Αλβανική -κι όχι ελληνική-η καταγωγή των Αρβανιτών

Οι αλβανικοί μεσαιωνικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο

Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες – μελέτες  από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ. K. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.

 Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά. 

Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.

Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.

Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς

Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους Αλβανούς. Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.

     Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι  γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές – λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.

     Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και  άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας Έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)

     Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν  μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.

    Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)

     Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.

*     *     *

   Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί  ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 – 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).

     Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Ρούμελη, η Αττική, η Μεγαρίδα, το μεγαλύτερο μέρος τής Βοιωτίας, η Πελοπόννησος (όλη η Αργολίδα και η Κορινθία μέχρι την ανατολική Αχαΐα και τη βόρεια Αρκαδία, οι πλαγιές τού Ταΰγετου -Βαρδούνια-, Κάβο Μαλιά -Βάτικα-, βόρεια Καρύταινα, Πύλος, Κορώνη), η νότια Εύβοια και πολλά νησιά (Άνδρος, όλη η Ύδρα, όλες οι Σπέτσες, όλη η Σαλαμίνα, μέρος τής Αίγινας, καθώς και πολλά νησιά τού Αιγαίου, π.χ. Κέα, Κύθνος, Σκόπελος, Ίος, Σάμος, Κάσος κ.ά.) γέμισαν από Αλβανούς, πολλοί από τους οποίους ακόμα και σήμερα μιλούν την αλβανική (αρβανίτικα). (Βλ. Σπυρ. Λάμπρου: «Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών» στην «Επετηρίδα Συλλόγου Παρνασσού», τ. 1, 1896, Μ. Λαμπρινίδου: «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον», Αθήνα, 1907, Ιωάννη Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», Αθήνα, 1950, Π. Φουρίκη: «Μελέτες και άρθρα», στη  «Λαογραφία», τ. 9, 1926, σελ. 507-563, στο περιοδ. «Αθηνά», τ. 40, 1928, σελ. 26-59 και τ. 43, 1931, σελ. 3 και πέρα, στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1922, σελ. 404-420), Δ. Πασχάλη: «Οι Αλβανοί εις τας Κυκλάδας», στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1934, σελ. 262-282.) 

     Πλήθος Αλβανών κατέκλυσαν και τα Ιόνια. Σύμφωνα με τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, έως το 1470, είχαν έλθει 15.000 στη Λευκάδα από την Ήπειρο και 10.000 στη Ζάκυνθο. («Ιστορία τής Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», τόμ. III, σελ. 47.) Το 1528 ο Αλβανικός πληθυσμός τής Ζακύνθου είχε αυξηθεί στα 17.255 άτομα.

     Ο μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας, ανακάλυψε στα αρχεία τής Βενετικής Δημοκρατίας έγγραφα και διατάγματα, που μας μιλούν γι΄ αυτές τις αλβανικές μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με αυτά, στις 30.4.1541, αποφασίστηκε από την Βενετική Γερουσία η εγκατάσταση τεσσάρων σωμάτων Αρβανιτών με αρχηγούς τους Παύλο Μπούα, Ρεπούση Μπουζίκα, Γιώργο Γκερμπέση και Αλέξη Γκαμπριέρα στις Βενετικές κτήσεις τής Κρήτης, Ζακύνθου, Κεφαλλονιάς και Κέρκυρας.

   Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους, που εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τις αρχές τού 16ου αιώνα. Στο χάρτη εικονίζεται ένα μέρος τής Κεφαλονιάς· όλα τα τοπωνύμια είναι σε -άτα, εκτός μιάς Παναγιάς και μιάς Αγίας Ευφημίας.

     Μέχρι σήμερα συναντάμε στα μέρη αυτά Αρβανίτικα ονόματα. Στην Κρήτη: Κούντουρος, Βρεττός κ.λπ.. Στη Ζάκυνθο: Σιγούρος (Σγούρος ή Σγουρός), Μάτεσης, Δούσμανης, Μάρμορης, Κόκλας κ.λπ.. Στην Κεφαλλονιά υπάρχουν ολόκληρα Αρβανιτοχώρια: Κομποθεκράτα (Κομποθέκρα), Μουζακάτα (Μουζάκι), καθώς και ονόματα, όπως Μενάγιας, Λουκίσιας.

     Στην Κεφαλλονιά πρωτοκατέβηκαν οι Αρβανίτες με άδεια τής Βενετσάνικης Διοίκησης τον Μάιο τού 1502 με αρχηγούς τον Γιάννη Σπάτα, Σγούρο Καγκάδη Μπούα, Θόδωρο Μαρκεζίνη, Νικόλα Μενάγια κ.λπ.. (Κ. Σάθα: «Ελληνικά ανέκδοτα», τόμ. Α΄). Ο Θόδωρος Μπούας Γρίβας εποίκισε στα 1502 επίσης, την σχεδόν έρημη κι ακατοίκητη Ιθάκη.

     «Ο Μαραθών, αι Πλαταιαί, τα Λεύκτρα, η Σαλαμίς, η Μαντινεία, η Είρα και η Ολυμπία κατοικούνται νυν από Αλβανών και όχι υπό Ελλήνων. Ακόμη και εις τας οδούς των Αθηνών, καίτοι διατελούσης ήδη τόσων χρόνων πρωτευούσης τού Ελληνικού βασιλείου, η Αλβανική γλώσσα ακούεται ακόμη μεταξύ των παιδίων των παιζόντων εις τους δρόμους παρά τον ναόν τού Θησέως και την πύλην τού Αδριανού». (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).

     Παρακάτω θα εξετάσουμε τους αλβανικούς αυτούς εποικισμούς αναλυτικότερα.

Γενική παρακμή – ερήμωση τού ελλαδικού χώρου

     Στην Αθήνα, οι ανασκαφές τής Αγοράς απέδειξαν, ότι υπήρξαν εκτεταμένες καταστροφές γύρω στο 580 κι ύστερα μια περίοδος πρόχειρων καταλυμάτων, πού διάρκεσε μέχρι το δεύτερο μισό τού 7ου αιώνα, Στή συνέχεια η περιοχή τής Αγοράς εγκαταλείφθηκε τελείως και ο οικισμός περιορίστηκε στην Ακρόπολη και σε ένα μικρό οχυρωμένο περίβολο προς τη βόρεια πλευρά της.

     Στην Κόρινθο, πολλοί από τους κατοίκους της κατέφυγαν στην Αίγινα περί το 580, ενώ η βυζαντινή παρουσία διατηρήθηκε στο απρόσιτο φρούριο τής Ακροκορίνθου. Στήν υπόλοιπη Πελοπόννησο όλες οι πόλεις εξαφανίστηκαν. Ο Cyriaco de Pizicolli, γνωστός ως Κυριακός ο Αγκωνίτης, Καλαβρός αρχαιολάτρης περιηγητής τού ιε΄ αιώνα περιγράφει ως εξής τη Σπάρτη: «Είδαμε τα ερείπια μεγάλης πολιτείας, περιφανή αγάλματα, μαρμαρένιους κίονες και επιστύλια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στους αγρούς. Από τα μέγιστα κι επιφανέστατα κτίρια απόμειναν το γυμναστήριο από λείο μάρμαρο και πολλά μαρμάρινα βάθρα αγαλμάτων».

     Για την κεντρική Ελλάδα οι μαρτυρίες που έχουμε είναι σποραδικές. Στις Βοιωτικές Θήβες δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη αστικής ζωής ανάμεσα στον 6ο και το δεύτερο μισό τού 9ου αιώνα. Οι Φθιώτιδες Θήβες στη θεσσαλική ακτή καταστράφηκαν στο τέλος τού 6ου ή τον 7ο αιώνα. Ούτε μία παλαιοχριστιανική εκκλησία δεν έμεινε όρθια σε όλη την Ελλάδα με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Δεν υπάρχει κανένα δείγμα οικοδομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο 600 περίπου και στα πρώτα χρόνια τού 9ου αιώνα.

     Η Θεσσαλονίκη, έδρα τού έπαρχου τού Ιλλυρικού, παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων. Τα τείχη της, πού πιθανόν χτίστηκαν περί το 450, περιέκλειαν μια σημαντική έκταση: περίπου 1.750 μέτρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 2.100 μέτρα από βορρά προς νότο. Πέντε φορές πολιορκήθηκε από τους Σλάβους και τους Αβάρους κι επανειλημμένα προσβλήθηκε από το λοιμό και την πείνα.

     Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν πολλαπλά κρούσματα πανώλης σε πολλά μέρη τού ελλαδικού χώρου. Ειδικά τo 746 η πανούκλα, που μεταδόθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό. Ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός τού λοιμού και κάνοντας λόγο για την τότε κάθοδο των Σλάβων γράφει, πως «εσλαβώθη πάσα η χώρα» («Περί θεμάτων», ΙΙ, 3). (Για τους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο θα παρουσιασθεί ειδική σχετική μελέτη προσεχώς στην «Ελεύθερη Έρευνα».) Στη «λειψανδρία» αναφέρεται κι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» (τόμ. Δ΄, σελ. 391). Το 1348 η πανούκλα, που έμεινε γνωστή στη μεσαιωνική ιστορία σαν μαύρος θάνατος, θέρισε τη Μεσόγειο και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, από τη Μόσχα ως τη Φλάνδρα. Οι πληθυσμοί των ελληνικών ακτών και των νήσων αποδεκατίστηκαν και πάλι.

    Από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα υπήρξε θαλασσοκρατία των Αράβων, οπότε η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η Κρήτη έχει μεταβληθεί από το 823 σε ορμητήριο των Αράβων πειρατών, που ερήμωσαν τα νησιά τού Αιγαίου και τις ηπειρωτικές ακτές. Πολιορκήθηκε η Πάτρα. Η Νικόπολη δέχθηκε επίθεση. Η Αίγινα καταστράφηκε. Η Πελοπόννησος λεηλατήθηκε, εξαφανίστηκε η Δημητριάς. Το 904 οι Σαρακηνοί πειρατές κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη κι αιχμαλώτισαν 22.000 ανθώπους.

     Ο Λέων Χοιροσφάκτης, πρεσβευτής τού Βυζαντίου στους Άραβες τής Μάλτας, τής Ταρσού και τής Βαγδάτης, υπερηφανευόταν, ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει (πέτυχε «αλλάγιον») εκατόν είκοσι χιλιάδες αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τις επιδρομές των πειρατών στα εδάφη τής αυτοκρατορίας. Τη θαλασσοκρατία των Αράβων ακολούθησαν οι νορμαδικές επιδρομές και οι σταυροφορίες. Η πειρατική δράση ξανάρχισε ακολουθώντας την πορεία των δραματικών γεγονότων, που συντάραξαν την ανατολική λεκάνη τής Μεσογείου. Έτσι και κατά τον 12ο αιώνα ήταν αβέβαιη η έκβαση τού ταξιδιού στο Αιγαίο. Τότε, η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πιά στο Σαρωνικό και τον Ευβοϊκό και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές, που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.

     Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη (πρόκειται για την απέναντι τού Λαυρίου, Μακρόνησο, όπου υπήρχε μονή τού Αγίου Γεωργίου). Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί κι όσοι απέμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές τής Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων «σαν ξερόκλαδα». Και γέμισε ο τόπος από «χειροτμήτους» και «ρινοτμήτους». Κι είχαν τόσο αποθρασυνθεί, που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Οι πειρατικές επιδρομές είχαν ξεκληρίσει τους πληθυσμούς των νησιών και των παραλιακών περιοχών τής ηπειρωτικής Ελλάδας.

    Μεταξύ 1480 και 1546 η πόλη των Αθηνών είχε ξεκληρισθεί από επιδημίες, όπως προκύπτει από το ανώνυμο χρονικό τής Οξφόρδης (Ectesis chronica and chronicon Athenarum, London, 1902.) Οι ιστορικοί συμφωνούν: Η Αθήνα είχε απολησμονηθεί εξ αιτίας τού ιστορικού κενού τόσων αιώνων. Ήταν ένα ασήμαντο κάστρο τής φραγκοκρατίας. Ως το τελευταίο τέταρτο τού 17ου αιώνα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για τους ξένους. Όλοι πίστευαν, πως αποτελούσε ένα σωρό ερειπίων, άν δεν είχε ολότελα εξαφανισθεί. Έγραφε το 1675 ο Guillet: «Είχα διαβάσει κι είχα χίλιες φορές ακούσει, πως η Αθήνα ήταν ένας έρημος τόπος» (Guillet, σελ. 211). Αλλά και και πριν 500 ακριβώς χρόνια βρισκόταν στην ίδια τραγική παρακμή. Όταν ο Μιχαήλ Ακομινάτος ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο των Αθηνών και μπήκε (το 1175) εν πομπή στην πολιτεία είδε στο «κλεινόν άστυ» χαλάσματα και καλυβόσπιτα εδώ κι εκεί σε πανάθλια στενορύμια. Η Αθήνα, γράφει, ήταν «σωρός ερειπίων οικουμένων υπό ανθρώπων πενομένων».

     Ο Ολλανδός περιηγητής Favolius περιέγραφε την πόλη των Αθηνών ως «μιά πολίχνη φτωχών ανθρώπων». (Hodoeporiki byzantini lib. III auctore Hugone Favolio – Lovanii (Excudebat Servatius Sassenus, 1563).

     Ένα τουρκοχώρι είδε στην Αθήνα και ο Γάλλος ταξιδιώτης Julien Bordier: «Απ΄ αυτή την πανένδοξη πολιτεία δεν έχει απομείνει παρά ένα θλιβερό τουρκοχώρι, που λέγεται Σετίνα και βρίσκεται στα χέρια ενός αγά». (Η Αθήνα ονομαζόταν Σατίνες ή Σετίνες ή Στίνες. Η Ακρόπολη, Κάστρο. O Πειραιάς λεγόταν Πόρτο-Δράκο ή Πόρτο-Λεόνε από το μαρμάρινο λεοντάρι, που άρπαξαν αργότερα οι Βενετοί.)

   Ο Γενοβέζος καπετάνιος Francesco – Maria Levanto σημείωνε στο χρονικό του: «Η σημερινή Αθήνα δεν είναι παρά ένας έρημος, άγονος τόπος, κατασπαρμένος με πέτρες». (Prima parte dello specchio del Mare Mediterraneo dal capitan Francesco – Maria Levanto (In Genova, 1664.)

«Η άλλοτε ένδοξη Αθήνα είναι τόσο ερημωμένη, που φαίνεται απίστευτο, ότι υπήρξε κάποτε ένδοξη. Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα πουθενά φοβερότερο τόπο. Ερημιά, ξεραΐλα, αγκαθιές και βάλτοι.» Εντυπώσεις τού Γάλλου πρεσβευτή, D΄ Aramon, όπως τις κατέγραψε ο γραμματικός του, ο ευγενής Jean Chesneau το 1546. (Jean Chesneau: Le voyage de monsieur d΄ Aramon ambassadeur pour le Roy en Levant, escript par un noble homme Jean Chesneau publie et annote par M. Ch. Schefer (Paris, 1887).

Οι Αλβανοί στη Θεσσαλία

     Από τις πηγές που έχουμε βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο αλβανικός εποικισμός έγινε ειρηνικά. Οι άποικοι Αλβανοί δεν ήρθαν ως κατακτητές, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν άλλοι μεν στην Ήπειρο από το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντουσάν, που τους είχε στρατιώτες του και τους έδωσε κτήματα και άλλοι προσκαλέστηκαν από τους δούκες και κυβερνήτες τής Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου, καθώς και από τους Βενετσάνους, για να καλύψουν τα κενά στις αγροτικές περιοχές.

    Αποικίζοντας τη Θεσσαλία [ο όρος Θεσσαλία (=Βλαχιά) την εποχή εκείνη περιλάμβανε όλη τη Μέση Ελλάδα με την Αιτωλία και την Ακαρνανία], την Αττική, την Πελοπόννησο με μεγάλες ομάδες (πατριές) Αλβανών, ήθελαν να καλύψουν τις γεωργικές ανάγκες των μερών αυτών, γιατί δεν υπήρχαν εργατικά χέρια για την καλλιέργεια τής γης.

Εκτός από αυτούς τους λόγους όμως, οι Αλβανοί από τα μέσα τού 14ου αιώνα κι έπειτα αντίκριζαν μεγάλες βιωτικές δυσχέρειες. Οι στρατοί, που πέρασαν από τον τόπο τους, το σταμάτημα των ανταλλαγών στη βορειοδυτική Ελλάδα, η εγκατάλειψή τους από τους κυβερνήτες τού Δεσποτάτου τής Ηπείρου και τού Βυζαντίου, δημιούργησαν σε πολλές περιοχές τής Αλβανίας αφάνταστες βιωτικές δυσχέρειες. Αναγκάστηκαν λοιπον ν΄ αφήσουν τα χωριά τους πολλές φάρες και να κατέβουν στη Θεσσαλία και Ήπειρο, για να βρουν τα μέσα τής συντήρησής τους.

    Ο Καντακουζηνός, γράφοντας για τις κινήσεις τού εξόριστου Συργιάννη, δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για τους Αλβανούς τής Θεσσαλίας: «Επιβάς (ο Συργιάννης) νεώς επ΄ Εύβοιαν πλεούσης, εκεί απεκομίσθη πρώτον· έπειτα εκείθεν δια Λοκρών και Ακαρνάνων εις Αλβανούς, οι περί την Θετταλίαν οικούσιν αυτόνομοι νομάδες, διεσώθη κατά φιλίαν παλαιαν, ην προς αυτούς ην πεποιημένος, ότε τής εσπερίας εστρατήγει» (II, 450).

     Ο ίδιος πιο κάτω κάνοντας λόγο για τις προσπάθειες τού Ανδρόνικου Γ΄ (1333) να φέρει την τάξη στην κυρίως Ελλάδα, γράφει: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά τής Θεσσαλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορευόμενοι, περί δισχιλίους καί μύριους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν. Εδεδοίκεσαν γαρ μη, χειμώνας επελθόντος, διαφθαρώσιν υπό των Ρωμαίων (Βυζαντινών) α τε πόλιν οικούντες ουδεμίαν, αλλά όρεσιν ενδιατρίβοντες και χωρίοις δυσπροσίτοις, ων αναχωρούντες τού  χειμώνας δια το κρύος και την χιόνα, άπιστόν τινα εν τοις όρεσιν εκείνοις νιφομένην, ευεπιχείρητοι έσεσθαι εδόκουν» (ΙΙ, 474).

     Άλλη μαρτυρία για την κάθοδο των Αλβανών στη Θεσσαλία και δυτική Στερεά είναι τού Χαλκοκονδύλη, πού φαίνεται έχει υπ΄ όψη του παλαιότερες πηγές: «Αλβανοί δε  ωρμημένοι από Επιδάμνου (Δυρραχίου) και το προς εω βαδίζοντες Θετταλίαν τε υπηγάγοντο σφίσι και τής Μεσογείου Μακεδονίας τα πλέω. Αργυροπολίχνην τε και  Καστορίαν. Αφικόμενοι δε επί Θετταλίαν την τε χώραν σφίσιν υποχείριον ποιησάμενοι),  και τας πόλεις επιδιελόμενοι, κατά σφας ενέμοντο την χωραν, νομάδες τε όντες και  ουδαμί έτι βέβαιον σφών αυτών την οίκησιν ποιούμενοι. Επεί δε και εις Ακαρνανίαν αφικόμενοι γνώμη τού ηγεμόνος Ακαρνανίας αφιεμένης αυτοίς τής χώρας, ενέμοντό τε τήνδε την χώραν» (Ι, 196).

    Όσο για την Αχαΐα, εκεί γράφει, πως κατοικούσαν Αλβανοί, στους οποίους είχε επιτρέψει ο αυτοκράτορας να εξουσιάζουν τους τόπους, που τους κατείχαν, ως πατρική κληρονομιά. («Ώκουν άνδρες Αλβανοί, υπό βασιλέως συγχωρηθέντες έρχειν τής πατρώας αυτών χώρας», G. Hertzberg: «Ιστορία τής Ελλάδος από τής λήξεως τού αρχαίου βίου έως σήμερον», μετάφραση: Π. Καρολίδου, τόμ. Α΄, σελ. 555.)

     Από τις παραπάνω πηγές εξάγεται, πως οι πρώτοι Αλβανοί που ήρθαν στη Θεσσαλία ήταν νομάδες – κτηνοτρόφοι. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στα βουνά και αποτελούσαν χωριστές κοινότητες (φάρες – πατριές). Με τον καιρό πολλοί απ΄ αυτούς κατέβηκαν στον κάμπο και έγιναν γεωργοί ή ξενοδούλευαν στα φέουδα των βυζαντινών και άλλων αρχόντων τής Θεσσαλίας.

     Η παλαιότερη μαρτυρία για κάθοδο Αλβανών στη Θεσσαλία είναι μια επιστολή τού Μαρίνου Σανούδου, που γράφτηκε το 1325 και στην οποία γίνεται λόγος για τους Αλβανούς, που εκτόπισαν τους Βλάχους από τη Θεσσαλία. Άλλη μαρτυρία είναι  έγγραφο τού δυνάστη τού Φαναρίου (Θεσσαλίας) με χρονολογία 1342. Από τα όσα γράφει ο Κατακουζηνός, βγαίνει, πως οι πρώτοι Αλβανοί, που εγκαταστάθηκαν στα θεσσαλικά βουνά, ήρθαν γύρω στο 1315. (Βλ. Ιωάν. Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», σελ. 14).

     Μέσα σε 30 χρόνια οι Αλβανοί, που κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία,  όχι μόνο πλήθαιναν πολύ, αλλά και με την εργατικότητά, τους, έγιναν περιζήτητοι. Ήταν λιτοδίαιτοι και χωρίς αξιώσεις μισθών. Γι΄ αυτό πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν την εργασία τους στα αφεντικά – τσιφλικάδες.

     Στη Θεσσαλία, στα χρόνια αυτά οι Βλάχοι αποτελούσαν την πλειοψηφία τού πληθυσμού. Όμως, όταν οι Αλβανοί πλήθαιναν, άρχισαν να εκτοπίζουν από το θεσσαλικό κάμπο τους Βλάχους. Ακόμα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη, πως οι Βενετσάνοι, που κατείχαν τότε τον Πτελεό (Φτελιό) στη νοτιοανατολική μεριά τής Θεσσαλίας, έμειναν ευχαριστημένοι από την αλβανική μετανάστευση, γιατί οι Άλβανοί χρησίμευαν και σαν φύλακες τής ανατολικής Θεσσαλίας από τις επιδρομές των Καταλανών, που ήταν εγκατεστημένοι στα Σάλωνα (Άμφισσα). [«Πλην δε των ποικίλων τούτων μνηστήρων τής κληρονομίας των Αγγέλων (τής Ηπείρου) εναφανίσθησαν τότε το πρώτον εν τη πεδιαδη τής Θεσσαλίας και μεγάλα πλήθη Αλβανών μεταναστών, αποτελεσάντων νέον και ακμαίον στοιχείον τού πληθυσμού αυτής. Οι Αλβανοί εδήουν άπασαν την ύπαιθρον χώραν και επειδή έφερον μεθ΄ εαυτών τας γυναίκας, ο αριθμός αυτών ηυξήθη ταχέως και ήρχισαν αντικαθιστάνοντες τους Βλάχους, οίτινες μέχρι εκείνου τού χρόνου απετέλουν το μέγιστον πλήθος των εγκατοίκων τής Θεσσαλίας, ήτις εξ αυτών είχε ονομασθεί Μεγαλοβλαχία. Οι δε Βενετοί (τού Πτελεού), εφρόνουν, ότι η αλβανική αύτη μετανάστευσις παρείχε το μέγα κέρδος, ότι δι΄ αυτής απησχολούντο οι Καταλάνιοι ούτως, ώστε να ηυκαίρουν να επιτίθενται κατά των γειτόνων των.» Μίλλερ – Λάμπρου: «Η Φραγκοκρατία εν Ελλάδι», τ. Α΄, 354.]

     Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία. Από παλαιότερα υπήρχε έντονο Αλβανικό στοιχείο στη Δακία (στη σημερινή Ρουμανία περίπου), οι οποίοι παλινόστησαν κι ύστερα προωθήθηκαν προς τη Θεσσαλία. Αυτή η φυλή, που αποτελεί επιμιξία Αλβανών και Ρουμάνων, είναι πιθανώς οι Καραγκούνηδες. Οι Αλβανορουμάνοι είναι επίσης γνωστοί και ως Αρβανιτόβλαχοι.   

     Οι Βενετοί έφεραν πολλούς Αλβανούς στην Εύβοια, που ορισμένα σημεία της είχαν ερημώσει από την πανώλη. Παραχώρησαν σ΄ αυτούς χέρσες εκτάσεις να καλλιεργούν με τον όρο να διατηρούν αλόγα και να κατατάσσονται οι νέοι απ΄ αυτούς στο στρατό και να φυλάνε την Εύβοια από τους ληστοπειρατές και  άλλους εχθρούς. Το 1363 (8 Ιουνίου) η βενετική Γερουσία διαπιστώνει, ότι «το Νεγρεπόντε (η πόλη) και ολόκληρο το νησί (τής Εύβοιας) έχουν εποικισθεί και τα εισοδήματα από τους φόρους είναι πολύ αυξημένα»· (βλ. Thiriet, Regestes, I, σελ. 105, αρ. 408). Από την Εύβοια οι Αλβανοί μετανάστευσαν στην Άνδρο και σ΄ αλλά νησιά.

     Σ΄ όλη λοιπόν την Ελλάδα, από στόμα σε στόμα, διαδόθηκε πως οι Αλβανοί, που φημίζονταν ως καλοί στρατιώτες – πολεμιστές, ήταν καί καλοί καλλιεργητές. Γι΄ αυτό άρχισαν από παντού οι φεουδάρχες να καλούν Αλβανούς καλλιεργητές στα κτήματά τους.

     Μιά μαρτυρία ενός Γάλλου γιατρού τής εποχής: «Στην Αράχωβα κατοικούν Έλληνες κι Αρβανίτες μ΄ ένα Τούρκο σούμπαση.» (Spon, περιοδείες 1674-1676).

