Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

dsfyris@yahoo.com  – http://www.linkedin.com/in/dimitrissfyris

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

Φεβρουάριος 2014

Πρόλογος

Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε αποκομίσει πλέον την αίσθηση ότι εδώ και κάμποσο χρονικό διάστημα υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη μερίδα των συμπολιτών μας που έχει αρχίσει σταδιακά να αντιλαμβάνεται, πτυχές της αλήθειας για αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Το γεγονός αυτό είναι απόρροια μιας προσπάθειας που περνάει μέσα από την αναζήτηση και ερμηνεία των αιτιών που μας οδήγησαν -σαν κράτος και σαν κοινωνία- στο απελπιστικό σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, μα πάνω και πέρα απ’ όλα, επικεντρώνεται –ή θα έπρεπε να επικεντρώνεται- στο να διαγνώσει με ποιό τρόπο και από πού, μπορεί τελικά να ανατείλει η ουσιαστική ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.  Μια ελπίδα, η οποία δεν θα αποτελεί για μια φορά ακόμη, «εμπορεύσιμο προϊόν» από τους ελεγχόμενους πολιτικούς δημαγωγούς ή μια ψευδή και αίολη υπόσχεση, ως ένα καλά

καμουφλαρισμένο εργαλείο που θα μας οδηγήσει σε περαιτέρω δεινά και την οριστική και αμετάκλητη απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, πέρα από κάθε ιστορικό προηγούμενο.

Μέσα λοιπόν από αυτό το πρίσμα, προχωρώ σε μια προσπάθεια διεξοδικής ανάλυσης της κρίσης που μαστίζει την χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια. Είναι μια ανάλυση που δεν έχει ως κύριο σκοπό της να επικεντρωθεί και να αναλωθεί σε μακροοικονομικές θεωρήσεις (αν και υπάρχει η αναγκαία σχετική ιστορική και εκλαϊκευμένη αναφορά σε αυτές), αλλά κυρίως να αναδείξει χωρίς εξωραϊσμούς τις πραγματικές διαχρονικές αιτίες, καθώς επίσης την πολυδιάστατη και πολυπαραγοντική μορφή της, η οποία (κατά την άποψη του γράφοντος) κάθε άλλο παρά οικονομικής φύσεως είναι.

 

Στοχεύει επίσης, να αφυπνίσει την πολιτική μας συνειδητότητα, να αποτελέσει τροφή για περαιτέρω σκέψη και αντικείμενο διαλόγου για όσους μπουν στον κόπο να την διαβάσουν, ώστε όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να φωτίσουμε καλύτερα, το πολιτικοκοινωνικά ορθό αλλά δύσκολο μονοπάτι που θα πρέπει να διαβούμε.

 

Θέλω εκ των προτέρων να ζητήσω συγνώμη για την σχοινοτενή ανάλυσή μου, αλλά τα θέματα είναι τόσα πολλά και καυτά, που στην προσπάθειά μου να τα εντάξω όλα μέσα σε ένα ενιαίο πλαίσιο και να τα προσεγγίσω ολιστικά (γιατί κατά την ταπεινή μου γνώμη έτσι πρέπει), μου είναι πραγματικά δύσκολο να τα συμπτύξω και να αυτοπεριοριστώ.

 

«Φούσκες» και ο μύθος του Αισώπου

Πάρα πολλοί από τους συμπολίτες μας διατείνονται με σθεναρό τρόπο και αναλύουν την κρίση με την χρήση μονοδιάστατων επιχειρημάτων, μέσα από την προσέγγιση του λεγόμενου φαινομένου της «φούσκας», καταλλήγοντας όμως κάποιες φορές σε λανθασμένα ή σε όχι απολύτως ορθολογικά συμπεράσματα. Όσον αφορά λοιπόν την κρίση αυτής της προσέγγισης, δεν θα ήθελα να κουράσω με χιλιοειπωμένα επιχειρήματα, αλλά αρκούμαι –και σίγουρα όχι με πρόθεση να «λαϊκίσω»- στο να αναφέρω λακωνικά το ακόλουθο απλό παράδειγμα.

Η κόρη μου, όταν ήταν πιο μικρή –τώρα «μεγάλωσε» και είναι περίπου 3,5 ετών- μου ζητούσε πολλές φορές να της φουσκώσω ένα μπαλόνι για να παίξει. Γνωρίζα λοιπόν εκ των προτέρων –ως ενήλικας που διαθέτει απλή κοινή λογική- ότι το μπαλόνι (ή «φούσκα» με άλλους συνειρμούς) έχει περιορισμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες αντοχές ελαστικότητας (τουλάχιστο αυτό το κλασικό είδος μπαλονιού που χρησιμοποιείται για να παίξουν τα μικρά παιδία), οπότε ήξερα ότι σε περίπτωση που υπερβώ ένα σημείο διόγκωσης του μπαλονιού με αέρα, αυτό θα έσπαγε (εκτός εάν είχα φροντίσει με κάποιο τρόπο να διοχετεύω εκτός αυτού, μέρος του εισερχόμενου πλεονάζοντος αέρα πριν συμβεί το «μοιραίο»..). Οπότε, εάν το μπαλόνι τελικά έσπαγε λόγω υπερβολικής διόγκωσης, ποιός θα έφτεγε; Η μικρή κόρη μου που ζήτησε να της φουσκώσω το μπαλόνι για να παίξει, ή εγώ –ο ενήλικας, με γνώση, λογική και συναίσθηση της ευθύνης-  που φούσκωσα υπέρ το δέον το μπαλόνι και έσπασε, με αποτέλεσμα ένα μικρό παιδί να τρομάξει και να βάλει τα κλάματα;

Οπότε όσον αφορά το συγκεκριμένο παράδειγμα, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: α) ή θα πρέπει να είμαι «άμυαλος» (πράγμα μάλλον αδύνατο) για να μην καταλαβαίνω ότι, όσο πιο πολύ φουσκώνω το μπαλόνι (..επαναλαμβάνω, χωρίς να προνοήσω με κάποιο «τεχνικό» τρόπο την μερική διοχέτευση του πλεονάζοντος αέρα εκτός αυτού), τόσο αυτό κινδυνεύει να σπάσει, και β) να θέλω συνειδητά να τρομάξω ή να εκμεταλλευτώ την μικρή μου κόρη, για λόγους «παιδαγωγικούς ή και παράλογα ωφελιμιστικούς» με τον λάθος ή «διεστραμμένο» τρόπο που εγώ μπορεί να το αντιλαμβάνομαι.

Οφείλω όμως να ομολογήσω και θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί, ότι συγκεκριμένα κράτη έχουν αναπτύξει πολιτικο-οικονομικά συστήματα (π.χ. ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία, κλπ) που δημιουργούν μπαλόνια (με ιδιαίτερες «τεχνικές» προδιαγραφές..) τα οποία μπορούν να φουσκώνουν «σχεδόν απεριόριστα»….και να μην σπάνε, μέσω της αέναης κεφαλαιοποίησης του χρέους ως εθνικό χρηματικό απόθεμα. Ακόμα και όταν κάποια από αυτά σπάνε, έχει αποδειχθεί ότι τα αφήνουν να σπάσουν με την μέθοδο της λεγόμενης «προϋπολογισμένης ελεγχόμενης έκρηξης»…(η οποία δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το πόσο ελεγχόμενη και προϋπολογισμένη μπορεί τελικά να είναι…κάτι για το οποίο υπάρχει μια μεγάλη ανησυχία πολλών οικονομολόγων για το τί μέλλει γενέσθαι με το «ανυπέβλητα» διογκωμένο χρέος μεγάλων οικονομιών όπως αυτής των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας, κλπ.)! Οι Η.Π.Α. όμως, αποτελούν την μήτρα του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο στηρίζεται στην πατέντα του λεγόμενου Modern Money Mechanics και της έκδοσης ιδιωτικού χρήματος από την ιδιωτική Κεντρική Τράπεζα (FED) με το κόλπο του κλασματικού τραπεζικού αποθεματικού. Η ειδοποιός διαφορά όμως έγκειται στο γεγονός ότι, το χρήμα που εκδίδουν οι Η.Π.Α., αφενός αποτελεί αδιαμφισβήτητα το ισχυρότερο παγκόσμιο νόμισμα και αφετέρου η έκδοση χρήματος σε δολάριο, ελέγχεται από μια ελίτ που όμως τυγχάνει να είναι κυρίως ομοεθνείς τους. Να λοιπόν πως αυτά τα μπαλόνια, είναι δυνατόν να έχουν διαφορετικές προδιαγραφές. Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο στην ανάλυση του θέματος, γιατί αυτό από μόνο του αποτελεί ένα μεγάλο ξεχωριστό κεφάλαιο.

Εάν λοιπόν κάποιος αποδέχεται τα προαναφερθέντα, επίσης αποδέχεται ότι προκύπτει και ένα χρήσιμο διττό συμπέρασμα. Αφενός μια «φούσκα» -όπως κάποιοι αρέσκονται να «βαφτίζουν» σχετικές καταστάσεις- δεν μπορεί να σπάσει χωρίς να υπάρξει η αντίστοιχη πρόθεση γι’ αυτό (ή καλύτερα ο μεθοδευμένος σχεδιασμός…), και αφετέρου δε, ότι υπάρχουν κράτη και συστήματα τα οποία έχουν αναπτύξει την κατάλληλη δομή και υπάρχει ικανή πολιτική βούληση να χρησιμοποιούν τα κατάλληλα τεχνοκρατικά εργαλεία για την αποτελεσματική -τις περισσότερες φορές- διαχείριση αντίστοιχων καταστάσεων. Αυτό εν μέρει, νομίζω πως συνηγορεί στην αντιληπτή μέχρι κάποιο σημείο, δυσανασχέτηση πολλών από εμάς με την άποψη περί απόδοσης της κρίσης σε νομοτέλειες. Και λέω μέχρι κάποιο σημείο, γιατί στην συνέχεια, θα ήθελα να εξηγήσω μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη, η έκταση της σημερινής κρίσης, μπορεί να οφείλεται -έστω και σε ένα μικρότερο βαθμό- και σε νομοτελειακούς εγγενείς, ενδογενείς παράγοντες ή να έχει σημαντικά βοηθηθεί από αυτούς· χωρίς όμως να υποστηρίζω ότι η κρίση δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί, εάν υπήρχε ουσιαστική θέληση και αποφασιστικότητα προς αυτή την κατεύθνση, πράγμα όμως που δεν φαίνεται πως υπήρξε…και αυτό αποτελεί την ουσία. Άλλωστε ας μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι το καπιταλιστικό σύστημα, μεταξύ άλλων, στηρίζει την επιβίωσή του σε αυτού του είδους τις κρίσεις.

Τώρα όσον αφορά αυτούς που ευαγγελίζονται την αναδιαπαιδαγώγηση των απείθαρχων νότιων και πιθανότατα προσεγγίζουν – κάποιοι συνειδητά και κάποιοι άλλοι από αφέλεια- την κρίση των τελευταίων ετών με την φιλοσοφία του γνωστού μύθου του Αισώπου, με πρωταγωνιστές τους τζίτζικες (του νότου) και τους μέρμηγκες (του βορρά), αυτό αντανακλά μια νοοτροπία και έναν τρόπο ανάλυσης, που γεννάει και δημιουργεί λανθασμένες πολιτικές που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την Ευρωζώνη σε καταστροφική πορεία. Θα προσπαθήσω με όσο πιο απλό τρόπο -χωρίς να παραποιήσω την πραγατική εικόνα- να εξηγήσω στους εν λόγω κύριους και κυρίες τί εννοώ.

Στο σημείο αυτό, θα δανειστώ την δόκιμη αφήγηση γνωστού ακαδημαϊκού κάνοντας χρήση του μύθου του Αισώπου. Τα τζιτζίκια αλλά και τα μερμήγκια ζούσαν και εξακολουθούν να ζουν παντού (όχι μόνο στον νότο τα μεν και μόνο στον βορρά τα δε), υφίστανται και είναι κατανεμημένα παντού, τόσο στα πλεονασματικά όσο και στα ελλειμματικά κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Αυτό άλλωστε αποτελεί και μια βασική συνισταμένη που δημιουργεί τις προϋποθέσεις μεγάλης ύφεσης. Η αγαστή συνεργασία των τζιτζικιών του Βορρά (ας μου επιτραπεί να τα αποκαλώ κυρίαρχα τζιτζίκια) με αυτά του νότου (ας μου επιτραπεί να τα αποκαλώ ελεγχόμενα τζιτζίκια από τα ξαδέρφια τους του βορρά) ενορχήστρωσαν την ροή των πλεονασμάτων που παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια προς τον νότο. Οι βόρειες τράπεζες, με άριστη μεθόδευση (με την αγαστή συνεργασία των αντίστοιχων κρατικών μηχανισμών…πάρα πολύ βασικό αυτό) και αποφασισμένες να μετατρέψουν σε προσοδοφόρο ευαγγέλιο την νοοτροπία του τζίτζικα (μέγιστη απόδοση για ελάχιστη προσωπική εργασία), βρήκαν στα νότια ελεγχόμενα ξαδέρφια τους (τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, κλπ), τους ιδανικούς παρτενέρ στην διοχέτευση των πλεονασμάτων του βορρά, μέσω θαλασσοδανείων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που όμως απέφεραν υψηλότερα επιτόκια από εκείνα που θα έβρισκαν στον βορρά – για τον ίδιο λόγο που παρήχθησαν στον βορρά τα πλεονάσματα αυτά (δηλαδή, την φθηνή, παραγωγική εργασία των βόρειων μερμηγκιών).

Οι «φούσκες» δημιουργήθηκαν επειδή τα πλεονάσματα τα οποία παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια (αν και πρέπει να επισημάνω ότι τα βόρεια μερμήγκια δεν δούλευαν παραπάνω, το αντίθετο ισχύει μάλιστα, σε σύγκριση με τα κακόμοιρα και εργατικά μερμήγκια του νότου), ως επί το πλείστον δεν τα γεύτηκαν εκείνα αλλά και εδώ έγκειται η τραγωδία, τα υπεξαίρεσαν τα βόρεια τζιτζίκια τα οποία, συνεπικουρούμενα από τα νότια τζιτζίκια, τα έστειλαν στον νότο δημιουργώντας φούσκες από τις οποίες κέρδισαν πολλά όλα τα τζιτζίκια. Ότι θα έσκαγαν, θα έσκαγαν (από τη στιγμή που δεν υπήρξε ένας αποτελεσματικός μηχανισμός ανακύκλωσης της ροής των κεφαλαίων, ώστε ένα σημαντικό μέρος από αυτά να γυρίσουν ξανά στον νότο με την μορφή π.χ. επενδύσεων). Έσκασαν όταν έσκασε πρώτη μια ακόμα μεγαλύτερη υπερ-φούσκα, εκείνη που έχτιζαν για 25 χρόνια τα υπερπόντια υπέρ-τζιτζίκια της Wall Street.

 

Μυθοπλασίες και ο ρόλος της Γερμανίας στην κρίση

Και τί τελικά έγινε; Η κατάληξη είναι πλεόν γνωστή σε όλους μας. Μα φυσικά ίσχυσε ο βασικός καπιταλιστικός κανόνας, όπου τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και τα χρέη κρατικοποιούνται! Και αυτό φυσικά έγινε με την απαραίτητη συμμετοχή και συνενοχή των απανταχού «καπιταλιστικών κρατών» σε βάρος των πολιτών τους. Επίσης τα ελλειμματικά κράτη (δες π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, κλπ) χρεώνονται περισσότερο και τα πλεονασματικά (δες π.χ. Γερμανία) εξακολουθούν να κερδοσκοπούν και να ευνοούνται περισσότερο. Και όσον αφορά την Γερμανία, καλό θα είναι επιτέλους να καταρριφθούν κάποιες μυθοπλασίες  για το ρόλο της σχετικά με την παρούσα κρίση (για τον οποίο θα αναπτύξω στην συνέχεια κάποια σχετικά επιχειρήματα) μιας και τα τοκογλυφικά και λοιπά κέρδη που έχει βγάλει μέχρι στιγμής από την υφιστάμενη κρίση αποτιμούνται σε πάρα πολλά δισ. Ευρώ.

Και εξηγώ ευθύς αμέσως τί εννοώ. Στις αρχές Μαρτίου 2012 υπήρξε μια αποκαλυπτική έρευνα για την τεράστια απάτη σε βάρος ενός ολόκληρου λαού, του ελληνικού και την απαξίωση μιας ολόκληρης χώρας με την προσπάθεια επιβολής του συνδρόμου της ενοχής με την αγαστή συνεργασία βέβαια των εγχώριων συνεργατών τους. Όλα αυτά αποκαλύφθηκαν στο ρεπορτάζ του γερμανικού κρατικού τηλεοπτικού καναλιού ARD (περίεργο, αλλά έγινε τέτοιο ρεπορτάζ από αυτούς…) το οποίο προβλήθηκε από την ΝΕΤ (για του λόγου το αληθές, μπορείτε να απολαύσετε το επτάλεπτο περίπου ρεπορτάζ στην διεύθυνση, http://www.youtube.com/watch?v=TYIlIKnc6QY), αλλά υπάρχει και η ομολογία του Γερμανού επικεφαλής του EFSF (European Financial Stability Facility), Κλάους Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Focus.

Σύμφωνα με τα όσα διεμήνυσε ο Γερμανός (για δες βρε παιδί μου κάτι συγκυρίες να είναι Γερμανός στην εθνικότητα..) επικεφαλής του Ταμείου, η Γερμανία, όχι μόνο δεν έχει ζημιωθεί από την κρίση χρέους της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως, έχει καταγράψει σημαντικά κέρδη, τα οποία μάλιστα αναμένεται να πολλαπλασιαστούν σε βάθος χρόνου, όσο οι προσπάθειες για την «επίλυσή της εντατικοποιούνται».

Αυτό, σύμφωνα με τον κ. Ρέγκλινγκ, συμβαίνει γιατί η Γερμανία δανείζει στην Ελλάδα όχι απευθείας αλλά μέσω των έκτακτων μηχανισμών στήριξης, με επιτόκια, πολύ μεγαλύτερα από αυτά με τα οποία δανείζεται η ίδια.

«Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Γερμανία λειτουργεί ουσιαστικά τοκογλυφικά, έχοντας βάλει στα ταμεία της μέχρι στιγμής περίπου 15 δισ. Ευρώ» σημειώνει ο επικεφαλής του EFSF στο Focus, τονίζοντας παράλληλα ότι «οι επιχειρήσεις διάσωσης δεν έχουν κοστίσει ούτε ένα Ευρώ μέχρι στιγμής στους Γερμανούς φορολογούμενους. Στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε μεμονωμένη μεταφορά χρημάτων προς την Ελλάδα βαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας και χρηματοδοτείται από τα χρήματα φορολογουμένων. Η άποψη ότι τα χρήματα δόθηκαν και δεν θα επιστραφούν ποτέ είναι λάθος. Πρόκειται για δάνεια – τα οποία πρέπει να αποπληρωθούν. Δεν υπάρχουν δώρα ούτε μόνιμες μεταφορές χρημάτων». Στο σημείο αυτό, με όλο τον σεβασμό, ας μου επιτρέψει ο κος Ρέγκλινγκ να τον διορθώσω και να του θυμίσω ότι υπάρχουν περιπτώσεις μόνιμης μεταφοράς χρημάτων με τον όρο «δανεικά και αγύριστα», μόνο όσον αφορά την περίπτωση της Ελλάδας των δοσίλογων, σε σχέση με τα ανεξόφλητα κατοχικά δάνεια που επέβαλε η φασιστική Γερμανία (με διεθνώς αναγνωρισμένη διακρατική συμφωνία) και επί της ουσίας κανένας πολιτικός μέχρι σήμερα δεν κίνησε διαδικασίες για να τα διεκδικήσει, παρά μόνο σποραδικά, κάποιοι από αυτούς αρκούνται σε δηλώσεις του τύπου ότι ποτέ δεν παραιτηθήκαμε από αυτό το δικαίωμα (σχεδόν 70 χρόνια μετά…)!

Στη συνέχεια, ο Κλάους Ρέγκλινγκ εξηγεί πως η Γερμανία βγαίνει κερδισμένη από την κρίση χρέους και τη διάσωση της Ελλάδας. «Η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση, επειδή στη χώρα διοχετεύεται πολύ κεφάλαιο. Το γεγονός αυτό πιέζει τα επιτόκια δανεισμού προς τα κάτω. Σύμφωνα με ινστιτούτα ερευνών, η Γερμανία πληρώνει εξαιτίας της κρίσης 15 δισ. Ευρώ λιγότερα σε τόκους (αναφορά η οποία έγινε αρχές του 2012). Οι ευνοϊκοί όροι δανεισμού της Γερμανίας λειτουργούν και επ’ ωφελεία των πολιτών, οι οποίοι χρηματοδοτούν την αγορά ακινήτου». Σύμφωνα με το γερμανικό κανάλι μετά από έρευνα που έχουν πραγματοποιήσει, αν και οι Έλληνες ακούν κάθε μέρα ότι η Γερμανία πληρώνει δισεκατομμύρια για το ελληνικό χρέος, στην πραγματικότητα τα ποσά που το γερμανικό κράτος έχει καταβάλει μέχρι στιγμής είναι 15,2 δισ. Ευρώ, ποσό ελάχιστο συγκριτικά με αυτά που έχει κερδίσει και θα εξακολουθήσει να κερδίζει η Γερμανία, η οποία πρακτικά προκάλεσε και συντήρησε την ελληνική κρίση για να αποκομίσει τεράστια κέρδη!

