταισμάτων. ΄Οπως όλους τους 34 συνολικά άρχοντες αμύνης, έτσι και τους ιππάρχους, τους αξιολογεί, εποπτεύει και κατευθύνει η βουλή, των άνω των 30 ετών, 500 Αθηναίων πολιτών, οι οποίοι επιλέγονται με την σειρά τους, διά της κληρώσεως, της επι-λογής των εκ-προσώπων (representatives) του Δήμου, και ελέγχονται άμεσα από τους ηλιαστές, επίσης διά κληρώσεως, εκ της επι-λογής των εκ-προσώπων (representatives) του Δήμου κ.ο.κ.

Του Δρ. Νίκου Γεωργαντζά*

 

Οι δ’ εν ταις ευποροίαις, αν η πολιτεία διδώ την υπεροχήν, υβρίζειν ζητούσι και πλεονεκτείν

΄Οταν η πολιτεία δίνει την υπεροχή στην κυρίαρχο τάξι, η τελευταία επιζητεί να υβρίζει και να πλεονεκτεί

Αριστοτέλους Πολιτικά (1307α, 19-20)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ

ΔΕΝ είμαι ούτε αριστερός, ούτε ακραίος κεντρώος ούτε δεξιός, διότι είμαι ΄Ελλην! Πώς είναι ποτέ δυνατόν μία αληθινή Ελληνίς ή ένας αληθινός ΄Ελλην να είναι μία ή ένας οπαδός ή και μέλος σε ένα από τα ξενόφερτα κόμματα της αριστεράς, του ακραίου κέντρου ή της δεξιάς, είτε στην Ελλάδα ή στην Κύπρο;Με όλα της τα κόμματα, η έξωθεν επιβεβλημένη τυραννική κομματοκρατία κατακερματίζει και κατακομματιάζει την ελληνική μας κοινωνία στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Επίσης αφανίζει και τον συνέκδημο ελληνικό μας κόσμο, επάνω σε όλην την επιφάνεια του πλανήτη Γη.Εντός του πλαισίου της συμπαντικής ελευθερίας, συλλογικά πρέπει να καταστήσουμε παρωχημένο και περιττό το απέριττα τυραννικό καθεστώς εξουσίας των κομμάτων της κομματοκρατίας. Οποιαδήποτε άλλη συλλογική μας πράξι οδηγεί σε επίσης περιττή βία, η οποία ωφελεί και συμφέρει όχι την συλλογικότητα των ελληνικών ανθρώπων, αλλά μόνον το τυραννικό καθεστώς εξουσίας των κομμάτων της κομματοκρατίας, το οποίο πάντοτε λειτουργεί εναντίον μας, είτε με ωμή ή με δομική βία (structural violence).

Δεν σημαίνει τούτο πως δίνουμε γενική αμνηστία στην βαρβαρική ύβρι του απέριττα τυραννικού καθεστώτος εξουσίας των κομμάτων της κομματοκρατίας. Προς παραδειγματισμόν και μόνον πρέπει, μόλις βρούμε τον παπά, να θάψουμε πεντ’ έξι.Δεν χρειάζεται να γίνει τούτο ούτε με μίσος ούτε με οργή, αλλά με ψυχρή λογική. Ο Αριστοτέλης επισημαίνει πως πρέπει να θεωρήσουμε και την οργή ως ένα στοιχείο του μίσους, εφ’ όσον κατά κάποιον τρόπο κι εκείνη προκαλεί ίδιες πράξεις (Πολιτικά, 1312β, 26-30). Μάλιστα, πολλές φορές η οργή είναι δραστικότερη από το μίσος, διότι η συλλογική μας πράξις γίνεται ορμητικότερη με το πάθος, που εξουδετερώνει την λογική, περισσότερο μάλιστα όταν η οργή δυναμώνει από την προσβολή της βαρβαρικής ύβρεως του απέριττα τυραννικού καθεστώτος εξουσίας των κομμάτων της κομματοκρατίας.