 

Οι Αλβανοί σε Πελοπόννησο και Αργοσαρωνικό

     Το 1397 60.000 Τούρκοι υπό τον Εγιούπ-Πασά, κατά τους σύγχρονους χρονογράφους, επέδραμαν στην «παλαιάν και ονομαστήν πόλιν τού Άργους πολεμήσαντες έλαβον και υπέρ τας τριάκοντα χιλιάδας αιχμαλώτους λαβόντες εν τη Ασία αποίκους εποίησαν και τα τείχη αυτής χαλάσαντες έρημον κατέλιπον.» Μετά την αποχώρηση των Τούρκων εισέρρευσε πλήθος Αλβανών στον σχεδόν έρημο τόπο, οι οποίοι και την μητρική τους γλώσσα μετέδωσαν και τις πλείστες θέσεις και χωριά μετονόμασαν με τα επώνυμα των προκριτέρων Αλβανικών οικογενειών, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την πρόσφατη αλλαγή των περισσοτέρων από το σύγχρονο εθνικό ελληνικό κράτος.

     Τον καιρό, που κυβερνούσε το Βυζάντιο ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο δεσπότης τού Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνός, εξ αιτίας, που στην Πελοπόννησο είχε αραιωθεί πολύ ο αγροτικός πληθυσμός από τις επιδρομές των Φράγκων και Τούρκων και σε πολλές περιοχές τα χωράφια και αμπέλια έμειναν ακαλλιέργητα, έστειλε απεσταλμένους στην Αλβανία και κάλεσε 10.000 χιλιάδες Αλβανούς, που ήρθαν με τις οικογένειές τους και εγκαταστάθηκαν στην ύπαιθρο. Ίδρυσαν χωριστούς συνοικισμούς και δούλευαν στα κτήματα των φεουδαρχών για ένα κομμάτι ψωμί.

Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν δεσπότης τού Μυστρά ήταν ο Θεόδωρος Α΄ (ο γιος τού αυτοκράτορα τού Βυζαντίου Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου), ο Θεόδωρος κάλεσε αλλες 10.000 αλβανικές οικογένειες και τις εγκατέστησε στις διάφορες περιοχές τού  Δεσποτάτου. (Βλ. Ε. Legrand, «Lettres de l΄empereur Manuel Paleologue», Paris, 1893, σελ. 40-41).

     Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο: «Αλλά και Ιλλυριοί περί μυριάδα αθρόοι μετοικήσαντες άμα παισί και γυναιξί και θρέμμασι τον Ισθμόν κατέλαβον αυτού δε πηξάμενοι τας σκηνάς και τας κλισίας εκτείναντες αυτοί καθ΄ εαυτούς ήσαν άγγελοι. Ούτως εξαίφνης παρεγένοντο· είτα μηδόλως μελλήσαντες πρεσβείαν πάνυ λαμπράν προς όν αφικνούντο πέμψαντες επυθάνοντο τίποτ΄ αν είη το δοκούν εκείνω περί αυτού, και εισιέναι και μείναι και άπερ άν όδε γνοίη πράττειν αυτούς. Ο δε δέχεται τους πρέσβεις ασμένως και καλώς  παρ΄ εαυτόν τους εξηγουμένους των άλλων και φιλοφρονησάμενος αυτούς παραγεγονότας δεξιώς άγαν και τής εμφύτου γεύσας γλυκύτητος επισπάται τας εαυτών γνώμας· μήτε δ΄ όμηρα λαβών μήτε εγγύας αιτήσας όρκοις ηρκέσθη τοις παρ΄ αυτών, καίπερ οι πλείους παρήνουν μηδαμώς αυτούς εόξασθαι το τε πλήθος δεδιότες και το έθεσιν ετέροις εκείνους ζην υποπτεύοντες αίτιον σκανδάλου γενήσεσθαι… Κτάται τοιγαρούν στρατιάν τοιαύτην ουκ άπειρον μεν τραυμάτων, αγαθήν δε τα πολέμια» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β΄, σ. 41 – 42).

    Από τα παραπάνω έχουμε επίσημη ομολογία, πως οι Αλβανοί στα χρόνια αυτά δεν ήρθαν σαν επιδρομείς, αλλά σαν σύμμαχοι. Προσκλήθηκαν από το δεσπότη τής Πελοποννήσου Θεόδωρο Παλαιολόγο και εγκαταστάθηκαν στις ρημαγμένες από τους Φράγκους και Καταλάνους περιοχές. Κι έτσι, εξόν που σαν κτηνοτρόφοι και γεωργοί πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες, πολλοί απ΄ αυτούς υπηρέτησαν και ως μισθοφόροι τους Παλαιολόγους.

     Αργότερα, οι Αρβανίτες τής Πελοποννήσου αντιτάχτηκαν στις εισβολές και επιδρομές των Τούρκων και όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο, ήταν σχεδόν οι μόνοι, που αντιστάθηκαν και πολέμησαν.

     Όταν διαλύθηκε το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, ο Νικηφόρος Δούκας (απόγονος των Αγγέλων Κομνηνών), προσπάθησε να ξαναϊδρύσει το Δεσποτάτο, αλλά οι Αλβανοί το 1358 επιτέθηκαν, τον νίκησαν και ίδρυσαν δικό τους κράτος. Ηγεμόνας τού κράτους αυτού ήταν ο Γκίνης ή Ιωάννης Μπούας (Σπάτας), Αυτός κατέλυσε την Άρτα και την περιοχή της, καθώς και την Αιτωλοακαρνανία και έδιωξε τους Ανδευαγούς από την κεντρική Ελλάδα. Έτσι, ο Αλβανός πρίγκιπας, κατέχοντας τη Ναύπακτο, κρατούσε το ένα από τα κλειδιά τού Κορινθιακού κόλπου.

     Την ίδια πάνω κάτω εποχή και ο βασιλιάς τής Αραγωνίας, που εξουσίαζε τα φραγκικά δουκάτα τής ανατολικής κεντρικής Ελλάδος, κάλεσε Αλβανούς και Έλληνες να ΄ρθουν και να εγκατασταθούν στην ανατολική Στερεά, γιατί και στην περιοχή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιωθεί πολύ από τις καταπιέσεις, τα θανατικά, τις εισβολές των ξένων στρατών κ.λπ.. Υποσχέθηκε μάλιστα, πώς για δυό χρόνια θα είναι απαλλαγμένοι από τα καθιερωμένα δοσίματα (φόρους σε είδος ή χρήμα).

*     *     *

     Οι Αλβανοί επήλυδες, που ασκούσαν ποιμενικό βίο, επεκτάθηκαν στις πεδιάδες τής Ήλιδας, τής Αχαΐας και της Μεσσηνίας, γρήγορα όμως, βρέθηκαν στην ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο κατά τις θερινές περιόδους σε δροσερότερα μέρη τής Πελοποννήσου κι ιδιαίτερα στην ορεινή Αρκαδία. Στα μέσα τού 15ου αιώνα οι Αλβανοί τής Πελοποννήσου διέθεταν ήδη πάνω από 30.000 άντρες των όπλων.   

     Ύστερα από διάφορα επεισόδια με τους Τούρκους, ορισμένοι Αλβανοί, φθίνοντος τού 15ου αιώνα, πέρασαν το Αραχναίο (άλλοι πήγαν στη Μάνη) και ξεχύθηκαν στην παραλία τής Ερμιονίδας και τής Τροιζήνας κι από εκεί πέρασαν στα κοντινά -έρημα λόγω των πειρατικών επιδρομών- νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Όλες αυτές οι αλβανικές οικογένειες είχαν ως μητρική γλώσσα την αλβανική, την οποία σχεδόν καθιέρωσαν στα νησιά αυτά, όπως μαρτυρούν εξ άλλου και τα τοπωνύμια, όπως π.χ. Πόρτο Χέλι (χέλι στα αλβανικά σημαίνει οβελός, σούβλα), αλλά και τα ανθρωπωνύμια, όπως Μπότασης (από τις αλβανικές λέξεις bote=άργιλος, χώμα και chi=βροχή).

     Σε ένα τουρκικό κατάστιχο περιέχονται ποσοτικά δεδομένα για τον πληθυσμό τής Πελοποννήσου τον 15ο αιώνα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μιά ιδέα για τους οικισμούς τής εποχής εκείνης, τουλάχιστον στη βορειοδυτική ζώνη τής Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα αναλυτικό κατάστιχο τιμαρίων (mufassal defter) τού 1461/1463, το οποίο αναφέρεται σ΄ ένα τμήμα τής σημερινής Αχαΐας και Ηλείας, μας δίνει δηλαδή μιά εικόνα τής περιοχής ακριβώς μετά την κατάκτηση τής χώρας από τους Τούρκους το 1460. Το κατάστιχο αυτό σώζεται στη βιβλιοθήκη «Κύριλλος και Μεθόδιος» τής Σόφιας. (Βλ. P. Assenova – R. Stojkov, Th. Kacori: «Prenoms, noms de famille et noms de localite dans le Nord-Ouest du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Annuaire de l΄Universite de Sofia. Faculte des Philologies Slaves 68, αρ. 3, 1975, σελ. 213-297. Βλ. επίσης των ιδίων: «Oikonymes et anthroponymes du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Actes du XVe Congres International des Sciences Onomatiques – Sofia, 1972- Ι, Sofia 1974, sel. 69-72).

     Σύμφωνα με το παραπάνω κατάστιχο, οι Έλληνες τής περιοχής ήταν λιγότεροι από τους Αλβανούς: καταμετρούνται 1.742 ελληνικές οικογένειες και 1.836 αλβανικές.  Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρειτε στο βιβλίο τού Βασίλη Παναγιωτόπουλου: «Πληθυσμός και οικισμοί τής Πελοποννήσου, 13ος-18ος αιώνας», (έκδ. Ιστορικό Αρχείο, Εμπορική Τράπεζα τής Ελλάδος, Αθήνα, 1987), απ΄ όπου προέρχονται και οι πιο πάνω συγκεντρωτικοί πίνακες. 

     Αναλυτικά στοιχεία για όλα τα χωριά τής ΒΔ Πελοποννήσου μπορείτε να δείτε στο Παράρτημα “Α” (κάντε κλίκ εδώ). Στη στήλη (γ) σημειώνονται με το γράμμα Ε τα ελληνικά και με το γράμμα Α τα αλβανικά χωριά. (Για την περιοχή τής Αχαΐας για παράδειγμα, το ποσοστό των οικισμών με αρβανίτικο όνομα είναι 74,5%). 

Τέλος Α΄ μέρους άρθρου.

Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.

41 thoughts on “Αλβανική -κι όχι ελληνική-η καταγωγή των Αρβανιτών

  1. Σε ευχαριστουμε ρε φιλε γιατι καποιοι σαν και σενα μας θυμιζουν σε ολους εμας τους Ελληνες
    [Απειρωτες-Αρβανιτες -Κουρητες-Πελλοπονησιους -Στερεοελλαδιτες-Θεσαλους-κυκλαδιτες-Κυπριους-Δωδεκανησιους-κυπριους-Μακεδονες-Θρακιωτες-Ποντιους-Ιωνες κ.λ.π.]την κοινη μας
    καταγωγη.
    Οσο δηλητηριο και αν χυσετε και οση χολη και αν ξερνατε εμας δεν μας αγγιζουν.
    Ενα ειναι σιγουρο.
    Ο φθονος ειναι αρωστεια του μυαλου.
    ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ

  2. Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από τον παρακάτω σύνδεσμο. Το δημοσιεύσαμε εδώ για λόγους διαλογου και κριτικής επί των απόψεων του συγγραφέα του άρθρου και των παρουσιαζομένων στοιχειων επιχειρηματολογίας.

    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1248

  3. οι αλβανοι προερχονται απο τις αλβανικες πυλες τους αναφερει ο Στραβων.
    Στον Αριανο αναφερονται δυο φορες μαζι με το στρατευμα του Δαρειου στη μαχη στα Γαυγαμηλα
    Οσον αφορα τους Ιλλυριους ο Ιλλυριος ηταν γιος του Καδμου απο την Θηβα κ.α.
    Το ονομα Αρβανιτης προερχεται απο το ρημα αρβατω. αρμπαιτ που λενε οι ντοιτσλανοι.
    Το νοτιο τμημα της σημερινης Αλβανιας δηλαδη το βορειο τμημα της Ηπειρου ειναι γεματο
    απο αρχαιο ελληνικα μνημεια και οι κατοικοι σε μεγαλο ποσοστο σημερα Ελληνες.
    Ιλλυριοι ειναι αλλο και Αλβανοι αλλο. Αλλωστε γραπτη γλωσσα οι Αλβανοι απεκτησαν το 1923.
    Τοτε αρχισαν τα περι Ιλλυριων για να δικαιολογησουν την παρουσια τους στο χωρο.
    Αναφερονται ιστορικα οτι ακολουθουσαν στρατευματα των βυζαντινων δεν θελω να αναφερθω στο τι αναφερονται. Καμμια σχεση με τους Αρβανιτες ουτε σαν σταση ζωης ουτε σαν συμπεριφορα. ο νοων νοειτο.
    Αυτα για τωρα επεται συνεχεια..

  4. Ἀλβανοί, Ἀρβανίτες καὶ ἡ διαστρέβλωση τοῦ 1821

    Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

    Ὅταν διάβασα τὴν εἴδηση ὁμολογῶ ὅτι δὲν ἐξεπλάγην. Ἀλβανικὸ τηλεοπτικὸ κανάλι παρουσιάζει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ΣΚΑΙ γιὰ τὸ 1821 μὲ στόχο νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀλβανικῆς καταγωγῆς. Προφανῶς οἱ γείτονες ἀξιοποιοῦν τὰ ἀνιστόρητα στοιχεῖα τοῦ διαστρεβλωτικοῦ ἐκείνου ντοκυμανταίρ, τὰ ὁποία ταύτιζαν τοὺς Ἀρβανίτες μὲ τοὺς Ἀλβανούς. Τὰ ὀλισθήματα τῶν «μεταμοντέρνων» Ἑλλήνων ἱστορικῶν ἀλείφουν βούτυρο στὸ ψωμὶ τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ.
    Ἄγνοια ἢ καὶ διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας προδίδει ἡ καινοφανὴς ἄποψη ποὺ ἀκούσθηκε ὅτι δηλαδὴ μεγάλοι ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τῶν μετέπειτα ἐθνικῶν ἀγώνων ὑπῆρξαν Ἀλβανοί. Γίνεται σύγχυση μὲ τοὺς Ἀρβανίτες, τοὺς ἀρβανιτόφωνους Ἕλληνες. Ἄλλο, ὅμως, Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλο Ἀρβανίτες. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Καὶ ἐξηγούμεθα: Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, στὴ μνήμη τοῦ ὁποίου ἀσεβοῦν πολλοί, ἦταν Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος, ὅπως ὅλοι οἱ Σουλιῶτες. Ἡ ἑλληνική του συνείδηση φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν περίφημη φράση ποὺ εἶπε ὅταν πρωτοπάτησε στὰ Ἑπτάνησα : Ὁ Ἕλλην δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἐλεύθερος ἐκεῖ ὅπου κυματίζει ἡ Βρετανικὴ σημαία”.
    Τὸ δὲ Λεξικὸ ποὺ ἔγραψε ἦταν τῆς ἀρβανίτικης – ὄχι ἀλβανικῆς – καὶ ρωμαίικης ἁπλῆς (νεοελληνικῆς). Ἄλλωστε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, διότι…

    κάτι τέτοιο ἐμφανίζεται μόλις τὸ 1878 μὲ τὴν Λίγκα τῆς Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου καὶ μάλιστα ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων καὶ θρησκευτικῶν προπαγανδῶν. Κατὰ τὴν Τουρκοκρατία δὲν ὑπῆρχε ἔθνος Ἀλβανῶν. Οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας διεκρίνοντο μὲ κριτήριο τὴν θρησκεία τους. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἤσαν Ρωμιοί, ἐντεταγμένοι στὸ ἴδιο Γένος μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Οἱ Μουσουλμάνοι ἐνοίωθαν Τοῦρκοι, ἐξ οὐ καὶ ὁ ὅρος Τουρκαλβανοί. Ἐὰν μιλοῦμε γιὰ ἀλβανικὴ συμμετοχὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση δὲν πρέπει νὰ ἀναφερόμαστε στοὺς Μποτσαραίους, τὴν Μπουμπουλίνα καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες, ἀλλὰ στοὺς Τουρκαλβανοὺς ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὡς σφαγεῖς τῶν Ἑλλήνων.
    Οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας δὲν ἀνέφεραν Ἀλβανοὺς στὴν Βαλκανική. Ὁ Κωνσταντῖνος Πορφυρογέννητος ὀνομάζει Ἀλβανοὺς μία φυλὴ τοῦ Καυκάσου. Ὁ Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, ποὺ θεωρεῖται ἐθνικὸς ἥρωας τῶν σημερινῶν Ἀλβανῶν, ὀνόμαζε ἑαυτὸν Ὀρθόδοξο Ἠπειρώτη (15ο αἰών). Σὲ ἔγγραφά της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Βενετίας στὰ τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ λέξη “Ἀλβανὸς” ἑρμηνεύεται ” Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Ἤπειρο καὶ τὴν Πελοπόννησο” χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἑλληνικὴ συνείδησή τους. Ἡ ἀλβανικὴ συνείδηση εἶναι ὁπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα ὅπως ἀποδεικνύουν καὶ μαρτυρίες τῶν ἰδίων τῶν ἐνδιαφερομένων. Ὅταν ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Αὐστροουγγαρία γιὰ δικούς τους λόγους προσπαθοῦσαν νὰ κατασκευάσουν ἀλβανικὸ κράτος ὥστε νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδο τῆς Ἀδριατικῆς, οἱ Τουρκαλβανοὶ ὕψωναν στὸ Δυρράχιο τὴν ὀθωμανικὴ σημαία !
    Προτιμοῦσαν τὴν τουρκικὴ παρὰ τὴν ἄγνωστη σ’ αὐτοὺς ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση..
    Ὁ ὅρος Ἀρβανίτης ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Ὑδραίους, τοὺς Σπετσιῶτες κ.α., προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη “Ἄρβανον”, τοπωνύμιο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ποὺ τὸ βρίσκουμε ἤδη ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα στὰ κείμενα τῆς Ἄννας Κομνηνῆς. Ἀπὸ τὸ Ἄρβανον, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικοτάτη Βόρειο Ἤπειρο, κατέβηκαν σὲ πόλεις καὶ νησιὰ τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ μιλοῦσαν ἀρβανίτικα. Δηλαδὴ μία διάλεκτο ἀνάμικτη μὲ ἀρχαία ἑλληνικά, λατινικά, τουρκικὰ καὶ ἐντόπια βαλκανικὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα. Ἡ σύγχυση μεταξὺ τῶν λέξεων Ἀλβανὸς καὶ Ἀρβανίτης δημιουργεῖται μόνον στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, διότι φαίνονται νὰ μοιάζουν οἱ δύο ὄροι ἠχητικά. Ἡ ὁμοιότης εἶναι μόνο ἐπιφανειακή. Στὴν οὐσία διαφέρουν κατὰ πολύ. Ἄλλωστε οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοὶ ἀποκαλοῦν ἑαυτοὺς Σκιπετὰρ καὶ τὴν χώρα τοὺς Σκιπερία : χώρα τῶν Ἀετῶν. Τί κοινὸ μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνας Σκιπετὰρ καὶ ἕνα Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος;

    Πηγή ‘Εφημερίδα Δημοκρατία’

    • ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ;; ΠΡΙΝ ΠΟΣΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΓΡΑΠΤΗ ΓΛΩΣΣΑ; ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΣΠΙΑΣ ΕΦΘΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΛΛΥΡΙΑ ;;
      ΠΟΤΕ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟΝ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥΣ;;
      ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ ΩΣ …. ΕΘΝΙΚΟΝ ΤΟΥΣ ΗΡΩΑ;;;

      ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΟΣΣΥΒΑΚΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ (Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΗΡΩΟΣ ΤΩΝ … ΑΛΒΑΝΩΝ!!) ΝΑ ΣΥΖΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΛΕΚΑΚΗ.

      ΔΗΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ:
      ΒΑΣΙΛΕΥΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ (!). ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΙΩΝ (ΕΤΣΙ ΑΠΕΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ) – ΜΕΓΑΣ ΑΥΘΕΝΤΗΣ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ, ΣΕΡΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ !!!

      ΕΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΒΑΝΟΣ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΗΣ (ΑΦΕΝΤΗΣ) ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ, … Η ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ;;

  5. Οι Αρβανίτες είναι αποδεδειγμένα Αλβανοί στην καταγωγή. Απλώς οι Αλβανοί είναι ένα αρχαιοελληνικό φύλο. Πληροφορίες επί του θέματος μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του γλωσσολόγου-εθνολόγου και συγγραφέα Μάριου Δημόπουλου για τον Ελληνοπελασγικό (Ελληνοαλβανικό) πολιτισμό, την ελληνική καταγωγή των Αλβανών και της Αλβανικής γλώσσας, την πανάρχαια ελληνική προϊστορία, την καταγωγή των λαών της Βαλκανικής χερσονήσου.

    http://www.greeks-albanians.com/

  6. Εκπληκτικό! Απο ολες τις φυλές της βαλκανικής, μόνον οι αλβανοί κατώρθωσαν οχι μονον να επιβιώσουν απο πανώλες, πειρατείες και μύρια οσα, αλλα αν και κατοικοι ενος αμφισβητούμενου χωριου του Αρβανου, κατέκλυσαν και εποικοισαν ολη την βαλκανική. Ειδικότερα φαίνεται οτι μόνον οι ελληνες εφθιναν προς οφελος των οποιων αλλων παρείσακτων. Που αραγε εβρισκαν ολοι αυτοί οι πειρατές τις χιλιάδες των αιχμαλώτων ελλήνων, αφου είχαν ηδη εξαφανιστεί? Προφανώς ομως πρίν τους σκλαβώσουν θα τους ρώταγαν μην τυχόν είναι αλβανοί για να τους εξαιρέσουν. Ασφαλώς και η πανώλη θα εκανε διακρίσεις. Αλλωστε αυτό ισχυρίζεται η επιστημοσύνη ολων αυτών που εχοντας αρβανίτικες ρίζες, είναι πολυγραφότατοι προσπαθώντας να υπερασπιστούν την ενδοξη καταγωγή τους με αποσπασματικές ιστορικές αναφορές. Το τι πραγματικά είστε το βλέπουμε καθημερινά και σήμερα, αρκούν τα εθνοτικά ποσοστα των εγκλειστων στις φυλακές. Ακόμη και τα αφεντικά σας αναγκάστηκαν να σας ξεκάνουν στην Αρβανιτιά του Ναυπλίου, το ιδιο έκανε κι πατέρας του Γ.ερου του Μωρια, που θρασύτατα τον κάνατε κι αυτόν αλβανό. Δεν ταπαρατάτε ολα αυτά να κοιτάξουμε λίγο τον τόπο μας στον οποίο κι εσείς κατ οικείτε τόσα χρόνια τώρα?

  7. Αν ήταν ξένο προς την Ελλάδα φύλο οι Αρβανίτες, πως εγκαταστάθηκαν χωρίς προστριβές στην Ελλάδα. Γιατι πολέμησαν τους Αλβανούς κατά στον αγώνα της ανεξαρτησίας το 1821?

  8. Oι Aρβανίτες είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν ειρηνικά κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και κυρίως μετά από πρόσκληση των Aυτοκρατόρων του Bυζαντίου, από περιοχές της Hπείρου που σήμερα υπάγονται διοικητικά στην Αλβανία, προς νοτιότερες περιοχές της Ελλάδας.

    Ο κύριος όγκος εγκατάστασής τους σήμερα βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού, Eύβοια, Ήπειρο και Θράκη. Ένα μικρό τμήμα τους μετακινήθηκε και στην Κάτω Ιταλία καθώς και Σικελία, διωγμένο είτε από τα μέρη που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (τον όμορφο Μωριά όπως λένε στα τραγούδια τους οι αρμπερέσηδες-αρβανίτες εκεί) είτε από τους τόπους καταγωγής τους στην Ήπειρο μετά τον θάνατο του Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου Γεώργιου Καστριώτη και την παράδοση της Ηπείρου στους Τούρκους και μωαμεθανούς τους ονομαζόμενους τουρκαλβανούς. Μίλαγαν ένα προφορικό ιδίωμα-διάλεκτο, που είχε σαν κύρια βάση την Ελληνική γλώσσα, με επιρροές απο λατινικά, γερμανικά και ελάχιστα τούρκικα.

    Οι επιρροές αυτές είχαν προέλθει από την θητεία των αρβανιτών ως μισθοφόρους σε στρατούς της εποχής όπως Ιταλούς-Βενετούς-Φράγκους κυρίως στους αγώνες των Ευρωπαίων εναντίον του Ισλάμ. Έγραφαν όμως και διδάσκονταν πάντοτε, όσοι είχαν την δυνατότητα να λάβουν μόρφωση, στην Ελληνική γλώσσα, για την οποία είχαν διακαή και άσβεστο πόθο αφού το ιδίωμα που μίλαγαν ήταν ατελές και περιορισμένης χρήσης ακόμα και στις μεταξύ τους σχέσεις.

    Διακρίθηκαν για τους αγώνες τους εναντίον των Τούρκων καθώς και εναντίον κάθε εχθρού που προσπαθούσε να τους υποτάξει σε μια ξένη σφαίρα επιρροής αλλάζοντας την εθνικότητα και το θρήσκευμά τους αφού παρέμειναν και παραμένουν όλοι τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι και με Ελληνική εθνική συνείδηση, την οποία υπαγόρευε η ανέκαθεν Ελληνική καταγωγή τους. Σήμερα οι Αρβανίτες ζουν διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα προτερήματά τους, η παλλικαριά, η μπέσα, η αγάπη για ελευθερία και η ισχυρή φιλοπατρία τους για την Ελλάδα και κάθε τι το Ελληνικό τους οδηγούν ώστε να μεγαλουργούν με ό,τι καταπιάνονται. Ο σκοπός αυτής της ομάδας, μέσα από την συμμετοχή των μελών της, είναι να καταγραφούν οι κάθε είδους ιστορίες, πληροφορίες και παραδόσεις για τους Αρβανίτες, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, εγκατεστημένοι σήμερα στην Ελλάδα και Ιταλία είτε σαν μετανάστες μας σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

    https://www.facebook.com/groups/77798973418/

    • «Μίλαγαν ένα προφορικό ιδίωμα-διάλεκτο, που είχε σαν κύρια βάση την Ελληνική γλώσσα,»

      Μίλαγαν μία αλβανική διάλεκτο, που είχε όμως με τον καιρό αποκτήσει πολλές ελληνικές επιρροές.