Μάλιστα σημειώνει ότι «μεγάλο μέρος του πακέτου στήριξης των πολλών δισ. Ευρώ που υποτίθεται θα λάβει η Ελλάδα από τις χώρες της ΕΕ είναι απλά εγγυήσεις οι οποίες θα αποπληρωθούν μόνο στην περίπτωση που η Ελλάδα χρεοκοπήσει» (η ήδη χρεοκοπημένη…μάλλον θα ήταν πιο δόκιμο να πει, όταν η Ελλάδα αποφασίσει ή αναγκαστεί να προβεί σε επίσημη στάση αποπληρωμής του χρέους). Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε γιατί η Γερμανία και ο σατράπης και διεφθαρμένος Σόιμπλε (υποστηρικτής του Γκουαντάναμο και συμμετέχων στο σκάνδαλο αποδοχής μυστικής χρηματοδότησης του Xριστιανοδημοκρατικού κόμματος-CDU)  δεν θέλει να ακούσει ούτε για ανέκδοτο για το (αναπόφευκτο κατ’ εμέ κάποια στιγμή, αλλά πολύ καθυστερημένο…) πραγματικό Ελληνικό κούρεμα.

Αυτό φυσικά που τους βόλευε ήταν ένα ιδιότυπο PSI (Private Sector Involvement), όπως αυτό το οποίο έγινε, ήτοι αποκλειστικό κούρεμα-«γδάρσιμο» στους εντός, κατόπιν εορτής επιμήκυνση  της αποπληρωμής του χρέους (η καλύτερα του επιθανάτιου ρόγχου..) με επαχθείς όρους και συνέχιση του κερδοσκοπικού πάρτι για τους εκτός, αφήνοντάς τους ουσιαστικά ανέγγιχτους. Γι’ αυτό βέβαια πρώτα φρόντισε (όπως και για πολλά άλλα..) ο κος Γεώργιος Α. Παπανδρέου, όπου με τους «κατάλληλους χειρισμούς» έδωσε σε όλους τους «εταίρους μας» τον πολυτιμότατο χρόνο να ξεφορτωθούν τα «καμένα» ομόλογα με τα οποία οι ξένες τράπεζες κερδοσκοπούσαν εις βάρος μας τόσα χρόνια, ώστε στην συνέχεια να τα αγοράσει η ΕΚΤ για να τις σώσει. Επίσης και ο αγαπητός «έγκριτος συνταγματομπουρδολόγος» Ευάγγελος Βενιζέλος, υπό την ιδιότητα του υπουργού οικονομικών έπραξε τα δέοντα, δίνοντας εντολές (μετά το πέρας του «επιτυχημένου» PSI) να πληρωθούν στο 100% της ονομαστικής τους αξίας Ελληνικά ομόλογα, εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ, που κατείχαν κερδοσκοπικά hedge funds αγορασμένα –σε πολλαπλάσια υποδεέστερη αξία της ονομαστικής τους– από την δευτερογενή αγορά! Και λίγο πριν συμφωνούσε και συνυπέργαφε να κουρευτούν οι Έλληνες μικροομολογιούχοι, όλα τα ασφαλιστικά ταμεία και λοιποί φορείς και οργανισμοί του Ελληνικού δημοσίου (τα κεφάλαια που ανήκαν σε αυτούς τους οργανισμούς και επενδύθηκαν σε ομόλογα και λοιπούς τίτλους, ήταν μια αυθαίρετη και παράνομη ενέργεια, μια μεγάλη πολιτική απατεωνιά και έμμεση ληστεία σε βάρος των πολιτών, που συντελέστηκε κυρίως επί κυβέρνησης Σημίτη), τους οποίους το ίδιο το κράτος τους ώθησε για να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες του και στην συνέχεια τους παραπλάνησε, τους εξαπάτησε και εν τέλει τους τιμώρησε με τον χειρότερο τρόπο.  Απίστευτες καταστάσεις «απείρου κάλλους από τους εθνικούς μας ήρωες-διασώστες»..!!

Επίσης ο καθηγητής Γκουστάβ Χόρν του Ινστιτούτου Μακροοικονομίας και  Αναπτυξιακών Ερευνών  δήλωνε εκείνη την εποχή, ότι εξαιτίας της κρίσης χρέους της Ελλάδας μειώθηκε η αξία του Ευρώ και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών προϊόντων και την αύξηση των γερμανικών εξαγωγών κατά 50 δισ. Ευρώ ποσό που μεταφράζεται σε αύξηση του γερμανικού ΑΕΠ κατά 2%.

Επιπλέον όπως αναφέρει ο οικονομικός αναλυτής Φόλκερ Χελμάιερ η Γερμανία επωφελήθηκε σημαντικά από την ελληνική κρίση διότι μπορεί να δανείζει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες με αντίστοιχα προβλήματα με υψηλά επιτόκια την στιγμή που η ίδια δανείζεται από τις αγορές σε ιστορικά όπως αναφέρει χαμηλά επίπεδα.

Από αυτή την διαφορά των επιτοκίων το γερμανικό κράτος κέρδισε τα δύο τελευταία χρόνια (αναφερόμενος στα έτη 2010 και 2011..) τόκους ύψους 45 δισ. Ευρώ ποσό που τελικά μπορεί να διαμορφωθεί στα 65 δισ.  Ευρώ. Σκεφτείτε τώρα σε τί ύψος μπορεί να έχουν ανέλθει όλα τα προαναφερθέντα ποσά προσθέτοντας και τα κέρδη του 2012 και 2013! Στην συνέχεια προσθέστε και τα πολλά δισ. από την σχετική συσσωρευτική οφέλεια που είχαν στις εξαγωγές τους, τα ποσά που εξοικονόμησαν από τα 20 περίπου δισ. Ευρώ ονομαστικής αξίας ομολόγων της Deutsche Bank τα οποία δεν κουρεύτηκαν και συνεχίζαμε να πληρώνουμε και τόκους, τα ποσά (3 εκατ. Ευρώ) που δόθηκαν ως αμοιβές συμβουλών στην Deutsche Bank για να μας προσφέρει τις πολύτιμες εξειδικευμένες υπηρεσίες της για το PSI, καθώς και στην συνέχεια για την επαναγορά των ομολόγων (11,7 εκατ. Ευρώ), τότε στο τέλος θα φτάσετε σε δυσθεώρητα ιλιγγιώδη ύψη πάρα πολλών δισ. Ευρώ! Αυτά τα ολίγα για την αποκατάσταση της αλήθειας που φροντίζουν επιμελώς να αποκρύπτουν όλοι οι «γνωστοί-άγνωστοι» προπαγανδιστές μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ.

Φοροεπιδρομή: Απίστευτο! Μας τα είχε πει καιρό πριν και η WSJ…!

Κατόπιν όλων αυτών που όλοι μας βιώνουμε, ειδικά στην χώρα μας, όπως για παράδειγμα η εκτόξευση της ανεργίας, η κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η κατακόρυφη απαξίωση των αμοιβών, κλπ.,  θεωρώ πλέον έκδηλο ποιό είναι το επόμενο προβλεπόμενο βήμα, στα πλαίσια ενός καλοστημένου σχεδίου αποδόμησης της χώρας, όπως και όλα τα άλλα που έχουν ήδη υλοποιηθεί. Η υπερφορολόγηση (ιδιαίτερα αυτή των ακινήτων) αποτελεί ένα επιπρόσθετο μέτρο, από τα ήδη δρομολογημένα, που θα οδηγήσει πιο κοντά στην απίσχνανση και θανάτωση των Ελλήνων πολιτών και το ξεπούλημα του ιδιωτικού πλούτου της χώρας μας! Άλλωστε, αν ανατρέξουμε πίσω στην ιστορία μας, θα δούμε πως αυτό είχε ξανά συμβεί επί τουρκοκρατίας (..εκεί μας φτάσανε..). Επί τουρκοκρατίας η φορολόγηση επιβάλονταν με στόχο την δήμευση της περιουσίας των «ραγιάδων», ότι με άλλο τρόπο συμβαίνει και τώρα.

Άλλωστε, έχω την αίσθηση ότι κάποιοι από τους αξιότιμους και πολυγραφότατους επαΐοντες πολιτικούς επιστήμονες ή οικονομολόγους, που με ιλαρή διάθεση δηλώνουν υποστηρικτές της σπουδαίας και σαρωτικής αναδιάρθρωσης που επιτυχγάνεται μέσω του Μνημονίου για την βελτίωση, μεταξύ άλλων, της «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας· θα έπρεπε πρωτίστως να φροντίσουν να ενημερώνονται από τα φερέφωνα του ασύδοτου καπιταλισμού, όπως π.χ. η Wall Street Journal, η οποία ακριβώς έναν χρόνο πριν διαλαλούσε, σε δημοσίευμα της με τίτλο: «Το νέο φορολογικό ν/σ της Αθήνας θα σκοτώσει και την τελευταία ελπίδα ανάπτυξης» και συνέχιζε: «Σήμερα, σχεδόν όλο το χρέος της Ελλάδας ανήκει στους ευρωπαίους γείτονές της και το ΔΝΤ. Είναι κατανοητό ότι οι συγκεκριμένοι πιστωτές αναμένουν και επιθυμούν να πληρωθούν. Έχουν άλλωστε επανειλημμένως χαλαρώσει τους όρους αποπληρωμής και τα επιτόκια των εν λόγω δανείων. Η επιμονή τους ωστόσο για την επιβολή υψηλότερων φόρων δεν θα αυξήσει τις πιθανότητες να ξαναπάρουν τα λεφτά τους. Η Αθήνα υποστηρίζει ότι οι νέοι φόροι θα φέρουν φέτος έσοδα ύψους 2,3 δις ευρώ. Στοίχημα ότι αυτά τα τελευταία μέτρα, όπως και οι προηγούμενοι «γύροι» υψηλών φόρων, θα πέσουν έξω. Ακούμε συνέχεια ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει την οικονομία της περισσότερο ανταγωνιστική- πράγμα που είναι αληθές. Δεν θα το κατορθώσει ωστόσο κάνοντας τον φορολογικό της κώδικα ακόμα πιο τιμωρητικό. Ο δρόμος που ακολουθεί σήμερα μόνο σε μεγαλύτερα δεινά οδηγεί…».

Η WSJ προέβλεπε και επεξηγούσε τα αυτονόητα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως και δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν την WSJ ή αντίστοιχα μέσα ενημέρωσης που διατύπωναν τις ίδιες ανησυχίες και αποδεδειγμένα δεν ανήκουν στο αντιμνημονιακό μέτωπο; Αυτά δεν τα έλεγα ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος απλός και ταπεινός πολίτης, αλλά ένα διεθνές όργανο ενημέρωσης και προπαγάνδας του παγκόσμιου καπιταλισμού! Ακόμα και αυτοί μας τα έλεγαν, αλλά η πολιτική μας ηγεσία, από ότι φάνηκε, ήταν περισσότερο πρόθυμη να μας «ξεβρακώσει», ακόμη και από αυτούς τους διεθνείς «γύπες» που μας ελέγχουν..!!

Και αναρωτιέται κανείς, μα γιατί όλα αυτά; Όσο ο καιρός περνάει, αναδύεται φανερά η σκοπιμότητα. Η τρόικα (ουσιαστικά η Γερμανία) έχει σχεδιάσει την αναδιανομή της ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα. Το είχαν πει από το 2011 στον τότε υπουργό οικονομικών και «αυθεντικό πατριώτη» Ευάγγελο Βενιζέλο (θα τρίζουν τα κόκαλα του αείμνηστου μεγάλου πολιτικού ηγέτη Ελευθέριου Βενιζέλου, για την ύπαρξη νεότερης συνεπώνυμης έκδοσης ανδρείκελου πολιτικής καρικατούρας), «σε μια χώρα που έχει ένα τόσο υψηλό δημόσιο χρέος, δεν μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη ιδιωτική ακίνητη περιουσία»!  Αυτό λοιπόν γίνεται μεθοδευμένα από την πρώτη στιγμή που οι εθνικοί μειοδότες και μεγάλοι προδότες, υπέργαψαν τα μνημόνια Ι, ΙΙ, κλπ. Το βασικό εργαλείο για να πετύχουν το σχέδιο αυτό, δηλαδή την δραστική μείωση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης στην χώρα μας (σήμερα υπολογίζεται σε 75%-80%), είναι φυσικά η υπερφορολόγηση των ακινήτων (ακόμη και των «βράχων»).

Την περίοδο αυτή εξελίσσεται η τελική φάση του καλά μεθοδευμένου και σχεδιασμένου έργου δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας, μπλοκάροντας έτσι τις μεταβιβάσεις ακινήτων και ζητώντας υποθήκες για γονικές παροχές από 2,4 εκατομμύρια οφειλέτες του Ελληνικού Δημοσίου, με μαζικές κατασχέσεις ακινήτων αλλά και πλειστηριασμούς για χρέη σε εφορία και τράπεζες. Η πρόσφατες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, και ειδικά η τελευταία με τον κο Στουρνάρα ως υπουργό οικονομικών, ανέδειξαν την κατοχή ακίνητης περιουσίας σε «συνώνυμο» της φοροδιαφυγής! Έτσι επιχείρησαν να δικαιολογήσουν γιατί οι φόροι ακινήτων σχεδόν δεκαπλασιάστηκαν μέσα σε 5 χρόνια.

Μια περίληψη των τεκταινόμενων όσον αφορά στην φορολογία είναι αρκετή για να μας φανερώσει την μοναδικά ζοφερή εικόνα.

  • 12 φορολογικά νομοσχέδια από το 2009.
  • Φόρτωσαν νέα φορολογικά βάρη στα ακίνητα, με το γελοίο επιχείρημα ότι η απόκτησή τους αποτελεί τεκμήριο εισοδήματος και προϊόν φοροδιαφυγής. Το αποτέλεσμα ήταν η αύξηση κατά ~750% σε φόρους και επιβαρύνσεις τα τελευταία 5 χρόνια (από το 2009 έως το 2013).
  • 3,93 δισ. ευρώ προσδοκά να εισπράξει φέτος το δημόσιο από τα σπίτια.
  • Τα 30 δισ. των ανείσπρακτων χρεών προς το Δημόσιο υπερδιπλασιάστηκαν και έφτασαν στα 63 δισ. ευρώ μέσα σε 5 χρόνια.
  • Καθιέρωση του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) θα πληρώσουν το 2014 όλοι όσοι διαθέτουν κατοικίες, οικόπεδα και αγροτεμάχια ξεχωριστά για κάθε ακίνητο.
  • Επιβολή Φόρου Πολυτελείας.
  • Τεχνητή διατήρηση στα ύψη των πλασματικών «αντικειμενικών τιμών» των ακινήτων που αυθαίρετα υπολογίζει η εφορία, χωρίς διασύνδεσή τους με τα πραγματικά δεδομένα της αγοράς και της οικονομίας.
  • Υποβολή «πόθεν έσχες» για την αγορά ακίνητου και μείωση ή κατάργηση των αφορολόγητων ορίων για την αγορά α’ κατοικίας. Δηλαδή οι σχετικές δαπάνες θα θεωρούνται «τεκμήρια εισοδήματος».
  • Επιβάρυνση στις μεταβιβάσεις ακινήτων μεταξύ συγγενών, με μείωση κατά 30%-50% το αφορολόγητο όριο των 150.000.
  • Αύξηση της φορολογίας για περίπου 1.000.000 ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιτηδευματίες, μέσω της κατάργησης του αφορολογήτου ορίου των 5.000 Ευρώ και των πρόσθετων αφορολογήτων ορίων εισοδήματος και επιβολή φόρου 26% από το πρώτο Ευρώ (εκτός από τους νέους επαγγελματίες για τους οποίους για τα πρώτα 3 χρόνια θα ισχύει το 13% για τις πρώτες 10.000 Ευρώ) στο σύνολο του ετησίου εισοδήματος που προέρχεται από επιχειρηματική δραστηριότητα.
  • Οι ρυθμίσεις χρεών κατασκευάστηκαν για να αποτύχουν. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη από φόρους και λοιπά πρόστιμα αυξάνονται με ρυθμούς περίπου 1 δισ. Ευρώ το μήνα.

Έχουμε επίσης και την ιστορία με την εξαγορά των λεγόμενων «κόκκινων δανείων». Υπάρχουν επενδυτικά κεφάλαια (funds κατά το Αγγλικότερον), τα οποία αγοράζουν από τις τράπεζες μας τα «κόκκινα δάνεια», αυτά δηλαδή τα δάνεια που δεν μπορεί και δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει/αποπληρώσει ο μέσος Έλληνας πολίτης, που δανείστηκε προ κρίσης για να βάλει το κεφάλι του κάτω από ένα κεραμίδι. Αυτά τα funds είναι καρτέλ (με πολύ απλά λόγια, παράνομη σύμπραξη ανταγωνιστικών μεταξύ τους εταιριών, με σκοπό την αποφυγή του μεταξύ τους ανταγωνισμού, για την διαμόρφωση ενιαίων τιμών) μεγάλων φυσικά κατασκευαστικών εταιριών, κυρίως Γερμανικής και Φινλανδικής προέλευσης, πίσω από τις οποίες κρύβονται Γερμανικές, Φινλανδικές, Λουξεμβουργιανές και Ολλανδικές τράπεζες (που φυσικά τις χρηματοδοτούν) για να πάρουν τα ακίνητα στο 30% της αξίας που είχαν προ κρίσης (τόσο περίπου εκτιμάται ότι αγοράζονται σήμερα τα κόκκινα δάνεια που αφορούν στεγαστικά, επιχειρηματικά και δάνεια σε ξενοδοχεία που όλα καλύπτονται από εγγυήσεις). Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του θέματος, όσον αφορά τα στεγαστικά δάνεια το ποσοστό των κόκκινων δανείων ανέρχεται περίπου στο 25%, ενώ το ποσοστό των επιχειρηματικών ανέρχεται στο ακόμη πιο τραγικό 31-32%. Για τα μεν καταναλωτικά η κατάσταση έχει ξεφύγει, φτάνοντας το 46-47% (με αξία εξαγογάς των κόκκινων δανείων από τα ξένα funds το 10% της αρχικής τους αξίας)!

Και στην συνέχεια, δεν θα είναι καθόλου δύσκολο να βάλουν στο χέρι, μεγάλα κομμάτια ηλιόλουστης Ελληνικής παραθαλάσσιας γης, για να ελέγξουν και τον προσοδοφόρο τουρισμό μας. Και δεν σκοπεύουν να σταματήσουν ούτε εκεί, αλλά σχεδιάζουν να επιβάλλουν και εφάπαξ φόρο στις τραπεζικές καταθέσεις. Όλο αυτό το φορολογικό κοκτέιλ, με τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ (3 μονάδες πάνω από το μ.ο. της Ευροζώνης), φυσικών και νομικών προσώπων, σε συνδυασμό με τα λοιπά μέτρα λιτότητας δημιουργεί δίνη αποπληθωρισμού (deflation spiral) με κύριο σκοπό να υποτιμηθεί η αξία όλων των παγίων στοιχείων της (μέσα παραγωγής, υποδομές, ακίνητη περιουσία, φυσικός πλούτος και περιβάλλον), «εκτελεί εξ επαφής» την επιχειρηματικότητα και εξαθλιώνει την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Δημεύουν την ιδιωτική περιουσία και ταυτόχρονα ξεπουλούν την Ελλάδα! Αυτή είναι η αλήθεια!

Το μεταπρατικό κράτος και ο τρόπος άσκησης πολιτικής: μια διαχρονικά αθεράπευτη πληγή που δημιουργεί σήψη

Θεωρώ πως για να κατανοήσουμε καλύτερα το παρόν και να δούμε με πιο καθαρή ματιά το τί προοιωνίζεται για το μέλλον, είναι απολύτως χρήσιμο και απαραίτητο να κατανοήσουμε το «τις πταίει» στο παρελθόν.

Θα ήθελα λοιπόν ειδικά να εστιαστώ στην διαδικασία δημιουργίας του κράτους μας, καθώς και στις δομές και την κουλτούρα μέσα από τις οποίες αυτό εξελίχθηκε. Αυτό ίσως μας βοηθήσει να αντιληφθούμε καλύτερα την αιτιότητα με τα μεταγενέστερα συμβάντα για να συνάγουμε ασφελέστερα συμπεράσματα.

Διατηρώ βεβαίως και κάποια επιφύλαξη ως προς την προσέγγιση αυτή, μιας και  η επιστήμη προχωρά με ταχείς ρυθμούς, και είναι πάρα πολύ κοντά στο να ανατρέψει (αν δεν το έχει κάνει ήδη) τον «επιστημονικό ορθολογισμό» του σήμερα και να αποδείξει ότι η αιτιότητα δεν είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό και ιδιότητα που διέπει την φύση και την καθημερινότητά μας, αλλά η αιτία υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να προκαλείται από το αποτέλεσμα (το λεγόμενο «φαινόμενο της υπέρθεσης» βάσει της κβατικής μηχανικής).