Τιμωρούμε λοιπόν ψυχρά, με αποφασιστικότητα (συντονώτερον), ίσως και με μίσος, το απέριττα τυραννικό καθεστώς εξουσίας των κομμάτων της κομματοκρατίας, με ένα δίχως μέτρο πάθος. Διότι ενώ η οργή συνοδεύεται από κάποια λύπη, η οποία δεν διευκολύνει την λειτουργία του λογικού, το μίσος δεν εμπεριέχει καμμία λύπη.

Το παρόν πόνημα κινείται γύρω από 2 (δύο) θέματα, τα οποία συμπεριλαμβάνουν προτάσεις για μια συλλογικά ελληνική πράξι, προς την επίλυσι της κρίσεως που ταλανίζει τον ελληνικό μας κόσμο και πολιτισμό, στην νεο-μετα-μοντέρνα μας προσωρινότητα. Σε γενοκτονία μας οδηγεί το απέριττα δεσποτικό καθεστώς της άρδην ανθελληνικής και ελληνοφοβικής εξουσίας της στυγνά τυραννικής κομματοκρατίας, ξενόφερτης από την εποχή του Ιωάννου Κωλέττη, που εισήγαγε την φαυλοκρατία στην Ελλάδα, και του Όθωνος-Φρειδερίκου-Λουδοβίκου, πρίγκιπος της Βαυαρίας.

Συνοπτικά ακολουθούν 2 (δύο) θέματα τα οποία συμπεριλαμβάνουν προτάσεις, οι οποίες αφορούν:

(α΄) στην ευθύνη μας, που ως νυν υπήκοοι φιλοδοξούμε να γίνουμε πάλι πολίτες της Ελλάδος και της Κύπρου, και

(β΄) στην επαναφορά, στην ελληνική μας πολιτεία, της διανεμητικής δικαιoσύνης των πολιτικών και υλικών αγαθών.

(α΄) Η ευθύνη μας, που ως νυν υπήκοοι φιλοδοξούμε να γίνουμε πάλι πολίτες της Ελλάδος και της Κύπρου

Είναι επιτακτική η ανάγκη να το πράξουμε τούτο. Είναι επιτακτική η ανάγκη να ξαναγίνουμε αληθινές Ελληνίδες και αληθινοί Έλληνες οπλίτες-πολίτες, όχι μόνον της Ελλάδος και της Κύπρου, αλλά και μέσα σε όλον τον συνέκδημο ελληνικό μας κόσμο, επάνω σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη Γη.

Το όπλο μας βέβαια σήμερα δεν είναι άλλο από την πληροφορία, την οποία εμπραγματώνουμε σε γνώσι μέσα από την συλλογικά ορθολογική μας πράξι, όχι μόνον σε προσωπικό, αλλά πρωτίστως συλλογικά, στο κοινωνικό επίπεδο, συμβάλλοντας έτσι στην με ΄Ερωτα Πολιτικό ποθητή ανάπλασι της αληθινά ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ μας κοινωνίας. Η Αρετή είναι γνώσις, πράξις δηλαδή, που διαχρονικά γίνεται μία «έξις προαιρετική». Η έφεσις δε διά την απόκτησίν της είναι από τη φύσιν της ριζωμένη εις το Ερωτικόν μας Δαιμόνιον (Διοτίμα Μαντίνεια, Πλάτωνος «Συμπόσιον»: http://diotimablog.blogspot.com/).

Επίλεξε λοιπόν πρώτα, εάν θέλεις να είσαι ένας αληθινός Έλλην ή ένας ανθέλλην. Δεν υπάρχει μέσον σε τούτη την επιλογή, καθόσον κατά τον Αριστοτέλη το μέσον είναι η ιδία η Αρετή, αξιακά ένας από τους 4 (τέσσερις) πυλώνες του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού, που μαζί με την Αισθητική, την Αλήθεια και την Αφθονία, πυλώνες τους οποίους διασυνδέει η Αρμονία, με στατική περιπλοκότητα και δυναμική πολυπλοκότητα υποβαστάζουν το κοινόν ταυτοτικόν μας πρόταγμα: Αιέν Αριστεύειν εν Ελευθερία!