      «μετά τον θάνατο του Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου Γεώργιου Καστριώτη»

      Ο Καστριότι δεν ήταν Έλληνας. Ο πατέρας του ήταν Αλβανός και η μητέρα του μισή Αλβανίδα (συγγένεια με την οικογένεια Μουζάκα) και μισή Σερβίδα (συγγένεια με την οικογένεια Μπράνκοβιτς.

    • Ο Σκεντέρμπέη (ή Gjergji Kastrioti) καταγόταν όπως είπαμε από τη βόρεια Αλβανία. Ο πατέρας του (ο Gjon Kastrioti) ήταν Αλβανός και η μητέρα του ήταν Σερβίδα. Το ότι ο Σκεντέρμπέη αποκαλούσε τον εαυτό του «Ηπειρώτη» δεν αποδεικνύει ότι ήταν Έλληνας (όπως ισχυρίζονται ορισμένοι Έλληνες σοβινιστές). Οι Γερμανοί πριν 400 χρόνια αποκαλούσαν το κράτος τους ως «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Ήταν οι Ρωμαίοι Γερμανοί ή ήταν ο Καρλομάγνος Ιταλός; Φυσικά και όχι. Οι Έλληνες της Ανατολής αποκαλούνται «Ρουμ» (στα ελληνικά Ρωμιοί) από το «Ρωμαίοι». Ήταν οι Έλληνες αυτοί Ιταλοί ή Λατίνοι; Φυσικά και όχι. Ένα από τα πρώτα τουρκικά κράτη στην Μικρά Ασία (με πρωτεύουσα το Ικόνιο) ονομαζόταν «Σουλτανάτο των Ρουμ» (Diyar-i Rum). Ήταν οι Σελτζούκοι Ρωμαίοι ή Λατίνοι; Φυσικά και όχι. Απλά μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων του σουλτανάτου αυτού ήταν Έλληνες (Ρωμιοί). Επίσης, ο Σέρβος δεσπότης της ‘Ρωμανίας’ (με έδρα τα Τρίκαλα) Συμεών Ούρεσης (ή ‘Ούρος’ στα σέρβικα) ήταν γνωστός και ως «βασιλέας Ρωμαίων, Σέρβων και παντός Αλβάνου». Ήταν ο Συμεών Ούρεσης Αλβανός ή Έλληνας; Όχι. Ήταν Λατίνος; Όχι. Ήταν Ιταλός; Όχι. Ο Γκίν Μπούα Σπάτα θα επικρατήσει και θα στήσει το κράτος του σε Ναυπάκτο και Άρτα (1375-99), διεκδικώντας παράλληλα και τον τίτλο του «δεσπότη της Ρωμανίας», ανταγωνιζόμενος τον δεσπότη της Ρωμανίας (Ήπειρος) πλέον Θωμά Β’ Πρελιουμποβιτς (1366-84). Ήταν ο Σπάτας Σέρβος ή Ρωμαίος/Λατίνος; Όχι. Ήταν ο Πρελιούμποβιτς Αλβανός; Όχι.

      Ορισμένοι λοιπόν θεωρούν ότι Σκεντέρμπέης ήταν Έλληνας όπως για παράδειγμα ο βιογράφος του Αλή Πασά ο Αχμέτ Μουφτίου, ο Ιταλός Salvi (του οποίου όμως το έργο ήταν μία θεατρική τραγωδία και όχι επιστημονικό ιστορικό βιβλίο), ο Άγγλος Randall και άλλοι, επειδή αποκαλούσε τον εαυτό του Ηπειρώτη ενώ κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι η καταγωγή του ήταν από την Καστοριά και από την Ημαθία (όπως ο καθηγητής Αχιλλέας Λαζάρου), επειδή στη βόρεια Αλβανία υπήρχε ποταμός και κοιλάδα με το όνομα «Ματι» ή «Μαθ» στις περιοχές Mirditë, Mat κ.α.!!! Ο ίδιος ο Καστριότι είχε γράψει – όχι στα ελληνικά – πάνω στο κράνος που φορούσε: «Ο Ιησούς να ευλογήσει τον πρίγκηπα της Ημαθίας, άρχοντα των Αλβανών…» όμως με το όνομα ‘Ημαθία’ (στα λατινικά Aemathia) εννοούσε την κοιλάδα από όπου διερχόταν ο ποταμός Ματ (ή Μάτι) και όχι τον σημερινό νομό Ημαθίας στη βόρεια Ελλάδα.

      Ο Γάλλος Paganel αποκαλεί τον Γεώργιο Καστριότι ως Ηπειρώτη (Camille Paganel, Histoire de Scanderbeg, ou, Turks
      et Chrétiens au XV siècle, Didier, 1855) ενώ ο σύγχρονος του Μαρίν Μπαρλέτι από τη Σκόδρα[font=&amp] και [/font]πρώτος του Βιογράφος (αρχές 16ου μ.Χ. αιώνα) τον αποκαλεί «Ηπειρώτη πρίγκηπα» και «Ηγεμόνα των Ηπειρωτών» (Epirotarum Principis). Ο ίδιος ο Καστριότι αναφέρει σε επιστολή του προς τον Ιταλό Ursini το 1460 ότι είναι απόγονος των Ηπειρωτών ενώ προς τον Βασιλιά Αλφόνσο, μονάρχη της Αραγόνος, Νεαπόλεως και Σικελίας γράφει ότι είναι πρίγκηπας των Ηπειρωτών. Σε ένα γράμμα που έστειλε ο Καστριότι στον πρίγκιπα του Τάραντα στις 31 Δεκεμβρίου του 1460 είπε: «Αν τα χρονικά μας δεν ψεύδονται, αποκαλούμε τους εαυτούς μας Ηπειρώτες». Όμως στο μυαλό του Σκεντέρμπεη Ηπειρώτες=Αλβανοί. Ο Όλιβερ Σμιτ υποστήριξε ωστόσο ότι όταν ο Καστριότι αναφέρεται σε διάφορες πηγές ως Αλβανός, αυτό σημαίνει ότι ήταν Αλβανόφωνος ή κάτοικος της υπαίθρου, των ορεινών κ.α. και ότι η λέξη «Αλβανός» εδώ δεν είχε εθνική έννοια (Schmitt Jens Oliver (2009), Skanderbeg: Der neue Alexander auf dem Balkan, σελ. 353, 354). Ας δούμε λοιπόν αν ήταν όντως έτσι.

      Ο ίδιος ο Σκεντέρμπέη πάντως υπέγραφε στις επιστολές που έστελνε ως Dominus Albaniae (Άρχων της Αλβανίας). Π.χ. σε επιστολή του απεσταλμένη από το Αλέσσιο (Lezhë) στις 8 Απριλίου 1456 στον Καρδινάλιο του Fermo, Capranica, υπέγραψε ως: GEORGIUS CASTRIOTI ATS SCANDERBEGH D(OMI)N(U)S IN ALBANIA TE CONFIDUIT (η αυθεντική επιστολή φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, Fonds: ital.ms 1613, Επιστολή Νο: 465). Σε απόσπασμα από το σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Αλβανίας και Δημοκρατίας της Βενετίας, συναφθείσα στο Αλέσσιο την 4η Οκτωβρίου του 1448 (και για την ακρίβεια στο τελευταίο άρθρο του συμφώνου) η επικεφαλίδα αναφέρει: PAX Censor MAGNIFICO SCANDERBEGO ET ALYS D(OMI)NIS ALBANE (το έγγραφο βρίσκεται στο ιστορικό αρχείο της Βιβλιοθήκης της Βενετίας (Commemoriali XIV.C.79)). Σε επιστολή του Σκεντέρμπεη απεσταλμένη από την Κρούγια (Krujë) στις 8 Αυγούστου 1451 στους άρχοντες της Σιένας, κάτω δεξιά υπάρχει η υπογραφή του όπου λέει: VESTRE IN OMNIBUS BENEPLACITI GEORGIUS CASTRIOTI DOMINUS ALBANIAE (φυλάσσεται στο Archivio di Stato di Siena: Conscistoro, vol.1659, No:16). Στην προσωπική μεγάλη σφραγίδα του Σκεντέρμπέη, αναγράφεται κυκλικά: GEORGIUS CASTRIOTIUS SCENDARBIC ενώ μέσα στον κύκλο υπάρχει ο δικέφαλος αετός και κάτω από τα δύο κεφάλια υπάρχουν τα αρχικά: D.AL. (δηλαδή και πάλι: Dominus Albaniae).

      Ο. Μ. Δημίτσας ο συγγραφέας των Μακεδονικών και καθηγητής της ιστορίας στο Αρσακείω, αντικρούοντας τον Κ. Παπαρρηγόπουλο και τον βυζαντινό λόγιο Θεόδωρο Σπανδουγίνο Κατακουζηνό αλλά και τον Γερμανό Χοπφ οι οποίοι είχαν υποστηρίξει ότι ο Καστριότι ήταν Σλάβος, απέδειξε με πειστικά επιχειρήματα ότι ο Καστριότι ήταν Αλβανικής καταγωγής και τους κατηγόρησε ότι έκαναν επιλεκτική αναφορά στις πηγές ενώ για τον Παπαρρηγόπουλο ιδιαίτερα χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του παράδοξη και αντιεπιστημονική. Τον Χοπφ επίσης είχε αντικρούσει και ο γνωστός Αλβανολόγος Johan Georg Von Hahn.

      Στο βιβλίο του «Κριτικαί Έρευναι περί της Καταγωγής και Εθνικότητος Γεωργίου Καστριώτου του Σκενδέρμπέη» στη σελίδα 25 (τυπογραφείο Βιλλαράς, Αθήνα, 1877) ο Δημίτσας γράφει σχετικά με την καταγωγή της οικογένειας Καστριότι και λέει ότι ο Μαρίν Μπαρλέτι (16ος αιώνας) αναφέρει στα βιβλία του ότι οι Καστριότι είχαν καταγωγή από την Ημαθία, όπου βρίσκονταν οι πόλεις Κρούγια (Krujë), Πετρέλλα (Petrelë), Πετράλμπα κ.α. Επομένως ο Μαρίν Μπαρλέτι θεωρεί ως τόπο καταγωγής του πατέρα του Γεωργίου Καστριότι την περιοχή Ματ ή Μάτι (στα λατινικά Aemathia) της κέντρικής Αλβανίας και ΟΧΙ ΤΗΝ ΗΜΑΘΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (όπως ανέφερα και παραπάνω). Στην ίδια σελίδα ο Δημίτσας αναφέρει για το λάθος του Γάλλου Camille Paganel ο οποίος παραπλανήθηκε και έγραψε στο βιβλίο του ότι ο Καστριότι καταγόταν από την Ημαθία της Μακεδονίας. Την ίδια λανθασμένη άποψη είχε διατυπώσει και ο συγγραφέας Α.Μηλιαράκης στον οποίο ο Δήμιτσας απάντησε με ατράνταχτα επιχειρήματα (με αναφορά σε πηγές, σε χάρτες, σε ιστορικά συγγράματα κ.τλ.).

      Ας δούμε και κάτι άλλο. Είπαμε προηγουμένως ότι η πρώτη βιογραφία του Καστριότι ήταν αυτή του Μαρίν Μπαρλέτι από τη Σκόδρα (αρχές 16ου μ.Χ. αιώνα). Στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι η πρώτη βιογραφία αλλά η πιο γνωστή. Ο Μπαρλέτι γνώρισε πολλούς από τους συναγωνιστές του Καστριότι, επισκέφτηκε τα πεδία των μαχών και αγωνίστηκε το 1478 στην πολιορκία της Σκόδρας από τους Οθωμανούς, μετά την πτώση της οποίας κατέφυγε στη Βενετία και κατ’ άλλους στη Νάπολη. Υπάρχουν και άλλες βιογραφίες του Καστριότι, που είχαν γραφτεί πιο πριν. Υπάρχει μία άλλη βιογραφία του (προγενέστερη αυτής που έγραψε ο Μπαρλέτι) που γράφτηκε μόλις 40 χρόνια μετά τον θάνατο του, από έναν Αλβανό από το Τίβαρ (πόλη που κατοικήται από Αλβανούς αλλά σήμερα βρίσκεται στο Μαυροβούνιο), η οποία δεν είναι ευραίως γνωστή και την οποία αναφέρει ο Δημίτσας στις σελίδες 53 και 54 του βιβλίου του, αναιρόντας έτσι τον Γερμανό Χοπφ (στον οποίο στηρίχτηκε αρχικά ο Παπαρρηγόπουλος για να διατυπώσει τα περί σλαβικής καταγωγής του Καστριότι):

      «Όσον αφορά τις πηγές για τη ζωή του πραγματικού ήρωα της Αλβανίας και όχι του μυθικού, είναι πρώτα απ’ όλα σημαντικό να αναφερθεί ότι αν και όσοι έγραψαν από τον 18ο αιώνα για την ιστορία του ανδρός, αναφέρουν ως μόνη πηγή για την βιογραφία του τον Μπαρλέτι, είναι ωστόσο ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι υπάρχουν και άλλες πηγές προγενέστερες αυτού, πρώτη απ’ τις οποίες είναι η ιστορία του Σκεντέρμπέη που γράφτηκε από κάποιον ανόνυμο Αλβανό από το Τίβαρ και τυπώθηκε το 1480, δηλαδή 43 χρόνια μετά τον θάνατο του ήρωα και έφερε την επιγραφή {Historia Scanderbegi edita per quondam Albanensem. Uenetiis impressam, anno Domini 1480 die mensis Aprilis.}. Επειδή αυτή αφενός ήταν ελλιπής και αφετέρου ήταν γραμμένη σε γλώσσα λατινική απλή και βαρβαρίζουσα, είχε εντελώς παραμεληθεί και καταφρονηθεί μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, οπότε κατά το 1742 ο Ιταλός ιερέας Βιέμμης βρήκε ένα αντίτυπο και αφού εκτίμησε δεόντως τα πολλά και ποικίλα πλεονεκτήματα αυτού (το ομόφυλο του συγγραφέα, τη σύγχρονη με τα γεγονότα ηλικία του, την αναφορά των γεγονότων με ακρίβεια, την αντικειμενική κρίση, την σωστή χρονικά αναφορά των γεγονότων και τη συμφωνία με τα αξιόπιστα γεγονότα), συμπλήρωσε ό,τι έλειπε παίρνοντας ως πηγή τον Μπαρλέτι, και το ανατύπωσε έτσι συμπληρωμένο και επιδιορθωμένο…» (Μ.Δημίτσας, Κριτικαί Έρευναι περί της Καταγωγής και Εθνικότητος Γεωργίου Καστριώτου του Σκενδέρμπέη, σελ. 53-54, τυπογραφείο Βιλλαράς, Αθήνα, 1877)

      Συνεχίζει ο Δημίτσας και λέει: «Ως δεύτερη πηγή σύγχρονη και σπουδαιότατη, θεωρείται η βιογραφία του Σκενδέρμπέη από άλλον Αλβανό ιερέα, τον Δημήτριο Φράγκο, ο οποίος βρέθηκε σε όλες τις μάχες,έγραψε στα λατινικά τη ζωή του ήρωα αλλά δεν την τύπωσε. Η βιογραφία αυτή…μεταφράστηκε από τα λατινικά στην ιταλική γλώσσα και τυπώθηκε πολλές φορές στη Βενετία» και αναφέρει στη συνέχεια το πότε και από ποιους τυπώθηκε (το 1541, 1545, 1577, 1591, 1610, 1629 και 1630, 1646, 1654 και το 1679) και λέει: «το 1654 επετμήθη από τον Ι.Μ.Μονάρδο και δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο {Τα λαμπρά και ένδοξα κατορθώματα και οι νικητήριες επιχειρήσεις κατά των Τούρκων από τον Γεώργιο Καστριώτη, του επονομαζόμενου Σκεντέρμπεη}» και «…η πολλαπλή αυτή ανατύπωση μαρτυρεί για την αξία και τη σπουδαιότητα αυτής της σύγχρονης πηγής.» (σελ. 56)

      Στη συνέχεια λέει: «Τρίτη αξιοπιστότατη και σπουδαιότατη πηγή περί της ιστορίας του Σκενδέρμπέη είναι η βιογραφία του αρχιεπισκόπου Δυρραχίου Παύλου Αγγέλου, Αλβανού από την Δρίβαστο, την οποία και ο Χοπφ αναφέρει ότι έχει περισωθεί μεν ως ελλιπής, ήταν όμως υπόψη δε του Ραγουσαίου Λουκάρεως (1602) ο οποίος έκανε χρήση αυτής στη συγγραφή των χρονικών της πατρίδας του Ραγούσας, επειδή ο Παύλος ως μυστικοσύμβουλος και γραμματέας του Σκενδέρμπέη, τον παρακολούθησε στις εκστρατείες του, διήυθηνε την εξωτερική του πολιτική, συνέταξε όλα τα διπλωματικά έγγραφα προς την Πύλη, προς τους Πάπες και προς τους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ευρώπης και επομένως ως αυτόπτης μάρτυρας γνώριζε κάλλιστα τα του Σκενδέρμπέη» (σελ. 56-57). Τα απομνημονεύματα αυτά του Παύλου Αγγέλου μαζί με άλλα πρωτότυπα έγγραφα στα αλβανικά (και στα λατινικά), βρισκόντουσαν –όπως μνημονεύει και ο Δημίτσας στη σελίδα 58 του βιβλίου του- στα αρχεία του αρχιδούκα της Βουργουνδίας, στα αρχεία του βασιλιά της Νάπολης και στου της Ουγγαρίας, στα αρχεία των δημοκρατιών της Φλωρεντίας, της Ραγούσας και της Βενετίας, στο Βατικανό και στην Αγία Πετρούπολη.

      Στη σελίδα 60 του βιβλίου του ο Δημίτσας αποκαλεί τον Σκεντέρμπέη σωτήρα και λυτρωτή της Αλβανίας, ενώ στη σελίδα 62 αναφέρει και μία άλλη βιογραφία του Καστριότι υπό του Φραγκίσκου Βλάγχου που τυπώθηκε το 1836 στη Βενετία και έφερε την επιγραφή: «Georgius Castriotus ete’ suis et patriae restitutus». Στη συνέχεια αναφέρει άλλες πηγές και έγγραφα της εποχής σχετικά με τη ζωή του ήρωα αλλά και μεταφράσεις αυτών στα ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, γαλλικά και γερμανικά (σελ. 63-66). Στη σελίδα 83 ο Δημίτσας αφού ανέφερε μία σειρά από πηγές σχετικές με τη ζωή του Καστριότι, είπε χαρακτηριστικά: «…οι Καστριώτες, επομένως και ο Σκεντέρμπέης, ήταν αλβανικής καταγωγής, γνήσιοι Αλβανοί γέννημα και θρέμα και όχι Σλαύοι». Στη σελίδα 88 γράφει: «Η δόξα των υπέρ πίστεως και πατρίδος πολύχρονων και αιματηρότατων αγώνων του Αλβανού ήρωα διατηρήθηκε ζώσα» και «…η αλήθεια περί της αλβανικής καταγωγής και εθνικότητας του Σκενδέρμπέη αναμφισβήτητη καθίσταται» ενώ στη σελίδα 90 αναφέρει ότι όχι μόνο στους Χριστιανούς Μιρδίτες της Αλβανίας αλλά και στους μουσουλμάνους Αλβανούς διατηρείται εντονότατο το αίσθημα το υπέρ της ελευθερίας τους και της εθνικότητας τους και χαρακτηρίζει τον Σκεντέρμπέη ως σάρκα εξ της σαρκός των Αλβανών και ομόφυλο αυτών, όπως και αυτοί οι ίδιοι πίστευαν.

      Στη συνέχεια στο κεφάλαιο ‘AUDIATUR ET ALTERA PARS’ του βιβλίου του (από τη σελίδα 131 και μετά) ο Δημίτσας με επιτυχία απαντάει σε ορισμένες ψευδής αναφορές όσον αφορά τον Καστριότι και την καταγωγή του και συγκεκριμένα αναφέρεται στο χειρόγραφο του Ιωάννη Μουσακή (Gjon Muzaka) και στην χρήση αυτού του χειρογράφου από τον Γερμανό Hopf και λέει: «Ο Ιωάννης Μουσακής μετά την κατάκτηση της Αλβανίας από τους Τούρκους, 35 ετών περίπου κατέφυγε στην Νάπολη της Ιταλίας το έτος 1476, όπου ύστερα από την παρέλευση 34 ετών αφού διαδόθηκε η φήμη ότι επρόκειτο να γίνει σταυροφορία κατά των Τούρκων, αναπτερώθηκαν οι ελπίδες των Αλβανών της Νάπολης περί επανόδου τους στην πατρίδα και τότε επιθυμόντας (ο Μουζάκας) να εξασφαλίσει τα ηγεμονικά δικαιώματα της οικογένειας στους γιους και στους απογόνους του, έγραψε το 1510 την λεγόμενη ιστορία (για τον Καστριότι)…»

      Έτσι λοιπόν ο Μουζάκας (τον οποίο ο Δημίτσας θεωρεί αμαθή και αγράμματο) παρουσίασε τον Καστριότι ως Σλάβο, με σκοπιμότητα ώστε να μην επισκιασθούν τα δικαιώματα της οικογένειας Μουζάκα από αυτά της οικογένειας Καστριότι. Ο Δημίτσας λέει ότι το χειρόγραφο του Μουζάκα δεν είναι γραμμένο επιστημονικά, δεν είναι ιστορία και χρονογραφία αλλά είναι στηριγμένο σε μυθεύματα και διάφορες διαδόσεις και λέει ειρωνικά: «Πόσο μεγάλη αξία και ακρίβεια μπορούν να έχουν αυτά, εύκολα μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος» (σελ. 131-132) ενώ στη συνέχεια μέμφεται και αντικρούει τον Παπαρρηγόπουλο ο οποίος είχε δώσει τόση σημασία στα χειρόγραφα του Μουζάκα (τον οποίο Μουζάκα κακώς θεωρούν κάποιοι ως ιστορικό όπως χαρακτηριστικά λέει).

      Ο Δημίτσας λοιπόν με στοιχεία και αναφορές σε πηγές (βιβλια, έγγραφα, βιογραφίες, αναφορές κ.τλ.) ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ τις σημερινές σοβινιστικές κατηγορίες και τα ψέματα των Ελλήνων (αλλά και των Σέρβων) εθνικιστών ότι οι Αλβανοί δεν είχαν εθνική συνείδηση, ότι οι Αλβανοί δεν πολέμησαν για την ελευθερία τους, ότι ο Καστριότι δεν ήταν Αλβανός κ.α.

      Να πω εδώ επίσης ότι το γεγονός ότι ορισμένα από τα αδέρφια του Σκεντέρμπέη είχαν σλαβικά ονόματα, αυτό δεν αποδεικνύει απαραίτητα ότι ήταν Σλάβος (όπως από την άλλη ισχυρίζονται οι Σέρβοι), αν και η μητέρα του φέρεται να ήταν σερβικής ή βουλγαρικής καταγωγής από το Πόλλογκ των Σκοπίων (κοντά στο σημερινό Τέτοβο/Tetovë). Γύρω στο 1300 μ.Χ. ο Σέρβος Στέφανος Ντουσάν κατέλαβε όλη σχεδόν την Αλβανία (και όχι μόνο) εκτός από το Δυρράχιο και επέβαλλε στυγερά την κυριαρχία του. Εξέδωσε μάλιστα και νόμους (τους λεγόμενους «Ντουσάνοβα Ζακόνικ») όπου και δήλωνε ότι όλοι οι «αιρετικοί Χριστιανοί» (και εννοούσε όσους δεν είχαν ενταχθεί στη σερβική ορθόδοξη εκκλησία) θα έπρεπε να ενταχτούν στην Ορθόδοξη εκκλησία της Σερβίας, αλλιώς απειλούνταν με αυστηρή τιμωρία, ακόμα και με θάνατο. Ως αποτέλεσμα πολλοί υιοθέτησαν τότε σλάβικα ονόματα και επίθετα, χωρίς να είναι Σλάβοι στην πραγματικότητα (ακόμα και σήμερα έχουν επιβιώσει σλαβογενής λέξεις και επίθετα όπως ‘Μπογκντάνι’, ‘Βλάντι’ κ.α).

      Ο αδερφός του Σκεντέρμπέη ο Reposh Kastrioti ήταν μοναχός στο σερβικό μοναστήρι του Χιλανδαρίου (όπου και πέθανε στις 25 Ιουλίου του 1431). Σύμφωνα με σέρβικα και βουλγάρικα χρονικά της εποχής, ο πύργος του Αγίου Γεωργίου του μοναστηριού, αποκλήθηκε προς τιμήν του Ρέπος ως «Αρμπανάσκι Πίργκ» (δηλαδή στα σερβικά «αλβανικός πύργος»). Αν ο πατέρας της οικογένειας Καστριότι ήταν Σλάβος και όχι μόνο η μητέρα (η Βοϊσάβα), τότε γιατί αποκάλεσαν τον πύργο του μοναστηριού με αυτή την ονομασία;

      Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος αν και αρχικά υποστήριξε τη σλαβική καταγωγή του Καστριότι, στο τέλος δήλωσε: «… ο δε Σκεντέρμπεης, και αν μη παραδεχθώμεν την γνώμην του Καρλ Χοπφ (Hopf), του λέγοντος αυτόν εκ Σλαύων καταγόμενο, κοινώς λογίζεται Αλβανός ουχί Έλλην.» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. Ε, σ. 356, εκδόσεις Ανέστη Κωνσταντινίδη, 1887)

      Πολλοί από τους Πρίγκηπες, τους στρατηγούς, τους στρατιώτες του Γεωργίου Καστριότι, εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία, είτε κατά την Ιταλική εκστρατεία του Σκεντερμπεη, όταν ο ίδιος ηγούμενος αλβανικού εκστρατευτικού σώματος, αποβιβάστηκε στην Βαρλέτα για να συνδράμει τον σύμμαχό του Φερδινάνδο Α’ της Νεαπόλεως στον αγώνα του εναντίον των Ανζουίνων, είτε μετανάστευσαν εκεί μετά τον θάνατο του Σκεντέρμπεη και την διάλυση της Ομοσπονδίας του Αλεσσίου (Lezhë), όπως έκανε και η ίδια η οικογένεια των Καστριωτών, η οποία έχει ακόμα απογόνους στη Νάπολι… O Juan Pedro Aladro Castriota, απόγονος του οίκου των Καστριωτών, το 1914 διεκδήκισε ύστερα από δική του απαίτηση τον θρόνο του νεοσύστατου τότε Αλβανικού κράτους. Η αλβανική γλώσσα είναι επίσημα αναγνωρισμένη από το Ιταλικό κράτος ως μειονοτική γλώσσα των Arbëresh/Αρβανιτών της νότιας Ιταλίας, γι’ αυτό και σε όλα τα μειονοτικά αλβανικά χωριά οι πινακίδες είναι δίγλωσσες, γραμμένες στην ιταλική και στην αλβανική γλώσσα.