Λόγω κυρίως ιστορικών συγκυριών, η ίδρυση του Ελληνικού κράτους μετά την τουρκοκρατία -η αρχή της βαβαροκρατίας στην χώρα μας- βασίστηκε στην υιοθέτηση του σύχρονου δυτικοευρωπαϊκού μοντέλου της εποχής, το οποίο όμως στηρίχθηκε στην μιμητική υιοθέτηση ξένων προτύπων, θεσμών, συνηθειών, πρακτικών, τρόπων οργάνωσης της κοινωνίας και συγκρότησης του δημόσιου βίου της Δύσης. Η προσέγγιση μας αυτή, εμμέσως αποκήρυξε και απεμπόλησε την  Ελληνικότητα και τις ιστορικές ιδιαιτερότητες μας. Αυτό λοιπόν συνετέλεσε στην δημιουργία ενός μεταπρατικού κράτους το οποίο δημιουργήθηκε, συγκροτήθηκε και λειτούργησε σε ξένα πρότυπα, χωρίς στην ουσία να εξυπηρετεί και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας η οποία το συνιστά.

Αυτή η στείρα στράτευση από μέρους μας, στις ιδεολογίες και κοινωνικές επιδιώξεις της δύσης, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν της -ως όφειλε- τις δικές μας μακραίωνες ιστορικές ανάγκες και προτεραιότητες, είχε ως αποτέλεσμα να μην προσλαμβάνει τα δυτικά πρότυπα για να τα αφομοιώσει στην δική μας κουλτούρα και ιδιαιτερότητα. Φτιάχτηκε ένα κράτος για λογαριασμό μας από άλλους, το οποίο εξ αρχής, δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει την δική μας συλλογική συνύπαρξη και ψυχισμό.

Η κατάσταση αυτή, σταδιακά και διαχρονικά επιδεινώθηκε -πάντα βέβαια με την βοήθεια της σχετικής προπαγάνδας- με την δημιουργία ντόπιων κέντρων εξουσίας άμεσα ελεγχόμενων και επηρεαζόμενων από τους αλλοδαπούς δημιουργούς της, για την εξυπηρέτηση κατ’ ουσίαν των αλλότριων συμφερόντων. Κατάσταση που διαχρονικά εμπότισε και μύησε το DNA μας στην εσφαλμένη λογική των μικροσυμφερόντων, σε ανορθολογικές αγκυλώσεις και σε κατασκευασμένα ιδεολογικά ψευδολογήματα. Υπάρχουν πλείστα ιστορικά παραδείγματα να ανακαλέσουμε στην μνήμη μας, αλλά για εμάς τους νεότερους, για καθαρά πρακτικούς βιωματικούς-εμπειρικούς λόγους, αρκεί να εστιαστούμε μόνο σε αυτά που αφορούν την μεταπολιτευτική περίοδο μέχρι τις ημέρες μας.

Έχουμε λοιπόν δημιουργήσει -μέσω των πολιτικών που διαχειρίζονται τις τύχες μας- ένα κράτος «συνένοχο» που έχει αναλάβει το ρόλο οργάνου αναδιανομής του εθνικού μας πλούτου στο διεθνώς ελεγχόμενο τραπεζικό σύστημα, μέσω την άρρητης πολιτικής παροχών διασφαλίσεων και της άρρηκτης συνεργασίας της με την κάθε διεθνική τρόικα. Και αυτή η πολιτική -η οποία σαφώς αποτελεί διεθνή πρακτική- έχει ακόμη περισσότερο ενδυναμώσει τους δυνάστες μας (το διεθνές τραπεζικό σύστημα και αυτούς που κρύβονται πίσω από αυτή) μέσω της μέχρι πρόσφατα παροχής σχετικών κρατικών εγγυήσεων, που προσέφεραν ευνοϊκές αξιολογήσεις (από τους περιβόητους οίκους αξιολόγησης) και πρόσβαση σε φθηνές πιστώσεις. Και το «πανηγύρι» συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε με την πλέον πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση των πτωχευμένων τραπεζών, οι οποίες πλέον ανήκουν στο κράτος και κατά συνέπεια στους αλλοδαπούς δανειστές μας. Το κράτος (ήτοι ο λαός) χρεώθηκε πολύ παραπάνω για να «διασώσει» τις τράπεζες μέσω της ανακεφαλαιοποίησης και αυτές με την σειρά τους (..δηλαδή οι δανειστές μας..) μας κυνηγάνε για να κατάσχουν ακόμη και την πρώτη κατοικία μας και όλα αυτά με λεφτά που τα έχουμε πληρώσει (ως λαός μέσω του κράτους), τα πληρώνουμε και θα τα πληρώνουμε εμείς εσαεί. Φοβερή επιτυχία!!! Εδώ λαμβάνει «σάρκα και όστα» η λαϊκή ρήση «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει…και αλλού τα χρεώνει»!

Το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν να συσσωρευτεί αρίφνητος πλούτος μεταξύ των ισχυρών, οι πολίτες να χρεωθούν με δυσβάσταχτο χρέος, ο κόσμος της εργασίας να αποδυναμωθεί, και η «αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια» (όρος που καθιέρωσε ο γνωστός οικονομολόγος και πανίσχυρος πρώην διοικητής της FED για το διάστημα 1987-2006, Άλαν Γκρίνσπαν) να γίνει η νέα μάστιγα της εποχής μας.

Συνεχίζουμε λοιπόν, συστηματικά και βλακοδώς να εθελοτυφλούμε μπροστά στην προπαγανδιστική παραπλάνηση, την συντεταγμένη αντιδημοκρατική λειτουργία των τριών εξουσιών του κράτους (αντί να είναι ξεχωριστές και ανεξάρτητες η μια από την άλλη, αποτελούν ένα ενιαίο πακέτο υπό τον απόλυτο έλεγχο του κυβερνώντος κόμματος), να έχουμε παροιμιακή ανοσία στην διαπλοκή, την διαφθορά, την ρεμούλα, την ασυδοσία, την ατιμωρησία, την εθνική μειοδοσία, εσχάτως την κατάφωρη καταπάτηση του συντάγματος, ψηφίζοντας αυτούς που αποδεδειγμένα μας εξαπατούν και κυριολεκτικά μας λοιδορούν.

Έχουμε καταντήσει μια κοινωνία που έχει απολέσει την συλλογική κοινή λογική -ένας λόγος αυτής της απώλειας ίσως οφείλεται και στην άγνοια της ιστορίας μας και της μοναδικής ιστορικής μας διαδρομής- και έχει οδηγηθεί σε μια λανθάνουσα αβελτηρία. Έχουμε συντελέσει στην δημιουργία αλλά και στην αποδοχή σοβαρότατων εκπτώσεων στις απαιτήσεις για μια πραγματικά ανώτερη ποιότητα ζωής, όπου η καταναλωτική μανία κινδυνεύει να γίνει δεύτερη φύση μας και η έλλειψη αμοιβαιότητας και άμιλλας έχει σαρώσει την κοινωνική μας συλλογική συνείδηση. Σίγουρα η κρίση αυτή δεν έχει μόνο τεχνικές πτυχές, αλλά αναδεικνύει και το πρόβλημα ύπαρξης συμπτωμάτων κοινωνικής παρακμής και απώλειας της συλλογικότητας. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να εξέλθουμε αποτελεσματικά με οποιονδήποτε τρόπο από την δίνη της κρίσης, εάν πρώτα δεν συνειδητοποιήσουμε ότι «από το εγώ πρέπει να μεταβούμε στο εμείς».

Από την δημιουργία του Ελληνικού κράτους, έχουν ήδη παρέλθει δύο αιώνες. Πόσο χρονικό διάστημα θα πρέπει επιτέλους ακόμη να περάσει για να πάψουμε ως λαός να κουβαλάμε μέσα μας και να συνεχίζουμε να «πιστοποιούμε» μέσω της ψήφου μας τον ραγιαδισμό και να γινόμαστε έρμαια ντόπιων απάτριδων και αλλοδαπών κοράκων; Πόσο ακόμη θα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και παθητικά, ανερυθρίαστες και αδιάντροπες ομολογίες βουλευτών ότι «η χώρα εκβιάστηκε από τους δανειστές της» και γι’ αυτό, ενώ δεν το επιθυμούσαν ψήφισαν το μνημόνιο; Πολλοί δε από αυτούς δεν μπήκαν καν στον κόπο ούτε να το διαβάσουν.

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…»
(Κωστής Παλαμάς)

Εάν λοιπόν όλα αυτά τα αποδεχθούμε, θεωρώ πως οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα ότι σε μια περίοδο κρίσης όπως αυτή που ξεκίνησε από το 2007-8 (και η ιστορία του καπιταλισμού μας έχει διδάξει ότι αυτές επαναλαμβάνονται), δεν θα μπορούσε παρά να μας οδηγήσει «νομοτελειακά» στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Αρά σαφώς έχουμε και εμείς το δικό μας μερτικό ευθύνης και δεν πρέπει να το αποποιούμαστε. Και αναφέρομαι στην ευθύνη που πηγάζει από το μόνο ουσιαστικό μέσο άμυνας που μας έχει απομείνει, αυτό της ψήφου. Το πώς και με ποιά κριτήρια κάθε φορά θα την χρησιμοποιήσουμε, είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας ευθύνη, πάντα μέσα στο πλαίσιο των επιλογών που έχουμε, ή κυρίως αυτών που θα έπρεπε να έχουμε προσπαθήσει να δημιουργήσουμε.

Και για να γίνω πιο σαφής, δεν εννοώ ότι θα μπορούσαμε -ως Ελλάδα- να αποτρέψουμε την ίδια την κρίση (πόσο μάλλον από την στιγμή που γίναμε μέλος της ΟΝΕ, αυτό ήταν αναμενόμενο πως αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε), αλλά να είχαμε δημιουργήσει ορθολογικότερες πολιτικές δομές, ένα κράτος δικαίου βασισμένο σε μια πιο ανθεκτική και λιγότερο εκτεθειμένη και ευάλωτη εθνική οικονομία, η οποία θα μπορούσε να διαθέτει καλύτερα αντανακλαστικά αλλά και «αμορτισέρ» για την αποσόβηση των ισχυρών κραδασμών και την ευκολότερη διαχείρισή τους.

Πώς όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό, από την στιγμή που διαχρονικά δημιουργήσαμε (ή καλύτερα επιτρέψαμε να δημιουργήσουν άλλοι για λογαριασμό μας) ένα κακέκτυπο κράτος το οποίο ταυτίστηκε βαθιά και με λάθος τρόπο, με την αμοραλιστική δυτική νεωτερικότητα που εκφράζεται από το παγκοσμοποιημένο παράδειγμα και κινείται προς την διαμόρφωση μορφωμάτων συλλογικότητας τα οποία μόνο πατριδοκεντρικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν;  Όπου πρωτεύον στόχος δεν είναι η διακονία των σχέσεων μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, αλλά  η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων πανίσχυρων συμφερόντων και ενός σχεδίου πολιτικής βασισμένο στα συμφέροντα των σχεδιαστών, με βασικό εργαλείο το Ευρώ και την σύμβαση ενός ελάχιστα κοινωνικού κράτους, με αντάλλαγμα την «συνδιαχείριση» της εξουσίας και την πλούσια ανταμοιβή που αυτή συνεπάγεται. Αν επίσης κάποιος διαθέτει την οποιαδήποπτε αμφιβολία για το τί έπεται στην συνέχεια, τότε δεν έχει παρά να ακούσει προσεκτικά την πλέον πρόσφατη ομιλία του (ενός ακόμη..) «πατριώτη» πρωθυπουργού μας (που έχει ως αγαπημένο του σπορ την πολιτική κυβίστηση), η οποία έλαβε χώρα στην τελευταία συνεδρίαση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία και προέδρευε, ώστε να καταλάβει προς τα που το πάει… (https://www.youtube.com/watch?v=630urmKJD48, https://www.youtube.com/watch?v=vElkksJolNY#t=13).

Η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΟΝΕ σε σχέση με την Ελλάδα: μια σχέση άκρως αμαρτωλή γεννημένη μέσα από ένα μεγάλο ψέμα

Είναι χρήσιμο  όμως να θυμηθούμε συνοπτικά πως ξεκίνησε η πορεία μας προς την ΟΝΕ. Ο τρόπος της εισαγωγής μας τόσο στην Ε.Ε. όσο ειδικότερα στην ΟΝΕ, κατά πολλούς, ήταν από την αρχή «ύποπτη και σκοτεινή», θέμα το οποίο μάλλον δεν είχε ιδιαίτερα απασχολήσει ποτέ τον μέσο Έλληνα πολίτη, λόγω κυρίως της προπαγανδιστικά κατασκευασμένης και ανερμάτιστης ευφορίας που μας είχε συνεπάρει (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου). Έχουν κατά καιρούς ειπωθεί πολλά και μάλιστα από τα πλέον επίσημα χείλη (π.χ. πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί μεγάλων Ευρωπαϊκών κρατών) σχετικά με τα κριτήρια και τις μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν (ειδικά για την εισαγωγή μας στην ΟΝΕ), λίγο πολύ γνωστά στον καθένα μας.

Αφού λοιπόν είδαμε ότι το «παραμύθι των παρασιτικών» Ελλήνων δεν ισχύει, θα εξετάσουμε το «παραμύθι των απατεώνων» Ελλήνων. Κυρίως οι Γερμανοί (και λοιποί Ευρωπαίοι εταίροι μας), υποστηρίζουν, μας κατηγορούν και μέμφονται με σθένος και ενίοτε με ρατσιστική διάθεση τον Ελληνικό λαό (λες και αυτός το αποφάσισε και το έκανε πράξη) ότι κατασκευάσαμε «ψευδή» στοιχεία για να μπούμε στο Ευρώ. Μας κατηγορούν με τρόπο που απεχθάνονται οι ίδιοι να τους κατηγορούν για τα ειδεχθή εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και όλο αυτό το σκηνικό συκοφαντίας για ποιό λόγο; Για την «επιθυμία μας» να μπούμε στο «κλουβί με τα άγρια θηρία που ήταν έτοιμα να μας κατασπαράξουν»; Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς από εμάς, πόσο λογικό φαντάζει να πράξουμε κάτι τέτοιο, χρησιμοποιόντας μάλιστα ψευδή στοιχεία; Για να κερδίσουμε τί τελικά; Γιατί άραγε να θέλει ένα αδύναμο κράτος, με «ασθενική και άρρωστη» οικονομική δομή να μπει στον ίδιο νομισματικό μηχανισμό με άλλα ισχυρότερα που ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα έκαναν κουμάντο προς ίδιον όφελος; Η Ελλάδα κατηγορείται ότι, ενώ ήταν πραγματικά «άρρωστη», αλλοίωσε τα στοιχεία των εξετάσεών της, προκειμένου να μπει στην ΟΝΕ και να «επωφεληθεί». Ένας «άρρωστος» με υψηλό πυρετό και πλήρη αδυναμία, βιαζόταν να μπει στο «κλουβί με τα θηρία», για να επωφεληθούν εις βάρος του οι ισχυροί του κλάμπ; Μας έβαλαν λοιπόν να κοιτάμε το χρέος και δεν βλέπαμε τι πραγματικά σημαίνει κοινή νομισματική ζώνη.

Όλοι γνώριζαν εξ’ αρχής τι θα ακολουθήσει. Όλοι γνώριζαν ότι ο «άρρωστος» θα καταρρεύσει και θα θελήσει να μπει στην «εντατική» στο πρώτο χτύπημα της κρίσης. Και όλοι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους φίλους μας τους Ευρωπαίους «εταίρους» και τους «λοιπούς δυτικούς φίλους μας», μιας και από τότε διέθεταν στην Ελλάδα τα «εκτελεστικά τους όργανα», την εξανδραποδισμένη, αργυρώνητη και προδοτική παρέα του αρχιτέκτονα ιερέα της διαπλοκής – χαρακτηρισμός που του έχει αποδοθεί εντός της Ελληνικής βουλής-  πρώην πρωθυπουργού Κων. Σημίτη (Μορδοχάϊ  Ααρόν Αβουρής), του άλλου μεγάλου μαέστρου και ενορχηστρωτή της ρεμούλας και του ξεπουλήματος της χώρας (όπου για να μην ξεχνάμε το πλούσιο βιογραφικό του, αναφέρω μερικά από τα πιο σημαντικά «εθνικά επιτεύγματά» του: η εθνική προδοσία των ΙΜΙΩΝ, η συμφωνία της Μαδρίτης και οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, ο Οτσαλάν, το χρηματιστήριο, οι παράνομες επενδυτικές τοποθετήσεις υψηλού ρίσκου κεφαλαιακών αποθεμάτων των ασφαλιστικών και λοιπών δημόσιων οργανισμών, τα εξοπλιστικά προγράμματα, το swap με την Goldman Sachs, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Siemens και φυσικά ο δούρειος ίππος της ΟΝΕ, κλπ, κλπ). Αυτή η πραιτοριανή παρέα του Σημίτη (Θ. Πάγκαλος, Γ. Αρσένης, Γ.Α. Παπανδρέου, Γ. Παπαντωνίου, Α. Τσοχατζόπουλος, Ε. Βενιζέλος, Χ. Παπουτσής, κλπ., κλπ.), ήταν η μετεξέλιξη των προηγούμενων και ο συνδετικός κρίκος με τις ομοειδείς (ή και παρόμοιας σύνθεσης) επόμενες «ηγετικές» ομάδες που είχαν σαν μοναδική πυξίδα τους τις άνομες, παράνομες και καταχρηστικές κερδοσκοπικές δραστηριότητες σε βάρος του λαού μας.

Γεννάται λοιπόν το (ρητωρικό προφανώς..) ερώτημα, πως είναι δυνατόν να διέλαθε της προσοχής των Ευρωπαίων εταίρων μας, πλήθος σχετικών σημαντικών στοιχείων που αποδείκνυαν τα κακώς κείμενα, μιας και είναι δεδομένο ότι είχαν εξαιρετικά καλή πληροφόρηση; Γιατί δέχονταν να συνεχίζουν να δανείζουν μια χώρα με καταφανή αδυναμία αποπληρωμής των χρεών της και να συνυπογράφουν δανειακές συμβάσεις με την Ελληνική πολιτική ηγεσία η οποία χαρακτηρίζονταν -από την εγνωσμένη γι’ αυτούς- πολιτική ιδιωτεία και ανυποληψία; Μόνο μια θα μπορούσε να είναι η λογική ερμηνεία, αυτή των καλοστημένων συμπαιχνιών συμφερόντων. Μας έκλεισαν πονηρά το «μάτι», ώστε να μας αφήσουν να πιστεύουμε ότι δήθεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και αθέμιτα μέσα για να καταφέρουμε να μπούμε στην ΟΝΕ (1), την ώρα που κάποιοι ευρωπαίοι γραφειοκράτες συνεπικουρούσαν και συνηγορούσαν με την χρήση «δημιουργικής λογιστικής» των ελληνικών στατιστικών στοιχείων –καθόλου άγνωστη πρακτική στην Ευρώπη– για να επιτευχθεί το άλμα προς το κενό της ΟΝΕ.

Ο στόχος τους λοιπόν επετεύχθει, γιατί εξασφάλισαν τη μη αντίδραση των Ελλήνων. Τα κατάφεραν, γιατί έλεγχαν την προπαγάνδα στην Ελλάδα. Έλεγχαν τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων. Οι γερμανικές εταιρίες τους (όργανο του Γερμανικού κράτους και των μυστικών της υπηρεσιών) τάιζαν με μίζες και δωράκια και αυτοί τις εξυπηρετούσαν στο ακέραιο.

Έπεισαν τους Έλληνες πως ήταν «μεγάλο επίτευγμα» η εισαγωγή στο κοινό νόμισμα μιας κοινής νομισματικής ζώνης και πως το μόνο «αρνητικό» ήταν το μεγάλο εξωτερικό χρέος που είχαν ήδη προλάβει να χτίσουν ηγέτες, όπως για παράδειγμα, του βεληνεκούς του χαρισματικού κατά τα άλλα Ανδρέα Γ. Παπανδρέου (ειρήσθω εν παρόδω, σύμφωνα με κάποιες έρευνες, υποστηρίζεται ότι το ΠΑΚ είχε χρηματοδοτηθεί από τον «επενδυτικό οίκο» Ροκφέλερ), όπου από 672 δις δρχ. που το παρέλαβε το 1981 (29,7% του ΑΕΠ)  το εκτόξευσε το 1989 στα 9.200 δις δρχ. (65,7% του ΑΕΠ), ήτοι αύξηση της τάξης του 1.368% μέσα σε 8 χρόνια…!!! Το 1990 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία είχε φτάσει στα 11.100 δις δρχ. (80,7% του ΑΕΠ), ήτοι επιπλέον αύξηση σε σχέση με το προηγούμενο έτος της τάξης του 20,65%..! Το κακό είχε ήδη συντελεστεί! Από εκεί και πέρα υπήρξε επαναλαμβανόμενος –κάποιες φορές «ιδιαίτερα σκοτεινός» ως προς τις συνθήκες και τους όρους- δανεισμός για την εξυπηρέτηση κυρίως προηγούμενων δανείων καθώς και για νέες ρεμούλες και ούτω καθεξής (ο σκοπός βέβαια της παρούσης αναφοράς δεν είναι η διαχρονική ανάλυση του χρέους σε πλήρη λεπτομέρεια (2)).