Κατά τον Πλωτίνο, ο αυτο-προσδιορισμός της ελληνικής μας ταυτότητος εκφράζεται μέσα από το «πίστευε και μοι ερεύνα» (με ‘οι’ και όχι, ποτέ με ‘η’). Ο Κορνήλιος Καστοριάδης αντιστρέφει την ρήσι του Πλωτίνου, επικεντρώνοντας έτσι τον ταυτοτικόν μας αυτο-προσδιορισμό στην συνεχή αμφισβήτηση, λέγοντάς μας δηλαδή πως είναι ένα καίριο στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων, όχι να ακολουθούμε πιστά ή τυφλά κάποιο δόγμα, κόμμα, στοά ή χρώμα, αλλά πάντα να αμφισβητούμε τους πάντες και τα πάντα.

Η εκ του μη όντος ανάπλασις της αληθινά ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ μας κοινωνίας είναι η πρώτη πρότασις γιά την επανόρθωσι της ελληνικής μας πολιτείας. Προς την σκοπιμότητα τούτη, ουκ ανέχου μα απέχου των δογμάτων, κομμάτων, στοών και χρωμάτων!

β΄) Η επαναφορά στην ελληνική μας πολιτεία της διανεμητικής δικαιοσύνης των πολιτικών και υλικών αγαθών

΄Οντως, η συλλογικότης της ελληνικής πολιτικής μας κοινωνίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την του ελληνικού έθους και έθνους μας αυτοθέσμισι, μία πολιτική έννοια που αδιαφιλονίκητα εμπεριέχει ο ανθρωπο-κεντρικός και κοινωνικο-κεντρικός ελληνικός μας κόσμος και πολιτισμός. Και μέσα στην συλλογική μας προσπάθεια, για να σκιαγραφήσουμε την ποθουμένη οντότητα μίας πραγματικά ελληνικής πολιτικής κοινωνίας, πολύ χρήσιμη είναι η δημοκρίτειος ερμηνεία της ελευθερίας.

Μέσα στο πλαίσιο της του Δημοκρίτου ελευθερίας, το Αιέν Αριστεύειν εν Ελευθερία είναι ένα κεντρικό πρόταγμα του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού. Με στατική περιπλοκότητα και δυναμική πολυπλοκότητα, το πρόταγμά μας αυτό υποβαστάζουν οι άφθαρτοι 4 πυλώνες των αξιακών συστημάτων του ελληνικού μας πολιτισμού: Αισθητική, Αλήθεια, Αρετή και Αφθονία, πυλώνες τους οποίους διασυνδέει η Αρμονία.

Είναι δε πάρα πολύ χρήσιμος ο του Δημοκρίτου ορισμός της ελευθερίας, ως το ευθύνειν και ελέγχειν των πολιτών και της πολιτείας. Αθροιστικά μπορούμε να το εκλάβουμε ως: προσωπικόν ευθύνειν και ελέγχειν + κοινωνικόν ευθύνειν και ελέγχειν + πολιτικόν ευθύνειν και ελέγχειν.

Συνάδει τέλεια έτσι και σχετίζεται με την έννοια της καθολικής ελευθερίας, που επίσης αθροιστικά εκλαμβάνεται ως: προσωπική ελευθερία + κοινωνική ελευθερία + πολιτική ελευθερία. Κάπου εκεί μέσα εισχωρεί και η οικονομική μας ελευθερία, σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο, οδηγώντας μας στο απολύτως μοναδικό κριτήριο που καθοδηγεί ό,τι πράττουμε ή δεν πράττουμε, είτε προσωπικά είτε συλλογικά.

Πέραν δηλαδή από την πρωταρχική οδηγία προς ναυτιλομένους: ουκ ανέχου μα απέχου των δογμάτων, κομμάτων, στοών και χρωμάτων, επίσης πρέπει να λειτουργούμε με ένα και μοναδικό κριτήριο, που να καθοδηγεί όλες μας τις πράξεις. Ό,τι πράττουμε ή δεν πράττουμε, είτε προσωπικά είτε συλλογικά, πρέπει να αποβλέπει στην συλλογική ευδαιμονία και στην συλλογική οικονομική ευμάρεια του ελληνικού μας κόσμου, στην Κύπρο, στην Ελλάδα και επάνω σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη Γη.