      Ο Λουκάς Μπέλλος, στο βιβλίο του «Αλβανικά ή αι τρεις ζώσαι διάλεκτοι της ελληνικής γλώσσης» το οποίο εκδόθηκε το 1903, με γλωσσολογικά δεδομένα αποδεικνύει την αρχαιότητα της αλβανικής και τη συγγένειά της ως ένα σημείο με την ελληνική, δεδομένα που απορρίπτουν την δακική θεωρία ή τη θεωρία ότι οι Αλβανοί προέρχονται από τον Καύκασο, θεωρίες που με τόσο φανατισμό υποστηρίζουν ορισμένοι, αφού μεταξύ άλλων στην αλβανική υπάρχουν λατινικά δάνεια που εισήχθησαν στην αλβανική μεταξύ 1ου αιώνα π.Χ. και 2ου αιώνα μ.Χ., πολλούς αιώνες δηλαδή πριν από την κατά τη φαντασία άφιξη των Αλβανών στη σημερινή Αλβανία από τη Δακία ή τον Καύκασο τον μεσαίωνα. Ας δούμε όμως αναλυτικά τι γράφει ο Μπέλλος στις σελίδες 5-6 (ο οποίος ωστόσο ταυτίζει φυλετικά Έλληνες και Αλβανούς) και λέει για τον Σκεντέρμπέη:

      «ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης Αλέξανδρος ο Αλβανός…απαντών εις τα ύβρεις του ιταλού πρίγκηπος του Τουρίνου, αποκαλέσαντος τους Αλβανούς πρόβατα, μετ’ εθνικής υπερηφανείας καυχάται ότι οι Αλβανοί είναι εκείνοι οίτινες μετά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων καθυπέταξαν την Οικουμένην άπασαν. Γνωστόν δ’ ότι ο Σκεντέρμπεης και αυτός υπεγράφετο και υπό των άλλων προσηγορεύετο “ηγεμών των Αλβανών και των Ηπειρωτών”, αποδεικνύς ούτως τα δύο φύλα, τέκνα μιας και της αυτής μητρός.»

      «Δεν τους ξέρεις καλά τους Αρβανίτες μου…Οι πρόγονοί μας ήταν Ηπειρώτες, από τους οποίους βγήκε εκείνος ο Πύρρος, στου οποίου την ορμή μόλις που μπόρεσαν να αντισταθούν οι Ρωμαίοι. Εκείνος που πολεμώντας κυρίευσε τον Τάραντα και άλλες χώρες της Ιταλίας…Αν λάβεις δε υπόψη σου ότι η Αλβανία αποτελεί μέρος της Μακεδονίας, θα ομολογήσεις ότι ακόμα πιο ευγενείς ήταν οι πρόγονοί μας, που με τον Μ. Αλέξανδρο επικεφαλής έφθασαν ώς τις Ινδίες. Από εκείνους κατάγονται αυτοί που εσύ ειρωνεύεσαι» είπε ο Καστριότι στον Ιταλό πρίγκιπα. (Κ. Μπίρη, Αρβανίτες, οι Δωριείς του Νεώτερου Ελληνισμού, σελ. 24)

      Συνεχίζει ο Μπέλλος και λέει:
      «Εξετάζοντες δε τους νυν Αλβανούς ανεξαρτήτως της χώρας, ην οικούσιν από πολλών βεβαίως χιλιετηρίδων, βλέπομεν, ότι έχουσι ταυτά προς τους άλλους Έλληνας ήθη και έθιμα, ων πλείστα ανέρχονται και μέχρι των ομηρικών έτι χρόνων, ως τα περί τους γάμους και τας κηδείας και τους έρωτας. Εν τη βορείω μάλιστα Αλβανία οι έρωτες υπενθυμίζουσι τους υπό του νομοθέτου των Θηβαίων επιβεβλημένους και εν Κρήτη και τη αρχαία Σπάρτη καθιερωμένους αγνούς και πλατωνικούς έρωτας…Ωσαύτως δε το βαθύτατον συναίσθημα της ατομικής υπερηφανείας, μάλιστα δε το της οικογενειακής τιμής, βαθυτάτην ορύσσουσι τάφρον διαχωρίζουσαν αυτούς των σλαβικών και των άλλων γειτόνων ευρωπαϊκών φυλών. Ως και το άγριον έθιμον της του αίματος οφειλής και της εκδικήσεως μόνον περί τον Ταΰγετον ευρίσκει ομοτρόπους παρά τοις αμειλίκτοις Μανιάταις.» (σελ. 6-7)

      Κοινά επομένως ήθη και έθιμα στους Αλβανούς με τα αρχαία και σύγχρονα ελληνικά έθιμα. Αυτό βεβαίως δεν αποδεικνύει ότι οι Αλβανοί είναι φυλετικά Έλληνες, όπως υποστηρίζει ο Μπέλλος αλλά ότι οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στην βαλκανική από την αρχαιότητα. Διαπιστώνουμε επίσης την υπερηφάνεια του Καστριώτη όσον αφορά το ότι ήταν Αλβανός. Μάλιστα ο Φαν Νόλι που έγραψε το βιβλίο «Η Ιστορία του Σκεντέρμπέη», αν και ιερέας, είπε:
      «ο Σκεντέρμπεη ήταν ένας γνήσιος Αλβανός, αφού άλλαζε την θρησκευτική του πίστη ανάλογα με την πολιτική συγκυρία». Το βιβλίο του Φαν Νόλι εκδόθηκε και επανεκδόθηκε με τίτλους όπως: Historia e Skërdërbeut, (Βοστώνη, 1921), George Castrioti Scanderbeg, (Νέα Υόρκη, 1947), Historia e Gjergj Kastrioti Skëndërbeut, Kryezoti Arbëris, (Βοστώνη, 1950) κ.α.

      • ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ:

        ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ (!). ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΙΩΝ (ΕΤΣΙ ΑΠΕΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ) – ΜΕΓΑΣ ΑΥΘΕΝΤΗΣ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ, ΣΕΡΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ !!!

        ΕΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΒΑΝΟΣ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΗΣ (ΑΦΕΝΤΗΣ) ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ, … Η ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ;;
        ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ;;;

        ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ (ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ) ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ»

        ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!
        ΟΧΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΩΒΙΝΙΣΤΕΣ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΙΣΤΟΡΙΟΚΑΠΗΛΟΙ!

        • Η σφραγίδα αυτή βρίσκεται στο Μουσείο της Κοπεγχάγης. Ανακαλύφθηκε το 1604 μ.Χ. Το Εθνικό Μουσείο της Κοπενχάγης την αγόρασε το 1839. Φέρει τον δικέφαλο αετό και στον περίγυρο την ελληνική επιγραφή:

          «ΒΑΣΙΛΕΥΣ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.ΕΛΕΩ.ΘΥ. ΑΥΤ.ΡΩΜ.ΟΜΕΓ. ΑΥΘ.ΤΟΥΡ.ΑΛΒ. ΣΕΡΒΙ.ΒΟΥΛΓΑΡΙ.»,
          δηλαδή «ΒΑΣΙΛΕΥΣ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.ΕΛΕΩ.ΘΕΟΥ. ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ.ΡΩΜΑΙΩΝ.Ο ΜΕΓΑΛΟΣ. ΑΥΘΕΝΤΗΣ .ΤΟΥΡΚΩΝ.ΑΛΒΑΝΩΝ. ΣΕΡΒΩΝ.ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ.»

          Δηλαδή ο Καστριότι έγινε αυτοκράτορας των Ρωμαίων και βασιλιάς των Τούρκων, των Αλβανών, των Σέρβων και των Βούλγαρων; Ο Καστριότι πολέμησε εναντίον των Τούρκων με φανατισμό. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να είναι βασιλιάς τους; Επιπλέον, από το 1453 που πέθανε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μέχρι το 1468 που πέθανε ο Καστριότι, περάσανε 15 χρόνια. Πότε λοιπόν, πού και από ποιόν Πατριάρχη στέφθηκε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων; Σε ποιες περιοχές εκτείνοταν η αυτοκρατορία του και για πιο λόγο άλλαξε όνομα και από Γεώργιος το έκανε Αλέξανδρος; Στην πιο γνωστή βιογραφία του Σκεντέρμπέη που θεωρείται ως η πρώτη του βιογραφία (αν και δεν είναι η πρώτη), ο Σκεντέρμπέη αποκαλείται ως ‘Georgivs Castriotvs Epirotarvm Princeps.’. Η σφραγίδα αυτή λοιπόν, είναι πιθανότατα πλαστή και μεταγενέστερη του Σκεντέρμπεη, ωστόσο αυτό δεν μπορούμε να το πούμε με σιγουριά.

          Ο Peter Pentz – ο οποίος είναι αρχαιολόγος στο Εθνικό Μουσείο της Βιέννης – έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό Sfinx (Μάρτιος 2003):

          «Η σφραγίδα είναι φτιαγμένη από μπρούτζο. Έχει 6 εκατοστά μήκος και ζυγίζει 280 γραμάρια. Η επιγραφή σε αυτήν είναι στα ελληνικά και λέει ότι ο ‘Αλέξανδρος’ (= Skender) είναι Αυτοκράτορας και Βασιλιάς. Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και Βασιλιάς των Τούρκων, των Αλβανών, των Σέρβων και των Βουλγάρων. Η επιγραφή διαβάζεται κατά γράμμα αντίστροφα.
          Παρόλα αυτά, ο Σκεντέρμπέη ποτέ δεν είχε μία τέτοια θέση. Ήταν ένας ηγέτης των Αλβανών – και κατάφερε να οργανώσει μία επανάσταση εναντίον του Σουλτάνου, αλλά δεν ήταν βασιλιάς. Όταν ο Σκεντέρμπέη πέθανε το 1468, η επανάσταση κατέρρευσε – και πολλοί από τους συντρόφους του κατέφυγαν στην Ιταλία.
          Πιθανόν η σφραγίδα έγινε μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, απ’ τη στιγμή που ο Σκεντέρμπέη αναφέρεται ως Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Σημειώστε τον δικέφαλο αετό στο κέντρο της σφραγίδας – ο οποίος ήταν ένα διάσημο βυζαντινό σύμβολο. Επιπλέον, ο Σκεντέρμπέη ποτέ δεν ήταν Βασιλιάς των Σέρβων ή των Βουλγάρων.
          Ίσως η σφραγίδα ‘σχεδιάστηκε’ όταν ο Σκεντέρμπέη οργάνωνε μία εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών, ίσως κατασκευάστηκε όταν ο Σκεντέρμπέη υπηρετούσε ως υποτελής του Βασιλιά της Νάπολης. Πιθανόν η σφραγίδα παραγγέλθηκε από την οικογένεια του Σκεντέρμπέη κάποια στιγμή τον 16ο αιώνα. Δεν μπορείτε να ξέρετε σίγουρα. Ακόμα, δεν μπορούμε να πούμε εάν η σφραγίδα είναι ψεύτικη (από τον 15ο ή 16ο century).»

          Αυτά λοιπόν λέει ο Peter Pentz, δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά αν η σφραγίδα αυτή είναι γνήσια η πλαστή, αλλά πιθανόν είναι πλαστή. Ας δούμε όμως πώς υπέγραφε ο ίδιος ο Σκεντέρμπέη, στις επιστολές που ξέρουμε ότι έστειλε και οι οποίες υπάρχουν σήμερα σε διάφορα μουσεία και βιβλιοθήκες της Ευρώπης.

          Ο ίδιος ο Σκεντέρμπέη υπέγραφε στις επιστολές που έστελνε ως Dominus Albaniae (Άρχων της Αλβανίας). Π.χ. σε επιστολή του απεσταλμένη από το Αλέσσιο (Lezhë) στις 8 Απριλίου 1456 στον Καρδινάλιο του Fermo, Capranica, υπέγραψε ως: GEORGIUS CASTRIOTI ATS SCANDERBEGH D(OMI)N(U)S IN ALBANIA TE CONFIDUIT (η αυθεντική επιστολή φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, Fonds: ital.ms 1613, Επιστολή Νο: 465). Σε απόσπασμα από το σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Αλβανίας και Δημοκρατίας της Βενετίας, συναφθείσα στο Αλέσσιο την 4η Οκτωβρίου του 1448 (και για την ακρίβεια στο τελευταίο άρθρο του συμφώνου) η επικεφαλίδα αναφέρει: PAX CUM MAGNIFICO SCANDERBEGO ET ALYS D(OMI)NIS ALBANE (το έγγραφο βρίσκεται στο ιστορικό αρχείο της Βιβλιοθήκης της Βενετίας (Commemoriali XIV.C.79)). Σε επιστολή του Σκεντέρμπεη απεσταλμένη από την Κρούγια (Krujë) στις 8 Αυγούστου 1451 στους άρχοντες της Σιένας, κάτω δεξιά υπάρχει η υπογραφή του όπου λέει: VESTRE IN OMNIBUS BENEPLACITI GEORGIUS CASTRIOTI DOMINUS ALBANIAE (φυλάσσεται στο Archivio di Stato di Siena: Conscistoro, vol.1659, No:16). Στην προσωπική μεγάλη σφραγίδα του Σκεντέρμπέη, αναγράφεται κυκλικά: GEORGIUS CASTRIOTIUS SCENDARBIC ενώ μέσα στον κύκλο υπάρχει ο δικέφαλος αετός και κάτω από τα δύο κεφάλια υπάρχουν τα αρχικά: D. AL. (δηλαδή και πάλι: Dominus Albaniae).

          Ορισμένοι λοιπόν θεωρούν ότι Σκεντέρμπέης ήταν Έλληνας όπως για παράδειγμα ο βιογράφος του Αλή Πασά ο Αχμέτ Μουφτίου, ο Ιταλός Salvi (του οποίου όμως το έργο ήταν μία θεατρική τραγωδία και όχι επιστημονικό ιστορικό βιβλίο), ο Άγγλος Randall και άλλοι, επειδή αποκαλούσε τον εαυτό του Ηπειρώτη ενώ κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι η καταγωγή του ήταν από την Καστοριά και από την Ημαθία (όπως ο καθηγητής Αχιλλέας Λαζάρου), επειδή στη βόρεια Αλβανία υπήρχε ποταμός και κοιλάδα με το όνομα «Ματι» ή «Μαθ» στις περιοχές Mirditë, Mat κ.α.!!! Ο ίδιος ο Καστριότι είχε γράψει – όχι στα ελληνικά – πάνω στο κράνος που φορούσε: «Ο Ιησούς να ευλογήσει τον πρίγκηπα της Ημαθίας, άρχοντα των Αλβανών…» όμως με το όνομα ‘Ημαθία’ (στα λατινικά Aemathia) εννοούσε την κοιλάδα από όπου διερχόταν ο ποταμός Ματ (ή Μάτι) και όχι τον σημερινό νομό Ημαθίας στη βόρεια Ελλάδα.

    • Από το «Λεξικό Εθνών- Εθνοτήτων-Λαών» του Γιόζεφ Βολφ, παραθέτουμε τα παρακάτω:

      «Αρβανίτες ή Αλβανοί: Λαός που διαμορφώθηκε στο χώρο της σημερινής Αλβανίας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα. Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Τότε, στην περιοχή θα εισβάλουν σλαβικά φύλα που θα καταστρέψουν τις πόλεις. Μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των πόλεων καταφεύγει στα βουνά και πυκνώνει τις γραμμές των Αλβανών, οι οποίοι φυσικά αντιστέκονται και αποκρούουν τους Σλάβους. Στις αρχικές ιλλυρικές πατριές, που συγκρότησαν τους Αλβανούς ή Αρβανίτες, προστέθηκαν τώρα και στοιχεία των παραλίων, ελληνικά, ρωμαϊκά κ.λπ. Οι Αλβανοί ή Αρβανίτες ενισχύονται ακόμα περισσότερο στην περίοδο της βουλγαρικής επέκτασης. Είναι καθαρά ποιμενικές πατριές, που κρατούν το όπλο στο χέρι. Οι Βυζαντινοί θα τους χρησιμοποιήσουν ως κλεισουράρηδες, φύλακες στα ορεινά μέρη. Θα ξεχωρίσουν τρεις διαφορετικές ομάδες: Οι Γκέγκηδες, οι Τσάμηδες και οι Τόσκηδες, με μια μικρότερη υποδιαίρεση, τους Λιάπηδες. Δε συγκρότησαν έθνος, παρόλο που είχαν βρεθεί από νωρίς μπροστά σε κοινό εχθρό. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, οι αρβανίτικες πατριές χρησιμοποιούνται ως στρατός στα φεουδαρχικά κρατίδια που συγκροτήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Τον 14ο αιώνα οι ένοπλοι αυτοί Αρβανίτες που είχαν εγκατασταθεί σʼ όλη την οροσειρά της Πίνδου εξεγείρονται, ανατρέπουν την εξουσία στην Ήπειρο και δημιουργούν τρία κρατίδια: των Μπουαίων με κέντρο το Αγγελόκαστρο, των Λιοσαίων με κέντρο την Άρτα και του Κάρολου Τόπια, που καταλάμβανε τη Β. Ήπειρο και μέρος της Αλβανίας Με τη διάλυση αυτών των κρατιδίων οι πολεμικές πατριές των Αρβανιτών σκορπούν ως μισθοφόροι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στην Αττική και Βοιωτία ως μισθοφόροι των Ατσαγιόλι και στην Πελοπόννησο ως μισθοφόροι των Παλαιολόγων. Οι Τούρκοι θα τους βρουν απλωμένους σʼ όλη την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα εξισλαμίσουν το βασικό όγκο των αρβανίτικων φατριών, που κατοικούσαν πέρα από τα όρια της σημερινής Ελλάδας και θα τους χρησιμοποιήσουν ως στήριγμα της εξουσίας τους. Οι Αρβανίτες που βρέθηκαν σκορπισμένοι, ως μισθοφόροι θα μείνουν κατά το πλείστο χριστιανοί και γιʼ αυτό θα πολεμούν τους Τούρκους. Αυτοί οι Αρβανίτες θα συγχωνευτούν τελικά με το Νεοελληνικό έθνος. Αντίθετα, οι εξισλαμισμένοι θα συγκροτήσουν το έθνος των Αλβανών, που ζει στην Αλβανία. Οι Αλβανοί όμως ονομάζουν τον εαυτό τους Σκιπετάρ. Ως μισθοφόροι, οι Αρβανίτες βρίσκονται σκορπισμένοι στα πέρατα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανοί Αρβανίτες θα είναι οι βασικοί μισθοφόροι της Βενετίας και θα δράσουν σʼ όλη τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Μεγάλος αριθμός Αρβανιτών μισθοφόρων θα εγκατασταθούν στο βασίλειο της Νεάπολης, όπου θα παραμείνουν Και μετά την κατάλυση. Απόγονοί τους ζουν σήμερα σκορπισμένοι στη Ν. Ιταλία. Μεγάλος όγκος Αρβανιτών θα κατέβει στον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο το 1770, την εποχή των Ορλωφικών. Για μια περίοδο θα κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο, ενώ θα εξαναγκάσουν σε φυγή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Έγιναν πραγματική συμφορά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα τους καταδιώξουν. Σε συνεργασία με τις κλέφτικες ομάδες της Πελοποννήσου οι Τούρκοι θα τους εξοντώσουν. Μαζί με τις ένοπλες πατριές είχαν κατέβει στην Πελοπόννησο και πολλοί ποιμένες. Με το διωγμό, οι περισσότεροι θα φύγουν για να εγκατασταθούν στα νησιά (Κυκλάδες, Σάμο κ.λπ.), ενώ ένα μεγάλο μέρος θα επιστρέψει στην Αλβανία, μετά από περίπου 10 χρόνια παραμονής στην Πελοπόννησο. Αρβανίτες θα εγκατασταθούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τόσο ως μισθοφόροι των Βενετών, όσο και ως μισθοφόροι των Τούρκων. Οι χριστιανοί Αρβανίτες, που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο πριν από την Τουρκοκρατία, θα πολεμήσουν τους Τούρκους και στη συνέχεια, μέσα από κοινούς με τον ελληνικό πληθυσμό αγώνες κατά των Τούρκων, θα συγχωνευτούν με τους Έλληνες. Οι Αρβανίτες θα αφομοιωθούν από το νεοελληνικό έθνος. Η γλώσσα των Αρβανιτών γενικά ήταν φτωχή και οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις. Σιγά σιγά η γλώσσα τους χάνεται. Η αρβανίτικη γλώσσα δε χάθηκε εντελώς μόνο στις περιοχές, όπου οι Αρβανίτες έμειναν ως αποκλειστική-κλειστή κοινωνία(Αττική και Βοιωτία και κατά κάποιο τρόπο η Κορινθία). Όταν η κλειστή κοινωνία τους θα σπάσει (από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) η αρβανίτικη γλώσσα θα αρχίσει να υποχωρεί. Εξακολουθεί να αντιστέκεται όμως, στα ορεινά χωριά της Βοιωτίας-Αττικής.»

      Η πρώτη γνωστή κάθοδος των Αλβανών άρχισε το 1354 μ.Χ. Ο Ιωάννης Καντακουζηνός γράφει ότι μετά από κάποια φυσική καταστροφή (ξηρασία) που συνέβη στις αλβανικές περιοχές, κατέβηκαν προς τα κάτω (προς τις νοτιότερες περιοχές, τα «αφύλαρχα γένη των Αλβανών με τις οικογένειες τους…»

      Οι Αρβανίτες στην καταγωγή τους ήταν Αλβανοί που εξελληνίστηκαν και ήρθαν σε επιμιξία με τους Έλληνες, είτε αυτό αρέσει σε μερικούς είτε ΌΧΙ.

      Ο Άγγελος Έμμος, Βενετός κυβερνήτης της Πελοποννήσου κατά τα έτη 1703-1706, χαρακτηρίζει τους Αρβανίτες: «γένος άθλιον, περιορισθέν μετά των οικογενειών αυτών εις τα κρησφύγετα των όρεων, εν πενιχραίς καλύβαις, αποζών εκ των προιόντων των ποιμνίων, ων αυτοί σχεδόν αποκλειστικώς εισίν οι επιμεληταί.» Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης (1706-1709), επιεικέστερος, αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του: «Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών, τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι, οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν, οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν, είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι, διάγοντες βίον πλάνητα και νομαδικόν και διαιτώμενοι το μεν θέρος εις τα όρη της Αρκαδίας, τον δε χειμώνα εις την Ηλίδα και την Αργολίδα και τα παράλια του Φαναρίου (Ερμιονίδα,Τροιζήνα και Επιδαυρίαν).»

      Ευφυώς λοιπόν, ο Κωνσταντίνος Παπαρρήγοπουλος, ο επονομάζομενος και εθνικός ιστορικός συγγραφέας, αντιπαρέρχεται τις αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις γύρω από το θέμα των Αρβανιτών και της καταγωγής τους και λέει ξεκάθαρα τη γνώμη του. Αναφερόμενος λόγου χάρη στη καταγωγή των Σουλιωτών τονίζει: «Ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών και εις των επιφανεστέρων γόνων του συνοικεσίου των δυο φυλών του από της 14ης εκατονταετηρίδος αρξαμένου μέχρι της σήμερον. Η Αλβανική εκράτυνε το μάχιμον της ελληνικής πνεύμα, η δε Ελληνική ενεφύσησεν εις την Αλβανικήν, τα ευγενέστερα αισθήματα της φιλομαθείας και της ευνομίας. Τα δύο κάλλιστα προϊόντα του συνδυασμού τούτου υπήρξαν οι Σουλιώται επί της Στερεάς, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώται κατά θάλασσαν.» (Κωνστ. Παπαρρηγόπουλος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», έκδ. 7η μετά προσθηκών, σημειώσεων και βελτιώσεων υπό Νίκου Α. Βέη, εκδόσεις «Σεφερλής», Αθήναι 1955, Τόμος Ε΄ σελ. 441)

      Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο, τους οποίους αποκαλεί ‘Ιλλυριούς’, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τα ζώα τους όπως χαρακτηρηστικά λέει: «Αλλά και Ιλλυριοί, περίπου μία μυριάδα, αθρόοι μετοίκησαν με τα παιδιά και τις γυναίκες και τα ζώα τους…» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 41–42)

      Στον σατυρικό διάλογο ‘Ταξίδι στον Άδη’ (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές–πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι). (D. Α. Zakythinos, Le Despotat grec de Morée, II Athènes 1953, σελ. 1.)

      Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1)

      Η αύξηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, οι ενδοβυζαντινές συγκρούσεις και οι καταστροφικές επιδρομές των Αλβανών και των Καταλανών κάνουν το Marino Sanudo Torcello (1325) να περιγράφει την κατάσταση ως αξιοθρήνητη σε μία Θεσσαλία ερημωμένη και κατεστραμμένη: “Deusmisit hanc pestem patriae Blachiae supradictae, quia ipsa miserat quodam genus, Albanensium gentisnomine, in tanta quantitate numerosa: quae gens omnia quae errant extra castra penitusdestruxerunt”

      Albanensium λοιπόν.