Άρα λοιπόν, δεν ήταν αναμενόμενο και θέμα χρόνου ότι μια τέτοια κοινή οικονομία άνισων κρατών θα οδηγούσε στη «σφαγή» των αδυνάτων; Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα και που δυστυχώς θα συνεχίζουμε να βιώνουμε σε εκθετικό βαθμό στο μέλλον, αν δεν γίνει κάτι άκρως ρηξικέλευθο και δραστικό.

Η ανάγκη ύπαρξης μιας «Ελληνικής Nυρεμβέργης» για την Ελληνική πολιτική ηγεσία και την εμπλεκόμενη με αυτή επιχειρηματική συντεχνία, είναι επίκαιρη και ίσως επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Προϋποθέτει όμως κάθαρση του πολιτικού βίου που θα αποκαλύψει τους Γερμανούς (και λοιπούς αλλοδαπούς) συνένοχους των εγκλημάτων. Είναι δυνατόν όμως να απαιτήσουν και να συνδράμουν τώρα οι δανειστές μας σε μια καθαρτική για τα πολιτικά μας δρώμενα «Nυρεμβέργη», χωρίς την αποκάλυψη της συναυτουργίας τους όσον αφορά τα βαρύτατα εγκλήματα που συντελέστηκαν; Μάλλον όχι, γι’ αυτό άλλωστε «κουκούλωσαν με μεθόδευση μαφίας» την υπόθεση Χριστοφοράκου, ο οποίος ποτέ δεν εκδόθηκε στην Ελλάδα από την Γερμανία και την γλίτωσε εντελώς ανέμακτα.

Η διαχείριση της κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπό την «σεκταριστική» πολιτική της Γερμανίας

Η Ε.Ε., κάτω από την ισχυρή καθοδήγηση της Γερμανίας, δείχνει επί της ουσίας ανίκανη ή ίσως απρόθυμη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση των πέντε τελευταίων ετών. Αν βεβαίως αναλογιστούμε το τί έχει κερδίσει και συνεχίζει να κερδίζει η Γερμανία από την Ευρωπαϊκή κρίση (ιδιαίτερα αυτής του Ευρωπαϊκού νότου και ειδικότερα της Ελλάδας), τότε θα μπορέσουμε ευκολότερα να ερμηνεύσουμε τον σημαντικότερο λόγο γιατί συμβαίνει αυτό. Η διαχρονική στάση της Γερμανίας και των λοιπών Βoρειοευρωπαίων εταίρων μας, ειδικά κατά την διάρκεια της κρίσης, απέδειξε με τον πλεόν πανηγυρικό τρόπο, το ποιοί κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη και ποιών τα συμφέροντα εξυπηρετούνται.

Το κυρίαρχο πρόβλημα της Ε.Ε. είναι ότι δεν υφίσταται αυτό που υποτίθεται αποτελούσε βασικό θεμέλιο λίθο της κατά την ίδρυση της: η αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των εταίρων-κρατών. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάτι πολύ χειρότερο, το σημερινό ευρωπαϊκό πλαίσιο όχι μόνον δεν θωρακίζει τους εταίρους έναντι των κινδύνων της παγκοσμιοποίησης, αλλά επιτρέπει στα ισχυρά μέλη να τρέφονται με τις σάρκες των αδυνάτων.

Τα παιχνίδια εξουσίας είναι πολλά και μεγάλα. Η αρχή των δύο μέτρων και δύο σταθμών για τους ισχυρούς και ανίσχυρους, κατά τα άλλα «εταίρους», είναι ο κανόνας. Για να γίνω όσο πιο σαφής γίνεται, θα χρησιμοποιήσω ένα απλό παράδειγμα αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης που έχει τα ίδια σχεδόν χαρακτηριστικά και αφορά δύο διαφορετικά κράτη της Ε.Ε., ενός ισχυρού εταίρου το βορρά την Ολλανδία και ενός αδύνατου εταίρου του νότου την Κύπρο. Όταν κατέρρευσε η Ολλανδική τράπεζα SNS Reaal (ή ακόμη και στην περίπτωση της διάσωσης προ του κινδύνου της κατάρρευσης της γαλλο-βελγικής Dexia), δεν κουρεύτηκε καμιά κατάθεση γιατί υποτίθεται ότι το δημόσιο δεν ήταν ιδιαίτερα χρεωμένο. Το τί όμως έγινε στην Κύπρο με το κούρεμα των καταθέσεων, το γνωρίζουμε όλοι μας αρκετά καλά και ιδιαίτερα οι Ελλαδίτες αδερφοί μας οι Κύπριοι.

Χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα των παιχνιδιών εξουσίας αποτελεί και το σχέδιο της τραπεζικής Ευρωπαϊκής ενοποίησης (μέρος της νέας τάξης πραγμάτων του σχεδίου ολοκλήρωσης της παγκοσμιοποίησης). Η ανάλγητη εμμονή της Γερμανίας υπέρ του κουρέματος των καταθέσεων στην Κύπρο, είχε από ότι φάνηκε μια διττή σκοπιμότητα. Αφενός να αποδομήσει το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου το οποίο αποτελούσε ένα ισχυρό περιφερειακό χρηματοπιστωτικό σύστημα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (με τις όποιες εγγενείς αδυναμίες του) και να αποδυναμώσει γεωστρατηγικά την Κύπρο, ώστε να προσπαθήσει με έμμεσο τρόπο να «βάλει χέρι» πιο ενεργά στην συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της (εδώ και δώδεκα έτη υφίσταται επίσημη συνεργασία μεταξύ Γερμανικών και Τουρκικών επιστημονικών-ακαδημαϊκών ομάδων με ενεργή έρευνα για ανεύρεση υδριτών μεθανίου στην Ν.Α. Μεσόγειο). Αφετέρου δε να καθυστερήσει την διαδικασία τραπεζικής ενοποίησης της Ευρώπης, μιας και δεν επιθυμεί να μπει ακόμη, έστω και με έμμεσο τρόπο, στο ρόλο του ελεγχόμενου με τη δημιουργία ενιαίου τραπεζικού επόπτη. Αυτό θα αποκάλυπτε και με τον πλέον επίσημο τρόπο τις τεράστιες μαύρες τρύπες και το κακό χάλι της Deutsche Bank. Όταν σε μεταγενέστερη φάση, θα έχει καταφέρει να διαχειριστεί καλύτερα το θέμα της Deutsche Bank, τότε πιστεύω θα είναι έτοιμη να προχωρήσει στην ενοποίηση, πάλι προς την εξυπηρέτηση του δικού της συμφέροντος.

Με την παραπάνω στρατηγική της, η Γερμανία κατάφερε και συνεχίζει να καταφέρνει να μαζευτούν οι καταθέσεις στις γερμανικές τράπεζες για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες τους. Η κρίση αυτή «ξεγύμνωσε» την Ευρωζώνη και μέχρι στιγμής ο μόνος που την έχει γλυτώσει είναι η Γερμανία. Το θέμα όμως είναι πότε θα έρθει και η δική της σειρά. Έχω όμως την αίσθηση ότι πολλά από τα χρήματα που εγγυήθηκε σε βάρος των υπολοίπων, θα αναγκαστεί κάποια στιγμή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τα πληρώσει για να τους διασώσει, καθότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά, ότι μεγάλο μέρος της ισχύος της προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, «όσο ακριβά κι αν διαμαρτύρεται πως της στοιχίζει» (κάτι που δεν ισχύει όπως ανέφερα με σαφήνεια προηγουμένως). Ακόμη και εάν προσπαθεί να βρει στρατηγικές διεξόδους προς στην Ανατολική Ευρώπη και να εντάξει στην Ε.Ε. (με την υποχθόνια βέβαια καθοδήγηση, βοήθεια και υποστήριξη των άμεσα εμπλεκομένων συμμάχων Η.Π.Α.) νέες χώρες -που είναι μεγάλες αγορές με ιδιαίτερο στρατηγικό βάρος- όπως η Ουκρανία για να επεκτείνει την οικονομική της επιρροή, εκεί βρίσκει απέναντι της την Ρωσία του Πούτιν.

Η νομισματοπιστωτική στενότητα και η ασφυξία που αυτή δημιούργησε στην οικονομία, οδήγησε στην συρρίκνωση των ευρωπαϊκών αγορών. Η επιλογή της εκτεταμένης πολιτικής λιτότητος, ως «μαγικής» θεραπευτικής αγωγής, που επιβάλλεται από τους ισχυρούς της Ε.Ε. προς τον νότο και ειδικότερα προς την χώρα μας και εκφράζεται με περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, δεν αναδιαρθρώνει και εξυγιαίνει την οικονομία, ούτε επίσης την καθιστά ανταγωνιστικότερη, αλλά την βουλιάζει σε αύξουσα νοσηρότητα. Επίσης δεν καταφέρνει να αναπληρώσει το έλλειμμα ρευστότητος, αλλά το επιδεινώνει σε εκθετικό βαθμό με το να στερεί από την οικονομία πρόσθετες ποσότητες ζήτησης και ρευστότητος. Η λιτότητα όχι απλά δεν αντιμάχεται την κρίση, αλλά τουναντίον της ανοίγει το δρόμο διάπλατα για να διαδοθεί σαν επιδημία που θα επιφέρει περισσότερες καταστροφικές συνέπειες. Ομοιάζει με φαρμακευτική αγωγή, που καταπραΰνει προσωρινά τον πόνο, αλλά τελικά δεν αποτρέπει, απλά αναβάλει βασανιστικά τον θάνατο του ασθενή.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να βιώνουμε μια μακροχρόνια καθοδική πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, η οποία οφείλεται κυρίως στη φθίνουσα εσωτερική ζήτηση για κατανάλωση. Άμεση συνέπεια από τη στασιμότητα της εσωτερικής αγοράς ήταν η συρρίκνωση των επενδύσεων και της δημιουργίας κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την πλήρη στασιμότητα της παραγωγικότητος της εργασίας. Αυτό συνετέλεσε ώστε η χώρα μας να είναι σήμερα πρώτη στη μαζική ανεργία, όπως και πρώτη στη συσσώρευση αργούντος παραγωγικού δυναμικού, στην κάθετη απαξίωση των παραγωγικών και ανθρώπινων πόρων της, με υποθετικό πρόσχημα τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας, η οποία βαίνει συνεχώς επιδεινούμενη (για όλους τους βασικούς δείκτες ρίξτε μια ματιά στο πρόσφατο στατιστικό δελτίο της Τ.Τ.Ε.). Δεν αντιμετωπίζονται με αυτό τον τρόπο τα δικά μας εμπορικά ελλείμματα που είναι τα εμπορικά πλεονάσματα των βόρειων ισχυρών μελών της Ε.Ε. (λόγω των εγγενών δομικών αδυναμιών και στρεβλώσεων της ΟΝΕ), για τα οποία προφανώς δεν φταίει ο ανυποψίαστος εργαζόμενος  πολίτης και μικρομεσαίος επιχειρηματίας, που θεωρούσαν ότι η πολιτεία και το «κυρίαρχο κράτος» μας, λάμβανε όλα εκείνα τα σωστά μέτρα για να τους διασφαλίσουν ανταγωνιστικότητα και ευνοϊκότερο εξωτερικό περιβάλλον οικονομικής δραστηριότητας.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, δεν βελτιώνεται με περικοπές του κόστους εργασίας ή την αλόγιστη αύξηση της φορολόγησης, αλλά προφανώς με την επιτάχυνση επενδύσεων.

Τις λανθασμένες κυρίαρχες πολιτικές επιλογές αντί μιας ορθολογικής πορείας εξυγίανσης, οι εγχώριοι και ξένοι δράστες της συμφοράς υποκριτικά και προσχηματικά αποδίδουν, την δήθεν αναγκαιότητά τους, σε συλλογική ευθύνη των πολιτών. Αυτές όμως δυστυχώς, συμπληρώνονται και από ένα τρίπτυχο λόγων που παρατείνει και επιδεινώνει τον σημερινό όλεθρο: α) η εντατικοποιημένη και βίαιη προσπάθεια πραγματοποίησης «πρωτογενούς πλεονάσματος», με κατά καιρούς άτυπες εσωτερικές στάσεις ή αναβολή πληρωμών και προσθήκη «εικονικών» εσόδων -γιατί η αλήθεια είναι ότι τέλος Δεκεμβρίου του 2013 υπήρχε έλλειμμα(3)– με την βοήθεια χρήσης κανόνων δημιουργικής λογιστικής (ο κος Στουρνάρας άλλωστε είναι πραγματικός Δρ. στο είδος, ως γνήσιο έμπιστο τέκνο του Σημίτη και αρχιτέκτων της εισαγωγής μας στην ΟΝΕ, ήτοι «παλιά μου τέχνη κόσκινο»), που προϋποθέτει πρόσθετη αφαίρεση ρευστότητος από την οικονομία υπέρ των δανειστών της, β) η ενέργεια των τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων οι οποίες επίσης αφαίρεσαν πολύ μεγάλη πρόσθετη ρευστότητα από την οικονομία υπέρ των τραπεζών, χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρξει καμία ανταποδοτικότητα στην πραγματική οικονομία και γ) το σχέδιο για την λεγόμενη τραπεζική ενοποίηση, που προκαλεί συναισθήματα αυξημένης ανασφάλειας τόσο στον τραπεζικό τομέα όσο και στα κράτη, δημιουργεί την προϋπόθεση για περαιτέρω ροή κεφαλαίων από τις τράπεζες της περιφέρειας προς αυτές του Ευρωπαϊκού κέντρου και βορρά.

«Εκείνοι που δεν θυμούνται το παρελθόν θα υποχρεωθούν να το ξαναζήσουν». Διδάγματα και μελλοντικές προοπτικές

Κάνοντας μια προσπάθεια να δούμε πως μπορεί να δρομολογηθεί και να μοιάζει τουλάχιστο το κοντινό αύριο της Ε.Ε., θα ήταν ατόπημα και λάθος να μην κοιτάξουμε πίσω μας και το εχθές.  Το μέλλον, αναπόφευκτα τις περισσότερες φορές επηρεάζεται ή καλύτερα πρέπει να αντλεί πολύτιμα διδάγματα από τα πεπραγμενά του παρελθόντος. Η ίδια η πραγματικότητα υπαγορεύει, ότι πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται (έστω και με κάποιες διαφοροποιήσεις ή παραλλαγές).

Μέσα από αυτό το πρίσμα, θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δούμε πως τόσο η Ελλάδα, όσο και η Γερμανία (ως κράτη) έχουν «διαβάσει» σωστά και ενστερνιστεί τα διδάγματα της ιστορίας. Η επιμονή μου στην Γερμανία και στον ρόλο που έχει διαδραματίσει, νομίζω πως είναι προφανής για πλείστους όσο και ευνόητους λόγους.

α) Για τους ημεδαπούς υποστηρικτές του μνημονίου(4)

Αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του Μνημονίου και της «διάσωσης» (…με spread της τάξης των 4-5 μονάδων…μάλλον για ιλαροτραγωδία πρόκειται) με την μορφή που έχει πάρει στην χώρα μας αλλά και στον υπόλοιπο νότο, εάν έχουν ποτέ μελετήσει προσεκτικά την ιστορία παλαιότερων μνημονίων της χώρας μας και των συνεπειών τους; Καλό λοιπόν θα ήταν να «θυμηθούν όσοι έχουν ξεχάσει» ή να μάθουν όσοι δεν το γνωρίζουν, ότι το πρώτο μνημόνιο υπήρξε το 1898 όταν η Ελλάδα έμπαινε σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, εξαιτίας της χρεοκοπίας του 1893, των τεράστιων οφειλών από τα δάνεια σχεδόν όλου του 19ου αιώνα (κυρίως για την χρηματοδότηση της επανάστασης, για να μην έχουμε αυταπάτες ότι οι «σύμμαχοι» μας βοήθησαν από αλτρουϊσμό) στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής αλλά και στους ιδιώτες, τράπεζες, κλπ. Οι δανειστές «ευεργέτες μας», ίδρυσαν επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου από αντιπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία).

Η Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου, όπως ονομαζόταν, ανέλαβε καθήκοντα οικονομικής διαχείρισης, αλλά στην ουσία και πολιτικής διοίκησης. Μήπως μας θυμίζει κάτι αυτό; Η τελική εξόφληση (με διάφορους τρόπους, μεταξύ αυτών και μέσω της αποκλειστικής μακροχρόνιας διαχείρισης και εκμετάλλευσης των τότε μονοπωλίων εκ μέρους των δανειστών) των δανείων αυτών έλαβε τέλος το 1992 (σύμφωνα με κάποιους άλλους το 1978), αφού στο μεσοδιάστημα των 94 ετών που διήρκησε, μεσολάβησαν διακανονισμοί και ρυθμίσεις από διάφορες κυβερνήσεις. Μήπως με τα σημερινά δεδομένα του χρέους μας, είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολο να υπολογίσουμε πόσες μελλοντικές γενιές θα καταδικαστούν για την αποπληρωμή του; Αντιλαμβάνονται λοιπόν αυτοί οι υποστηρικτές του μνημονίου τις πραγματικές συνέπειες της θέσης τους;

β) Για τους Γερμανούς ενορχηστρωτές του μνημονίου

Στην περίπτωση της Γερμανίας, έχουμε ιδιαίτερα πλούσια ιστορία, μιας και πρόκειται για μια χώρα που κράτησε τα σκήπτρα του παγκοσμίου πρωταθλητή χρεοκοπίας,  έχοντας στο ενεργητικό της τρείς χρεοκοπίες (η τελευταία εντός της δεκαετίας του ‘90, μέσω της άρνησης της υλοποίησης της συμφωνίας του Λονδίου του 1953) και δύο παγκόσιους πολέμους μέσα στον 20ο αιώνα. Τί ειρωνία, αυτή η χώρα να είναι τώρα ο τιμωρός μας…!!

Μετά το τέλος του Α’ Π.Π. η Γερμανία υποχρεώθηκε από τους νικητές της να υπογράψει το 1919 την συνθήκη των Βερσαλλιών, όπου της επέβαλαν δυσβάστακτους οικονομικούς όρους, με σκοπό όχι τόσο το χρήμα, αλλά την εκδίκηση για αυτά που είχαν υποστεί. Ενώ οι νικήτριες χώρες απολάμβαναν μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης για μια περίπου δεκαετία, η Γερμανία, αποκλεισμένη και από το κοινό νόμισμα της εποχής, τον Χρυσό Κανόνα, μπήκε στην δίνη του υπερπληθωρισμού, της ύφεσης,  με αποτέλεσμα να υποκύψει, αρκετά αργότερα, στο Τρίτο Ράιχ. Στο μεσοδιάστημα όμως, η βαθιά ύφεση που βίωσε η Γερμανία και η αντίστοιχη συρρίκνωση των εισοδημάτων, οδήγησε με την σειρά της σε μείωση της κατανάλωσης, άρα και στην μείωση των εισαγωγών αγαθών από την Αγγλία και την Γαλλία, όπου αυτό αποσταθεροποίησε τις βιομηχανίες των δύο αυτών κρατών και διατάραξε την ομαλότητα των οικονομιών τους. Όταν ήρθε λοιπόν η μεγάλη κρίση του 1929,  το πλήγμα για όλους ήταν αναπάντεχα μεγάλο για να το αντέξουν.

Τί συνέβει στην συνέχεια; Όσο η κρίση χειροτέρευε, τα κράτη μείωναν περισσότερο τις δημόσιες δαπάνες τους για να ελαττώσουν υποτίθεται το αυξανόμενο χρέος. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο, όσο μειώνονταν οι δαπάνες, το χρέος αυξάνονταν λόγω της αύξησης της ανεργίας, η οποία επέφερε μείωση της κατανάλωσης και με την σειρά της μείωση των επενδύσεων και πτώση των φορολογικών εσόδων. Σε μεταγενέστερη φάση, τα κράτη άρχισαν να εγκαταλείπουν το κοινό νόμισμα της εποχής, τον χρυσό κανόνα, ώστε να στραφούν σε μια προσπάθεια αύξησης της ανταγωνιστικότητάς τους, με κύριο όπλο τις υποτιμήσεις και τον αποπληθωρισμό. Η μαζικότητα όμως της ίδιας προσπάθειας από όλα τα κράτη προς την ίδια κατεύθυνση, επιδείνωσε την όλη κατάσταση ακόμη περισσότερο. Δεν θεωρείτε λοιπόν ότι υπάρχουν πάρα πολλά κοινά σημεία με την σημερινή μας εποχή, για να τα αποδώσουμε σε συμπτώσεις;

Το δίδαγμα ήταν ξεκάθαρο. Οι νικήτριες δυνάμεις, έχοντας την ισχύ να επιβάλλουν τους αδυσώπητους όρους της αρεσκείας τους, κατάφεραν σταδιακά και σταθερά να αποδυναμώσουν τους πάντες, ακόμα και τις δικές τους οικονομίες. Το δίδαγμα παραμένει ακριβώς το ίδιο και στις ημέρες μας, για την τρόικα (ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ) και την χώρα μας. Η συμφωνία-μνημόνιο/α που μας επέβαλε η Γερμανία μέσω της τρόικας, είναι το ίδιο ανεδαφική και ανορθολογική με αυτή των Βερσαλλιών.

Πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό ότι, όσο ευθύνονταν η Γερμανία για το κράχ του 1929, άλλο τόσο ευθύνεται στις ημέρες μας η Ελλάδα για την κρίση του 2008. Προσεγγίσεις όμως του τύπου της συνθήκης των Βερσαλλιών και του σημερινού μνημονίου της Ελλάδας και της λοιπής Ευρωπαϊκής περιφέρειας, αυτό που καταφέρνουν με μαθηματική ακρίβεια, είναι να εντείνουν την ύφεση και το «σπιράλ θανάτου».

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Β’ Π.Π. (που την οδήγησε το φασιστικό καθεστός που αναδείχθηκε από τις συνέπειες που δημιούργησε η ταπεινωτική και καταστρεπτική συνθήκη των Βερσαλλιών), η χώρα αυτή βίωσε ακριβώς το αντίθετο. Οι νικήτριες δυνάμεις, έχοντας αντιληφθεί το μεγάλο λάθος που έπραξαν στο πρόσφατο παρελθόν και παρ’ όλα αυτά που υπέστησαν από τους ηττημένους Γερμανούς· επέλεξαν να διαφοροποιήσουν τη μεταχείριση του γερμανικού λαού από αυτήν της ναζιστικής ηγεσίας του, έστω κι αν ο λαός είχε όχι απλώς ανεχθεί αλλά ηρωποιήσει τους παρανοϊκούς φασίστες σφαγείς της ανθρωπότητας. Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης, ήταν η προσφορά τεράστιας οικονομικής βοήθειας στον γερμανικό λαό για να μπορέσει να ανακάμψει από τον όλεθρο του πολέμου.

Oι Γερμανοί λοιπόν γνωρίζουν πολύ καλά, από την ιστορική τους πείρα, πόσο επικίνδυνο είναι για έναν λαό, να λοιδορείται και να ταπεινώνεται. Γνωρίζουν όμως επίσης πολύ καλά και το ακριβώς αντίθετο, το πόσο ευεργετημένοι έχουν υπάρξει σαν λαός από τους νικητές τους στο Β’ Π.Π. όπου εισέπραξαν τεράστια οικονομική βοήθεια (έστω μεταξύ άλλων και για γεωπολιτικούς λόγους), παρ’ όλη την παγκόσμια οδύνη και τα εγκλήματα που προκάλεσαν με τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Μια οικονομική βοήθεια που της επέτρεψε να θέσει γερές βάσεις στην οικονομία της, της άλλαξε την σύχρονη ιστορία της, της επέτρεψε να αναπτυχθεί και να ενταχθεί στο κλάμπ των G8 και όπου χωρίς αυτή την βοήθεια, η Γερμανιά απλά δεν θα είχε καμία απλοτύτως σχέση με αυτή που γνωρίζουμε σήμερα.

Θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε, τί έχει πραγματικά διδαχθεί η Γερμανία από την πρόσφατη ιστορία της και ποιά είναι η στάση της απέναντι σε αυτά τα διδάγματα; Η απάντηση είναι προφανής και εκκωφαντική: ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Η στάση της απέναντι στην ιστορία είναι απολύτως αχάριστη.

Η προπαγάνδα απέναντι στην Ελλάδα και ειδικότερα στον Έλληνα πολίτη, που ασκείται από την πλειοψηφία των Γερμανικών Μ.Μ.Ε. με την αγαστή συνεργασία του Γερμανικού διπλωματικού Γραφείου Tύπου της Πρεσβείας στην Aθήνα και των ντόπιων Μ.Μ.Ε., είναι καίριας σημασίας, για την εικόνα που έχει δημιουργήσει ο μέσος Γερμανός πολίτης για τον αντίστοιχο Έλληνα. Μια προπαγάνδα που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά της την ειρωνεία, τον χλευασμό και την θυμηδία και αναδεικνύει το ρατσιστικό χρωμόσωμα που ίσως ενυπάρχει εγγενώς στο DNA μιας μερίδας των Γερμανών και εξαλείφει από τις συνειδήσεις μας την πτυχή του υγιούς και δημιουργικού μεγαλείου της Γερμανίας.

Το υγιές και σκεπτόμενο κομμάτι της Γερμανικής κοινωνίας και διανόησης, αυτής που εξακολουθεί να φέρει κάποιες αξίες και για την οποία διαθέτουμε σεβασμό που κάποτε ανέβασε ψηλά την Γερμανία στην διεθνή συνείδηση  (για τα επιτεύγματα της στην φιλοσοφία, την αρχαιολογία, την Βυζαντινολογία, την μουσική και το δίκαιο, κλπ.), οφείλει να αντιδράσει άμεσα και αποτελεσματικά. Θα πρέπει να διαδώσουν την αλήθεια, ότι τη σημερινή κατεστραμμένη και σχεδόν διαλυμένη Eλλάδα οι ίδιοι αυτοί ευεργετημένοι Γερμανοί την ταπεινώνουν και την εξευτελίζουν παραδειγματικά, χωρίς να διαφοροποιούν τη μεταχείριση του λαού της από αυτήν των κυβερνήσεων που την οδήγησαν (με την συμμετοχή και συνενοχή των δικών τους κυβερνήσεων) στον καταχθόνιο υπερδανεισμό και στη χρεοκοπία.

Πρέπει να αντιληφθούν πως η κρίση αυτή αποτελεί υφέρπουσα Ευρωπαϊκή απειλή, η οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα χτυπήσει δυνατά και την δική τους πόρτα, με απόλυτη ευθύνη των αφρόνων ιμπεριαλιστικών αποφάσεων της δικής τους διεφθαρμένης και υστερόβουλης πολιτικής ηγεσίας και των ομοϊδεατών συνεργατών τους. Πρέπει να αντιληφθούν ότι η υπεράσπιση της αλήθειας θα λειτουργήσει μεσομακροπρόθεσμα και προς το δικό τους συμφέρον. Αυτό μπορούν να το πράξουν προσπαθώντας να απαντήσουν ένα απλό ερώτημα: «Αξίζει στον μέσο γερμανό πολίτη το αποτέλεσμα μιας τέτοιας άδικης εκδικητικής τιμωρίας προς τον Έλληνα πολίτη»; Η απάντηση προφανώς θα πρέπει να είναι πως όχι. Εκτός πλέον και εάν η πολιτική τους ηγεσία έχει πάρει την απόφαση ότι δεν την ενδιαφέρει ούτε αυτό, αλλά μόνο η εξυπηρέτηση των αφεντικών τους της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.

 

Ευρωπαϊκή Ένωση: Προβληματισμοί, ανησυχίες και συμπεράσματα

Οι περισσότεροι από εμάς και πολύ περισσότερο ο υπογράφων, δεν έχουμε την πλήρη ενημέρωση, την γνώση και την δυνατότητα να αντιληφθούμε, να ερμηνεύσουμε και πολύ περισσότερο να προβλέψουμε την πολυσυνθετότητα των διεθνών οικονομικών, πολιτικών και γεωστρατηγικών δυναμικών συσχετισμών και παιγνίων. Υπό αυτή την έννοια δεν είμαι σαφώς αρμόδιος και ικανός να  κρίνω το τί πιθανόν μέλλει γενέσθαι.

Υπάρχουν διαχρονικά αναγνωρισμένοι σκεπτόμενοι επιστήμονες και διανοητές παγκόσμιας εμβέλειας και αποδοχής (και προφανώς δεν αναφέρομαι σε «ελεγχόμενους» και υστερόβουλους νομπελίστες οικονομολόγους όπως για παράδειγμα του Ν. Ρουμπινί που έχει αποδειχθεί ότι πολλές φορές εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αγορών), όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή του αναφερόμενος στην κατάσταση της Ελλάδας, μεταξύ άλλων επισήμανε ότι: «φαίνεται πως ο απώτερος στόχος των γερμανικών απαιτήσεων (και των ΗΠΑ θα επισήμανα εγώ) έναντι της Αθήνας, στο πλαίσιο της διαχείρισης της κρίσης χρέους, είναι να δεσμεύσει ότι έχει αξία στην Ελλάδα. Κάποιοι άνθρωποι στη Γερμανία φαίνεται πως στόχο έχουν να θέσουν την Ελλάδα υπό καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς. Η Γερμανία και οι βόρειοι σύμμαχοι της υποχρεώνουν τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν πολιτικές που είναι καταστροφικές. Ένα κοινό μέτωπο ανάμεσα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία μπορεί να είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή γι’ αυτές τις χώρες. Η ευρωπαϊκή βοήθεια θα πρέπει να παρέχεται χωρίς τη λήψη μέτρων που καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας και των άλλων κρατών – μελών της Ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση».

«Η λιτότητα οδηγεί σε αυτοκτονία, υπό την έννοια ότι περιορίζει την ανάπτυξη, αυξάνει την ανεργία και παράγει μιζέρια -αλλά μπορεί να είναι μια αποτυχημένη πολιτική από σχεδιασμό. Εκτός από την αποπληρωμή του χρέους με όποιο δυνατό μέσο, ο στόχος φαίνεται να είναι, επίσης, η υπονόμευση και το ξεχαρβάλωμα του κοινωνικού κράτους -και οι πολιτικές λιτότητας εξασφαλίζουν αυτόν τον στόχο. Η δημοκρατία έχει ήδη αποδυναμωθεί σημαντικά στην Ευρώπη και η ενίσχυση της ακροδεξιάς είναι μια σοβαρή και εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη. Το μέλλον της Ευρώπης θα είναι ζοφερό αν δεν λυθούν τα προβλήματα στην Ευρωζώνη, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν καν αντιμετωπιστεί».

Οι παραπάνω σημαντικές διαπιστώσεις του Ν. Τσόμσκι (δεν είναι βέβαια ο μόνος που τα έχει πει, αλλά η άποψή του έχει ιδιαίτερη αξία και βαρύτητα), θα πρέπει να μας προβληματίσουν ακόμη περισσότερο, για να μας κάνουν να διερευνήσουμε και να επανεξετάσουμε το τί ρόλο έχει μέχρι σήμερα παίξει η Ε.Ε. και η ΟΝΕ στην πορεία της χώρας μας. Πιστεύω πως είναι ένα θέμα το οποίο αναδεικνύεται ως ένα από το μεγαλύτερα ζητούμενα.

Μετά από 5 έτη βαθιάς οικονομικής κρίσης, επί της ουσίας η Ε.Ε. δεν έχει δείξει καμία σοβαρή και ειλικρινή πρόθεση για να βρεθεί η κατάλληλη λύση (η οποία τεχνοκρατικά, σαφώς ήταν και εξακολουθεί να είναι εφικτή) στο πρόβλημα που μαστίζει, όχι μόνο την περιφέρεια του νότου, αλλά έχει αρχίσει να επηρεάζει και την υπόλοιπη Ευρώπη. Η μεχρί τώρα στάση των ισχυρών της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Γερμανίας, δεν νομίζω να πείθει κανένα νουνεχή και νοήμον άτομο ότι δρουν με γνώμονα την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και το κοινό συμφέρον των λαών της Ευρώπης. Η σκληρή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι αυτές οι αρχές και ιδέες απλά δεν υφίστανται (σε άλλη ενότητα που ακολουθεί, γίνεται διεξοδική αναφορά για το συγκεκριμένο θέμα).

Η διαπίστωση αυτή, σε συνδυασμό με την αποδοχή όλων των προαναφερθέντων της παρούσας ανάλυσης, η οποία θεωρώ ότι βασίζεται στην κοινή λογική, μας οδηγεί στην εμπέδωση μιας τραγικής αλήθειας. Εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας η εξευτελιστική εκποίηση του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου μας. Μας αρπάζουν τον μόχθο μας, τους πλουτοπαραγωγικούς μας πόρους, την δημόσια περιουσία μας, τα αγαθά πρώτης ανάγκης (π.χ. νερό, ενέργεια, κλπ.), τις επιχειρήσεις μας, τα σπίτια μας, τα όνειρά μας και το μέλλον των επόμενων γενεών διαγράφεται ζοφερό.

Μας παραπλάνησαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να μας παραπλανούν, μεταξύ πολλών άλλων, θρασύδειλα πολιτικά εκτρωματικά ανδρείκελα που υπηρετούν διεθνείς συντεχνίες, έχοντας επιπλέον το θράσος να χρησιμοποιούν γελοία σλόγκαν του τύπου: «όλοι μαζί τα φάγαμε…» για να μας θυματοποιήσουν και να μας κάνουν να νιώσουμε συνένοχοι στην μεγάλη και διαχρονική λεηλασία που έχει συντελεστεί στην χώρας μας από μια ολιγαρχία και την στενή παρέα των ημετέρων της. «Οι κλέφτες σφυράνε αδιάφορα, νίπτοντας τας χείρας τους και τα θύματα τα βαπτίζουν κλέφτες»! Με αυτό τον τρόπο απλώνεται μια νέα έκδοση του πιο αδίστακτου, στυγνού, εξαιρετικά γενοκτονικού, ιδιόμορφου, υποχθόνιου και συγκαλυμμένου νεοφασισμού της πιο πρόσφατης ιστορίας.

Θέλουν να διαγράψουν από την μνήμη μας ότι, πέραν του τραγικού μας λάθους να επιλέξουμε  επαγγελματίες λαοπλάνους απάτριδες πολιτικούς να ηγηθούν αυτού του ιστορικού λαού (κυρίως για λόγους κατευθυνόμενης διαχρονικής μεταπρατικής γαλούχησης, προπαγάνδας, αφέλειας και σαφώς λιγότερο λόγω συνειδητής σύμπραξης με το φαύλο κλειστό ξενοκρατικό κομματικό πελατειακό σύστημα)· οι Έλληνες υπήρξαν μετανάστες, ναυτικοί, ξενιτεμένοι επιστήμονες, γεωργοί, εργάτες, νοικοκυραίοι και επιχειρηματίες κάθε είδους επί πολλές δεκαετίες, όπου με μόχθο και κόπο έκτισαν σπίτια, δημιούργησαν υποδομές, επιχειρήσεις και Ένοπλες Δυνάμεις που προασπίζουν την ελευθερία τους.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, το αβυσσαλέο έλλειμμα της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής δομής, υποταγμένης στον εγκληματικό σχεδιασμό και τις προθέσεις του συντεχνιακού διεθνισμού. Έχει αναδειχθεί η πανίσχυρη δύναμη των δυναστών τεχνοκρατών, σε δήθεν νομιμοποιημένο εκπροσώπο της «σύχρονης δημοκρατίας» και του «κοινού ευρωπαϊκού οράματος» χωρίς επί της ουσίας να φέρει ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση. Βιώνουμε την κατάργηση της δημοκρατίας. Πέραν της εκτεταμένης φτωχοποίησης και απομόνωσης της περιφέρειας του νότου, οδηγούμαστε σε φαινόμενα απότομης άνθησης και αυξημένης ενδυνάμωσης των ακροδεξιών πολιτικών καθώς και αποσχιστικών κινημάτων στην Ευρώπη. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής διαστροφής των τεχνοκρατών της Ε.Ε.

Κομματοκρατία & Σύνταγμα: η ευθύνη και ο ρόλος μας για την χάραξη μιας νέας μελλοντικής πορείας

Το Ελληνικό εθνοκράτος αντιμετωπίζει τον μεγάλο κίνδυνο της σταδιακής αλλά ολοκληρωτικής ισοπέδωσής του και κατά συνέπεια του πιθανού αφανισμού του, τουλάχιστον με την μορφή που το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Τα ιστορικά γεγονότα τα οποία ζούμε στις ημέρες μας, εάν δεν καταφέρουμε να τα διαχειριστούμε με ιστορική συνέπεια και ευθύνη, ίσως αποδειχθεί ότι θα ξεπερνούν σε μέγεθος και συνέπειες όλες τις σύγχρονες τραγωδίες που βίωσε ο Ελληνισμός μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό του αγώνα στις αρχές του 19ου αιώνα.

Έχω λοιπόν πλέον την πεποίθηση, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει ευοίωνο μέλλον μέσα σε ένα τέτοιο «αδηφάγο, εθνοφάγο και κανιβαλιστικό» μηχανισμό όπως αυτός της ζώνης του Ευρώ, τουλάχιστον σύμφωνα με τους όρους και τις συνθήκες με τις οποίες αυτή λειτουργεί σήμερα.

Εάν δεν υπάρξει μια Ευρωπαϊκή κοινωνικοπολιτική μεταστροφή, τα περισσότερα κράτη μέλη της Ε.Ε. θα οδηγηθούν σε σημείο να έχουν σημαντικό δημοκρατικό έλλειμμα και η Ελλάδα ίσως υποστεί ακόμη και Εθνικό ακρωτηριασμό. Ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι με έναν μαγικό τρόπο, αύριο συμφωνήσουν όλοι οι μεγάλοι Ευρωπαίοι να εφαρμόσουν μια τεχνοκρατικά εφικτή προσέγγιση για την ουσιαστική και τελική επίλυση της οικονομικής κρίσης, αυτή το πιθανότερο θα είναι φενάκη, μιας και αναπόφευκτα θα περάσει μέσα από την λεγόμενη Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (καθοδηγούμενης φυσικά πρωτίστως από την ολοκλήρωση της τραπεζικής ενοποίησης). Πολύ φοβάμαι όμως, πως μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγεί στον απόλυτο σύγχρονο ολοκληρωτικό οικονομικό και κατ’ επέκταση πολιτικό συγκεντρωτισμό και θα βάλει ταφόπλακα στην εθνική μας ύπαρξη και την οριστική απώλεια της προσπάθειας αναγέννησης της δημοκρατίας. Σχετικές λεπτομέρειες και πειστικά επιχειρήματα θα αναπτυχθούν σε επόμενη ενότητα της ανάλυσης.

Πέραν της οικονομικής κρίσης, έχω την αίσθηση ότι στο σύνολο του, το σημερινό πολιτικό τοπίο της χώρας αποτελεί την βασικότερη παράμετρο απαισιοδοξίας για την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Βάσει αδιάσειστων τεκμηρίων και αποδείξεων, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο, οι εκφαυλισμένες, ένοχες και ανίκανες παλαιοκομματικές παρατάξεις που κατείχαν και συνεχίζουν να κατέχουν την εξουσία, να μας βγάλουν από τον φαύλο κύκλο που οι ίδιες μας έβαλαν μέσα. θεωρώ επίσης σχεδόν απίθανο για τις (κατά την ταπεινή μου άποψη) δήθεν προοδευτικές δυνάμεις που ενσωματώνουν ένα «άμορφο συνονθύλευμα» πολιτικού λόγου και ιδεολογίας και δυνητικά διεκδικούν να κυβερνήσουν, να μπορέσουν να διακυβερνήσουν αποτελεσματικά την Ελλάδα σε αυτό το κρίσημο σταυροδρόμι της σύγχονης ιστορίας της και να την βγάλουν από το τέλμα.

Η κομματοκρατία που διατρέχει όλο το κομματικό φάσμα, από την άκρα Αριστερά ώς την άκρα Δεξιά είναι πλέον «διασωληνομένη στην εντατική» χωρίς ελπίδα ανάνηψης (έτσι τουλάχιστον θεωρώ). Και αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει γιατί έχει πλέον «πεθάνει» στις συνειδήσεις των περισσότερων πολιτών και κάθε ημέρα που περνάει, πλησιάζει ακόμη περισσότερο τον «χάρο». Το θέμα είναι μέχρι πότε θα την κρατάνε διασωληνομένη για να συνεχίζει να μας τυραννά;

Η άποψη μου αυτή δεν βασίζεται σε κάποια μεροληπτική ή προκατειλημμένη προσέγγιση, αλλά αναρωτιέμαι για παράδειγμα, πως ένα αριστερό προοδευτικό κόμμα όπως π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ (ή η Δημοκρατική Αριστερά), μπορεί να σπάσει αποτελεσματικά τα αποστήματα και τις πολιτικές ιδεοληψίες και νοοτροπίες του παρελθόντος, όταν έχει εντάξει μέσα στους κόλπους τoυ, πολιτικούς, συνδικαλιστές και  πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ; Όταν κάποια από τα βασικά στελέχη του έχουν λογαριασμούς πολλών χιλιάδων ή ακόμη και εκατομμυρίων Ευρώ που «προέκυψαν» από επενδύσεις σε «ευαγή ιδρύματα» όπως η JP Morgan και η BlackRock (η οποία έχει τον ρόλο του βασικού ελεγκτικού οργάνου του τραπεζικού μας συστήματος..);

Δεν θεωρώ ότι το 100% των πολιτικών και μελών π.χ. του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ ήταν διεφθαρμένοι, κεροσκόποι και ασυνείδητοι, αλλά ακόμη όμως και αν αυτοί που δεν ήταν, σιωπηλά, παθητικά και έμμεσα συνέπραξαν σε πολιτικές που διαχρονικά οδήγησαν την χώρας μας στο σημερινό της κατάντημα, πως μπορούν να μας πείσουν ότι είναι ικανοί να χαράξουν ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μας; Με τί ηθικό και πολιτικό ανάστημα μπορούν να διεκδικήσουν ξανά την ψήφο από τον Έλληνα πολίτη και πολύ περισσότερο να τον εμπνεύσουν; Εδώ που έφτασε η χώρα, δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για συγχωροχάρτια, πειραματισμούς και περαιτέρω λάθη, γιατί απλά δεν πρόκειται για μια παρτίδα πόκερ, αλλά για την ίδια την εθνική μας επιβίωση.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ αλλά και η παράταξη της Ν.Δ. (η οποία φανατικά τις αποκήρυττε πριν την εκλογή της ως πρώτο κόμμα) που κατέληξε στην επιλογή και εφαρμογή συγκεκριμένων καταστρεπτικών πολιτικών και εντός του πλαισίου συνεργασίας του ολέθριου κυβερνητικού συνασπισμού· όσο και η επηρμένη αξιωματική αντιπολίτευση της πολυσυλλεκτικής αριστερής και κεντροαριστερής «προοδευτικής ιντελιγκέντσιας» με τον επαμφοτερίζον πολιτικό της λόγο και την πολιτική της στάση, καθώς και η λοιπή «συστημική» αναχρονιστική αριστερά, απέδειξαν -άλλο κόμμα περισσότερο και άλλο λιγότερο- ότι αποτελούν «λύματα» της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής παρακμής. Ειδικά το εναπομένον υγιές κύτταρο από το σύνολο της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, απώλεσε την μοναδική ιστορική ευκαιρία εκδήλωσης ουσιαστικής πρόθεσης για ανάληψη ευθύνης δημιουργίας κυβέρνησης από ένα πραγματικά πατριωτικό πολιτικό κίνημα που θα ηγείτο μιας προσπάθειας «εθνικής απελευθέρωσης από τον ξένο ζυγό».