Χρειάζεται η συλλογικότης και η συνεργασία όλων μας, απέναντι στον κοινό εχθρό ―ανεξαρτήτως κομμάτων, κοινωνικών τάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων― διότι εάν δεν ενωθούμε όλοι μαζί και αν δεν διώξουμε τους εισβολείς από την πατρίδα μας, το γρηγορότερο δυνατόν, τότε δεν υπάρχει μέλλον. Βεβαίως τούτο προϋποθέτει την συλλογική αφύπνισί μας, όπως και την άμεση, έγκαιρη διακοπή της σιωπής των αμνών των κομμάτων, που τώρα βασιλεύει.

Δεν σημαίνει τούτο πως δεν μας αφορά η προσωπική ευδαιμονία και η προσωπική οικονομική ευμάρεια του κάθε ανθρώπου. Κάθε άλλο!

΄Ομως η συλλογική ευδαιμονία συνεπάγεται την προσωπική ευδαιμονία, ενώ το αντίστροφο δεν ισχύει, τουλάχιστον επάνω σε τούτον τον πλανήτη. Τα ίδια ισχύουν και με την οικονομική ευμάρεια: η συλλογική οικονομική ευμάρεια συνεπάγεται την προσωπική οικονομική ευμάρεια, ενώ το αντίστροφο πάλι δεν ισχύει, τουλάχιστον επάνω στην επιφάνεια τούτου του πλανήτη.

Στο συλλογικό επίπεδο της ελληνικής πολιτείας της πατρίδος μας, η έννοια της ελευθερίας εκλαμβάνεται ως η πολιτική αυτοθέσμισις της ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κοινωνίας των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών. Η ελληνική ΠΟΛΙΤΙΚΗ κοινωνία των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών είναι στην πραγματικότητα το άμεσο κοινό, για τα μέλη του οποίου γράφουν όλοι οι Έλληνες φιλόσοφοι, από τον εκ Μιλήτου Θαλή μέχρι και τον Κορνήλιο Καστοριάδη.

ΘΕΣΜΙΚΑ! Εκεί είναι η κόλλα!

Πουθενά αλλού μην ψάχνεις για την κόλλα που απαιτεί η νομική και νόμιμη θέσπισι και θέσμισι της ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κοινωνίας των Ελληνίδων και Ελλήνων Πολιτών. Χωρίς αυτόν, τον απολύτως ανώτατο θεσμό-εντολέα του πολιτεύματος ή πολιτικού συστήματος, ανεξαρτήτως πολιτεύματος, το κοινοβούλιο του ζόφου και της τυραννικής κομματοκρατίας ΟΛΩΝ των κομμάτων, ακάθεκτο συνεχίζει τον παντελή αφανισμό του ελληνικού μας κόσμου, λαού και πολιτισμού.

Φαίνεται πως ούτε οι καλλιτέχνες πλέον στην Ελλάδα γνωρίζουν απολύτως τίποτα για την διανεμητική δικαιοσύνη· ούτε καν το πως κάποτε υπήρχε, ως η κυρία απασχόλησις της ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κοινωνίας, ΘΕΣΜΙΚΑ οργανωμένης σε έναν Δήμο Ελληνίδων και Ελλήνων Πολιτών. Ανεξαρτήτως πολιτεύματος, τούτος είναι ο ΘΕΣΜΙΚΑ ανώτατος θεσμός-εντολεύς του ελληνικού πολιτικού κοσμοσυστήματος, όπου η κυρία απασχόλησις των οπλιτών-πολιτών Ελληνίδων και Ελλήνων είναι η διανεμητική δικαιοσύνη των πολιτικών και των υλικών αγαθών (Σχ. 1α).