      Οι Καταλάνοι και οι Φράγκοι, που υποδέχτηκαν τότε στα εδάφη της κεντρικής Ελλάδος τους Αρβανίτες, δεν τους καταγράφουν ως «δίγλωσσους Έλληνες», αλλά ως «Αρβανίτες» (για την ακρίβεια ως «Αλβανούς»), στα «κατάστιχα» δε των απογραφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συντάχτηκαν το 1460 μ.Χ., αλλά και μέχρι τον 16ο αιώνα, οι κάτοικοι π.χ. της ανατολικής Λοκρίδας, αναφέρονται ως «Αρναούτ». Ειδικά δε για το χωριό Μαρτίνο, ο συντάκτης του βιβλίου «Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι», που πέρασε απ΄ την περιοχή το 1856, αναφέρει, ότι οι γυναίκες του χωριού, που συνάντησε στο «παλιο-πούσ», μαζί με τα άλλα μέλη του αποσπάσματος στο οποίο συμμετείχε, 400 χρόνια μετά την κάθοδο των υποτιθέμενων «δίγλωσσων-Ελλήνων», δεν ήξεραν τη λέξη «νερό» και ότι για να συνεννοηθούν τελικά μαζί τους,
      χρησιμοποίησαν…μεταφραστή. Ο ίδιος δε μας λέγει, ότι το Μαρτίνο έχασε την έδρα του Δήμου Λαρύμνης από τον Προσκυνά, γιατί οι κάτοικοί του δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά! Μόλις δε πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘70, στο Λούτσι, του οποίου οι κάτοικοι κατάγονται από το Μαρτίνο, πέθανε η τελευταία γυναίκα, που δεν ήξερε καθόλου ελληνικά. Επομένως;

      Τί ήταν το Άρβανό ή Άρβανα; Άρβανα ονομαζόταν περιοχές που κατοικούνταν από Αλβανούς και αλβανόφωνους πληθυσμούς. Υπήρχαν τα Άρβανα στην κεντρική Αλβανία, υπήρχαν τα Άρβανα στην περιοχή μετά την αριστερή όχθη του ποταμού Vjosë (Αωού) και νότια της Αυλώνας, μέχρι τα βόρεια και δυτικά του Δελβίνου, η σημερινή δηλαδή Labëria (άρα μάλλον σιγά-σιγά το Arbëria έγινε Labëria) ή Λιαπουριά στα ελληνικά. Την Λιαπουριά ο Παναγιώτης Αραβαντινός την αναφέρει στο έργο του ‘Χρονογραφία της Ηπείρου’ ως ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπρι’, ενώ ο Ψαλίδας την ονομάζει ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπηρι’. Υπήρχε όμως και το Πριγκηπάτο των Άρμπερ (Principata e Arbërit) στα βόρεια της Αλβανίας, με πρωτεύουσα την Nderfandina (κατά πάσα πιθανότητα ήταν άλλο όνομα της πόλης Κρούγια/Krujë), υπήρχαν τα Άρβανα Μαζαρακαίων στην Τσαμουριά (Θεσπρωτία), εξ’ ου και το τσάμικο χωριό Mazrrek (Μαζαράκι), κ.τλ.

      Η Γεωγραφία νεωτερική είναι έργο των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριου Κωνσταντά, γραμμένο στη δημοτική, που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791. Είναι περιηγητικό έργο που επικεντρώνεται σε κοινωνικά και ιστορικά θέματα των περιοχών που περιγράφονται, και κατακρίνει την κοινωνική ανισότητα. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Στις σελίδες 246-248 διαβάζουμε… για μια ευρύτατη αρχαία Μακεδονία που περιελάμβανε στα εδάφη της και την «Αρβανιτιά» (Αλβανία) και συνόρευε στο βορρά με Δαλματία και Βοσνία (μάλλον υπονοούσαν την ρωμαϊκή Επαρχία Μακεδονίας) της οποίας οι πρώτοι (αρχαίοι) κάτοικοι «ήταν εκείνοι που ήταν και της Ελλάδος», των οποίων η θρησκεία «ήταν αυτή με τα λοιπά έθνη της Ελλάδος» και «είχε κάθε άδικο λοιπόν ο Δημοσθένης να λέγη τους Μακεδόνας βαρβάρους. Μάλιστα τότε αυτό το επώνυμο άρμοζε περισσότερο εις τους Αθηναίους παρά εις τους Μακεδόνας.»

  9. Αρβανίτες: Μαχητές στην υπηρεσία
    Το Αρβανίτης παράγεται από το Αρβώνιος ή Αρβωνίτης, που υποδήλωνε τον κάτοικο της Άρβωνος, όπως την αναφέρει ο Πολύβιος. Η Άρβων ήταν ελληνική πόλη της Ιλλυρίας.

    Στην Ιλλυρία, που εκτεινόταν στο μεγαλύτερο μέρος της Αδριατικής, δημιουργήθηκαν ακμάζουσες ελληνικές πολιτείες, όπως η Επίδαμνος, η Έφυρα, η Ακρόλισσος, η Απολλωνία, κ.α. Οι πόλεις αυτές υπήρξαν οι μοχλοί για την ανάπτυξη ολόκληρης της ιλλυρικής περιοχής.

    Οι κατερχόμενοι προς τον Ελλαδικό χώρο από την Ιλλυρία ονομάστηκαν σταδιακά Αρβανίτες. Παρά την αλβανοφωνία τους είχαν και έχουν ελληνική συνείδηση. Από την προφορική τους παράδοση γνώριζαν ότι ήταν εξαλβανισμένοι Έλληνες.

    Το όνομα Αλβανός χρησιμοποιήθηκε από ελληνικές πηγές μόλις τον 11ο αιώνα. Οι Αλβανοί στο σημερινό αλβανικό κράτος ισχυρίζονται βέβαια ότι είναι απόγονοι των Αρχαίων Ιλλυριών.

    Η ιστορία όμως μας διδάσκει το αντίθετο. Περιοχή Αλβανία υπήρχε στην περιοχή του Καυκάσου (βλ. χάρτη Πτολεμαίου) . Οι γηγενείς Αλβανοί προήλθαν στα Βαλκάνια από τα φύλα της Ανατολής (μογγολικά), όταν τους εξανάγκασαν να τους ακολουθήσουν σαν βοηθητικοί του στρατεύματος. Στην Ιλλυρία έφτασαν, όταν άρχισε να διαλύεται η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και αναμείχθηκαν με τους Έλληνες εκεί.

    Χάρτης Πτολεμαίου
    Ο γεωγράφος Στράβων αποκαλεί τους Αλβανούς της Κασπίας απλοϊκούς, μη ασχολούμενους με το εμπόριο, μιας και δεν ήξεραν να μετρούν πάνω από το 100! (Στράβωνος γεωγραφία).

    Πέρα από τον Στράβωνα αναφορά στης Αλβανούς της περιοχής του Καυκάσου γίνεται και από άλλους αρχαίους συγγραφείς, που τότε δεν υπήρχε αλβανικό κράτος για να πει κανείς ότι οι αναφορές είχαν πολιτική σκοπιμότητα. Για παράδειγμα ο Αρριανός γράφει στο έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις»:

    «Ώς δέ ομού ήδη τά στρατότεδα έγίγνετο, ώφθη Δαρείος και οί άμφ΄ αυτόν, οί τε μηλοφόροι Πέρσαι και Ινδοί και Αλβανοί και Κάρες οι ανάσπαστοι και οί Μαρδοι τοξόται κατ΄ αυτόν Άλέξανδρον τεταγμένοι και την ίλην την βασιλικην».Ο Αλέξανδρος είχε πολεμήσει δηλαδή κατά Αλβανών της Κασπίας που πολεμούσαν με τον στρατό των Περσών.

    Ο Πλούταρχος γράφει στους παράλληλους βίους: «Καταλιπών δέ φρουρόν Αρμενίας Αφράνιον αυτός εβάδιζε δια τών περιοικούντων τον Καύκασον εθνών άναγκαίως έπι Μιθριδάτην.

    Μέγιστα δε αυτών εστίν έθνη, Αλβανοί και Ίβηρες».
    Ο Στέφανος Βυζάντιος, γεωγράφος του 4ου αι. μ.Χ.: Αλβανία χώρα προς τοις ανατολικοίς Ίβηρσιν. Εκεί δε και το έθνος οι Αλβανοί, ποιμενικοί και μετρίως πολεμικοί μεταξύ Ιβήρων και Κασπίας. Υπόκειται δε τη Σαρματία προς μεν τω Πόντω η Κολχική προς δε τή Κασπία η Αλβανία.

    Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας πολλοί Αλβανοί άρχισαν να εξισλαμίζονται και κατά αυτόν τον τρόπο προήλθε η ομάδα των Τουρκαλβανών που καταδυνάστευαν τους Έλληνες. Ωστόσο κάποιοι από αυτούς, ιδιαίτερα στην περιοχή της Αττικής και της Βοιωτίας, παρέμειναν πιστοί στις αξίες του Ελληνισμού και διαφοροποιήθηκαν από τους Τουρκαλβανούς. Αυτή ακριβώς η στάση τους ωθούσε να χρησιμοποιούν το αρχαίο όνομα «Αρβανίτης».

    Την υποτιθέμενη μη ελληνικότητά τους θα μπορούσαν να την αποδείξουν κατά την επανάσταση του 1821, στην οποία όμως οι Αρβανίτες πολέμησαν στο πλευρό των υπολοίπων Ελλήνων, όπως π.χ. με τον Μελέτη Βασιλείου (απελευθέρωση Αθήνας) ή τον Μάρκο Μπότσαρη. Γνωστοί Αρβανίτες ήταν επίσης οι Κουντουριώτηδες, οι Ζαΐμηδες, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα και πιο πρόσφατα η Μελίνα η Μερκούρη, η πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό.

    Άλλο παράδειγμα ήταν οι ανυπότακτοι Σουλιώτες, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, «ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών»[1] (με την γεωγραφική και γλωσσική έννοια του όρου). Οι Σουλιώτες, που έμοιαζαν κατά πολύ στον τρόπο ζωής με τους Αρχαίους Σπαρτιάτες, αποτελούσαν μια κοινωνία πολεμιστών, όπως γράφει ο Χριστόφορος Περραιβός. Μάλιστα πολλοί Σουλιώτες, εκτός από τα αρβανίτικα έγραφαν και ελληνικά, όπως αποδεικνύεται στο ημερολόγιο του Φώτου Τζαβέλα[2].

    Η γλώσσα των Αλβανών δε, μείγμα της αρχαίας Ιλλυρικής διαλέκτου των Ελλήνων, της σλαβικής, της λατινικής και της τουρκικής γλώσσας αντικατέστησε σταδιακά την ελληνική. Το ότι κάποιοι ήταν αλβανόγλωσσοι δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και Έλληνες. Σήμερα υπάρχουν π.χ. αγγλόφωνοι Έλληνες που δεν γνωρίζουν σχεδόν καθόλου την ελληνική. Λόγω της έλλειψης σχολείων επικράτησε η αλβανική ως ευκολότερη γλώσσα. Πέραν τούτου για τον φόβο της… χαντζάρας πολλοί άλλαζαν τα ονόματά τους σε αλβανικά.

    Η επιμειξία λοιπόν των Ελλήνων Ιλλυριών και των Αλβανών που ήρθαν από τον Καύκασο στην Ιλλυρία «γέννησε» τους Αρβανίτες που όλοι τους είχαν έντονη την ελληνική συνείδηση. Άλλοι εξαλβανίστηκαν και παραμένουν σ’ αυτή την κατάσταση μέχρι και σήμερα. Ο Γενικός Προνοητής του Μοριά, Jacomo Barbarrigo, έγραψε τον 1479: «Οι Αρβανίτες και οι Έλληνες δεν είναι παρά ένας μόνος λαός που μισεί κάθε ξένο»[3](εννοώντας προφανώς τους κατακτητές της εποχής).

    Σίγουρα θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλα για τους Αρβανίτες, αλλά δεν μας το επιτρέπει ο χώρος. Όποιος θέλει μπορεί να ερευνήσει περαιτέρω, πριν βγάλει το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Μερικοί πάντως,θα πρέπει να πάψουν να μιλούν για αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα και να εννοούν τους Αρβανίτες. Ας κοιτάξουν καλύτερα πάνω σε ποιες βάσεις δημιουργήθηκε το σημερινό αλβανικό κράτος με τον τεχνητό αλβανικό εθνικισμό που παρουσιάζει πολλές ομοίτητες, για όποιον μελετήσει τις διάφορες πηγές της εποχής, με το σημερινό εγχείρημα των Σκοπίων.
    ΠΥΓΜΗ.gr
    [1] Ιστορία του ελληνικού Έθνους, εκδ. Ελευθερουδάκη, τόμος 5β, σελ. 146.
    [2] Ε. Γ. Πρωτοψάλτης: Το ημερολόγιο της αιχμαλωσίας του Φώτου Τζαβέλα.
    [3] Κώστας Β. Καραστάθης: Μαλαισίνα, Ιστορία – Μηνεία – Αρχαιολογικοί Χώροι, Αθήνα 1999, σελ. 88-89.

    Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

    • Οι Αλβανοί δεν προέρχονται από τον Καύκασο. Είναι άλλοι οι Αλβανοί του Καυκάσου (σήμερα λέγονται Ούντι) και άλλοι οι Αλβανοί της Ιλλυρίας. Επίσης, είναι ψέμα ότι οι Τούρκοι έφεραν τους Αλβανούς στα Βαλκάνια, αφού πρώτων υπάρχουν μαρτυρίες καταγεγραμμένες σε βενετικά αρχεία του 12ου αιώνα ότι μαρτυρείται αλβανική παρουσία απέναντι από την Κέρκυρα, και δεύτερον οι Αλβανοί πολέμησαν με σθένος εναντίον των Οθωμανών, πριν εξισλαμιστούν.

      Λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι μία μεγάλη σειρά επιστημόνων – ορισμένοι από τους οποίους είναι Αλβανοί αλλά οι περισσότεροι τους ξένοι – που υποστηρίζουν την ιλλυρική καταγωγή της αλβανικής γλώσσας, μαζί με τα έργα τους και τη χρονολογία εκδόσεως των, είναι οι εξής:

      · 1705: Leibniz, Gottfried Wilhelm. Albaner – Brife. Hanover.
      · 1774: Thunmann, Johann. Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker. Laipzig.
      · 1829: Kopitar, B. J. Albanische, walachische und bulgarische Sprache. Wien.
      · 1853: Hahn, Georg von. Albanesische Studien. Wien.
      · 1855: Bopp, Franz. Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen. Berlin.
      · 1864: Camarda, Demetrio. Saggio di grammatologia comparata sulla lingua albanese. Livorno.
      · 1866: Camarda, Demetrio. Appendice al Saggio di grammatologia sulla lingua albanese. Prato.
      · 1870: Miklosich, Franz. Albanische Forschungen. I: Die slavischen Elemente im Albanischen; Albanische Forschugen, II: Die romanischen Elemente im Albanischen. Wien.
      · 1883-1892: Meyer, Gustav. Albanesische Studien. Wien.
      · 1894: Pedersen, Holger. Bidrag til den albanesiske sproghistorie. (Festskrift til Vilhelm Thomsen). Kobenhavn.
      · 1896: Kretschmer, Paul. Einleitung in die Geschichte der griechischen Sprache (Hyrje në historinë e gjuhës greke). Göttingen.
      · 1905: Pedersen, Holger. «Albanesisch», Rom. Jb., 9.
      · 1926: Thumb, Albert. «Altgriechische Elemente des Albanesischen». Indogerm. Forschungen, 26.
      · 1930: Sandfeld, Kristian. Linguistique balkanique, problemes et resultats. Paris.
      · 1935: Kretschmer, Paul. Sprachliche Vorgeschichte des Balkans (Parahistoria gjuhësore e Ballkanit). Revue Internationale des e’tudes balkaniquee, Volume II.
      · 1950: Cimochowski, Waclaw. «Recherches sur l’histoire du sandhi dans la langue albanaise». Lingua Posnaniensis, 2, pp. 220-255.
      · 1950: Pisani, Vittore. «L’albanais et les autres langues indoeuropéennes»,Annuaire de l’Institut de philologie et d’histoire orientales et slaves, 10.
      · 1954: Çabej, Eqrem. «Rreth disa Çështjeve të historisë së gjuhës shqipe».BUSHT, SSHSH, 3.
      · 1954: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil I: Albanisch-Deutsches Wörterbuch. Berlin.
      · 1955: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil II: Albanische Chrestomathie. Berlin.
      · 1956: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil III: Grammatik der albanischen Sprache. Saale.
      · 1959: Mayer, Antun. Die Sprache der alten Illyrier. Wien.
      · 1960: Cimochowski, Waclaw. «Des recherches sur la toponomastique de l’Albanie». Lingua Posnaniensis, 8, pp. 133-145.
      · 1962: Çabej, Eqrem. «Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe». BUSHT, SSHSH, 4.
      · 1964: Pisani, Vittore. «Les origines de la langue albanaise». Stud. alban., 1.
      · 1965: Tagliavini, Carlo. La stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei. Bologna.
      · 1966: Mihaescu, Haralambie. «Les elements latins de la langue albanaise».Revue des études sud-est européennes, 4.
      · 1968: Desnickaja, A. V. Albanskij jazyk i ego dialekty. Leningrad.
      · 1968: Ajeti, Idriz. «La presence de l’albanais dans les parlers des populations slaves de la Peninsule Balkanique а la lumiere de la langue et de la toponymie». Stud. alban., 2.
      · 1968: Gjinari, Jorgji. «Për historinë e dialekteve të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4.
      · 1969: Gjinari, Jorgji. «Mbi vazhdimësinë e ilirishtes në gjuhën shqipe». Studime filologjike, 3.
      · 1970: Çabej, Eqrem. «Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes».Studime filologjike, 1970, 2.
      · 1972: Ajeti, Idriz. «Për historinë e marrëdhënieve të hershme gjuhësore shqiptare-sllave». Studime filologjike, 4.
      · 1972: Çabej, Eqrem. «L’ancien nom national des albanais». Stud. alban., 9(1), pp. 31-40.
      · 1972: Çabej, Eqrem. «Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4, pp. 5-23.
      · 1972: Ölberg, Hermann. «Einige Uberlegungen zur Autochtonie der Albaner auf der Balkanhalbinsel». Akten Innsbruck.
      · 1972: Pisani, Vittore. «Sulla genesi dell’albanese». Akten Innsbruck.
      · 1973: Cimochowski, Waclaw. «Pozicioni gjuhësor i ilirishtes ballkanike në rrethin e gjuhëve indoevropiane». Studime filologjike, 2.
      · 1973: Desnickaja, A. V. «Language Interferences and Historical Dialectology Linguistics», Linguistics, 113, pp. 41-52.
      · 1974: Çabej, Eqrem. «Karakteristikat e huazimeve latine të gjuhës shqipe». Studime filologjike.
      · 1976: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
      · 1974: Domi, Mahir. «Prapashtesa ilire dhe shqipe, përkime dhe paralelizma». Studime filologjike, 4.
      · 1975: Domi, Mahir. «Considerations sur les traits communs ou paralleles de l’albanais avec les autres langues balkaniques et sur leur etude». Stud. alban.,1.
      · 1976: Gjinari, Jorgji. «Struktura dialektore e shqipes e parë në lidhje me historinë e popullit». Studime filologjike, 3.
      · 1976: Katičić, Radoslav. Ancient Languages of the Balkans (Trends in Linguistics). The Hague and Paris: Mouton.
      · 1977: Mann, Stuart E. An Albanian Historical Grammar. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
      · 1978: Mihaescu, Haralambie. La langue latine dans le sud-est de l’Europe. Bucuresti-Paris: Editura Academiei-Les Belles Lettres.
      · 1979: Riza, Selman. Studime albanistike. Pristina.
      · 1980: Pellegrini, Giovan Battista. «Rapporti linguistici interadriatici e l’elemento latino dell’albanese», Abruzzo, 19.
      · 1980: Reiter, M. «Leibnizen’s Albanel – Briefe». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
      · 1981: Hamp, Eric P. «On Leibniz’s Third Albanian Letter». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
      · 1982: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
      · 1982: Gjinari, Jorgji. «Dëshmi të historisë së gjuhës shqipe për kohën dhe vendin e formimit të popullit shqiptar». Studime filologjike, 3.
      · 1982: Ölberg, Hermann. «Kontributi i gjuhësisë për çështjen e atdheut ballkanik të shqiptarëve». Studime filologjike, 3.
      · 1982: Pellegrini, Giovan Battista. «Disa vëzhgime mbi elementin latin të shqipes», Studime filologjike, 3.
      · 1984: Huld, Martin E. Basic Albanian Etymologies. Columbus, OH: Slavica Publishers.
      · 1985: Banfi, Emanuele. Linguistica Balcanica. Bologna.
      · 1986: De Simone, Carlo. «Gli illiri del Sud. Tentativo di una definizione». Iliria(Tiranë), 1.
      · 1987: Buchholz, Oda; Fiedler, Wilfried. Albanische Grammatik, Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie.
      · 1990: Desnickaja, A. V. Osnovy balkanskogo jazykoznanija, Cast 1. Leningrad: Nauka Press.
      · 1991: Banfi, Emanuele. Storia linguistica del sud-est europeo. Milano.
      · 1996: Demiraj, Shaban. Fonologjia historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise. Tirane: TOENA.
      · 1997: Pellegrini, Giovan Battista. Avviamento alla linguistica albanese.
      · 1998: Demiraj, Shaban. Gjuha shqipe dhe historia e saj. Tirane: Shtëpia botuese e librit universitar.
      · 1999: Demiraj, Shaban. Prejardhja e shqiptarëve në dritën e dëshmive të gjuhës shqipe. Tirane: Shkenca.
      · 2002: Demiraj, Shaban. Gramatikë historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.
      · 2004: Demiraj, Shaban. Gjuhësi Ballkanike. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.

      Ξέρουμε ότι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν έχει σημειωθεί κάποια μεγάλη μετανάστευση προς τον χώρο της σημερινής Αλβανίας. Αυτό είναι ένα πρόσθετο επιχείρημα που μας κάνει να πιστεύουμε ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Καταγράφοντας την άποψη του Thunmann, ο Κροάτης ιστορικός-αρχαιολόγος Aleksandar Stipčević (γεννημένος στις 10 Οκτωβρίου 1930), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Zagreb από το 1987 μέχρι τη σύνταξη του το 1997, στο βιβλίο του ‘Iliri: povijest, život, kultura’ (Οι Ιλλύριοι: ιστορία, ζωή, πολιτισμός) που εκδόθηκε το 1974 στα κροατικά και μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Stojana Čulić Burton, είπε: «Από την άλλη πλευρά, με το γεγονός ότι κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι από την προϊστορία μέχρι σήμερα συνέβη κάποια μετανάστευση προς την περιοχή της σημερινής Αλβανίας (και σίγουρα κάποια τέτοια μετανάστευση θα είχε κάπου καταγραφεί), ο Thunmann έφτασε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που κατοικούν σ’ αυτά τα μέρη σήμερα, πρέπει εθνικά να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατοικούσαν εδώ κατά τους προϊστορικούς χρόνους.» (Aleksandar Stipčević, The Illyrians: history and culture, Park Ridge, New Jersey: Noyes Press (1977), p.73)

      Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα (και ενδεχομένως όχι συγκεκριμένη φυλή). Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα (άλλες Ιλλυρικές φυλές ήταν οι Εγχελοί, οι Ταυλάντιοι/Ταουλάντιοι, οι Βυλιόνοι (ή Μπουλιόνοι ή Μπουλιόνες), οι Δασσαρέτες, οι Αρδιαίοι, οι Παρθίνοι, οι Λαβεάτες, οι Γραβαίοι, οι Σκιρτάροι, οι Ατιντάνες, οι δίγλωσσοι Κάονοι ή Χάονες κ.α.).

      Ο Νίκος Καράμπελας στο βιβλίο του «Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και στη Νικόπολη» λέει: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς φαίνεται να έχουν πάρει το όνομα ‘Αλβανοί’ από τον Πτολεμαίο. Οι βυζαντινοί ιστορικοί αναφέρονται σε αυτούς με τα επίθετα ‘Αλβάνοι’, ‘Αρβάνοι’, ‘Αλβανίτες’, ‘Αρβανίτες’ κ.τ.λ.».

      Ορισμένοι συσχετίζουν το όνομα «Άλβα» ή «Άρβα» με την πόλη «Άρβα» (σημερινό ‘Ραμπ’ της Κροατίας) που κατοικήθηκε από τους ημι-Ιλλιριούς Λιβούρνιους (πρωτοαναφέρονται από το 360 μ.Χ.). Ενδέχεται όμως το «αλβ» («Αλβανία») να έχει κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα με το «αλπ» (Άλπεις κ.τ.λ)’ δηλαδή Αλβανία=ορεινή χώρα, χώρα των βράχων, λευκή χώρα (στα λατινικά albus=λευκός) κ.τ.λ. Άλλοι πάλι λένε ότι το όνομα «Αλβανία» προέρχεται από την ονομασία του χωριού Άρβανο/Arbanë, δηλαδή Άρβανο/Αρβανία/Αλβανία/Αρβανιτιά κ.α.

      Η Αλβανία λέγεται και «Αρμπερία» (Arbëria). Είναι μηδενικής σημασίας η διαφορά ανάμεσα στο «λ» και στο «ρ» (π.χ. Αλβανοί/Αρβανίτες, Άρβανο/Arbanë κ.α.). Ακόμα, και άλλες περιοχές της Αλβανίας (και όχι μόνο) αποκαλούνται συνήθως με ονόματα προερχόμενα από τις Αλβανικές φυλές/φάρες που τις κατοικούν, π.χ. Λιάπηδες~Λαμπερία (Labë~Labëria), Τσάμηδες~Τσαμερία (Çamë~Çamëria), Τόσκοι~Τοσκαρία (Toskë-Toskëria) κ.α. Στο λεξικό Στέφανου Βυζαντίου διαβάζουμε: «Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις, ης κάτοικος Αρβωνίτης. Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης». Ότι υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο στην αρχαιότητα αποδεικνύεται από τον Πολύβιο, ο οποίος γράφει: «Οι δ’ άλλοι πάντες έφυγον εις τον Άρβωνα σκεδασθέντες». Ωστόσο, κατά πάσα πιθανότητα η πόλη Άρβων βρισκόταν στις βόρειο-ανατολικές ακτές της Αδριατικής (κάπου στα βόρεια της σημερινής Κροατίας) και όχι στη νότια Ιλλυρία.

