Βασίλης Βιλιάρδος - οικονομία

ΛΕΥΚΟ

«Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετρείται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006 – πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Προηγουμένως το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση, με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος«.

.

Ελεύθερη άποψη

Είναι προφανές πως δεν μπορεί κανείς να εμπιστευθεί μία κυβέρνηση, η οποία δεν τήρησε ούτε στο ελάχιστο τις προεκλογικές της δεσμεύσεις – αν και το γεγονός αυτό δεν αποτελεί την εξαίρεση στην απογοητευτική «πολιτική ζωή» της χώρας, αλλά τον κανόνα.

Εν τούτοις, είναι επίσης προφανές πως η διενέργεια πρόωρων εκλογών, θα ήταν καταστροφική για τη χώρα – ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Πόσο μάλλον εάν θα ήταν διπλές, λόγω της μη συνεργασίας των κομμάτων μεταξύ τους, σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη αδυναμία εξασφάλισης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας – εύλογο εκ μέρους των Ελλήνων, οι οποίοι είναι συνεχώς «θεατές του ίδιου έργου», με όλο και χειρότερους πρωταγωνιστές.

Ακόμη και αν πιστεύαμε λοιπόν στην απόλυτη επιτυχία του προγράμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουμε την άποψη πως εάν δεν περιμένει υπομονετικά να εκλεγεί, όταν θα διενεργηθούν κανονικές εκλογές, δεν θα έχει καμία ευκαιρία να το εφαρμόσει – επειδή οι πιθανότητες να τοποθετηθούν εχθρικά απέναντι της οι αγορές, η Γερμανία, το ΔΝΤ κοκ. δεν είναι καθόλου αμελητέες, εκτός εάν εξυπηρετεί τα σχέδια τους.

Έχοντας δε η αντιπολίτευση γνώση της παραπάνω «θανατηφόρας απειλής», τόσο για την ίδια, όσο και για τους Έλληνες, απορούμε ειλικρινά με τη στάση της – αφού κανένας δεν πέφτει από το γκρεμό χωρίς αλεξίπτωτο, ελπίζοντας πως κάποιος θα τον σώσει, εμφανιζόμενος την τελευταία στιγμή ως «ο από μηχανής Θεός» που θα θελήσει να ανταμείψει το αυτοκτονικό θάρρος του.

Ανεξάρτητα όμως από τα παραπάνω, για τα οποία φυσικά δεν διεκδικούμε το αλάθητο, μας ενοχλεί ιδιαίτερα η στάση ορισμένων «χειραγωγών της κοινής γνώμης» – οι οποίοι θέλουν να πείσουν αυτούς που έχουν μία δεδομένη πολιτική ιδεολογία, να επιλέξουν την ακριβώς αντίθετη, επειδή το κόμμα που την «εκπροσωπεί» έχει αποτύχει. Δυστυχώς κάτι αντίστοιχο επιδιώκει και ο «αποκλεισμός» της λευκής ψήφου, έτσι όπως υιοθετήθηκε το 2006, παρά το ότι είναι μη συνταγματικός.

Εάν λοιπόν κάποιος, για παράδειγμα, θεωρεί καλύτερο το σύστημα της ελεύθερης αγοράς (το οποίο δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το νεοφιλελευθερισμό), σε καθεστώς δημοκρατίας (ή δυνατόν άμεσης), με την παραμονή των κοινωφελών, των στρατηγικών, καθώς επίσης των μονοπωλιακών επιχειρήσεων στο δημόσιο τομέα, καθώς επίσης με όλες τις άλλες στον ιδιωτικό τομέα, είναι προφανές ότι δεν συμφωνεί με την «αριστερή» ιδεολογία.

Με αυτήν δηλαδή που πιστεύει στην κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, η οποία τοποθετεί τους δημοσίους υπαλλήλους στην κορυφή της «κοινωνικής ιεραρχίας», με όλες τις επιχειρήσεις στην ιδιοκτησία του κράτους (κατά το ακριβώς αντίθετο της, το νεοφιλελευθερισμό, όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν στους ιδιώτες – κάτι που έχει επιβληθεί, εν μέρει ακόμη, στην πρώην φιλελεύθερη παράταξη από το ΔΝΤ).

Επομένως, ακόμη και αν ο ηγέτης της είναι Θεός, κάτι φυσικά μη σύνηθες, είναι αδύνατον να την επιλέξει ο Πολίτης που δεν είναι οπαδός της – αφού δεν συμβαδίζει με την ιδεολογία του.

Στην περίπτωση αυτή, εάν υπάρχει ένα κόμμα που εκπροσωπεί τη συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, είναι έξωθεν κατευθυνόμενο, έχει ανίκανα στελέχη, ανεπαρκή πρωθυπουργό ή οτιδήποτε άλλο, η εναλλακτική επιλογή του δεν είναι άλλη από τη λευκή ψήφο – από την «ψήφο διαμαρτυρίας», όπως αυτή περιγράφεται.

Εάν πάλι δεν υπάρχει ένα ανάλογο κόμμα, τότε η επιλογή του είναι ξανά το λευκό – αφού τα κριτήρια του δεν είναι και δεν πρέπει να είναι κομματικά, αλλά ιδεολογικά. Τυχόν αλλαγή στάσης λοιπόν εκ μέρους του, οφείλει να είναι αλλαγή ιδεολογίας – κάτι απολύτως θεμιτό, αφού ο καθένας είναι ελεύθερος να αναπροσαρμόζει την ιδεολογία του, όταν διαπιστώνει πως είναι λανθασμένη.

Θεωρώντας τώρα την αρνητική ψήφο ως κάτι πολύ επικίνδυνο για τις ανθρώπινες κοινωνίες, έχουμε την άποψη πως η στέρηση του δικαιώματος της λευκής ψήφου, η οποία οδηγεί τους ανθρώπους σε δύσβατα μονοπάτια, αποτελεί ένα κορυφαίο πρόβλημα – γεγονός που αποδείχθηκε, μεταξύ άλλων, από τη στροφή προς την ακροδεξιά εκατοντάδων χιλιάδων Πολιτών, οι οποίοι δεν έχουν τη συγκεκριμένη ιδεολογία.

Ένα αντίστοιχα μεγάλο πρόβλημα είναι η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, όταν γίνεται προσπάθεια δόλιας υπεξαίρεσης της ψήφου της – με στόχο να επιλέξει ένα κόμμα, αντίθετο στην πολιτική της ιδεολογία.

http://viliardos.analyst.gr/?p=941

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s