Πέραν από την επιτακτική ανάγκη για την εκ του μη όντος ανάπλασι της αληθινά ελληνικής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ μας κοινωνίας, η δευτέρα πρότασις είναι η επιστροφή της διανεμητικής δικαιοσύνης των πολιτικών και των υλικών αγαθών, γιά την επανόρθωσι της ελληνικής μας πολιτείας. Καθόσον τα μέγιστα αξίζουν η ταυτότης του ελληνικού μας έθους και έθνους, όπως και η επανόρθωσις της ελληνικής μας πολιτείας.

Του Δρ. Νίκου Γεωργαντζά και της Βάσιας Ζαριφοπούλου

Το αρσενικό ουσιαστικό «θεσμός» είναι μια αρχαία ελληνική λέξις, η οποία προέρχεται από το ρήμα «τίθημι», που σημαίνει βάζω κάτι κάπου, θέτω και τοποθετώ (http://sphinx.metameat.net/sphinx.php?paradigm=_4!ztutyv).

Για να είναι κάτι ένας θεσμός προϋποθέτει πως υπάρχει μια παγιωμένη πρακτική ή σχέσι, μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων, που συχνά αποκτά επίσημη μορφή και επικυρώνεται από την νομοθεσία (Σχ. 1).

 Οι θεσμοί αποτελούν τον καμβά επάνω στον οποίο υφαίνονται οργανωμένες και σταθερές σχέσεις και δραστηριότητες με σκοπό την ικανοποίησι βασικών ατομικών, αλλά κυρίως συλλογικών κοινωνικών αναγκών. Κατά συνέπειαν, ένας θεσμός προϋποθέτει την οντική ―και όχι την οντολογική― ύπαρξι μιας αληθινής κοινωνίας ανθρώπων, με κοινωνική αλληλεγύη και με κοινωνική συνοχή.

 Η σκοπιμότης των θεσμών είναι αφ’ ενός η οργάνωσι της κοινωνίας και η εξασφάλισι της διαρκείας της μέσα στον χωροχρόνο. Αφ’ ετέρου είναι η μετάδοσι αξιών, γνώσεων, κανόνων και ρόλων των ατόμων στην κοινωνία.

Δύο είδη θεσμών υπάρχουν μέσα σε μία αληθινή κοινωνία ανθρώπων:

 α) Ο τυπικός θεσμός, που δημιουργείται νομικά και νόμιμα. Η συλλογική πράξι δημιουργίας του καλείται «θεσμοθέτησι».

 β) Ο άτυπος θεσμός, που εφαρμόζεται με πρωτοβουλία της συλλογικότητος ορισμένων ατόμων και αποτελεί συνήθεια της εποχής ή διαχρονική συνήθεια. Η συλλογική πράξι δημιουργίας του καλείται «θεσμοποίησι».

Στο δεσποτικό όμως καθεστώς εξουσίας της τυραννικής κομματοκρατίας παρακάμπτεται, αμφισβητείται και ακυρώνεται η λειτουργία των θεσμών, ακόμη και αυτών που το ίδιο το καθεστώς θεσμοθετεί! Ο μοναδικός στόχος του τυραννικού καθεστώτος εξουσίας είναι η εξασφάλιση των συμφερόντων του, εναντίον της αληθινής κοινωνίας των ανθρώπων.

Για την εξασφάλιση των συμφερόντων του, το δεσποτικό καθεστώς εξουσίας της τυραννικής κομματοκρατίας προξενεί την διάσπασι, το κομμάτιασμα και εν τέλει τον κατακερματισμό της κοινωνίας των ανθρώπων. Κόβοντας την κοινωνία σε κομμάτια, τελικά την μεταλλάσει σε μια κοινωνία εν ιδιωτεία.

 Ετσι μεταλλάσει και τους ανθρώπους το δεσποτικό καθεστώς εξουσίας της τυραννικής κομματοκρατίας. Μεταλλάσει τους ανθρώπους από ανθρώπους σε άνευ ‘ν’, ιδιώτες, δηλαδή σε ηλιθίους, κομματαθρώπους.