      Από όλα αυτά γίνεται πρόδηλο ότι όλα αυτά τα ονόματα και τοπωνύμια (Αλβανοί, Άλβανα, Αρβανίτες, Άρβανον, Αρβωνίτες, Άρβων) έχουν κοινή ρίζα. Το ότι αυτοί οι Αρβανίτες/Αλβανίτες σχετίζονταν με τους Ιλλυριούς φαίνεται και από τους βυζαντινούς συγγραφείς. Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1).

      Οι Αλβανοί προέρχονται από τον Καύκασο;

      Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία διασώζουν οι Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Ιουστίνος, η παρακαυκάσια Αλβανία είναι δημιούργημα των Αλβανών, κατοίκων της ιταλικής πόλεως Άλβα, οι οποίοι μετανάστευσαν με αρχηγό τον Ηρακλή. Οι επίμαχες λοιπόν λέξεις σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα καθώς και με τη λατινική, συνάμα δε με τον απώτερο Ελληνισμό, αφού η ίδρυση της απόμακρης Αλβανίας του Καυκάσου ανάγεται στον κύκλο των άθλων του Ηρακλή (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, 1927, τ. 3ος, 403γ-406β).

      Λαοί με το όνομα Αλβανία υπήρχαν στην Κρήτη, στην Ιταλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Σύμφωνα λοιπόν με τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις οι Αλβανοί του Καυκάσου ήταν μετανάστες από τους Αλβανούς του Λατίου, τους οποίους οδήγησε εκεί ο Ηρακλής, όπως υποστηρίζουν οι Κουπιτώρης, Θωμόπουλος και άλλοι (αν και ορισμένοι από αυτούς επιμένουν να ομιλούν περί ελληνικής καταγωγής των Αλβανών λόγω ομοιότητας πολλών αλβανικών λέξεων με αρχαίες ελληνικές και λόγω της Πελασγικής και άρα ελληνικής όπως λένε καταγωγής των Ιλλυριών).

      Για τους Αλβανούς του Λατίου (οι οποίοι αποίκησαν τον Καύκασο και όχι το αντίθετο) αναφέρεται ο Διόδωρος Σικελιώτης, στο Βιβλίο 8, κεφ. 25, όπου αναφέρεται σε παλαιό πόλεμο Ρωμαίων-Αλβανών επί βασιλείας στην Ρώμη του Οστιλίου Τύλλου, ενώ στον ίδιο πόλεμο αναφέρεται ο Πολύαινος στα Στρατηγήματα, Βιβλίο 8, κεφ. 5.

      Σύμφωνα επίσης με τον Τάκιτο, Πελασγοί από την Θεσσαλία μετανάστευσαν στον Καύκασο μετά που εκστράτευσαν με τον Ιάσονα στους Κόλχους και την Ιβηρία και Αλβανία, φτάνοντας μέχρι την Κασπία. (Tacit, annal, 6/34)

      Τέλος, έχει αποδειχθεί ότι η αλβανική γλώσσα είναι ινδο-ευρωπαϊκή γλώσσα, ανήκει σε έναν διακριτό/ξεχωριστό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών και δεν σχετίζεται με τις λεσγικές γλώσσες και διαλέκτους των Αλβανών του Καυκάσου:

      «Η αλβανική γλώσσα απότελεί την μόνη επιβιώσα διάλεκτο του θρακο-ιλλυρικού κλάδου των ινδο-ευρωπαϊκών γλωσσών. Φαίνεται να επιβεβαιώνει τη θέση των Αλβανών ότι είναι οι παλαιότεροι αυτόχθονες κάτοικοι της βαλκανικής χερσονήσου.» (One Europe, many nations: a historical dictionary of European national groups, By James Minahan, History, 2000, Page 29)

      Το δέντρο των ινδο-ευρωπαϊκών γλωσσών δημιουργήθηκε το 1974 από το Ινστιτούτο Γλωσσών στη Σουηδία και δημοσιεύτηκε το 1975:

      «Η αλβανική γλώσσα πληρεί τις προϋποθέσεις – Η αλβανική γλώσσα είναι το πιο παλιό ινδο-ευρωπαϊκό ιδίωμα.» (WEBSTER’S NEW TWENTIETH CENTURY DICTIONARY, Unabridged Second Edition, De Luxe Color, William Collins and World Publishing Co., Inc., 1975, ISBN: 0-539-048523-3)

      Αξίζει να πούμε εδώ ότι οι Αλβανοί πήγαν στον Καύκασο και όχι το αντίθετο – «Βαρβάρων τε αυ Θράκας και Παίονας και Ιλλυριούς και Αγριάνας τους ευρωστοτάτους τε των κατά την Ευρώπη και μαχιμωτάτους προς τα της Ασίας γένη αντιτάξεσθαι.» (Αρριανός Ζ’, 5)

      Όταν ο θρυλικός στρατηλάτης (ο Μέγας Αλέξανδρος) πέρασε το μεγάλο φαράγγι του ορεινού όγκου που χωρίζει την Ασία και που αποτελεί τον μοναδικό διάδρομο εισόδου στην αχανή ανατολική Ασία – γι’ αυτό και “πύλη του Καυκάσου” ονομάζεται – τοποθέτησε εκεί ισχυρή φρουρά.

      «Ούτω δη τα της Ασίας ώδε έχει προς του Ταύρου και του Καυκάσου τέμνεσθαι απ’ ανέμου ζεφύρου ως επ’ απηλιώτην…» (Αρριανός Ε’, 25, 5)

      «Όταν έφτασε η άνοιξη, ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Ινδία, αφήνοντας πίσω τον Αμύντα με 3.500 ιππείς και 10.000 πεζούς.» (Αρριανός Δ’, 22, 4)

      Αυτή η οπισθοφυλακή χωρίστηκε σε φυλές και κάθε φυλή ανέλαβε τη φύλαξη ενός συγκεκριμένου χώρου. Ο Κωνσταντινος Πορφυρογέννητος, σημειώνει: «Ίνα γίνηται σύνορον Φασιανής, ο ποταμός Ιέραξ, ήτοι ο Φάσις, και τα μεν αριστερά μέρη τα προ Ιλλυρίαν, κατέχωσιν οι Ίβηρες.» (P.G.T. 113, Περί Ιβήρων)

      Εκεί, γύρω από αυτόν τον ποταμό, δημιούργησαν την πόλη τους. Αυτή η επαρχία ακόμη και σήμερα ονομάζεται “Αλβανικές Πύλες”. «Επί δ’ αυτοίς Κάσπιοι άνδρες. Αλβανοί τ’ επί τήσιν Αρήιοι. Εκεί δε και το έθνος οι Αλβανοί πολεμικοί και ποιμενικοί…ω Κυκλώπειος φησίν, ο βίος τουτέστιν ευδαίμων και άπονος.» (Διονύσιος “Οικουμένης Περιήγησις”, σελ. 180, στίχος 73)

      Την αξία αυτών των ακριτών συνοριοφυλάκων αντελήφθη και ο στρατηγός Στηλίχων (415 μ.Χ.), ο οποίος ενίσχυσε αυτές τις φρουρές με αρκετούς Ιλλυριούς από την Αλβανία και εκχριστιανισθέντες Γότθους, για να τον μιμηθεί αργότερα ο Βελισσάριος.

      Τί έχουν γράψει οι Βυζαντινοί συγγραφείς;

      Ας δούμε εδώ ένα σημαντικό ιστορικό κείμενο, το Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (αναφέρεται και ως CSHB ή Bonn Corpus). Είναι μία σειρά κειμένων προερχόμενων από πρωταρχικές πηγές (από Βυζαντινούς και όχι μόνο συγγραφείς), και αφορά την ιστορία του Βυζαντίου από το 330 μέχρι το 1453 μ.Χ. Το Corpus αυτό αποτελείται από 50 τόμους. Εκδόθηκε στη Βόννη το 1828 με 1897 μ.Χ. Κάθε τόμος περιέχει από ένα ιστορικό κείμενο γραμμένο στα ελληνικά, ακολουθούμενο από μία λατινική μετάφραση. Μεταφράστηκε στα λατινικά από τον Καρδινάλιο Angelo Mai (7 Μαρτίου 1782 – 8 Σεπτεμβρίου 1854).

      Το έργο αυτό το επιμελήθηκε ο ιστορικός Barthold Georg Niebuhr (27 Αυγούστου 1776 – 2 Ιανουαρίου 1831). Το έργο ήταν μία επέκταση/αναθεώρηση του Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (από μερικούς ονομαζόταν ως Byzantine du Louvre), που εκδόθηκε στο Παρίσι ανάμεσα στο 1648 και 1711 υπό την επιμέλεια του Ιησουίτη λόγιου Philippe Labbe. Αρχικά η επιμέλεια του έργου έγινε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης αλλά μετά τον θάνατο του Niebuhr το 1831, η επιμέλεια πέρασε στον συνεργάτη του Immanuel Bekker στην Πρωσσική Ακαδημία Επιστημών στο Βερολίνο.

      Ορισμένα κείμενα του συνολικού έργου αναθεωρήθηκαν ύστερα από απόφαση του 13ου Διεθνούς Συμποσίου Βυζαντινών Σπουδών (International Congress of Byzantine Studies) στην Οξφόρδη το 1966 από τον Διεθνή Σύνδεσμο Βυζαντινών Σπουδών (International Association of Byzantine Studies).

      Στον 21ο τόμο (εκδόθηκε στη Βόννη το 1840 υπό την επιμέλεια του Immanuel Bekker) βρίσκονται κείμενα του Εφραίμ του χρονογράφου (τέλη 13ου – πρώτο μισό 14ου αιώνα). Αναφερόμενος ο Εφραίμ στην Ιλλυρία στον στίχο 7674 χαρακτηρίζει τους κατοίκους της Ιλλυρίας ως Αλβανούς: «Ιλλυρίδα γην, Αλβανούς οριτρόφους».

      Οι στίχοι 7671-7674 στα ελληνικά είναι:

      ……χρατεΐ Θεσσαλίας τε συν Αχαΐα
      Μακεδονίας χαι μέρους τίνος θράχης
      αίρει Λαλματίαν τι συν Έπιδάμνω
      Ιλλυρίδα γην, Αλβανούς οριτρόφονς

      και στα λατινικά:

      ……THESSALIAM OCCUPAVIT CUM ACHAIA,
      ET MACEDONIAM CUM THRACIAE PARTICULA ;
      DALMATIAM ACQUISIVIT CUM EPIDAURO,
      ILLYRI TRACTOS MONTICOLAS ALBANOS

      Σε νεότερη ελληνική μετάφραση το κείμενο είναι:

      ……κατέκτησε τη Θεσσαλία και την Αχαΐα
      τη Μακεδονία και μέρος της Θράκης,
      προσάρτησε τη Δαλματία με την Επίδαμνο
      ιλλυρική γη των ορεινών Αλβανών

      Στον στίχο 9149 χαρακτηρίζει την Αχρίδα ως τόπο των Αλβανών: «δε’ Αχρίδος πέφθακεν Αλβάνου τόπον».

      Ο Μιχαήλ Κριτοβούλος (1410-1470), γνωστός και ως Κριτόβουλος ο Ιμβριώτης, ήταν ιστορικός, λόγιος και αξιωματούχος κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο. Στο τρίτο του βιβλίο «Ιστορία του Μωάμεθ του Πορθητή», όταν αναφέρεται στις οθωμανικές εκστρατείες στην Πελοπόννησο και την Ιλλυρία/Αλβανία, χαρακτηρίζει την αλβανική αντίσταση εναντίον των Οθωμανών ως ιλλυρική αντίσταση και αναφέρεται στους Αλβανούς ως Ιλλυριούς… Περιγράφοντας την καταστροφή που επέφεραν στην περιοχή τα οθωμανικά στρατεύματα λέει: «…και οι Ιλλυριοί πήραν τα παιδιά τους, τις συζύγους τους, τα ζώα τους και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να μεταφερθεί, στα ψηλά και μη προσβάσιμα ορεινά καταφύγια» και σε άλλο σημείο λέει: «…τότε, με μία ισχυρή φωνή, το ελαφρά οπλισμένο πεζικό, το βαριά οπλισμένο πεζικό και οι τουφεκιοφόροι επέδραμαν εναντίον των Ιλλυριών και κάνοντας τους να προσπαθούν να ξεφύγουν, τους κυνήγησαν με όλη τους τη δύναμη και τους ξεπέρασαν και τους σκότωσαν. Και κάποιους τους έπιασαν ζωντανούς. Αλλά κάποιοι από αυτούς, πιεζόμενοι από το βαριά οπλισμένο πεζικό, έριξαν τους εαυτούς τους από τα βάραθρα και τους γκρεμούς και σκοτώθηκαν…Ένας μεγάλος αριθμός Ιλλυριών έχασαν τη ζωή τους, άλλοι στη μάχη και άλλοι εκτελέστηκαν…»

      Ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης (Αθήνα 1430-Ιταλία 1490), βυζαντινός Έλληνας ιστορικός και μέλος της ομώνυμης αρχοντικής οικογένειας της Αθήνας, η οποία ανέδειξε αρκετούς λογίους κατά τον 15ο αιώνα, γράφει: «Ουδόλως φρονώ ότι οί Αλβανοί ύπάρχουσιν Ίλλυρικόν γένος ώς τίνες λέγουσιν …», δηλαδή «καθόλου δεν συμφωνώ ότι οι Αλβανοί είναι ιλλυρικός λαός όπως λένε κάποιοι…» (Αποδείξεις Ιστοριών, βιβλίο Α, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης)

      Οι Έλληνες και οι Σέρβοι εθνικιστές, χρησιμοποιούν το παραπάνω απόσπασμα από την ιστορία του Χαλκοκονδύλη, ώστε να το παρουσιάσουν ως απόδειξη για την μη ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών. Εδώ ο Χαλκοκονδύλης λοιπόν κατά πολλούς αρνείται στους Αλβανούς την ιλλυρική τους καταγωγή. Ωστόσο, κατά τον Χαλκοκονδύλη οι Αλβανοί είτε είναι άποικοι από την Ιαπυγία της Ιταλίας, είτε ιθαγενές στοιχείο από την περιοχή της Επιδάμνου (σημερινό Δυρράχιο): «…είτε μεν από την Ιαπυγία, όπως κάποιοι λένε, πέρασαν στην Επίδαμνο…είτε είναι από την περιοχή της Επιδάμνου, όπου ως όμοροι των Ιλλυριών, κατείχαν τη γύρω περιοχή» όπως χαρακτηριστικά λέει.

      Όποιος έχει μελετήσει τα γραπτά του Χαλκοκονδύλη, θα πρέπει να ξέρει ότι ο Χαλκοκονδύλης χρησιμοποιεί παλαιά ονόματα για να χαρακτηρίσει τους διάφορους λαούς. Για παράδειγμα τους Σέρβους τους ονομάζει ‘Τριβαλλούς’, τους Βούλγαρους τους ονομάζει ‘Μυσούς’, τους Τούρκους τους θεωρεί ‘Σκύθες’ κ.α. Ο Χαλκοκονδύλης βλέπει μια ευρύτερη ιλλυρική ομογλωσσία που έχει διασπαρθεί σε όλη την Ευρώπη και εκτείνεται από τον Ταΰγετο μέχρι την ψυχρή Ρωσία. Αντιλαμβανόμαστε εδώ πως λέγοντας ο Χαλκοκονδύλης ‘Ιλλυριούς’, εννοεί τους Σλάβους. Αυτό φαίνεται και από την αναφορά του στον Ταΰγετο, όπου είχαν εγκατασταθεί οι σλαβικές φυλές των Μηλιγγών και των Εζεριτών.

      Όταν ο Χαλκοκονδύλης αναφέρεται στους Σέρβους (τους οποίους ονομάζει ‘Τριβαλλούς’), τους περιγράφει σαν γένος «Ἱλλυρικόν». Γίνεται κατανοητό ότι εφόσον με τον όρο ‘Ιλλυριούς’ ο Χαλκοκονδύλης εννοεί τους Σλάβους, άρα λοιπόν όταν αρνείται την ιλλυρικότητα των Αλβανών, εννοεί ότι οι Αλβανοί δεν είναι Σλάβοι. Τους θεωρεί είτε αυτόχθονες της βαλκανικής χερσονήσου (και συγκεκριμένα της περιοχής γύρω από το σημερινό Δυρράχιο) είτε αποίκους από την Ιαπυγία της νότιας Ιταλίας.

      Ας δούμε κάτι. Οι Ιάπυγες, οι Μεσάπιοι και άλλα φύλα που κατοικούσαν στην περιοχή, έχουν άμεση σχέση με τους Ιλλυριούς αφού από την Ιλλυρία πέρασαν στην Ιταλία περίπου τον 11ο αιώνα π.Χ. Γιατί όμως ο Χαλκοκονδύλης αναφέρει ότι ενδέχεται οι σημερινοί Αλβανοί να προέρχονται από τη νότια Ιταλία; Προφανώς μπερδεύεται εδώ και θα εξηγήσω τι εννοώ. Ο βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης στην «Ιστορία» του αναφέρεται στους Αλβανούς και σε μία σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. Εάν εξετάσουμε προσεκτικά το κείμενο, ο Ατταλειάτης αναφέρεται στους Νορμανδούς οι οποίοι προέρχονταν από την «πέραν των Άλπεων Γαλατία» (όπως λέει και ο Κεδρηνός ο οποίος τους ονομάζει «Φράγγους») και έφτασαν μέχρι τη νότια Ιταλία, όπου ίδρυσαν το Βασίλειο των δύο Σικελιών. Επιτέθηκαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα, την Αλβανία, την Ήπειρο κι έφτασαν ως τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να καταφέρουν τίποτα περισσότερο. Μάλιστα η Άννα η Κομνηνή στο βιβλίο της ‘Αλεξιάδα’ περιγράφει τις ταραχές που προκάλεσαν οι Νορμανδοί στρατιώτες στην περιοχή του Αρβάνου (Ιλλυρίας) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081-1118).

      Γιατί όμως ο Ατταλειάτης αναφέρει αυτούς τους Νορμανδούς ως ‘Αλβανούς’; Στη μεσαιωνική λατινική γλώσσα της εποχής του, η λέξη ‘albani’ σήμαινε ‘εισβολείς’, ‘επήλυδες’. Στο λεξικό της μεσαιωνικής λατινικής του J.F.Niermeyer η λέξη ‘albanus’ μεταφράζεται στα γαλλικά ως ‘etranger’ και στα αγγλικά ως ‘alien’. Η λέξη αυτή συνδέεται με τη φράγγικη λέξη ‘aliban’ (από το λατινικό alibi) η οποία πέρασε στα λατινικά του Μεσαίωνα ως ‘alibanus’, ‘albanus’, ‘aubanus’ κ.τλ. Ακόμα και σήμερα για παράδειγμα στα γαλλικά υπάρχει η λέξη ‘aubaine’ (συνόνυμη της μεσαιωνικής λατινικής albanagium) που μεταφράζεται στα ελληνικά ως ‘ευκαιρία’, ‘κοψοχρονιά’, ‘κελεπούρι’, ‘λαχείο’, ‘ευλογία’, ‘μάννα’ κ.α. Με λίγα λόγια το γαλλικό aubaine σημαίνει κάτι που ήρθε, κάτι που δόθηκε, κάτι αρχικά ξένο κ.τλ.

      Οι Νορμανδοί λοιπόν εμφανίστηκαν στη νότια Ιταλία το 1017 μ.Χ. και την περίοδο 1038-1043 στην οποία αναφέρεται ο Ατταλειάτης, θεωρούνταν albani (στα γαλλικά aubain) δηλαδή επήλυδες και ξένοι σε σχέση με τους ντόπιους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτόν, οι πληθυσμοί αυτοί αποκαλούνταν ως ‘Αλβανοί’. Η ονομασία ‘Νορμανδοί’ επικράτησε πολύ αργότερα.

      «Θεωρήθηκε ότι αυτοί οι Αλβανοί του 1042 ήταν Νορμανδοί από τη Σικελία, αποκαλούμενοι έτσι από ένα αρχαϊκό όνομα (the Albanoi were an independent tribe from Southern Italy). Η αυτή περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητη. Προέρχεται από τον ίδιο τον Ατταλιάτη, που έγραψε ότι οι Αλβανοί (Αρβανίτες) σχετίζονταν με την εξέγερση του 1078…» (Alexandru Madgearu, «The wars of the Balkan Peninsula: their medieval origins», Lanham: Scarecrow Press, 2008, p. 25;)

      Βυζαντινοί ιστορικοί αποκαλούν αυτούς τους νορμανδικούς πληθυσμούς με διάφορα ονόματα. Ο Ατταλειάτης τους αποκαλεί ‘Αλβανούς’. Ο Σκυλίτζης-Κεδρηνός και ο Βρυέννιος τους αποκαλούν ‘Φράγγους’. Ως ‘Νορμάνους’ τους αποκαλεί όπως είδαμε αργότερα η Άννα η Κομνηνή στην Αλεξιάδα. Αργότερα Νορμανδοί στρατιώτες από τη νότια Ιταλία οι οποίοι επιτέθηκαν εναντίον της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τελικά προσεχώρησαν στις αυτοκρατορικές στρατιωτικές δυνάμεις, ονομάστηκαν ‘Μανιακάτοι’ από το όνομα του βυζαντινού πρώην αρχηγού τους Γεωργίου Μανιάκη, ο οποίος είχε στασιάσει κατά της Αυτοκρατορίας και σκοτώθηκε κοντά στην Θεσσαλονίκη. (Διονύσιος Ζακυθηνός, Βυζαντινή Ιστορια 324-1071, σελ. 399)

      Αξίζει να αναφέρουμε κάτι ακόμα από την ‘Ιστορία’ του Μιχαήλ Ατταλειάτη. Ο Ατταλειάτης λοιπόν αναφέρει ότι ο δούκας του Δυρραχίου Νικηφόρος ο Βασιλάκης στα 1078-1079 στασίασε εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ετοίμασε στρατό για να βαδίσει εναντίον της. Ο στρατός του αυτός αποτελούνταν από Ρωμαίους, Αρβανίτες, Βούλγαρους κ.α. Εδώ ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αρβανίτες και όχι σε Αλβανούς. Οι Έλληνες εθνικιστές χρησιμοποιούν αυτή την αναφορά του Ατταλειάτη για να διαχωρίσουν τους Αρβανίτες από τους Αλβανούς και λένε για παράδειγμα ότι «σε άλλο σημείο ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αλβανούς και σε άλλο σημείο σε Αρβανίτες…άρα άλλο οι Αλβανοί και άλλο οι Αρβανίτες» όμως όπως δείξαμε, ο Ατταλειάτης με την ονομασία ‘Αλβανούς’ αναφέρεται στους Νορμανδούς της νότιας Ιταλίας που ήταν αλβανοί (ξένοι) στον τόπο εκείνον και όχι στους Αλβανούς της σημερινής Αλβανίας.

      Ας δούμε το συμπέρασμα από το απόσπασμα του Χαλκοκονδύλη. Αποδείξαμε ότι λέγοντας ο Χαλκοκονδύλης ‘Ιλλυριούς’ εννοούσε τους Σλάβους και ότι αρνήθηκε ότι οι Αλβανοί είχαν σλαβική καταγωγή. Επειδή υπάρχει μία σύγχιση στις ιστορικές πηγές, γι’ αυτό προφανώς μπερδεύτηκε και ο Χαλκοκονδύλης. Παλαιότερα υπήρχε κοντά στη Ρώμη περιοχή με την ονομασία ‘Alba Longa’ και βουνό με το όνομα ‘mons Albanus’. Οι κάτοικοι της Άλμπα Λόγγα ονομάζονταν Αλβανοί. Χώρα με το όνομα ‘Αλβανία’ υπήρχε και στον Καύκασο. ‘Αλβανία’ ονομαζόταν και η Σκοτία παλαιότερα. Albany υπάρχει στις Η.Π.Α και στην Αυστραλία. Πρόκειται ασφαλώς για συνωνυμίες. Χρειάζεται επομένως μία προσεκτική μελέτη των πηγών, ώστε να μην πέφτουμε σε σφάλματα και να καταλάβουμε το τι πραγματικά εννοεί και θέλει να πει ο κάθε συγγραφέας.

      Ας δούμε κάτι ακόμα για τον Χαλκοκονδύλη. Τι είπε ο Χαλκοκονδύλης; «Καθόλου δεν συμφωνώ ότι οι Αλβανοί είναι ιλλυρικός λαός όπως λένε κάποιοι», εννοώντας όπως εξήγησα ότι δεν θα έπρεπε να θεωρηθούν οι Αλβανοί ως σλαβικό έθνος, αφού τους Σλάβους στην ουσία τους ονόμαζε Ιλλυριούς και όχι τους Αλβανούς. Τι είπε σε άλλο σημείο όμως; «Θα έπρεπε να θεωρήσουμε τους Αλβανούς ως ανήκοντες στους Μακεδόνες, παρά σε οποιοδήποτε άλλο από τα έθνη της οικουμένης.» (Αποδείξεις Ιστοριών, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, Βιβλίο Β)

      Είναι γνωστό ότι στη δυτική Μακεδονία αρχικά κατοικούσαν Ιλλυριοί, Βοτιαίοι και άλλοι λαοί (ενώ στα ανατολικά Θράκες και άλλοι). Θεωρούσε λοιπόν ο Χαλκοκονδύλης τους Αλβανούς ως απογόνους εκείνων των φυλών που κατοικούσαν παλαιότερα τις δυτικές περιοχές της Μακεδονίας, δηλαδή των Ιλλυριών!!!

      Αξίζει εδώ να πω ότι Έλληνες και Αλβανοί είναι οι παλαιότεροι κάτοικοι της βαλκανικής χερσονήσου. Οι Σέρβοι – και γενικότερα οι Σλάβοι – είναι επήλυδες. Οι Σέρβοι σχετίζονται με ένα σλαβικό/αλανικό φύλο από την περιοχή στα βόρεια του Καύκασου, τους Σέρβους, που ένας κλάδος τους έφτασαν στα Βαλκάνια και ένας κλάδος τους στην κεντρική Ευρώπη, οι Σλάβοι των Σκοπίων είναι απόγονοι των Δρογουβιτών (Δρογουβίτες/Δρουγουβίτες/Ντρεγόβιτσοι) που ήρθαν στην περιοχή από τις περιοχές της Λευκορωσίας, κ.α.