Το έλλειμμα χαρισματικής και αυθεντικής πατριωτικής ηγεσίας ταγμένης στην υπηρεσία του ελληνικού λαού, με πλήρη συναίσθηση του καθήκοντος, που να διαθέτει εθνικό όραμα, ξεκάθαρη στρατηγική και ειλικρινή πρόθεση υλοποίησης του, είναι τραγικά μεγάλο και πρωτεύουσας σημασίας θέμα. Οι μικροί ηγέτες προκαλούν μεγάλες απώλειες, οι μεγάλοι μικρές ή μεγάλες νίκες. Δυστυχώς στην περίπτωση μας, ισχύει σε εκθετικό βαθμό το πρώτο, μιας και η πλειοψηφία των πολιτικών που μας κυβέρνησαν και συνεχίζουν να μας κυβερνούν, δεν αποτελούνταν μόνο από «μικρούς ηγέτες», αλλά κυρίως από επαγγελματίες αρνησιπάτριδες. Προφανώς υπήρξαν φυσικά και κάποιες εξαιρέσεις οι οποίες όμως δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Πέραν όμως των εσωτερικών διαμαρτυριών, υπάρχουν και αρκετές έγκριτες φωνές από το εξωτερικό, όπως αυτή του αυστριακής καταγωγής Andreas Fischer Lescano (νομικός και καθηγητής του Ευρωπαϊκού Δικαίου στο πανεπιστήμιο της Βρέμης) που κάνει λόγο ότι στην χώρα μας συντελούνται παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτές οι φωνές -και πολλές άλλες ακόμη- μαζί με τις χιλιέδες των συμπατριωτών μας που οδηγήθηκαν στην απονενοημένη πράξη λόγω οικονομικής ανέχειας, δεν μπορούν παρά να ηχούν συνέχεια στα αυτιά και να τριβελίζουν το μυαλό του κάθε Έλληνα πολίτη και να τον θέτουν σε βαθύ προβληματισμό.

Βυθισμένος μέσα σε έντονες σκέψεις και διάφορους προβληματισμούς περί κομμάτων και κομματοκρατίας, αλλά και θορυβημένος από τις αυξανόμενες φωνές και απόψεις της πολιτικής και ακαδημαϊκης διανόησης (τουλάχιστον αυτής που ακόμη παραμένει ακραιφνής και φαίνεται ότι προσπαθεί να υπερασπιστεί ότι έχει απομείνει) περί συνεχόμενων παραβιάσεων του Συντάγματος, οδηγήθηκα στο να αναγνώσω τα περισσότερα άρθρα του. Αυτό το έκανα για να μπορώ να έχω από πρώτο χέρι, μια μικρή έστω αίσθηση της πραγματικότητας, αλλά και να προσπαθήσω να αντιληφθώ και να συνειδητοποιήσω βαθύτερα τις διαστάσεις και την βαρύτητα των συγκεκριμένων εκφραζόμενων προβληματισμών και διαμαρτυριών.

Δεν είμαι πολιτικός επιστήμων και πολύ περισσότερο συνταγματολόγος, οπότε σαφώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου κατάλληλο ή αρμόδιο για να προβεί σε σχετικές «κρίσεις αυθεντίας». Προσπαθώ όμως να καταλάβω καλύτερα, για να μην γίνομαι ένα εύκολο θύμα των γνωστών κατά τα άλλα έγκριτων συνταγματολόγων-πολιτικών, όπως του Ευάγγελου Βενιζέλου, του Ανδρέα Λοβέρδου ή του Προκόπη Παυλόπουλου(5) κλπ, που τυχγάνει να είναι υπερασπιστές της τρόικας και της δήθεν νομιμότητας των μέτρων που αυτή επιβάλλει, με την δική τους σύμπραξη και ιστορική ευθύνη (ειρήσθω εν παρόδω, οι δύο πρώτοι από αυτούς τους «μεγάλους πολιτικούς άνδρες», προκειμένου να διασώσουν την πολιτική τους καριέρα, λίαν προσφάτως συνέπραξαν και ταυτίστηκαν με την πολιτική κίνηση «Ελιά», η οποία υποτίθεται θα προσπαθήσει να ανασχηματίσει την κεντροαριστερά, εδώ γελάμε..).

Θέλησα λοιπόν να επικεντρωθώ στα πιο βασικά άρθρα του, που αφορούσαν τους κύριους προβληματισμούς μου, όπου με συνοδηγό και καθοδηγητή την λογική και όλα τα αδιαμφισβήτητα συλλογικά μας βιώματα, να πλοηγηθώ μέσα σε αυτά, ώστε να καταλήξω σε κάποια χρήσιμα και πειστικά συμπεράσματα. Κατόπιν τούτου, θεωρώ πως εγέρθηκαν κάποια ενδιαφέροντα ζητήματα τα οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Η μόνη αναφορά που γίνεται για τα πολιτικά κόμματα, είναι αυτή στο άρθρο 29, παρ. 1 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-31/): «Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πολίτες που δεν απέκτησαν ακόμη το δικαίωμα να εκλέγουν μπορούν να συμμετέχουν στα τμήματα νέων των κομμάτων». Βάσει του άρθρου αυτού, το κόμμα δεν ορίζεται ως υποχρεωτικός ή απαραίτητος θεσμός για την λειτουργία του πολιτεύματος.

Στην συνέχεια όμως, στο άρθρο 37, παρ. 2 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-39/): «Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Bουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Aν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Kυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής». Στο σημείο αυτό αντιλαμβάνομαι ότι το κόμμα καθίσταται εμμέσως ως υποχρεωτικός θεσμός. Γιατί όμως στο άρθρο 29, που αφορά αποκλειστικά και μόνο τα πολιτικά κόμματα, δεν ορίζεται ως τέτοιος;

Ενώ τα κόμματα αποδεδειγμένα διαθέτουν πλησμονή ισχύος (ιδιαίτερα το εκάστοτε κυβερνών κόμμα) μέσα από τις διαδικασίες λειτουργίας του κοινοβουλίου, στο Σύνταγμα δεν υπάρχει πρόβλεψη για τη δημοκρατική εσωτερική οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων (πέραν, εξ όσων γνωρίζω, της κατάθεσης της ιδρυτικής δήλωσης και της υποχρέωσης να διαθέτουν και δημοσιεύουν καταστατικό), προφανώς για να αποφευχθεί κάθε επέμβαση νομοθετική ή δικαστική στη λειτουργία τους, υπό το πλέγμα περιοριστικών διατάξεων και με το σκεπτικό ότι αυτά υπόκεινται στην κρίση και πολιτική αξιολόγηση των πολιτών μέσω της εκλογικής διαδικασίας.

Αναρωτιέμαι επίσης, ενώ στο άρθρο 60, παρ. 1 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-62/) αναφέρεται: «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», παρόλα αυτά δεν διώκεται η κυρίαρχη κομματική πειθαρχία που καταργεί απροκάλυπτα την κατοχυρωμένη ελευθερία του βουλευτή προς όφελος της κομματικής εξουσίας.

Διερωτάμαι επίσης, πως είναι δυνατόν, διάφοροι βουλευτές, κατά την διάρκεια της πολυετούς καριέρας τους, να υπουργοποιούνται ή να υφυπουργοποιούνται σε πολλά διαφορετικά υπουργεία -το κάθε ένα από τα οποία απαιτεί, μια σχετικά εξειδικευμένη γνώση ή τουλάχιστον βαθιά εμπειρία στο αντικείμενο- και να είναι αποτελεσματικοί και αποδοτικοί στο ύψιστο έργο που τους έχει αναθέσει η πολιτεία να επιτελέσουν; Εάν κάνουμε έναν απλό παραλληλισμό και μια σύγκριση με τα μέτρα και σταθμά που ισχύουν στον ιδιωτικό τόμεα -όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως- σχετικά με τις διαδικασίες επιλογής στελεχών και επαγγελματιών που επιλέγονται για να εκτελέσουν έναν ρόλο αποτελεσματικά, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που συμβαίνει ως επί το πλείστον, στους κομματικούς και κυβερνητικούς μηχανισμούς.

Θυμώνω, όπως θέλω να πιστεύω ότι θυμώνει ο κάθε λογικός πολίτης, όταν σκέφτομαι τα περί ύπαρξης βουλευτικής ασυλίας, η οποία έχει ψηφιστεί βάσει της συντεχνιακής νοοτροπίας των Ελλήνων βουλευτών (ακόμη και αυτών που φωνασκούν για παραβίαση του Συντάγματος..), ώστε να είναι υπεράνω του νόμου, ή ακόμη όταν σκέφτομαι για το γενικότερο προνομιακό πλαίσιο και καθεστώς μέσα στο οποίο λειτουργούν οι πολιτικοί μας ταγοί. Αναδεικνύεται για άλλη μια φορά η κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 4 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-4/), παρ. 1: «Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου», παρ. 2: «Oι Έλληνες και οι Eλληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις» και παρ. 5: «Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».

Αναδύεται μια έντονη κομματική δυσοσμία, η οποία είναι καλά καμουφλαρισμένη πίσω από περίτεχνες φιλολαϊκές διατυπώσεις, η οποία επί της ουσίας καταλύει το θεμελιώδες άρθρο 1, παρ. 2 & 3 του Συντάγματος (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-1/): «θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία», «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Νιώθω όχι μόνο αμήχανος, αλλά και οργισμένος, όταν με το φτωχό και ταπεινό μου μυαλό, διαπιστώνω οτί όχι μόνο υπάρχουν ζητήματα μη εφαρμογής του Συντάγματος (προφανώς και πολλά περισσότερα από αυτά που αναφέρω), αλλά και γιατί ακόμη και το ίδιο μας το Σύνταγμα, ο θεματοφύλακας της λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, φαίνεται πως τελικά είναι έτσι γραμμένο, που δεν μας προστατεύει αποτελεσματικά από την άσκηση εξουσίας της κομματοκρατίας (όπως αυτές ορίζονται και από άλλα άρθρα του), διότι τελικά όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το κόμμα και υπάρχουν υπέρ αυτού και του πολιτικού προσωπικού του.

Όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις οδηγούν σε ένα βασικό ερώτημα. Πώς μπορoύμε να αφήνουμε την εσωτερική λειτουργία του πανίσχυρου κομματικού θεσμού να μην είναι δημοκρατική, αν επιθυμούμε ο ίδιος μηχανισμός να διοικεί δημοκρατικά τη χώρα μας; Από πού και πώς τελικά τεκμαίρεται στην πράξη, με ουσιαστικό και αποτελεσματικό τρόπο, η ανεξάρτητη και αυτόνομη λειτουργία των εξουσιών του κράτους μας; Τίθεται λοιπόν ένα αμείλικτο ερώτημα ύπαρξης δημοκρατίας και δικαιοσύνης, μιας και όλα αυτά έχουν να κάνουν με την ύπαρξη και εφαρμογή του θεμελιώδους νόμου (το Σύνταγμα), επάνω στον οποίο βασίζεται η διαμόρφωση ολόκληρης της νομοθεσίας μιας χώρας, όσον αφορά τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του πολίτη, την οργάνωση και τους βασικούς κανόνες λειτουργίας του κράτους και των θεσμών.

Δεν θα πρέπει λοιπόν να αναζητήσουμε τρόπους να αποκτήσουμε ένα πραγματικά ανεξάρτητο Συμβούλιο της Επικρατείας, που να μην είναι δηλαδή τύποις ανεξάρτητο και επί της ουσίας ελεγχόμενο από την εκάστοτε κυβέρνηση και την ένοχη κομματοκρατία;

Διερωτώμαι επίσης στο σημείο αυτό, δεν θα πρέπει να υπάρξει μια συνταγματική διάταξη που να ορίζει τις υποχρεώσεις της κυβέρνησης (άρα και του κυβερνώντος κόμματος) και να την δεσμεύει απέναντι στην λαϊκή εντολή που πήρε από τον κυρίαρχο λαό και όχι να την αφήνει ελεύθερη να πράττει τις δικές της αυθαίρετες αποφάσεις που τελικά υπαγορεύονται από ξένα αφεντικά και με αυτό τον τρόπο να σφετερίζονται το ίδιο μας το Σύνταγμα;

Δεν θα πρέπει ίσως να υπάρξει ένας αποτελεσματικός καταστατικός νόμος που να θέτει ασφαλιστικές δικλείδες και να εμποδίζει (και να αναγκάζει να λογοδοτεί απέναντι στον λαό) την οποιαδήποτε κυβέρνηση να υλοποιεί και να εκτελεί αποφάσεις  διαφορετικές από αυτές που επίσημα γνωστοποιεί στους Έλληνες πολίτες προεκλογικά και πολύ περισσότερο όταν αυτές είναι αντίθετες προς το κοινό συμφέρον;

Το γενικότερο παζλ το οποίο συνθέτει ιδιαίτερα την σύγχρονη Ελληνική (και όχι μόνο αυτή) πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, μας αναγκάζει να αναμοχλεύσουμε θεμελιώδεις θεωρήσεις περί δικαίου και δημοκρατίας για να αντιληφθούμε την διαχρονικότητα των αξιών του χθες για την αντιμετώπιση των αδιεξόδων του σήμερα.

Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι η νομοθεσία της πολιτείας πρέπει να υλοποιεί το πολιτικό και ηθικό αίτημα της Δικαιοσύνης. Η ευνομία, αποτελούσε την κεντρική ιδέα και την ουσία υλοποίησης της αριστοτελικής δικαιοσύνης, ως ύψιστης αρετής που θα οδηγήσει την κοινότητα των πολιτών στην ζητούμενη πολιτειακή ευημερία και η υπακοή την διαιώνιζε.

Ο Γερμανός, ιδρυτής της σύγχρονης κοινωνιολογικής και ιστορικής σχολής του δικαίου, Rudolf von Jhering, έλεγε πως το δίκαιο υπάρχει για να γίνεται πραγματικότητα. Σε περίπτωση που αυτό δεν υλοποιείται και δεν μετουσιώνεται σε πραγματικότητα, τότε απλά είναι ένα κατ’ επίφαση δίκαιο. Αποτελούσε επίσης πάγια αρχή του, η αναπόφευκτη σύνδεση της νομοθεσίας με οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, ώστε αυτή να δύναται να έχει διάρκεια και αποτελεσματικότητα. Προσέγγιζε την θεώρηση των νόμων μέσα από την κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα και πραγματικότητα.

Ο Αυστριακός νομικός μελετητής και κοινωνιολόγος του δικαίου, Εugen Ehrlich, που θεωρείται γεννήτορας της Kοινωνιολογίας του Δικαίου, κύρηττε πως δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί η κοινωνική ομαλότητα, χωρίς νομοθεσία που να μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό το δεδομένο.

Αφού λοιπόν υπό φυσιολογικές πολιτειακές συνθνήκες, το Σύνταγμα εδράζεται στην λαϊκή βούληση, δεν επιτρέπεται κανείς να παραβλέπει ότι πλέον ενσωματώνει αντικειμενικές αξίες όπως η αξιοπρέπεια, η προσωπικότητα, η ισότητα, η ελευθερία και πολύ περισσότερο βέβαια η ίδια η ζωή, τις οποίες κανείς απολύτως θεσμός δεν μπορεί να εξοβελίσει στο πλαίσιο δράσης του. Οι όποιες θεσμικές δυσλειτουργίες, το έλλειμμα δημοκρατικού θεμελίου και σχετικής νομιμοποίησης του νομοθετικού σώματος, αναπόφευκτα οδηγούν σε περιορισμό της κανονιστικής ισχύος των διατάξεων του νόμου, σε απομείωση της κοινωνικής αποδοχής των ίδιων των θεσμών και συνεπώς στον εξαναγκαστικό χαρακτήρα των νόμων, κάτι όμως που δεν συνεισφέρει προς την κατεύθυνση διασφάλισης της κοινωνικής συνοχής.

Όταν λοιπόν οι πολίτες βρίσκονται σε αδιέξοδο και έχουν εξαντληθεί όλα τα θεσμικά μέσα διεκδίκησης στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν τις οικονομικές και κοινωνικές αδικίες και ανωμαλίες, να αποσοβήσουν τις προσβολές και να διασώσουν τον σεβασμό της εγγενούς αξίας της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, να προασπίσουν ατομικά δικαιώματα από υφιστάμενες ανισότητες και ακραίες αντιδημοκρατικού τύπου νομοθετικές παρεμβάσεις (π.χ. η απαλλοτρίωση ή επίταξη της μοναδικής κατοικίας), οδηγούνται, στην έσχατη των περιπτώσεων στην πολιτική ανυπακοή.  Η συνεχής αναξιοπρεπής διαβίωση σε ένα καθεστώς και χώρο ανελευθερίας, χωρίς κανένα ορατό περιθώριο διεκδίκησης και βελτίωσης αποτελεί λογική, ιστορική και ηθική αιτία της ανυπακοής. Είναι εκ των πραγμάτων φυσικό κι επόμενο, η πολιτική ανυπακοή να ορθολογικεύεται και να γίνεται κατανοητή, όταν υφίσταται έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης του νομοθετικού σώματος ή σε περιπτώσεις στρεβλώσεων και απενεργοποίησης της θεσμοθετημένης διαδικασίας θέσπισης κανόνων δικαίου.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant, που θεωρείται ότι είναι από τα κεντρικά πρόσωπα της σύγχρονης φιλοσοφίας, θεωρούσε ότι η υπακοή έχει νόημα εντός ενός δημοκρατικού πολιτεύματος και της ομαλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.

Ένα κίνημα πολιτικής ανυπακοής δεν καταφεύγει σε βία, αλλά έχει ως σκοπό του να αποτελέσει την απαρχή ενός ουσιαστικού διαλόγου με τους εμπλεκόμενους φορείς και την κρατική εξουσία που θα οδηγήσει σε εξυγίανση της νομοθεσίας. Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα πολιτικής ανυπακοής όπου αναπτύχτηκε κυρίως σε κοινωνίες που υπήρχε ανύπαρκτη δημοκρατική νομιμοποίηση ή ελλειμματικοί κοινωνικοί θεσμοί και είχε σαν αίτημα της τη μετάβαση ή την επαναφορά στη δημοκρατική και δικαιοκρατική πολιτεία.

Ζούμε σε μια χρονική συγκυρία όπου η ιστορική ευθύνη του Έλληνα πολίτη είναι πάρα πολύ μεγάλη. Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε την συνέχιση της οικονομικής μας εξαθλίωσης, την εκμηδένιση των δικαιωμάτων μας και της εθνικής μας κυριαρχίας και εν τέλει την περιστολή της δημοκρατίας, να μας οδηγήσει σε περαιτέρω εθνική κατάθλιψη και αφανισμό. Αποτελεί εθνική υπαρξιακή μας ανάγκη να επικαλεστούμε ως οργανωμένοι πολίτες το πνεύμα του Συντάγματος, να δράσουμε με τρόπο μαζικό, συλλογικό, μεθοδικό, ειρηνικό, έξυπνο και ιδιαίτερα επίμονο, ώστε το κράτος μας να βρεθεί τελικά υπό τον έλεγχο του κυρίαρχου εντολοδότη, που δεν είναι άλλος από τους Έλληνες πολίτες. Είναι ο μόνος τρόπος να απαγκιστρωθούμε από την αγγλοσαξωνική εκδοχή της «δημοκρατίας». Υπό την σκέπη της πραγματικής δημοκρατίας, το σώμα των Ελλήνων πολιτών έχει το δικαίωμα ψήφου και την εξουσία να αλλάξει όποτε θέλει τους θεσμούς της πολιτείας, τους οποίους θέσπισε με προηγούμενη ετυμηγορία του.

Η δήλωση του συγχωρεμένου Π. Μπακογιάννη ότι «στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, τουλάχιστο μετά το 1974. Διότι εάν τελικά μας έχουν φέρει σε πραγματικό αδιέξοδο, τότε σαφώς δεν έχουμε δημοκρατία. Στην ζωή όμως όταν υπάρχουν αδιέξοδες καταστάσεις, τότε έρχεται η δική μας ώρα ευθύνης να βρούμε την κατάλληλη διέξοδο. Είναι θέμα εθνικής αυτοσυντήρησης και ιστορικής ευθύνης.