 Ο Δρ. Νίκος Γεωργαντζάς είναι καθηγητής συστημικής δυναμικής στο Πανεπιστήμιο Fordham της Νέας Υόρκης. Η συστημική δυναμική είναι μία σχετικά νέα επιστήμη, που τα τελευταία χρόνια σημειώνει ραγδαία εξέλιξι, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ασία και την Ευρώπη. Ο Δρ. Γεωργαντζάς είναι ιδρυτικό μέλος του ελληνικού τμήματος στον παγκόσμιο οργανισμό συστημικής δυναμικής, έχοντας διατελέσει πρόεδρος του παγκοσμίου σχετικού συνεδρίου, που έγινε στην Αθήνα το 2008. Κατατάσσεται στους κορυφαίους παγκοσμίως επιστήμονες στον τομέα του, με δημοσιεύσεις σε πλήθος επιστημονικών περιοδικών και βιβλίων. Πέρα από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα, με τα συνεχή άρθρα-παρεμβάσεις του βρίσκεται στην πρώτη γραμμή γιά την προώθησι του ελληνικού μας κόσμου και πολιτισμού στις ΗΠΑ, αλλά και την επίλυσι των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική μας κοινωνία συλλογικά, επάνω σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη Γη.

 

Η Βάσια Ζαριφοπούλου είναι ζωγράφος, πτυχιούχος της AcadémieRoyaledesBeauxArtsdeBruxelles και δοκιμιογράφος

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΡΟΛΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Εάν δούμε την οργάνωση και θέσμιση μιας κοινωνίας με το παράδειγμα της λειτουργίας ενός ελβετικού ρολογιού, τότε μπορούμε να πούμε πως το ρολόι αντιστοιχεί στην κοινωνία και οι αλληλοεπιδρώντες τροχοί του είναι οι δομές και οι θεσμοί αυτής της κοινωνίας.

Για να λειτουργήσει αυτό το ρολόι στον χρόνο και να μας δίδει συνεχώς την ακριβή ώρα, πρέπει όλος ο μηχανισμός του και τα μέρη αυτού να λειτουργούν ορθώς, να συνεργάζονται και να αλληλοεπιδρούν, ώστε να έχουμε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Απεικονίζοντας αυτόν τον μηχανισμό στην κοινωνία, αντιλαμβανόμαστε, πως για να έχουμε το βέλτιστο κοινωνικό αποτέλεσμα, οφείλουν οι επιμέρους δομές και θεσμοί, όπως και τα άτομα που συγκροτούν αυτήν την κοινωνία, να συνεργάζονται και να αλληλοεπιδρούν με άριστο και αρμονικό τρόπο

Μια κοινωνία συγκροτείται από ένα σύνολο εκατομμρίων ανθρώπων που συγκροτούν υποσύνολα αυτής της κοινωνίας, με την οικογένεια να είναι ο θεμελιακός  πυρήνας ομάδα αυτής  της κοινωνίας.

Σύνολα ανθρώπων η κοινωνίες και ομάδες ανθρώπων, για να επιβιώσουν, να ζήσουν και να ευδαιμονίσουν, οφείλουν να οργανωθούν, όπως εξάλλου έχει συμβεί εξελικτικά στις κοινωνείς των homo sapiens. Ο τρόπος αυτός οργάνωσης της κονωνίας τους είναι οι θεσμοί. Είναι πολιτικοί θεσμοί, οικονομικοί θεσμοί, προνοιακοί θεσμοί, θεσμοί επιστημών, παιδείας και εκπαίδευσης, άμυνας και δημοσια τάξης.

Τίθεται όμως εδώ το εύλογο ερώτημα, δηλαδή, ποια αποτελέσματα οφείλουν να επιφέρουν και προς όφελος ποιων οφείλουν να συγκροτηθούν Και να λειτουργούν αρμονικά Και άριστα ο αυτοί οι θεσμοί; ποιο αξιακό σύστημα, ποίες αρχές, και ποια ιδεώδη, οφείλουν να τεθούν ως βάση οργάνωσης αυτών των θεσμών;

Τα ερωτήματα αυτά είναι θεμελιακά για την ποιότητα αυτών των θεσμών. Είναι θεμελιακό το ερώτημα, αν οι θεσμοί αυτοί πρέπει να υπηρετήσουν την σύνολη κοινωνία, αρμονικά, άριστα, δικαια και αλληλέγγυα, η να υπηρετήσουν ευνοούμενες τάξεις, διά της πυραμοειδούς ιεραρχίας εξουσιαστών και εξουσιαζομένων,  εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομενων,πλουτοκρατών και πενήτων και εκ των περισσευόντων αυτών και την λοιπή κοινωνία.