      Ο Κροάτης ιστορικός και πολιτικός Milan von Šufflay (1879-1931), όπως και ο Σέρβος εθνολόγος Jovan Erdeljanović – θεωρούσε τους Αλβανούς ως γηγενής στην Αλβανία και απόγονους των Ιλλυριών, ενώ ο γνωστός Τσέχος σλαβολόγος Konstantin Jireček που προαναφέραμε, αν και μεροληπτούσε υπέρ των Σλάβων, θεωρούσε τους Αλβανούς ως απόγονους των Ιλλυριών μεν, αλλά θεωρούσε ότι είχαν έρθει από βορειότερα, από τις ιλλυρικές φυλές που κατοικούσαν στην Δαλματία. Ανάμεσα στα γραπτά του Šufflay τα σχετικά με τους Αλβανούς, είναι τα “Povijest severnih Arbanasa” (Η ιστορία των βόρειων Αλβανών), που εκδόθηκε στο Βελιγράδι το 1924, το “Städte und Burgen Albaniens hauptsächlich während des Mittelalters” (Οι Πόλεις και τα Φρούρια της Αλβανίας, Πρωταρχικά κατά τη διάρκεια των Μεσαιωνικών Χρόνων), που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1924, και το “Srbi i Arbanasi: njihova simbioza u srednjem vjeku” (Σέρβοι και Αλβανοί: Η συμβίωση τους κατά τα Μεσαιωνικά Χρόνια), που εκδόθηκε στο Βελιγράδι το 1925, καθώς και μία μεγάλη σειρά άρθρων. Μαζί με τους Ludwig von Thallóczy και Konstantin Jireček, εξέδοσε τη σημαντική δίτομη συλλογή αλβανικών ιστορικών κειμένων με τίτλο ‘Acta et diplomata res Albaniae mediae aetatis illustrantia’ (Πράξεις και Διπλωματικές Υποθέσεις που εξιστορούν τα μεσαιωνικά χρόνια στην Αλβανία), που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1913 και το 1918 ο δεύτερος τόμος, καλύπτοντας τα χρόνια από το 344 έως το 1406 μ.Χ.

      Ας δούμε τώρα ένα μικρό κομμάτι ενός άρθρου που έγραψε ο Šufflay σε μία Βιεννέζικη εφημερίδα τον Νοέμβριο του 1912, όταν οι σερβικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν κατακτήσει το Κόσοβο και ένα μεγάλο μέρος της σημερινής Αλβανίας:

      «Οι Σέρβοι πολιτικοί θα ήταν καλύτερο να μην αναφέρουν ιστορικές απαιτήσεις στο κυριότερο αλβανικό λιμάνι, αυτό του Δυρραχίου (Durrës), που προτίθενται να το κατακτήσουν… Σε ιστορικά γραπτά, η ‘Αλβανία’ έγινε τότε ένας συμβατικός όρος, αναφερόμενη στην ορθογώνια ορεινή περιοχή ανάμεσα στο Τίβαρ, Πρίζρεν, Οχρίδα και Βαλόνα (Αυλώνα). Αυτή είναι η περιοχή στην οποία οι αυτόχθονες λαοί (Ιλλυριοί, Θράκες) βρέθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά υπό την εξουσία νέων (κρατικών) σχηματισμών από Έλληνες, Ρωμαίους και Σλάβους, όπως ο κισσός εξαπλώνεται πάνω στα γρανιτένια μνημεία ενός πρώην μεγάλου έθνους, οι Ιλλυριοί. Η λέξη ‘Αλβανία’ έχει χρησιμοποιηθεί ώστε να περιγράψει το μέσο αυτής της ορθογώνιας περιοχής από τα παλιά ιλλυρικά χρόνια…Αυτή η περιοχή ήταν πάντα μία παραμεθόρια περιοχή στην ουσία, ένα όριο ανάμεσα σε γλώσσες, θρησκείες και πολιτικές δυνάμεις. Ήταν ένα προϊόν ανατολής και δύσης, μία συγχώνευση των λιμανιών των Λατίνων και των Ελλήνων, ή ένα αμάγαλμα του Ρωμαϊκού και του Βυζαντινού κόσμου, που ήταν σε ευθεία επαφή με τους βάρβαρους – οι αυτόχθονες Αλβανοί και οι κατακτητές Σλάβοι…» (Das mittelalterliche Albanien, Neue Freie Presse, Vienna, 28 November 1912, p. 26 & reprinted in Illyrisch-Albanische Forschungen, edited by Ludwig von Thallóczy, Volume 1 (München & Leipzig: Düncker & Humblot, 1916), p. 282-287)

      Ας δούμε τί είπε και ο Thunmann (αν και στο απόσπασμα του αυτό δεν ήταν απολύτως ακριβής): «… οι Ιλλυριοί, ένα μεγάλο και ισχυρό έθνος που ζούσε στην Αδριατική Θάλασσα, από τον Πάδο ως τον Αμβρακικό Κόλπο, και προς τα βόρεια ως τον Δούναβη…Ο Αππιανός σημειώνει ξεκάθαρα ότι οι Παννόνιοι ήταν Ιλλυριοί. Οι Ίστριοι, οι Ιάποδες, οι Δαλμάτες, οι Λιβουρνοί, οι Δάρδανοι, οι Αρδιαίοι, οι Αυταριάτες, με λίγα λόγια, όλοι οι λαοί προς τα Κεραύνια Όρη θεωρούνται Ιλλυριοί. Αλλά επίσης κατοικούσαν σε ευρύα έκταση περιοχές της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Μόνο ένα μικρό ποσοστό της Μακεδονίας κατοικούνταν από τους Έλληνες. Η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν Ιλλυριοί και Θράκες. Οι Δασσαρέτες, οι Λυγκηστές, οι Βρύγες ή Φρύγες, οι Πελάγονες, οι Εορδοί, οι Ελιμιότες, οι Ατιντάνες, οι κάτοικοι γύρω από την Κανταβία, την Πέλλα, την Έδεσσα, τη Βέροια, έχουν όλοι αναφερθεί ως Ιλλυριοί. Σε μία μεγάλη έκταση, ήταν σχεδόν μόνο οι πόλεις στις ακτές που είχαν Έλληνες κατοίκους…Τον καιρό του Στράβωνα, οι βάρβαροι κατοικούσαν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, και αναφέρει ότι Θράκες κατοικούσαν στη Μακεδονία και σε κομμάτια της Θεσσαλίας εκείνον τον καιρό. Οι Ιλλυριοί και οι Θράκες ήταν πάντα μεγάλοι λαοί στην Ευρώπη.» (Johann Thunmann, Über die Geschichte und Sprache der Albaner und der Wlachen, (Leipzig 1774); Translated from the German by Robert Elsie.)

      Η προσπάθεια των Ελλήνων και των Σέρβων εθνικιστών να αποδείξουν ότι οι Αλβανοί δεν είναι απόγονοι των Ιλλυριών και αυτόχθονες στα Βαλκάνια, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από τα βιβλία του Χαλκοκονδύλη, πέφτει στο κενό. Οι Αλβανοί όμως ήταν απόγονοι των Ιλλυριών.

      Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο, τους οποίους αποκαλεί ‘Ιλλυριούς’, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τα ζώα τους όπως χαρακτηρηστικά λέει: «Αλλά και Ιλλυριοί, περίπου μία μυριάδα, αθρόοι μετοίκησαν με τα παιδιά και τις γυναίκες και τα ζώα τους…» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 41–42)

      Στον σατυρικό διάλογο ‘Ταξίδι στον Άδη’ (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές–πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι). (D. Α. Zakythinos, Le Despotat grec de Morée, II Athènes 1953, σελ. 1.)

      Οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στα δυτικά Βαλκάνια, και είναι οι απευθείας απόγονοι των Ιλλυριών, χωρίς φυσικά να παραβλέπουμε τις κατά καιρούς διάφορες επιμιξίες τους με Θράκες (Δάκες, Μυσούς, Γέτες, Βέσσους), Βρύγες (Φρύγες, Παίονες, Τριβαλλούς), Κέλτες (Σκορδίσκους), Ρωμαίους, κ.α. Ο βασικός όμως κορμός/πυρήνας των προγόνων των Αλβανών ήταν οι Ιλλυριοί..

      «Αλβανία. Πολλές φυλές έχουν εμφανιστεί και έχουν έρθει στην Ευρώπη. Αρκετές φορές ορδές από την ανατολή την έχουν σαρώσει σε διάφορες στιγμές και εξαφανίστηκαν στο διάβα της ιστορίας. Αλλά από τους λίγους αυθεντικούς κατοίκους της Ευρώπης, τους πραγματικούς Ευρωπαίους, ακόμα παραμένουν οι Αλβανοί, οι οποίοι κατοικούν σε ένα ορεινό τμήμα της βαλκανικής χερσονήσου. Οι Αλβανοί είναι οι απευθείας απόγονοι των Ιλλυριών οι οποίοι ζούσαν στα νότια της Ευρώπης από την απαρχή της ιστορίας.» (The Resurrected Nations: Short Histories of the Peoples Freed by The Great War and Statements of Their National Claims, By Isaac Don Levine States, Small –1919, page 66)

      «…η άποψη της πλειοψηφίας των επιστημόνων είναι ότι οι Αλβανοί – και η αλβανική γλώσσα – είναι οι πλησιέστεροι σήμερα απόγονοι των Ιλλυριών, των Πελασγών…Αυτό μας κάνει περισσότερο σαφές το γιατί αυτός ο αρχαίος λαός έχει προσκολληθεί τόσο επίμονα στην αρχαία του γλώσσα και κουλτούρα…παρόλο που η γη τους κατακτήθηκε επανηλειμμένα από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους και τους Σλάβους και τους Τούρκους και παρόλο που επανηλειμμένα χρησιμοποίησαν αυτές τις επιβεβλημένες από τις καταστάσεις γλώσσες, οι άνθρωποι που είναι γνωστοί ως Αλβανοί, έχουν επίμονα και θριαμβευτικά διατηρήσει τη μητρική τους γλώσσα, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους, και την αρχαία ιλλυρική και πελασγική τους ταυτότητα.» (The Albanians, an Ethnic History from Prehistoric Times to the Present – Edwin E. JACQUES, McFarland 2010)

      Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στο Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας του, στο οποίο λέει: «Τα Ιλλυρικά έθνη, προϊόντος του χρόνου, εν μέρει μεν ηφανίσθησαν μετά εθνών ετέρας καταγωγής, Μόνοι δε οι Αλβανοί θεωρούνται υπό των πλείστων νεωτέρων ερευνητών γνήσιον της φυλής εκείνης λείψανον, ως εκ της παραθέσεως της γλώσσης αυτών μετά των περισωθεισών από της αρχαίας Ιλλυρικής λέξεων.» (τομ. Α, σελ. 96)

      «Ο εθνικά αλβανικός πληθυσμός έλκει τις ρίζες του στις προελληνικές ιλλυρικές φυλές, των οποίων το παρόν έχει καταγραφεί στα Βαλκάνια τουλάχιστον από τη 2η χιλιετία π.Χ.» (Eastern Europe: an introduction to the people, lands, and culture, Richard C.Frucht, 2005, page 698)

  10. Συγγραφέα φαίνεται η ανθελλινική σου υστερία σε όλο το μεγαλείο της, αλλά ακόμα και αυτό θεωρείται άποψη. Επίσης αυτά τα οποία λες φαίνονται ξεκάθαρα ότι προσπαθείς σε όλο το εύρος του άρθρου σου, δεν πατάς σε πραγματικά ιστορικά στοιχεία, όπως βασίστηκαν αρκετοί ξένοι και έλληνες ιστορικοί και ένας απο αυτούς ήταν και ο Παπαριγόπουλος ο οποίος ήταν και είναι αποδεκτός απο ξένους και έλληνες ιστορικούς. Χρησιμοποιείς ιστορικά γεγονότα τα οποία τα χωρίζεις σε κομμάτια και τα συνθέτεις όπως ακριβώς σε βολεύει. Ένα απο τα πολλά ανυπόστατα που λές, είναι ότι οι ρουμάνοι αναμίχθηκαν με τους αλβανούς, φυσικά δεν θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι ρουμάνοι και οι αλβανοί έχουν την ίδια καταγωγή απο τα πανάρχαια χρόνια. Αυτή η θεωρία την οποία ανέπτυξες είναι τύπου Ρεπούση, σου εύχομαι περαστικά σου!

  11. Η ΘΕΩΡΊΑ ΣΟΥ ΘΥΜΊΖΕΙ ΕΝΑΝ ΑΧΤΑΡΜΆ ΙΔΕΏΝ, ΠΟΥ ΣΚΟΠΌ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΠΑΣΤΑΡΔΈΨΕΙ ΣΤΟ ΦΤΩΧΌ ΜΥΑΛΌ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΆΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΕΡΕΥΝΑ. ΔΙΟΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΜΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΑΣΙΖΌΜΕΝΑ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΏΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΙΜΩΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΘΩΝ ΤΟΥΣ. ΠΟΣΟ ΜΆΛΛΟΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΙΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΖΗΜΩΘΗΚΑΝ ΣΥΝΗΔΕΙΤΑ, ΜΕ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ. ΩΣΤΟΣΟ ΛΕΣ ΌΤΙ ΌΛΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΟΎΚΛΑ ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΌΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΚΑΘΑΡΗ. ΜΠΕΡΔΕΥΕΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ (ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ ΕΙΧΕΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΉΔΗ Η ΑΛΒΑΝΟΙ ΕΔΩ) ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΘΕΣΣΑΛΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ, ΑΓΝΟΕΙΣ ΛΟΓΟ ΑΓΝΟΙΑΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΚΛΠ ΠΗΓΩΝ, ΠΟΥ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ Π.Χ ΤΩΝ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΙΔΩΝ ΚΛΠ. ΕΙΣΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΟΤΙ ΣΑΝ ΡΕΠΟΥΣΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΣΤΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ. ΕΧΕΤΕ ΣΚΥΛΕΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΠΑΤΡΙΔΕΣ. ΤΗΝ ΔΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΞΩ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΥΛΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ, Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΟΥ ΑΓΝΟΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ. ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΙ ΝΑ ΣΥΝΘΕΤΕ ΠΑΠΑΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΙΟ ΑΠΛΑ ΑΔΕΙΑΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ!

  12. Από αρχαιοτάτων χρόνων οι Έλληνες με τον εποικισμό και τις κατακτήσεις τους «μπόλιαζαν» τη λεκάνη της μεσογείου με τα γονίδια, τα ήθη και τα έθιμά τους. Άρα, όποιες μετακινήσεις πληθυσμών έγιναν στο χώρο αυτό, ειδικά από πληθυσμούς όπως οι καλούμενοι Αρβανίτες, που κατοικούσαν ανέκαθεν στο ζωτικό χώρο της ελληνικής επικράτειας (ηπειρώτικα φύλα που είτε ήρθαν σε επιμειξία είτε όχι με άλλα φύλα σίγουρα διατήρησαν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική τους καταγωγή) αφορά σε μετακινήσεις ελληνογενών πληθυσμών. Άλλωστε, αν επρόκειτο για πληθυσμούς γονιδιακά και πολιτισμικά ξένους προς την Ελλάδα πως είναι δυνατόν να αφομοιώθηκαν τόσο ομαλά με τον υπόλοιπο ελληνικό πληθυσμό? Αν είχαν μη ελληνική (δηλαδή αλβανική) καταγωγή και συνείδηση τότε γιατί πολέμησαν τόσο παθιασμένα τους Οθωμανούς Αλβανούς που θα ήταν ομοαίματοί τους? Γιατί ο Γεώργιος Καστριώτης, από την εποχή ακόμα που δεν είχαν ολοκληρωθεί οι μετακινήσεις των αρβανιτών στον ελλαδικό χώρο, δήλωνε περήφανος απόγονος του Πύρρου και του Μ. Αλεξάνδρου? Μήπως γιατί αυτή ήταν η πραγματική του καταγωγή όπως και των υπόλοιπων αρβανιτών? Και επιτέλους, πως λέτε με σιγουριά ότι οι βλάχοι είναι Ρουμάνοι, αφού είναι γνωστό ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν πολλές λεγεώνες αποτελούμενες αμιγώς από Έλληνες Μακεδόνες και Θεσσαλούς τις οποίες χρησιμοποίησαν για τη φύλαξη των ορεινών περασμάτων και όχι μόνο, αφού τους έχρισαν Ρωμαίους πολίτες και τους μετέδωσαν τη λατινική γλώσσα, που έγινε η λεγόμενη βλάχικη γλώσσα? Μάλιστα ακόμη κι ένας Ρουμάνος Ακαδημαϊκός ιστορικός λέει ότι οι βλάχοι ανέβηκαν ως τη Ρουμανία από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.

  13. μη μπαίνοντας στην διαδικασία να αποδείξω την ύπαρξη τον προγονών μου η ετυμολογία της λέξεις »αρβανιτ»επιδι και στα αλβανικα και στα αρβανίτικα είναι ίδια.
    ΑΡΜΠΑΝΑ ARBANA =ΧΡΥΣΟ ΕΚΑΝΑ ΑΡΜΠΕΡΗ ARBERI =ΕΚΑΝΕ ΧΡΥΣΟ δλδ χρυσοφιαγμενει.εαν τα αρβανίτικα ητανε μια αρχεία ελληνική διαλεκτός γιατί εγώ ο αλβανος μπορώ να μεταφράσω τα πάντα άπω τα αρβανίτικα και ένας ελληνας οχι?????????όταν ήρθα στην Ελλάδα το 91 έζησα στα μεσόγεια οπού δεν είχα πότε πρόβλημα συνεννόησης .μιλούσαμε την ίδια γλωσα……….. τα παλαιά αλβανικα

    • Οι Αρβανίτες μιλούσαν και μιλούν Ελληνικά πρώτα και αρβανίτικα δεύτερον, επειδή είχαν να κάνουν με εσάς τους αλβανούς, ως ιλλυριοί και βορειοηπειρώτες που ήταν και είναι. Για να συνεννοούνται με εσάς τα μιλούσαν τα αρβανίτικα, όπως εσείς οι αλβανοί που ήρθατε εστιν Ελλάδα, μάθατε ελληνικά για να μπορείτε να ανταπεξέλθετε και τα παιδιά σας που γεννήθηκαν Ελλάδα και μεγάλωσαν Ελλάδα μιλούν ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά.

      Φυσιολογικό είναι πως τα αρβανίτικα εμπεριέχουν και ένα μεγάλο μέρος ελληνικά, επειδή αυτό συμβαίνει σε όλους όταν μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα στο πόδι που λένε, δηλαδή δεν είναι η μητρική τους η δεν την διδάχτηκαν από μικρά παιδιά στα σχολεια.

    • Φυσικά και ένας Ελληνας πολλές αρβανίτικες λέξεις μπορεί να τις μεταφράσει όπως την λέξη Ντρου στα ελληνικα ειναι δρυς, Κιν στα ελληνικα είναι κύνος, κρουε στα ελληνικά είναι κριάρι, τατ στα αιολικά ελληνικά είναι τάτας, Ε΄γω θέλω να ρωτήσω γιατί στην Αλβανία προσπαθείτε να εξαφανίσετε την βλαχική γλώσσα!

  14. και πως το εξηγείς οτι εδώ στον ελλαδικό χορώ δεν χρυσιμοπιουντε τα αρχεα ιλλυρικά ονόματα ΤΑΟΥΛΑΝΤ ΤΕΟΥΤΑ ΜΠΑΡΔΟΥΛ ΓΕΝΤΙΑΝ ΑΓΚΡΟΝ ΜΑΛΤΙΝ ΜΑ’Ι’ΛΙΝΝΤ ΚΛΠ ΚΛΠ ΚΑΙ ΟΜΟς ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΙΟΥΜΕ .ΜΙΑ ΓΛΩΣΑ ΤΗΝ ΟΠΙΑ ΤΗΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΣΤΟ ΠΌΔΙ ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΚΡΑΤΑ ΑΙΩΝΕΣ ΟΜΟΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΤΡΙΚΙ ΓΛΩΣΑ.

    • Ξεκαθαρίστε εσείς οι σκιπταροι η αλβανοί τα σχετικά με την δικη σας ιστορία, ποια είναι ιστορικά η φυλετική καταγωγή σας.

      Είναι γνωστόν και αποδεκτόν ιστορικά, πως ο γεωγραφικός χώρος της σημερινής αλβανίας και κοσσόβου, έως και πάνω στην αδριατική κροατία, ήταν ο τόπος των ιλλυρικών φυλων που είναι επίσης αποδεκτό πως ήταν ελληνικά πελασγικά φυλα, όπως εξάλλου και οι μακεδόνες δωριείς και τα θρακικά φυλα.

      Πως βρεθήκατε εσείς οι σκιπτάροι στην ελληνική ιλλυρία αλβανία και βόρειο ήπειρο και από ποτε βρεθήκατε εκεί. Ψάξε το θέμα σε ιστορικό βάθος, διότι οι αρβανίτες έλληνες ιλλυριοί ήταν πάντα εκεί στον τόπο τους από τα αρχαιότατα χρονια.

      Εσείς ήρθατε μετά και για να επικοινωνούν μαζί σας εμάθαιναν από τότε οι αρβανίτες έλληνες ιλλυριοί και την δικη σας γλώσσα, προσμεμιγμένη με ελληνικά ιδιώματα

    • https://www.facebook.com/groups/77798973418/
      Oι Aρβανίτες είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν ειρηνικά κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και κυρίως μετά από πρόσκληση των Aυτοκρατόρων του Bυζαντίου, από περιοχές της Hπείρου που σήμερα υπάγονται διοικητικά στην Αλβανία, προς νοτιότερες περιοχές της Ελλάδας.

      Ο κύριος όγκος εγκατάστασής τους σήμερα βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού, Eύβοια, Ήπειρο και Θράκη. Ένα μικρό τμήμα τους μετακινήθηκε και στην Κάτω Ιταλία καθώς και Σικελία, διωγμένο είτε από τα μέρη που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο (τον όμορφο Μωριά όπως λένε στα τραγούδια τους οι αρμπερέσηδες-αρβανίτες εκεί) είτε από τους τόπους καταγωγής τους στην Ήπειρο μετά τον θάνατο του Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου Γεώργιου Καστριώτη και την παράδοση της Ηπείρου στους Τούρκους και μωαμεθανούς τους ονομαζόμενους τουρκαλβανούς.

      Μίλαγαν ένα προφορικό ιδίωμα-διάλεκτο, που είχε σαν κύρια βάση την Ελληνική γλώσσα, με επιρροές απο λατινικά, γερμανικά και ελάχιστα τούρκικα. Οι επιρροές αυτές είχαν προέλθει από την θητεία των αρβανιτών ως μισθοφόρους σε στρατούς της εποχής όπως Ιταλούς-Βενετούς-Φράγκους κυρίως στους αγώνες των Ευρωπαίων εναντίον του Ισλάμ.

      Έγραφαν όμως και διδάσκονταν πάντοτε, όσοι είχαν την δυνατότητα να λάβουν μόρφωση, στην Ελληνική γλώσσα, για την οποία είχαν διακαή και άσβεστο πόθο αφού το ιδίωμα που μίλαγαν ήταν ατελές και περιορισμένης χρήσης ακόμα και στις μεταξύ τους σχέσεις. Διακρίθηκαν για τους αγώνες τους εναντίον των Τούρκων καθώς και εναντίον κάθε εχθρού που προσπαθούσε να τους υποτάξει σε μια ξένη σφαίρα επιρροής αλλάζοντας την εθνικότητα και το θρήσκευμά τους αφού παρέμειναν και παραμένουν όλοι τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι και με Ελληνική εθνική συνείδηση, την οποία υπαγόρευε η ανέκαθεν Ελληνική καταγωγή τους.

      Σήμερα οι Αρβανίτες ζουν διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα προτερήματά τους, η παλλικαριά, η μπέσα, η αγάπη για ελευθερία και η ισχυρή φιλοπατρία τους για την Ελλάδα και κάθε τι το Ελληνικό τους οδηγούν ώστε να μεγαλουργούν με ό,τι καταπιάνονται.

      Ο σκοπός αυτής της ομάδας, μέσα από την συμμετοχή των μελών της, είναι να καταγραφούν οι κάθε είδους ιστορίες, πληροφορίες και παραδόσεις για τους Αρβανίτες, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, εγκατεστημένοι σήμερα στην Ελλάδα και Ιταλία είτε σαν μετανάστες μας σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

  15. Μιλάνε οι Τουρκαλβανοί απο την Τσετσενία που μέχρι το 1924 δεν είχαν εθνική συνείδηση και θα έπρεπε οι Βλάχοι να τους κάνουν έθνος! Το αλβανικό έθνος γεννήθηκε απο Βλάχους!

  16. Η βλακεία του Έλληνα ξεπερνάει και αυτό της νοημοσύνης αμοιβάδας, Πάνω από 60 επιστήμονες,ανθρωπολόγοι ,γλωσσολόγοι, ιστορικοί από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα συμφωνούν ότι οι Αλβανοί απόγονοι των Ιλλυριών . Κανένας σοβαρός ιστορικός σήμερα ΔΕΝ θα σου πει περί Καυκάσιας φυλής των Αλβανοί γιατί αυτή η θεωρία (όπου υιοθετήθηκε μόνον από «Σέρβους ιστορικούς») έχει καταργηθεί από τότε που βγήκε η ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ως επιστήμη. Δεν βγαίνουν και τα νούμερα ρε παιδιά αν ήταν όντως έτσι.

    1. ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ !!!!!!! Καμία όμως που να έγινε μετανάστευση πληθυσμού από τον Καύκασο στα Βαλκάνια.