«H μεγαλύτερη δειλία είναι το να ξέρεις πιο είναι το σωστό και να μην το κάνεις».
(Κομφούκιος)

Υπάρχουν πολλές φωνές που για πολλούς λόγους πέραν αυτών τους οποίους ενδεικτικά ανέφερα προηγουμένως, επιζητούν την άμεση αναθεώρηση του Συντάγματος. Υπάρχει επίσης μια μερίδα κυρίως της ακαδημαϊκής διανόησης, που εκφράζει ακόμη πιο ρηξικέλευθες και ριζοσπαστικές απόψεις, για την ανάγκη ύπαρξης Συντακτικής Συνέλευσης (δημιουργία νέου συντάγματος εκ του μηδενός). Δεν είμαι επιστημονικά αρμόδιος για να κρίνω την βέλτιστη καταλληλότητα της μιας εξ αυτών, έχω όμως την αίσθηση ότι η συνταγματική αναθεώρηση, αφενός θα λειτουργήσει ίσως λιγότερο «διχαστικά» (θα βοηθήσει την συναίνεση) και αφετέρου δεν προϋποθέτει ριζικές αλλαγές οι οποίες συνήθως προκύπτουν μέσα από ιδιαίτερα «ανώμαλες» καταστάσεις (περισσότερο από αυτές που βιώνουμε τώρα..). Από ότι άλλωστε διαπίστωσα, το Σύνταγμα μας, βάσει του άρθρου 110 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-114/) προβλέπει μόνο την αναθεώρηση του, κάτι που είναι λογικό (και για κάποιους σίγουρα βολικό) να μην προβλέπει κάτι πέρα από αυτό που θα οδηγούσε στην δυνατότητα αυτοκατάργησης του. Υπάρχει πάντα βέβαια και η επιλογή του δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο λαός τί τελικά θέλει για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Στην περίπτωση αυτή όμως, είναι πάρα πολύ σημαντικό να συντελεστεί κάτω από τους σωστούς όρους και συνθήκες, που να βασίζονται στην αντικειμενική και πλήρη ενημέρωση του Έλληνα πολίτη.

Για να συντελεστούν αυτά και πάρα πολλά άλλα, ίσως πολύ πιο σημαντικά, υπάρχει η αδήριτη ανάγκη να υπάρξει ο καταλύτης που θα μας ωθήσει στο να γίνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα αλλαγής. Και αυτός δεν μπορεί να είναι παρά μόνο το αυξανόμενα αφυπνισμένο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, το οποίο, με βάση την συλλογική ευφυία, θα πρέπει να «εφεύρει» και να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικούς τρόπους άμεσης συλλογικής δράσης και να ενθαρρύνει πολιτικές ζυμώσεις και ίσως την ανάδειξη κάποιου νέου ισχυρού πολιτικού κινήματος αποτελούμενου από ακραιφνείς προσωπικότητες εγνωσμένης αξίας και κοινής αποδοχής, που να είναι αποφασισμένο να διαχειριστεί την χρεοκοπία με εθνικά και κοινωνικά ορθολογικά κριτήρια.

Τέτοιου είδους πολιτικά κινήματα θα πρέπει να ενσωματώνουν μια εντελώς νέα πολιτική ηθική διάσταση και ιδεολογία, με τον βασικό όρο, ότι δεν μπορεί να αποτελούνται για παράδειγμα, ως επί το πλείστον, από πρώην και νυν ενεργά και υψηλόβαθμα στελέχη δυνάμεων του λεγόμενου «δημοκρατικού σοσιαλισμού» που ευαγγελίζονται την ανασυγκρότηση του χώρου της κεντροαριστεράς μέσα από τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα, τύπου π.χ. «Ελιάς», ή από άλλες πολιτικές παρατάξεις όπως αυτή της ΝΔ, που συνέπραξαν και εξακολουθούν να συμπράττουν ενεργά στο σημερινό έγκλημα.  Η κοινωνία δεν επιζητά λύσεις κοροϊδίας: «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Η βασική προτεραιότητα ενός τέτοιου πατριωτικού πολιτικού κινήματος, θα πρέπει να είναι η πραγματοποίηση αναθεώρησης του Συντάγματος, που θα οδηγήσει σε ένα νέο μεταπολιτευτικό πολιτικοκοινωνικό μετασχηματισμό, στην απελευθέρωση από τον κομματικοκρατικό έλεγχο και στην ανάληψη συνταγματικά κατοχυρωμένων πρωτοβουλιών από το υγιές τμήματα των δικαστικών και νομικών και την αρχή νέων πολιτικών ζυμώσεων προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας.  Πρέπει να προκύψουν κοινές αντιλήψεις ως προς τις ανάγκες και τις αξίες που θα συγκροτούν ένα νέο πραγματικό κοινωνικό συμβόλαιο που να δώσει νόημα και να προσαρμόζει το περιεχόμενο των θεσμών.

Το αναθεωρημένο ή νέο Σύνταγμα, μεταξύ άλλων θα πρέπει να προβλέπει την άρση οποιουδήποτε τύπου ασυλίας όλων των πολιτικών, χωρίς χρονικούς περιορισμούς που αφορούν το παρελθόν. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κεφάλαιο χωρίς πρώτα να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη για τα τεράστια εγκλήματα που έχουν συντελεστεί σε βάρος ενός ολόκληρου λαού. Θα πρέπει επιπλέον να θεσπιστεί Συνταγματική ρήτρα όπου σε περίπτωση σοβαρής διαφθοράς θα θεωρείται εσχάτη προδοσία και θα επιβάλλονται ποινές ισόβιας κάθειρξης. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρξει απονομή πραγματικής και καθολικής δικαιοσύνης (και όχι επιλεκτική και απροσπασματική, π.χ. τύπου Τσοχατζόπουλου) για να προχωρήσουμε σε μια νέα συλλογική κοινωνικοπολιτική ηθική προσέγγιση. Είναι προαπαιτούμενο να υπάρξει μια τίμια αλλά βαθιά πολιτική κάθαρση για να απαλύνει από τους Έλληνες πολίτες το αίσθημα της αδικίας, της αγανάκτησης, της οργής και της απέχθειας προς το σύγχρονο πολιτικό σύστημα· αλλά ταυτόχρονα να απομειώσει δραστικά σε ένα σεβαστό ποσοστό από αυτούς, την αλόγιστη και απονενοημένη πολιτική αντίδραση που τους οδηγεί σε ακραίες επιλογές του τύπου της Χρυσής Αυγής. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει το παρόν πολιτικό σύστημα να κατανοήσει ότι θα πρέπει να φοβάται την οργή και των υπομονετικών ανθρώπων.

«Προδότης δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιωτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει..»                                      (Θουκυδίδης)

Ζητείται απάντηση σε ένα πολύ δύσκολο και θεμελιώδες ερώτημα:  ποιά πορεία είναι καλύτερη να          ακολουθήσουμε; Την εντός ή εκτός Ευρωζώνης;

Στο πρόσφατο παρελθόν, τέθηκε πολλές φορές επί χάρτου το (προφανώς όπως φάνηκε ψευδεπίγραφο) σενάριο εάν θα μας έδιωχναν ή όχι από την ζώνη του Ευρώ. Δεν θα ήθελα να μπω στην διαδικασία ανάλυσης του συγκεκριμένου θέματος, το οποίο ούτως ή άλλως έχει θίγει αρκετές φορές, αλλά αυτό που κυρίως με απασχολεί, είναι να προσπαθήσω να διεισδύσω στην πραγματική ουσία και να αναλύσω το πραγματικό ζητούμενο. Βασιζόμενος κυρίως σε μια πρόσφατη ενδιαφέρουσα δημοσιευμένη ανάλυση του Γεώργιου Κελεπούρη (μέρη της οποίας παραθέτω πιο κάτω), θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση στο τί πραγματικά σημαίνει το γεγονός ότι εξακολουθούμε και μένουμε στην ζώνη του Ευρώ.

Οι παλαιότερες συνθήκες και οι κανονισμοί με βάση τους οποίους λειτουργούσε μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα η ζώνη του Ευρώ, δεν φάνηκαν ικανές και αρκετές να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα.

Το τελευταίο λοιπόν χρονικό διάστημα (από το 2010 και μετά), έλαβαν χώρα μια σειρά από νέες σημαντικές συνθήκες και κανονισμούς που δημιούργησαν ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εξασφαλιζόταν η δημοσιονομική πειθαρχία, η αυστηρή επιτήρηση, ο συντονισμός και τελικά ο εξαναγκασμός των κρατών μελών. Η θέσπιση Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF) τον οποίο αντικαθιστά ο αυστηρός ΕΜΣ (με την θέσπιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας), το Σύμφωνο για το Ευρώ+, η Συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην ΟΝΕ, κλπ. αποτελούν βασικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Για παράδειγμα αναφέρω ότι, η ουσία του συμφώνου για το Ευρώ+ είναι η ακόλουθη: «Κάθε συμμετέχον κράτος μέλος θα συμφωνήσει σε ανώτατο επίπεδο για μια σειρά συγκεκριμένων δράσεων που πρέπει να υλοποιηθούν εντός 12 μηνών…αυτές οι δεσμεύσεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στα Εθνικά Μεταρρυθμιστικά Προγράμματα (ΕΜΠ) και στα Προγράμματα Σύγκλισης και Σταθερότητας (ΠΣΣ) που υποβάλλονται κάθε χρόνο… στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου».

Την Νομισματική Ολοκλήρωση πρέπει να ακολουθήσει η Οικονομική, Δημοσιονομική και Τραπεζική Ολοκλήρωση υποστηρίζουν με πάθος οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, περιγράφοντας αυτή την τεραστίου μεγέθους αλλαγή στις σχετικές εκθέσεις και τις προτάσεις τους. Το μείζον θέμα της συζήτησης είναι η Ζώνη του Ευρώ. Το αντικείμενο είναι η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης και η «επίλυση» των ανισορροπιών.

Αναλυτές που έχουν προσεκτικά μελετήσει τις αιτιολογικές εκθέσεις των σχετικών κανονισμών και συνθηκών, διαπιστώνουν ότι κραυγάζουν για την σωτηρία του κοινού νομίσματος και την ένταση της δημοσιονομικής πειθαρχίας που πρέπει να επιβληθεί. Στην συνέχεια θα παρατεθούν ενδεικτικά, κάποιοι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες σχετικοί κανονισμοί.

Κανονισμός (ΕΕ) 473/2013 «Σχετικά με κοινές διατάξεις για την παρακολούθηση και την εκτίμηση των σχεδίων δημοσιονομικών προγραμμάτων και τη διασφάλιση της διόρθωσης του υπερβολικού ελλείμματος των κρατών μελών στη ζώνη του Ευρώ». Στο σημείο αυτό παρατίθεται και η αιτιολογική έκθεση του συγκεκριμένου κανονισμού: «Τα κράτη μέλη που έχουν ως νόμισμα το Ευρώ θα πρέπει να συμβουλεύονται την Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη πριν από την έγκριση οποιωνδήποτε σημαντικών σχεδίων μεταρρύθμισης των δημοσιονομικών πολιτικών… έτσι ώστε να δίνεται η δυνατότητα εκτίμησης των πιθανών επιπτώσεων για την ζώνη του Ευρώ στο σύνολό της. Θα πρέπει επίσης να θεωρούνται τα δημοσιονομικά τους προγράμματα ως κοινού ενδιαφέροντος και να τα υποβάλλουν στην Επιτροπή για λόγους παρακολούθησης πριν γίνουν δεσμευτικά».

Η αιτιολογική έκθεση είναι αποκαλυπτική. Τα κράτη μέλη πρέπει να υποβάλλουν τον προϋπολογισμό τους στην Επιτροπή για να εγκριθεί ή να τροποποιηθεί πριν ακόμη υποβληθεί στο εθνικό κοινοβούλιο.

Στο άρθρο 6 (Απαιτήσεις παρακολούθησης) αναφέρεται: «κράτη μέλη υποβάλλουν κάθε χρόνο στην Επιτροπή και στην Ευρωομάδα έως τις 15 Οκτωβρίου το αργότερο το σχέδιο δημοσιονομικού τους προγράμματος για το επόμενο έτος».

Και στο άρθρο 7: «Η Επιτροπή εκδίδει γνώμη για το σχέδιο το συντομότερο δυνατό έως τις 30 Νοεμβρίου. Στη γνώμη της η Επιτροπή ζητά να υποβληθεί αναθεωρημένο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος το ταχύτερο δυνατό».

Είμαστε μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες μαζικές αλλαγές που έχουν γνωρίσει ανεξάρτητα κράτη. Τα κράτη μέλη δεν έχουν δικαίωμα να εκπονούν μόνα τους τον προϋπολογισμό τους. Τον πρώτο λόγο θα έχουν πάντα οι Βρυξέλες, οι οποίες θα ελέγχουν τον προϋπολογισμό, θα τον εγκρίνουν ή θα ζητούν να κατατεθεί νέος αναθεωρημένος. Τα εθνικά κοινοβούλια μετά από αυτή την διαδικασία θα μπορούν πλέον να τον ψηφίσουν.

Επί της ουσίας συντελείται η κατάργηση του ανεξάρτητου κράτους, η οποία υλοποιείται μέσα από το δίπτυχο: α) κατάργησης του εθνικού νομίσματος (πράξη η οποία ήδη έχει γίνει) και β) κατάργησης της δυνατότητας ανεξάρτητου εθνικού προϋπολογισμού (ξεκίνησε…και είναι καθ΄ οδόν). Είμαστε ήδη και χωρίς υπερβολή η περιφέρεια μιας εν δυνάμει Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, ή αλλιώς η επαρχία της Ευρωζώνης.

Στο σημείο αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επισημανθεί ότι ο νέος κανονισμός θα εφαρμόζεται ανεξαρτήτως εάν το κράτος δανείζεται ή όχι. Θα μας ελέγχουν τον προϋπολογισμό από τη στιγμή που η χώρα μας συμμετέχει στην Ευρωζώνη, οπότε με την έννοια αυτή, η Ευρωζώνη αποτελεί μια φυλακή.

Για αυτό το πολύ καυτό θέμα, ας αναρωτηθούμε ποιά είναι η θέση και τί έχει να προβάλλει ως επιχείρημα το λεγόμενο αντιμνημονιακό μπλοκ και ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση; Με ποιό τρόπο θα οργανώσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει τον πρώτο λόγο για την έγκριση του προϋπολογισμού, και πολύ πιθανόν να διαφωνεί με τις προτεραιότητες της νέας προοδευτικής διακυβέρνησης; Θα συγκρουστεί με το ευρωπαϊκό δίκαιο και μέχρι ποιο σημείο;

Στις 27 Μαΐου 2013 δημοσιεύτηκε ο κανονισμός ΕΕ 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: «Κανονισμός για την οικονομική και δημοσιονομική εποπτεία των κρατών-μελών τα οποία αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με τη χρηματοοικονομική τους σταθερότητα στη ζώνη του Ευρώ».

Στο άρθρο 1: «Ο παρών κανονισμός θεσπίζει διατάξεις… για τα κράτη μέλη που α) αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με την χρηματοοικονομική τους σταθερότητα…».

Στο άρθρο 2 παράγραφος 3: «όταν ένα κράτος μέλος λαμβάνει χρηματοδοτική συνδρομή σε προληπτική βάση… η Επιτροπή θέτει το εν λόγω κράτος υπό ενισχυμένη εποπτεία».

Τί μας λέει λοιπόν εδώ εντελώς ξεκάθαρα η Ευρωπαϊκή Τρόικα: Θα σας θέσω σε ενισχυμένη εποπτεία ακόμη και όταν απειλείστε, πριν δηλαδή ακόμη αντιμετωπίσετε σοβαρές δυσκολίες. Ακόμη και όταν χρηματοδοτείστε για λόγους προληπτικούς.

Ακόμη και για λόγους προληπτικούς ή όταν υφίστανται απειλές μπαίνεις σε κατάσταση ενισχυμένης εποπτείας και εφαρμόζεις έναν τύπο Μνημονίου. Οι άνθρωποι το έχουν πάει πολύ μπροστά και εμείς δεν ξέρω κατά πόσο το έχουμε πάρει χαμπάρι.

«Όταν ένα κράτος μέλος αιτείται χρηματοδοτική συνδρομή από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη ή τρίτες χώρες, ο ΕΜΧΣ, ο ΕΜΣ, το ΕΤΧΣ ή το ΔΝΤ, συντάσσει, σε συμφωνία με την Επιτροπή, που ενεργεί σε συνεννόηση με την ΕΚΤ και, όπου είναι σκόπιμο, με το ΔΝΤ». Αμφιβάλλει κανείς ότι μέσα στην Ευρωζώνη έχει θεσμοθετηθεί μια διαδικασία η οποία είναι η ίδια με αυτήν που η Τρόικα εφαρμόζει στη χώρα μας;

Ο ΕΜΣ είναι ένα Ευρωπαϊκό ΔΝΤ θεσμοθετημένο μέσα στην ίδια την Ευρωζώνη. Οι Ευρωπαίοι φτιάξανε ένα αντίγραφο του ΔΝΤ και το εγκαταστήσανε μέσα στην Ευρωζώνη, ενώ η ΕΚΤ θα ασκεί αποκλειστικές αρμοδιότητες εξουσίας σε όλο τον τραπεζικό τομέα. Όλα γίνονται για να σωθεί το Ευρώ. Δεν γίνονται για να σωθεί η χώρα. Ένα Ευρώ που αποτελεί το κύριο εργαλείο ελέγχου και δέσμευσης της Ευρωζώνης από την ηγεμονική Γερμανία. Ένα νέο ειδικό καθεστώς και με τη βούλα Συνθήκης δημιουργήθηκε μέσα σε όλη την Ευρωζώνη, με τα κράτη και τους λαούς παραδομένους στην απόλυτη εξουσία τους. Τα σχέδια για την μετατροπή της Ευρωζώνης σε μια Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών κρατών δεν έχουν απλά εκπονηθεί, αλλά είναι ήδη σε εξέλιξη. Άλλωστε σε προηγούμεο σημείο της παρούσας ανάλυσης μου, είχα τονίσει να παρακολουθήσετε την ομιλία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην τελευταία συνεδρίαση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι το λένε πλέον φωναχτά.

Όπως καταλαβαίνουμε η χώρα μας δεν πρόκειται να απαλλαγεί από την εποπτεία αν δεν έχει εξοφλήσει το 75% του χρέους της. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι οι διάφοροι ισχυρισμοί από πλευράς του κου Σαμαρά σχετικά με την υλοποίηση του περιβόητου success story, αλλά και της επίμονης και αγωνιώδους προσπάθειας του (και όλων των στελεχών της συγκυβέρνησης) να μας πείσει ότι κατάφερε να μας φτάσει στην έξοδο από το Μνημόνιο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν είναι παρά μια προσπάθεια να μας πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Ο κος πρωθυπουργός, πέραν του γεγονότος ότι έχει προσπαθήσει να αναγάγει την πολιτική κολοτούμπα σε νέο ολυμπιακό άθλημα, τώρα προσπαθεί να ανταγωνιστεί και να ξεπεράσει στην έσχατη ψευδολογία όλους τους πρώην πρωθυπουργούς (είναι βέβαια πάρα πολύ δύσκολο να καταφέρει να ανταγωνιστεί τον κορυφαίο στο είδος πρώην συμμαθητή/συμφοιτητή του, Γεώργιο. Α. Παπανδρέου, ο οποίος έχει ακόμα περισσότερα «χαρίσματα», πέραν του ότι και οι δύο τους υπήρξαν άεργοι και ανεπάγγελτοι).

Σε μια ζώνη του Ευρώ όπου εφαρμόζονται σκληροί έως απάνθρωποι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, όπου έχει θεσμοθετηθεί όλο το μνημονιακό πλαίσιο, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το Συμβούλιο να παίζουν το ρόλο της Τρόικας, όπου οι κρατικοί προϋπολογισμοί πρώτα θα ελέγχονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μετά θα έρχονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, όπου οι ελληνικές τράπεζες θα ελέγχονται απόλυτα και αποκλειστικά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπου η νομισματική, δημοσιονομική και οικονομική πλέον πολιτική εκπονείται από την Γερμανία, όπου στην ουσία η διοίκηση της χώρας θα είναι στα χέρια επικυρίαρχων δυνάμεων θεσμοθετημένη με κανόνες Ευρωπαϊκού Δικαίου, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να ζήσουμε εκτός Ευρώ, αλλά αν μπορούμε να ζήσουμε εντός Ευρώ.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα! Το βασικό εθνικό σύνθημα δύο αιώνων πριν: «ελευθερία ή θάνατος», γίνεται ξανά επίκαιρο με τον πλέον επώδυνο τρόπο, γιατί οι πρόγονοί μας ήταν μαθημένοι στην σκληρή σκλαβιά των 400 χρόνων και σφυρηλάτησαν από γενιά σε γενιά το απαράμιλλο αγωνιστικό τους πνεύμα, ενώ η δική μας γενιά που καλείται να δώσει τον μεγάλο απελευθερωτικό της αγώνα, ήταν μέχρι πολύ πρόσφατα μερικώς εκμαυλισμένη (κυρίως αποδεχόμενη την κατάντια της πολιτικής της ηγεσίας) και μαθημένη να ζει σε μια «εικονική πραγματικότητα».