Με αλλα λόγια, οφείλουμε να θέσουμε ως θεμέλια σχέση οργάνωσης αυτών των θεσμών, την κάθετη πυραμιδοειδή σχέση εξουσίας και εξουσιαζόμενου η την οριζόντια σχέση ισότητας, δικαιοσύνης και αλληλεγγύης;

Επιδιώκουμε με τους θεσμούς μας την αταξική κοινωνία η την ταξική πυραμοειδώς οργανωμένη ταξική κοινωνία της ανισότητας, όπως την έχουμε βιώσει ιστορικά και την βιώνουμε και σήμερα, στο φεουδαρχικό σύστημα, το κεφαλαιοκρατικό σύστημα και το κρατικοκαπιταλιστικο σοσιαλστικο σύστημα;

Η οργάνωση της κοινωνίας οφείλει να είναι στοχευμένη και οι στόχοι και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα αυτής της οργάνωσης της, προκαθορισμένα με ευκρίνεια και σαφήνεια, διά του αξιακού της συστήματος, των άρχων της και των επιδιωκόμενων ιδεωδών της.

Ο άνθρωπος και δει ο Έλλην άνθρωπος, με την δια της γεννήσεως του παρουσία του επί της γης, έχει δικαιώματα και καθήκοντα, τα οποία καθορίζονται από το φυσικό δίκαιο πρωταρχικά και από το νομικό και εθιμικό δίκαιο δευτερογενώς.

Σύμφωνα λοιπόν με το φυσικό δίκαιο, ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα της ζωής, της ελευθερίας, της υγείας, της ευδαιμονίας, της αφθονίας, των σχέσεων με ανθρώπους, με την φύση και το θείον, της ανάπτυξης και εξέλιξης της προσωπικότητας του με το να αριστεύει κατά αρετήν, γνώση και σωματικώς. Eπομένως έχει το δικαίωμα να είναι στην διάθεση του τα μέσα δια να πραγματοποιήσει αυτά τα δικαιώματα, όπως είναι το δικαίωμα στην εργασία, στην επιχειρηματικότητα, στην κατοικία, στην παιδεία και εκπαίδευση, στην περίθαλψη και την πρόνοια, όπως είναι και το δικαίωμα να είναι πολίτης, εξασκών το ευθύνειν και ελέγχειν, να συμμετάσχει στην λήψη των αποφάσεων, να άρχει και να άρχεται, να διοικεί και να διοικείται, να ευθύνεται δια τα κοινωνικά δρώμενα.

Ο τρόπος που οι άνθρωποι και δει οι Έλληνες αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν αυτούς τους στόχους και να συνβιώσουν σε μια οργανωμένη κοινωνία, είναι η οργάνωση της κοινωνίας δια θεσμών, και η συγκρότηση του νομικού και εθιμικού δικαίου κατά τρόπο που να υπηρετείτε το φυσικό δίκαιον κατά άριστον τρόπον.

Οι Έλληνες επέλεξαν ως πολιτικό σύστημα την δημοκρατία, στην οποία δημοκρατία, βασικός θεσμός είναι οι εκκλησίες του δήμου η των πολιτών, στις οποίες συναποφασίζουν για τα δρώμενα στην κοινωνία τους. Είναι η δημοκρατία των αρίστων, αφού συμμετάσχουν στα αποφασιζόμενα, μετά την αρίστευση τους, με κανόνες την ανακλητότητα, την περιοδικότητα, την διαφάνεια, το ευθύνειν και ελέγχειν

 

 

10 thoughts on “ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s