    2. Το όνομα Αλβανοί – Αλβανία όπως γνωρίζουμε είναι μια διεθνής ονομασία όπως και το Greece – Greeks και οχι Hellenes , η ονομασία αυτή προέρχεται από το Ιλλυρικό φύλο Albanoi που κατοικούσε στην αρχαία Ιλλυρική πόλη Albanopolis που σήμερα βρίσκετε κοντά στην σημερινή πόλη Κρούγια – Kruja (κάποτε οχυρό του Σκεντερμπεη) βλέπε λινκ http://en.wikipedia.org/wiki/Albanoi
    Και γίνεστε αστείοι όλοι σας γιατί θα μπορούσα και εγώ σαν όλους εσάς τους ΜΗ επιστήμονες να πω ότι οι Αλβανοί προέρχονται από την Αμλπα της Σκωτίας και να δημιουργήσω μια νέα θεωρία. βλέπε λινκ http://en.wikipedia.org/wiki/Alba
    http://postimg.org/image/6dlfsklod/
    Επίσης θα ήταν αστείο να πω ότι έρχονται από την Albany των Η.Π.Α.
    Η Επίσης θα μπορούσα να πω και την θεωρία του Αχιλλεύς Λαζάρου που στον 4ο τόμο του βιβλίου του, σελ. 619 λέει το εξής «Πράγματι αρχαία πόλη Άλβα, της οποίας οι κάτοικοι καλούνται Αλβανοί, υπάρχει στην Κρήτη, στο Λάτιο της Ιταλικής χερσονήσου, στη Γαλατία, στην Ισπανία, στην Τρανσυλβανία κ.α.». Άρα λαοί με το όνομα Αλβανία υπήρχαν στην Κρήτη, στην Ιταλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης χιλιάδες χρόνια πριν την υποτιθέμενη άφιξη των Αλβανών από τον Καύκασο στα Βαλκάνια κατά τη βυζαντινή περίοδο. Φυσικά τέτοια άφιξη δεν έγινε ποτέ, αφού οι Αλβανοί ζούσαν επί χιλιετίες στα Βαλκάνια, Επίσης ο ίδιος λέει στον 4ο τόμο του βιβλίου του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, σελ. 620) υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί δεν ήρθαν από τον Καύκασο, αλλά ότι έγινε ακριβώς το αντίθετο. Γράφει συγκεκριμένα: «Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία διασώζουν οι Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Ιουστίνος, η παρακαυκάσια Αλβανία είναι δημιούργημα των Αλβανών, κατοίκων της ιταλικής πόλεως Άλβα, οι οποίοι μετανάστευσαν με αρχηγό τον Ηρακλή. Οι επίμαχες λοιπόν λέξεις σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα καθώς και με τη λατινική, συνάμα δε με τον απώτερο Ελληνισμό, αφού η ίδρυση της απόμακρης Αλβανίας του Καυκάσου ανάγεται στον κύκλο των άθλων του Ηρακλή». Ως βιβλιογραφία ο Λαζάρου εκτός από τις αρχαίες πηγές χρησιμοποιεί και τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, 1927, τ. 3ος, 403γ-406β.
    Επαναλαμβάνω κανένας ιστορικός , ερευνητής . γλωσσολόγος , αρχαιολόγος , ανθρωπολόγος ΔΕΝ θα συμφωνήσει με την «και καλά» Καυκάσιας φυλής των Αλβανών, Αυτή η θεωρία έχει εξαφανιστεί από τότε που η Ανθρωπολογία έγινε επιστήμη. ΤΕΛΟΣ

    3. Αν όντως ήταν από τον Καύκασο να το πάρουμε αλλιώς δηλαδή τώρα. Για να δεις ότι θα παίξω το παιχνίδι των ΜΗ επιστημόνων εδώ. Η Αλβανία του Καυκάσου βάση γεωγραφικής θέσης βρισκόταν στο σημερινό Αζερμπαιτζάν… Τι γλώσσα άραγε να μιλούσε αυτή η Αλβανία του Καυκάσου ;;;;; http://en.wikipedia.org/wiki/Caucasian_Albanian_language
    και σε ποια γλωσσολογική ομάδα ανήκει ;;;; http://en.wikipedia.org/wiki/Lezgic_languages
    Και πως είναι δυνατόν δηλαδή οι Αλβανοί των Βαλκανίων να μην μιλάνε αυτή την γλώσσα ;;; και πως είναι δυνατόν η γλώσσα των Αλβανών να είναι ανεξάρτητη και μοναδική όπως η Ελληνική εις την Ινδοευρωπαική οικογένεια γλωσσών, ;;;;; Για να δούμε ένα άλλο σκίτσο λοιπόν http://www.linguatics.com/images/indoeuro02c.jpg
    Εδώ πως εξηγείτε την κατάταξη της Αλβανικής γλώσσας που όπως βλέπω μέσα σε αυτή την οικογένεια δεν ανήκει η Καυκάσια Αλβανική γλώσσα ;;; Γιατί απλούστατα ρε τρομποεπιστήμονες οι 2 αυτές γλώσσες είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ και δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια.. Αλλά ας το προσπεράσουμε και ας μπούμε στο ψητό τώρα.

    4. Ο διάσημος ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός έχει ξεκάθαρα υποστηρίξει την κοινή καταγωγή Ελλήνων και Αλβανών. Συγκεκριμένα ο Πουλιανός δήλωσε σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Γ. Στάμκο που δημοσιεύθηκε στη Μυστική Ελλάδα:
    «Εγώ θεωρώ πιο Έλληνες τους Αλβανούς. Μοιάζουν τρομερά με εμάς, όλη η Ήπειρος, είτε το κομμάτι της Ελλάδας είτε της Αλβανίας. Το 1982 στο συνέδριο των Ιλλυριών, που έγινε στα Τίρανα, και ήμουν καλεσμένος μαζί με τον καθηγητή Μαρινάτο και την Αρβελέρ, τους είπα τις απόψεις μου, και οι ίδιοι επιμένανε να μιλάω Ελληνικά στο συνέδριο επί Εμβέρ Χότζα. Τους είπα πως είμαστε ένα πράμα, μια φάτσα».
    Και όταν ο Γ. Στάμκος είπε στον Αρη Πουλιανό ότι «Κι όμως, βλέπετε πόσο περίεργο είναι που ο ελληνικός ρατσισμός στις μέρες μας είναι πιο εχθρικός απέναντι στους Αλβανούς, με τους οποίους, όπως λέτε, έχουμε αυτές τις ομοιότητες και αυτή την ιστορική σχέση», ο Άρης Πουλιανός απάντησε: «Είναι φοβερό! Αυτό είναι φασισμός! Είναι πέρα για πέρα παρανοϊκό! Γι’ αυτό κι εγώ ποτέ δεν ξεχώρισα τους Αλβανούς από τους Έλληνες».
    Σε παλιότερη συνέντευξή του στο περιοδικό Δαυλός (τεύχος 127, Ιούλιος 1992) ο Πουλιανός μιλώντας για τις ανθρωπολογικές του μελέτες που αποδεικνύουν την αυτοχθονία των Ελλήνων ανέφερε: «Στα ίδια συμπεράσματα για την αυτοχθονία των μεσαιωνικών σκελετών (6ου-10ου αιώνα) της περιοχής του καταλήγει ο αξιόλογος Αλβανός ανθρωπολόγος Αλέξανδρος Δήμα. Οι Αλβανοί ανθρωπολόγοι είναι τελείως πεπεισμένοι για την αυτοχθονία των συμπατριωτών τους».

    5. http://postimg.org/image/uvm9o86hj/
    Τα αρχαία αυτά ευρήματα βρέθηκα στο νησί της Λήμνου. Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος ήταν γιατρός , ιστορικός , αρχαιολόγος , γλωσσολόγος.

    6. http://postimg.org/image/qkewnp4vv/ Ένα από τα βιβλία που θα πρέπει να διαβάσετε

    7. http://postimg.org/image/he0bay4gz/
    http://postimg.org/image/k9deht8gz/
    http://postimg.org/image/c55ad2m1v/
    http://postimg.org/image/675hhy069/
    http://postimg.org/image/edxh9iq8x/

    8. Το περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ και το ΙΧΩΡ είχαν κάνει ερεύνα και είχαν άρθρα στα τεύχη τους για τις ρίζες των Αλβανών.
    Για το ΙΧΩΡ το τεύχος 40, Δεκέμβριος 2003
    και για το ΔΑΥΛΟΣ τεύχος 98, 1990
    (δεν θα αναφέρω τους φασίστες της Χρυσής Αυγής όπου και αυτοί μιλούσαν για Ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών στα περιοδικά τους)

    9. http://postimg.org/image/7f2x5tse3/
    ένα δείγμα από το περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ

    10. οι Αρβανίτες ήταν Αλβανικό φύλο είτε το θέλετε είτε όχι http://postimg.org/image/ixs6p7vu3/
    http://postimg.org/image/9lx1bygn3/
    http://postimg.org/image/60onydxu3/
    Επειδή βαριέμαι να τα στέλνω όλα καθίστε και να διαβάσετε τίποτα στις βιβλιοθήκες που βρίσκονται στις πόλεις σας. Η εκπαίδευση είναι δωρεάν δεν κοστίζει.

    11. Όλοι εσείς οι ξερόλες μου θυμίζετε αυτό εδώ το παλικάρι.
    http://postimg.org/image/q9u1uxynz/

    ΜΟΝΟΝ ΓΕΛΙΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ

    • Kαλά τα γραφεις αφού παραθέτεις επιχειρήματα, συνεχίστε με αυτόν τον τρόπο. Όλες οι χώρες των βαλκανίων ανηκαν πάμπολλους αιώνες στην βυζαντινή και την οθωμανική αυτοκρατορία και επομένως έγινε ανακάτεμα λαών, που πήγαμε να ξεμπερδέψουμε όταν έγιναν τα εθνικά κράτη των βαλκανίων, μετά την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας τελεσίδικα το 1922. Πιστεύω πως όλοι οι λαοί των βαλκανίων έχουν σε ένα μαγαλο μέρος πελασγική καταγωγή, όπως πελασγικοί καταγωγή είχαν και τα διαφορα ελληνικά φύλλα… κάπως μπορούμε να πούμε πως είμαστε αρκετά συγγενείς όλοι στα βαλκάνια…ίσως αυτό να βοηθήσει στο να συγκροτήσουμε την ένωση των βαλκανίων η του Αίμου, στηριζομενη στις κοινές ρίζες καταγωγής μας και στα κοινά πολιτιστικά και πολιτισμικά στοιχεια και να αναγεννήσουμε τον περίλαμπρο πολιτισμό των πελασγών Ελλήνων σε όλα τα βαλκάνια

      • η μονή που είναι συγγενείς στον βαλκανικό χώρο είμαστε η Αλβανοί και η Ελληνες .η υπολοιποι ΗΡΘΑΝ και μας βρηκαν εδω

  17. Δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από το free inquiry και διάφορες ανθελληνικές σελίδες του διαδικτύου.Επίσης δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε ούτε από ανθελληνικά βιβλία που έγραψαν στα αγγλικά είτε οι Αλβανοί της διασποράς είτε οι Βαρδαραίοι(Σκοπιανοί) της διασποράς.
    Εννοείται ότι εμείς οι νεο-Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων.Το γράφει και ο γενετιστής Τριανταφυλλίδης και το Πανεπιστήμιο του Στάντφορντ των ΗΠΑ.
    Το ελληνικό DNA ανήκει στα ισχυρά ευρωπαϊκά DNA,εύκολα μεταδίδεται και δύσκολα αλλοιώνεται.
    Επίσης οι Αρβανίτες που ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι,έκαναν παντρειές με εθνικά Έλληνες.Άρα απέκτησαν το ελληνικό αίμα.
    Η Βικιπαίδεια γράφει πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε την Αλβανία(περιοχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας τότε) για να δει την αδελφή του,που του την είχαν αρπάξει με το ζόρι οι μουσουλμάνοι Αρβανίτες από βρεφική ηλικία.Και όταν μεγάλωσε την πάντρεψαν με έναν μουσουλμάνο Αρβανίτη.
    Η επικοινωνία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με την αδελφή του έγινε με διερμηνέα,επειδή η αδελφή του Κολοκοτρώνη δε μιλούσε ελληνικά.Αφού την απήγαγαν οι μουσουλμάνοι Αρβανίτες σε μικρή ηλικία.Και έτσι η γυναίκα μιλούσε μόνο αλβανικά.
    Αντιθέτως ο Κολοκοτρώνης δε μιλούσε αρβανίτικα-αλβανικά.
    Όλα αυτά τα λέει η Βικιπαίδεια.
    Άρα,από όλα αυτά συμπεραίνουμε ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε ελληνική εθνική συνείδηση και δε διατήρησε την αρβανίτικη γλώσσα,επειδή τον πατέρα του τον σκότωσαν οι μουσουλμάνοι Αρβανίτες.
    Εμείς οι Έλληνες κάνουμε το εξής λάθος.Βλέπουμε το επίθετο ενός ανθρώπου και κρίνουμε σύμφωνα με το επίθετο.
    Ο απόγονος(είτε είναι γιος είτε είναι κόρη) παίρνει πάντα το επίθετο από το σόι του πατέρα και όχι το επίθετο από το σόι της μητέρας.
    Πρέπει να μελετούμε το γενεαλογικό δέντρο και από το σόι του πατέρα και από το σόι της μητέρας.
    Οι χριστιανοί ορθόδοξοι Αρβανίτες της Ελλάδας είχαν ανάμικτο αίμα,επειδή έκαναν παντρειές με εθνοφυλετικά Έλληνες από το 33μΧ-1468μΧ. Και φυσικά από το 1468μΧ μέχρι και σήμερα(2015μΧ).
    Και φυσικά εννοείται ότι υπερισχύει το ελληνικό DNA.
    Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σκέτο Αρβανίτες αποκαλούσε ΜΟΝΟ τους μουσουλμάνους Αρβανίτες.
    Επίσης αν οι αγωνιστές είχαν αίμα αλβανικό,τότε η επανάσταση του 1821 θα ξεκινούσε από την Αλβανία και όχι από την Ελλάδα.
    Αλλά η επανάσταση ξεκίνησε από την Ελλάδα και οι αγωνιστές έφτιαξαν ελληνικό κράτος και όχι ιλλυρικό κράτος.
    Άρα οι αγωνιστές είχαν ένα μέρος ελληνικό αίμα και ένα μέρος ανάμικτο αίμα.
    Το κράτος της Αρβανιτιάς ήταν ένα πολιτικό ιδεολόγημα του Αλή Πασά Τεπελενίου,το οποίο περιλάμβανε τη Δυτική Ελλάδα και τη Νότια Αλβανία.Τους Γκέγκηδες δεν τους χώνευε ο Αλή Πασάς και δεν τους ήθελε στο »κράτος»-πολιτικό ιδεολόγημα που ήθελε να φτιάξει.
    Ο Σουλτάνος της Κωνσταντινούπολης κατάλαβε το σατανικό σχέδιο του Αλή Πασά.Τον έσφαξε και δικαίως.
    Και έτσι σώθηκε η Δυτική Ελλάδα από τους μουσουλμάνους Αρβανίτες.Και συνεπώς σώθηκε και η ελληνική φυλή.
    Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 1923 υπογράφτηκε η συνθήκη της Λωζάνης.Τη συνθήκη την υπέγραψε τελευταία η Ελλάδα από τη θέση του ηττημένου.Και έτσι απελάθηκαν όλοι οι μουσουλμάνοι(Αρβανίτες και Τούρκοι).
    Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδεςκρίθηκαν απελάσιμοι το 1923,αλλά δεν απελάθηκαν όλοι.Η ελληνική κυβέρνηση πίστευε στην ελληνο-αλβανική φιλία.Και ξεγελαστήκαμε από την αλβανική »μπέσα» το 1945.Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες απελάθηκαν το 1945 και δικαίως,διότι έσφαξαν εθνικά Έλληνες στη Νότια Ήπειρο(δείτε στη Βικιπαίδεια Skanderbeg SS).
    Η ελληνική νομοθεσία λέει ότι σε περίπτωση πολέμου,αν προδώσεις την ελληνική υπηκοότητά σου,η ποινή είναι ο θάνατος.
    Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες πρόδωσαν την ελληνική υπηκοότητά τους και δικαίως απελάθηκαν.
    Επίσης το 1945 απελάθηκαν και οι περισσότεροι Βλάχοι,επειδή υποστήριξαν την Ιταλία(δείτε στη Βικιπαίδεια,Λεγεώνα των Βλάχων).
    Επίσης το 1950 απελάθηκαν και πάρα πολλοί Βαρδαραίοι-Σκοπιανοί και Βούλγαροι και στο νομό Φλώρινας και στο νομό Σερρών,επειδή συνεργάστηκαν με την ΕΣΣΔ και ήθελαν να φτιάξουν Λαϊκή Δημοκρατία των Βαλκανίων υπό την προστασία της ΕΣΣΔ.
    Και έτσι το 1923 η Ελλάδα ξανα-έγινε ένα κράτος ομοιογενές θρησκευτικά.
    Και έτσι το 1950 η Ελλάδα ξανα-έγινε ένα κράτος ομοιογενές και αιματολογικά.
    Οι περισσότεροι Βλάχοι σήμερα είναι 1/8 ή 1/4 Βλάχοι.Έχουν πιο πολύ ελληνικό αίμα.
    Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους Αρβανίτες.
    Οι κρυπτο-σκοπιανοί και οι κρυπτο-βούλγαροι ζουν με αλλαγμένα επίθετα,αλλά δεν ξεπερνούν τις 10.000. Τα παιδιά τους παντρεύονται εθνικά Έλληνες και υπερισχύει το ελληνικό DNA.
    Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα επιτέθηκαν πολλά ξένα φύλα,αλλά όπως ήρθαν έτσι έφυγαν.
    Όσο για τους λαθρομετανάστες,είτε Αλβανούς,είτε Πακιστανούς,είτε οτιδήποτε κτλ,μην ανησυχείτε.
    Νύχτα ήρθαν και νύχτα θα φύγουν.

  18. Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες μας πρόδωσαν το 1941-1944 και απελάθηκαν το 1945. Αυτό ήθελα να πω στο προηγούμενο μεγάλο σχόλιό μου.
    Οι Βλάχοι μας πρόδωσαν από το 1940.
    Οι Τσάμηδες υποστήριξαν τη Γερμανία και οι Βλάχοι την Ιταλία.
    (Δείτε στη Βικιπαίδεια Τσάμηδες,Skanderbeg SS,δοσίλογοι Βλάχοι,Λεγεώνα των Βλάχων).
    Οι νέες γενιές των Βλάχων δε διατήρησαν τη βλαχική γλώσσα,επειδή νιώθουν τύψεις και ενοχές για τους ιταλόφιλους προγόνους τους.
    Τα βλαχικά μοιάζουν με τα ιταλικά.
    Η νέα γενιά Βλάχων παντρεύεται εθνοφυλετικά Έλληνες και υπερισχύει το ελληνικό DNA.
    Και επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ανήκουμε όλοι στη γενική λευκή ευρωπαϊκή φυλή και δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε.

  19. Λεει κάπου το νουμερο πως οι καταλήξεις -ΑΤΟΣ της Κεφαλονιάς ειναι Αλβανικές MΑ Δ Ι Ι.!!!!!! Ο ΛΕΩΝ-ΑΤΟΣ ηταν σωματοφύλαξ του Αλεξανδρου…Αλλού λεει οτι και η Μανη ειναι Αλβαvικη ,Mα ο Μαυρομιχάλης το διαγγελμα του στις Ευρωπαικες αυλές στα Ελληνικα το γραψε,το Ιδιο και ο Μακρυγιάννης τα απομνημονευματά του…

  20. ΚΑΛΑ ΤΙ ΔΥΚΤΥΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ;;;
    ΔΙΚΤΥΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΛΕΓΕΣΤΕ.
    ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΨΑΤΕ.ΣΑΣ ΖΗΛΕΥΕΙ ΚΑΙ Ο ΡΑΜΑ.

    ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1940 ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΦΑΣΙΣΤΩΝ.

    XEΡΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ , ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

    ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΣΤΕΛΝΑΝΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

    ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ
    ΣΑΣ ΠΗΡΕ ΧΑΜΠΑΡΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.

    • Το άρθρο δεν το γράψαμε εμείς, έχουμε δώσει συγγραφέα και Link. Η δημοσίευση εδώ έγινε για να γίνει διάλογος επί του θέματος. Κατά τα αλλα το τι υπηρετούμε μπορείς να το δεις στον τύπο της οργάνωσης που προτείνουμε

  21. Eλλανιε δεν γινετε να λες ότι μάχεσαι για τον ελληνισμο και να παρουσιάζεις αρθρα που βγαζουν τους μισους ελληνες ως μη ελληνες.
    Δευτερον επειδή για να παρουσιάζεις το αρθρο χωρις να το αντικρουεις σημαινει ότι δεν εισαι γνωστης του συγκεκριμενου θεματος θα σου πω εγω μερικα στοιχεια .

    AΣ ΔΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

    Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία
    Η ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ.
    ΟΙ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΔΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΙΓΩΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ.ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΡΟΥΜΑΝΙΚΑ ,ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΛΠ
    ΞΕΧΑΣΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΕΒΑΙΩΣ ΒΕΒΑΙΩΣ
    ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΒΑΣΙΛΗ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΙΔΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ .

    ΕΠΙΣΗΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΑΛΒΑΝΙΚΗ

    ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΕ ΜΕ ΑΥΤΗ
    ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΙΞΑΤΕ

    Ανθρωποι της εποχης εκεινης αλλωστε που την εζησαν αυτή τη μιξη καθως ειχε ηδη συμβει στα χρονια τους την περιέγραψαν . Τρανο παράδειγμα ο Ιταλος Γριμμανης ο οποιος αναφέρεται σε αυτό το γεγονος ηδη 110 χρονια πριν το 1821. Να τι αναφερει για τους αρβανιτες του Μωρια μεσα στα αλλα. , προς την Γερουσια του .

    « Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών, τούτων οι Έλληνες πολυπληθέστεροι ……»» ,»»»’οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν ….»»

    Αρα ομιλει για »’πολυπλυθεστερους»» Ελληνες [ δηλαδη πολυπλυθεστεροι οι αμιγως ελληνοφωνους Μωραιτες ] και για Αλβανους [ αρβανιτοφωνους η διγλωσσους ] οι οποιοι »’τοσουντων συγχωνευμενων μετα των Ελληνων»»’ , ώστε όπως χαρακτηριστικα αναφερει , δεν μπορουν να θεωρουντε αποτελούντες »»διαφορετικη φυλη»» απο τους αμιγως ελληνοφωνους

    Και όλα αυτά 100 περιπου χρονια πριν το 1821.

    ΑΡΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΗΔΗ 300 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΟΤΙ ΟΙ ΜΩΡΑΙΤΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΦΩΝΟΙ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ ΦΥΛΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΜΩΡΙΑΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥΣ . ΑΠΛΑ ΜΩΡΑΙΤΕΣ.ΑΠΛΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ.ΤΕΛΟΣ.
    ΕΠΙΣΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ

    Ο καθηγητης Πιτσιος με τη βοηθεια πορισματων του Βουλγαρου καθηγητη- ανθρωπολογου Βοεβ αναφερει. »’Οι αρβανιτοφωνες ομαδες του Μωρια δεν διαφερουν καθολου από τους υπολοιπους Μωραιτες ενώ παρουσιαζουν σημαντικες διαφορες από τους Γκεκηδες της Αλβανιας σε μια σειρα μετρικων και μορφολογικων χαρακτηριστικων» .
    ΑΡΑ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΓΚΕΚΗΔΕΣ

    ΕΠΙΣΗΣ ΑΚΟΜΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ

    Ο Γενικός Προνοητής του Μοριά, Jacomo Barbarrigo, έγραψε τον 1479: «Οι Αρβανίτες και οι Γραικοι δεν είναι παρά ένας μόνος λαός που μισεί κάθε ξένο).
    ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΩ ΕΙΧΑΝ ΠΡΩΤΟΕΙΣΕΛΘΕΙ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΣΤΟ ΜΩΡΙΑ, ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΟΥ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΤΟΠΙΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΚΑΘΕ ΞΕΝΟ [ ΙΤΑΛΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ ΚΛΠ ] ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΕΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΩΣ ΞΕΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ.ΘΕΩΡΟΥΣΑΝΕ ΩΣ ΞΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΛΛΟΦΥΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ .

    AΡΑ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
    ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΙΣΜΟ
    ΟΥΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΗ .
    ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΕ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ ΠΑΡΟΤΙ ΕΤΣΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΑΝ ΗΔΗ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΟΣ.
    ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΝ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΩΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ .
    ΟΙ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΕΡΓΙΑ .

    Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους,
    ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.
    ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΝΕ ΜΟΛΙΣ 3 ΑΡΒΑΝΙΤΟΧΩΡΙΑ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ [ ΠΧ ΣΤΑΝΙΑΤΑ ] ΑΛΛΑ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΕΙΑ
    ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΧΩΡΙΑ ΣΕ – ΑΤΑ.
    ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΝΕ ΠΡΟΣ ΙΤΑΛΙΑ.
    ΑΡΑ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΑΤΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΙΤΑΛΙΚΟ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΑΛΒΑΝΙΚΗ . ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ .
    ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΤΙ ΧΩΡΙΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΕΠΙΠΤΩΝΤΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ .
    ΝΑ ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ
    Ένα μεγάλο μέρος από τα επώνυμα των κατοίκων της Κεφαλλονιάς έχει την κατάληξη «-ατος». Ανάλογα η κατάληξη -άτα βρίσκεται σε πάρα πολλά τοπωνύμια, όπως χωρία και συνοικίες χωρίων, όπως τα Κουρκουμελάτα, Σιμωτάτα, Βαλσαμάτα, Τρωιανάτα, Γριζάτα, Λουρδάτα, Φαβατάτα, Δελαπορτάτα, Παπαρηγάτα κ.λ.π. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται για πρώτη φορά από τον 13ο αιώνα και μετά.

    Ο ΠΟΛΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΒΛΑΠΤΕΙ

    ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΙΕΥΜΕΝΑ ΑΠΟ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΟ ΑΡΘΡΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s