Δράσεις και πιθανές λύσεις

Πιστεύω ότι υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων και να υπάρξει διέξοδος, αλλά ο αγώνας θα είναι πάρα πολύ σκληρός και ιδιαίτερα επίπονος, τόσο ως προς την απαιτούμενη προσπάθεια της πολιτικής ανυπακοής, όσο και ως προς την μετάβαση προς στο ποθούμενο: την δημοκρατία.  Ένα γενικό πλαίσιο δράσης που συντίθεται από προτάσεις που κατά καιρούς έχουν μελετηθεί και αναλυθεί από ειδικούς που διέπονται από αμιγώς πατριωτικά κριτήρια, θα μπορούσε να περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

1) Οι παρούσες συνθήκες, αναδεικνύουν όχι μόνο την ιστορική υποχρέωση αλλά και την μοναδική ευκαιρία, έστω και πολύ καθυστερημένα, ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, να σεβαστεί το αντιστασιακό παρελθόν του και να αφουκραστεί έμπρακτα το επιτακτικό λαϊκό αίσθημα για αλλαγή και εθνική σωτηρία. Να σηκώσει το βάρος της επιλογής που του δίνει το ίδιο μας το Σύνταγμα και με την παραίτηση του να οδηγηθούμε σε εθνικές βουλευτικές εκλογές ή στην περίπτωση Συντακτικής Συνέλευσης (όπως κάποιοι υποστηρίζουν), να αναθέσει την διακυβέρνηση σε μεταβατική κυβέρνηση αποτελούμενη από ακραιφνείς προσωπικότητες εγνωσμένης αξίας, με βασικό σκοπό την ανάταξη της εθνικής μας οικονομίας μέσω της σκληρής και πραγματικής διαπραγμάτευσης. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει:

α) Διαγραφή του επαχθούς και καταχραστικού χρέους με αποδοχή αποπληρωμής μόνο του θεμιτού και πραγματικού μέρους αυτού.

β) Συγκρότηση ομάδας από Έλληνες επιστήμονες υψηλών προδιαγραφών και κύρους (όχι μόνο αυτών που κατοικοεδρεύουν στην Ελλάδα, αλλά από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου βρίσκονται και θέλουν αποδεδειγμένα να συνεισφέρουν σε αυτή την ιστορικά μεγάλη εθνική προσπάθεια) για την σύνταξη ισχυρών οικονομικών, πολιτικών και νομικών επιχειρημάτων.

«Συμβούλους προκομένους, με πατριωτισμό, να βάλωμεν εις όλα να δίνουν ορισμόν».                                             (Ρήγας Φεραίος Βελεστινλής)

Η ανθρώπινη επιβίωση, η αξιοπρέπεια, η διασφάλιση των Ελλήνων πολιτών και η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί το θεμέλιο λίθο του Συντάγματος και πρέπει να είναι απαραβίαστη και αδιαπραγμάτευτη. Τίποτε δεν πρέπει να ιεραρχηθεί επάνω από αυτό. Η προσπάθεια επίτευξης αυτού του βασικού στόχου θα πρέπει να γίνει          -τουλάχιστον αρχικά- εντός του πλαισίου της ΟΝΕ, ήτοι δεν δηλώνουμε επιθυμία αποχώρησης μας από το Ευρώ (το θέμα ήταν να μην μπούμε με τον τρόπο που έγινε…). Εν ανάγκη, σε περίπτωση νέων ωμών εκβιασμών (που είναι μάλλον βέβαιο ότι θα υπάρξουν), αντιπαραβάλλουμε την αποδοχή ολικής διαγραφής του άδικου χρέους (του μέρους αυτού που είναι απεχθές) και μετά ίσως εξετάζουμε ένα σενάριο της συντεταγμένης αποχώρησής μας από το Ευρώ.

γ) Μεθόδευση συστράτευσης με άλλες περιφερειακές χώρες του νότου (και όχι μόνο αυτού) που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος. Θυμηθείτε και την σχετική άποψη που εξέφρασε ο Νόαμ Τσόμσκι.

δ) Ανάληψη πρωτοβουλίας για παρουσίαση καλά μελετημένου και αξιόλογου πλαισίου προτάσεων για διενέργεια μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης της Ε.Ε. με βασικούς άξονες: i) την κατάργηση της αιμοσταγούς ΟΝΕ και την επιστροφή στην νομισματική και δημοσιονομική ευαρμοστία που θα προσδώσει την απαραίτητη ευελιξία στα κράτη μέλη, με την ύπαρξη των απαραίτητων όρων και διασφαλίσεων, ii) την αποκατάσταση μιας δημοκρατικά ισότιμης σχέσης μεταξύ των κρατών μελών, με την επικράτηση της ομοφωνίας στην λήψη αποφάσεων της Ε.Ε., ώστε να εκλείψουν οριστικά φαινόμενα ηγεμονικών τάσεων και πολιτικών που αποβαίνουν σε βάρος των κοινωνιών της Ευρώπης. Εάν αυτό δεν καταστεί αποδεκτό, τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει νόημα ύπαρξης της Ε.Ε.

2) Ανάδειξη του αιτήματος για άμεση Συνταγματική αναθεώρηση. Αυτή θα μπορούσε να υποκινηθεί μέσω ενός ειρηνικού τύπου, συλλογικού και μαζικού αιτήματος της Ελληνικής κοινωνίας με την μορφή πολιτικής ανυπακοής, που θα αναγκάσει με την σειρά του μια κρίσιμη μάζα πολιτικών-βουλευτών να το αιτηθεί επίσημα ακολουθόντας τις ήδη θεσμοθετημένες διαδικασίες.

3) Διενέργεια δημοψηφίσματος για συνταγματική μεταρρύθμιση, εντός σύντομου χρονικού διαστήματος, το οποίο θα διαπραγματεύεται τα βασικότερα από όλα τα προαναφερθέντα ζητήματα.

4) Δημιουργία νέων αμοιβαίως επωφελών στρατηγικών συμμαχιών εκτός Ε.Ε. με πραγματικά μεγάλες, ισχυρές και εθνικά κυρίαρχες χώρες και οικονομικές δυνάμεις, οι οποίες θα αυξήσουν και θα ενδυναμώσουν το πλαίσιο νέων δυναμικών εναλλακτικών.

5) Οι δυνάμεις ασφαλείας να προστατεύσουν την κοινωνία από εγκάθετους προβοκάτορες που θα ήθελαν να εκμεταλευτούν μια κρίσιμη για τον τόπο μας μεταβατική φάση. Το έχουμε ζήσει κάμποσες φορές στην ιστορία μας, με την πιο πρόσφατη αυτή των Δεκεμβριανών του 2008, όπου ξένοι πράκτορες σε συνεγρασία με στρατευμένους ντόπιους υπαλλήλους και ελεγχόμενα «περιθωριοποιημένα στοιχεία», κατέκαψαν την Αθήνα για να μας οδηγήσουν σε καταστάσεις που τους εξυπηρετούσαν (αλλαγή κυβέρνησης και είσοδος του ΔΝΤ).

6) Οι ένοπλες δυνάμεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να λειτουργήσουν με απόλυτη αφοσίωση στο υψηλό και ιερό καθήκον τους, για την προάσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας και της ελευθερίας των Ελλήνων πολιτών απέναντι σε οποιαδήποτε εξωτερική απειλή. Ανά πάσα στιγμή θα πρέπει να περάσουν ξεκάθαρο μήνυμα ότι σε περίπτωση που -απευχόμαστε όλοι μας- χρειαστεί, θα είναι έτοιμες να επιβάλουν με αυταπάρνηση ένα εξαιρετικά απαγορευτικό υψηλό κόστος.

7) Για να ενισχύσουμε την διαπραγματευτική μας θέση, δεν πρέπει να ξανά δανειστούμε και θα πρέπει να ξοδεύουμε ότι παράγουμε. Με κατάλληλες μεθοδεύσεις, συντονισμό και προγραμματισμό μπορούμε να διασφαλίσουμε το ελάχιστο διαβίωσης των πολιτών, τους συνταξιούχους, το Εθνικό Σύστημα Υγείας και την λειτουργία του κράτους. Η πίεση που ασκείται για πολλοστή φορά από την Ε.Ε. και ειδικότερα από την Γερμανία (και δεν θα σταματήσει ποτέ, γιατί απλά θέλουν την χώρα σκλαβωμένη) προς τον υπάλληλό τους κο Στουρνάρα, είναι προς την κατεύθυνση σύναψης νέου δανεισμού…και διαιώνισης του φαύλου κύκλου! Θυμηθείτε πόσες φορές τα τελευταία χρόνια ακούστηκαν από όλα τα επίσημα χείλη των κυβερνώντων μας ότι δεν θα ξανά χρειαστεί και δεν πρόκειται να ξανά δανειστούμε.

8) Οι πτωχευμένες τράπεζες οι οποίες μέσω ανακεφαλαιοποίησης εισέπραξαν δεκάδες δισεκατομμύρια θα πρέπει να τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο(6). Επίσης τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις να πληρώνουν δόσεις μόνο βάσει των αποδεδειγμένων δυνατοτήτων τους και προς το παρόν, θα πρέπει να πάψουν να τελούν υπό την απειλή εκποίησης. Θα πρέπει να υπάρξει εγγύηση, τουλάχιστον για κάποιο σεβαστό μεγάλο διάστημα, ότι δεν θα χάσουν τίποτα.

9) Νομοθετική διασφάλιση όλων των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων (με ορθολογικά κριτήρια) έναντι όλων των εγχώριων και αλλοδαπών χρηματοπιστοτικών «γυπών, κοράκων και πάσης φύσεως τρωκτικών».

10) Αντίστοιχα οι πολίτες, ως αντιστάθμισμα στην νέα εθνική προσπάθεια προστασίας της κοινωνίας και της δημοκρατίας, θα πρέπει να συμμορφωθούν σε μια λιτή πραγματικότητα και να φανούν αρωγοί στην προσπάθεια, για όσο διάστημα χρειαστεί.

11) Άμεση και δραστική ενεργοποίηση όλων των αρμόδιων μηχανισμών για να εξιχνιάσουν όλες τις λίστες τύπου Λαγκάρντ και εξαναγκασμός τους για επιστροφή (των κλεμμένων) και φορολόγηση των χρημάτων.  Όποιος δεν υπακούσει στον νόμο, τα περιουσιακά του στοιχεία θα πρέπει να τίθενται υπό τον δημόσιο έλεγχο.

12) Θέτουμε ως άμεση και βασική προτεραιότητα για την ανάκαμψη της εθνικής μας οικονομίας και με όποιο τρόπο αυτό μπορεί να επιταχυνθεί και επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό (έγινε αναφορά και για στρατηγικές συμφωνίες με άλλες μεγάλες δυνάμεις εκτός Ε.Ε. και ΗΠΑ, μιας και οι τελευταίες είναι προφανές ότι δεν επιθυμούν να το κάνουμε με εθνικά ορθούς όρους και συνθήκες…), έναρξη διαδικασιών εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων και λοιπών πλουτοπαραγωγικών μας πόρων (προφανώς πρώτα θα πρέπει να διευθετηθεί το χρονίζον θέμα της ΑΟΖ), χωρίς να υποπέσουμε σε καταστάσεις ωμών εκβιασμών από τους δανειστές σχετικά με την εθνική εκμετάλευση αυτών, που θα μειώσουν δραστικά τα οφέλη για την εθνική μας οικονομία.

13) Καθιστούμε την Ελλάδα επενδυτικό παράδεισο ξένων επενδύσεων με θέσπιση χαμηλών φορολογικών συντελεστών, προβαίνουμε σε πραγματική και ουσιαστική πάταξη της γραφειοκρατίας, χωρίς να μπούμε σε λάθος προσεγγίσεις εκποίησης του δημόσιου πλούτου μας. Αυτό θα πρέπει να γίνει μέσα σε ένα πλαίσιο ορθολογικών κριτηρίων.

Για να μην θεωρηθώ αιθεροβάμων για κάποια από τα παραπάνω που υποστηρίζω –μεταξύ πολλών άλλων- και εγώ, θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα από πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Ισλανδίας (την θυμάστε…;;;), Όλαφουρ Γκρίμσον, στην Deutsche Welle:

«Κατ` αρχήν διαπιστώσαμε νωρίς πως δεν πρόκειται μόνο για μια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, αλλά για μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση. Και αυτό μας οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις στα εν λόγω πεδία. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Η Ισλανδία δεν έσωσε τις προβληματικές της τράπεζες. Επιδιώξαμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη και παράλληλα να αλλάξουμε τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων. Ο δεύτερος λόγος της επιτυχίας είναι ότι δεν τηρήσαμε τις δυτικές συνταγές για την αντιμετώπιση της κρίσης».

Με λίγα λόγια η Ισλανδία δεν έκανε τίποτε για να διασώσει τις τράπεζές της, όπως τονίζει ο Όλαφουρ Γκρίμσον, εξηγώντας τους λόγους. «Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό», εξηγεί ο Iσλανδός πρόεδρος.

«Δώσαμε τη δυνατότητα στους πολίτες να συμμετάσχουν στις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και φτιάξαμε άλλες. Αυτά θα τα κάναμε ακόμη και εάν ήμασταν μέλος της Ευρωζώνης», διευκρινίζει ο Ισλανδός πρόεδρος.

Το κλείσιμο της ανάλυσής μου, θα ήθελα να το κάνω, θυμίζοντας τον προφητικό λόγο του πρωτοχρονιάτικου μηνύματος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, τον Δεκέμβριο 2007: «Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθήτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει».                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Η ελπίδα είναι ένα όνειρο που ξυπνά όταν η αδικία γίνεται νόμος, τότε η αντίσταση είναι καθήκον.

Με ιδιαίτερο σεβασμό και εκτίμηση,

 

Δημήτρης Σφυρής                                                                                                                        dsfyris@yahoo.com                                                                                          http://www.linkedin.com/in/dimitrissfyris

(1)       Και τι μεγάλη σύμπτωση, το σκηνικό εναναλαμβάνεται αρκετά χρόνια μετά, όταν το 2009 με ενορχηστρωτή τον ροδόσταυρο μασόνο Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου (Jeffrey Mineiko-Papandreou) και πρώτο βιολί τον Γ. Παπακωνσταντίνου, με το μέγα σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ με την παραποίηση των στοιχείων (αυτή την φορά τα φούσκωσαν προς τα πάνω) του ελλείμματος του 2009 για να οδηγηθούμε στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Και η δικαιοσύνη, επί της ουσίας για μια ακόμη φορά απούσα.

 

(2)       Για όποιον φυσικά ενδιαφέρεται υπάρχει διαθέσιμη σχετική μελέτη-άρθρο με πλήρη στοιχεία για την διαχρονική εξέλιξη του δημόσιου χρέους και με αναφορά στην «συνεισφορά επιβάρυνσης» από το κάθε κόμμα που μας κυβέρνησε. Η συμπερασματική υποσημείωση που γίνεται στην μελέτη είναι ότι, τα χρήματα των υπέρογκων δανεισμών ιδιαίτερα στο διάστημα 1981-1989, ήταν αν όχι η κυριότερη, από τις κυριότερες αιτίες (όχι φυσικά η μόνη) για το σημερινό πρόβλημα, αφού δε χρησιμοποιήθηκαν για παραγωγικές επενδύσεις, αλλά κατασπαταλήθηκαν για να διατηρείται το κυβερνών κόμμα στην εξουσία με αλόγιστες παροχές που περιελάμβαναν και ημετέρους κλπ.

 

(3)       Το ταμειακό πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού (-3.422 εκατ. ευρώ) διαμορφώνεται σε πλεόνασμα 3.365 εκατ. ευρώ εάν συμπεριληφθούν έσοδα ύψους 1,5 δισεκ. ευρώ από τη μεταφορά των αποδόσεων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου από τις κεντρικές τράπεζες του Ευρωσυστήματος και αφαιρεθούν δαπάνες ύψους περίπου 5.287 εκατ. ευρώ που αφορούν την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών. Αυτό είναι το κόλπο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να μετατρέψει το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού σε πρωτογενές πλεόνασμα. Μόνο που, αφενός, τα 1,5 δισ. ευρώ από την μεταφορά των αποδόσεων δεν εγγράφονται στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά παρακρατούνται από την Τράπεζα της Ελλάδος για να βελτιωθεί η λογιστική της θέση. Και αφετέρου η αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών αποτελεί τακτική δαπάνη του προϋπολογισμού.Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάτι πολύ απλό. Πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να βγάλει φέτος η κυβέρνηση μόνο αν προσθέσει τα έσοδα που προορίζονται για άλλον (την Τράπεζα της Ελλάδος) και αν αφαιρέσει δαπάνες που οφείλει να καταβάλει. (http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2014/01/blog-post_29.html)

 

(4)       Αναφερόμενος στους υποστηρικτές και στην σχετική ιστορική τους γνώση, φυσικά δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς που ψήφισαν υπερ του μνημονίου, μιας και θεωρώ ως δεδομένο, ότι η πλειοψηφία από αυτούς γνωρίζουν καλά (ή θα όφειλαν να γνωρίζουν) τί ακριβώς συνέβει. Κατά την προσωπική μου άποψη, η ψήφος τους υπέρ του μνημονίου, δεν θεωρώ ότι ήταν μια απόφαση που βασίστηκε σε ανιστόρητη επιλογή, αλλά ήταν μια εναργής πολιτική επιλογή, απότοκο της συμμόρφωσης τους προς τα ξένα αφεντικά τους και την πολιτική τους ιδιοτέλεια.

 

(5)       Ο Προκόπης Παυλόπουλος, τάχθηκε κατά του συνυπολογισμού των αντικειμενικών αξιών στον υπολογισμό του φόρου, και σημείωσε πως «όταν φορολογείς ένα ακίνητο που δεν παράγει κανένα

πρόσοδο, ουσιαστικά το οδηγείς σε έμμεση δήμευση», παρ’ όλα αυτά όμως, ψήφισε όλους τους σχετικούς νόμους του μνημονίου (συμπεριλαμβανομένου και αυτών που αφορά την φορολόγηση των ακινήτων). Επίσης στην προσωπική του ιστοσελίδα (http://www.prokopispavlopoulos.gr/) έχει ως κεντρικό σύνθημα το πολιτικό απόθευγμα του νομικού, λογοτέχνη και πολιτικού, Ασημάκη Πανσέληνου: «Σε ένα αληθινά δημοκρατικό κράτος, το κράτος με τους πολίτες πρέπει να έχουν αμοιβαίο αίσθημα ενοχής. Αλλά το πρώτο αίσθημα ενοχής το οφείλει το κράτος απέναντι στους πολίτες». Αυτά τα υποστηρίζει ένας από τους πιο γνωστούς συνταγματολόγους και υψηλόβαθμο ενεργό πολιτικό στέλεχος που ψήφισε όλους τους μνημονιακούς νόμους. Έχει αναρωτηθεί ότι είναι υπόλογος για την αναντιστοιχία μεταξύ των λόγων και των πράξεών του;;

 

(6)       Δημόσιες τράπεζες λειτουργούν με επιτυχία σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Ινδία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα και τη Μαλαισία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο μια κρατική τράπεζα, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας. Το μοντέλο έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχημένο, η Βόρεια Ντακότα είναι η μόνη πολιτεία των ΗΠΑ να έχει ξεφύγει από την πιστωτική κρίση αλώβητη. Το 2009, ενώ άλλες πολιτείες παραπαίουν, η Βόρεια Ντακότα είχε το μεγαλύτερο πλεόνασμα προϋπολογισμού στην ιστορία της. Το 2008, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας (BND) είχε απόδοση ιδίων κεφαλαίων του 25 %. Η Βόρεια Ντακότα έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη χώρα και το χαμηλότερο επιτόκιο υπερημερίας για δάνεια. Επίσης, έχει τις πιο πολλές τοπικές τράπεζες ανά κάτοικο (κατά κεφαλή).

Η Βόρεια Ντακότα είχε δική της τράπεζα από το 1919, όταν οι αγρότες έχαναν τα αγροκτήματά τους, στους Wall Street τραπεζίτες. Οργανώθηκαν, κέρδισαν τις εκλογές και κατάφεραν να περάσουν νομοθεσία. Η πολιτεία ήταν υποχρεωμένη από το νόμο να καταθέσει όλα τα έσοδά της στην BND. Όπως και με το βιώσιμο μοντέλο της τράπεζας της αποικιακής Πενσυλβάνια, οι τόκοι και τα κέρδη επιστρέφονται στην κυβέρνηση και ανακυκλώνονται στην τόνωση της τοπικής οικονομίας. Ένα αυξανόμενο κίνημα είναι σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιγράψουν αυτό το δημόσιο τραπεζικό μοντέλο και σε άλλες πολιτείες. Δεκατέσσερα κρατικά νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ επεξεργάζονται νομοθεσία για την ίδρυση κρατικών πολιτειακών τραπεζών.

 

Αυτό ακριβώς έκανε ο Χάμιλτον όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τα χρέη της κυβέρνησης που ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν: έβαλε υπάρχοντα κονδύλια της κυβέρνησης σε μια τράπεζα, τότε τα δανείστηκε πίσω πολλές φορές, χρησιμοποιώντας το αποδεκτό «κλασματικό αποθεματικό» μοντέλο.

Το μοντέλο θα μπορούσε σαφώς να επαναληφθεί και σε άλλες χώρες

https://giannatoslaw.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s