Δανειακές οφειλες, Η Απολλώνια Αδελφότης

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΑΠΟ 1981 ΕΩΣ 2011

Advertisements

2 thoughts on “ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΑΠΟ 1981 ΕΩΣ 2011”

  1. ΠΑΣΟΚ – Τρεις μύθοι, πολλές αλήθειες 1) Ισχύει ότι το ΠΑΣΟΚ κατέχει το ρεκόρ προσλήψεων στον Δημόσιο Τομέα; Ο ετήσιος ρυθμός της μονιμοποίησης Δ.Υ. την περίοδο 1974-1980 ήταν 11%. (αντίστοιχα 3,5 επί χούντας). Οι ΔΥ το 1971 ήταν 350.000 και το 1980 έγιναν 510.000. Οι ΔΥ το 1986 ήταν 682.000 και το 1991 ήταν 722.000. Αύξηση Δ.Τ. επί ΝΔ (Καραμανλής): 45%. Αύξηση Δ.Τ. επί ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου): 41% (περιλαμβάνει και 1 έτος ΝΔ με προσλήψεις Μητσοτάκη). Συμπέρασμα: Η ΝΔ αύξησε τον Δ.Τ. κατά 45% σε 6 χρόνια και το ΠΑΣΟΚ αύξησε τον Δ.Τ. κατά 41% σε 11 χρόνια (δεν τα λες και κατορθώματα). 2) Ισχύει ότι το ΠΑΣΟΚ εγκαθίδρυσε το κομματικό κράτος; Οι προσλήψεις και για τις 2 κυβερνήσεις ήταν πελατειακού χαρακτήρα. Η ΝΔ Καραμανλή ολοκλήρωσε θητεία με 510.000 και διορισμένο κομματικό ποσοστό που υπερέβαινε το 80% (πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων). Το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα παρέδωσε με αναλογίες απ’ όλα τα κόμματα, δεν απέλυσε τους προηγούμενους, διόρισε κατά συντριπτική πλειοψηφία από τον χώρο της κεντροαριστεράς. Συμπέρασμα: Και οι 2 χρησιμοποίησαν την ίδια μεθοδολογία, με το αποτέλεσμα επί ΠΑΣΟΚ να είναι σαφώς πιο δημοκρατικό ως προς τις αναλογίες. Το 1990 αναλαμβάνει η ΝΔ η οποία συνεχίζει τις πελατειακές προσλήψεις (αγροφύλακες, ΟΤΕ, ΔΕΗ). Το 1994 αναλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ και θεσμοθετεί το ΑΣΕΠ. 3) Ισχύει ότι το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε υπερτροφικό Δημόσιο Τομέα; Οι δημόσιες δαπάνες της κυβέρνησης σε σχέση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι σταθερά χαμηλότερες καθ? όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης και ξεπερνούν τον μέσο όρο τα έτη 2007 (47,2%), 2008 (50,5%), 2009 (54,0%) [E.E.: περίπου 46%]. Συμπέρασμα: Η Ελλάδα κινήθηκε παράλληλα με την υπόλοιπη Ε.Ε., έχοντας όμως στρεβλή ανάπτυξη, αδύναμο φορολογικό σύστημα και αντιπαραγωγικό Δ.Τ. Τελικό συμπέρασμα: Η ΝΔ παράγει τον ποιοτικότερο και πιο υπερκομματικό σανό. Έχουν δοκιμάσει όλοι, άλλοι λίγο, άλλοι πολύ. *Επίσημα στοιχεία του Κράτους, από το βιβλίο του Χρυσάφη Ιορδάνογλου, «Κράτος και ομάδες συμφερόντων».

  2. Παπανδρέου Ανδρέας : Ο μύθος με τις ευθύνες του για τη σημερινή οικονομική καταστροφή Η πιο έγκυρη και αδιαφιλονίκητη ανατροπή αυτού του μύθου, βρίσκεται στο αποκαλυπτικό σύγγραμμα του Πρύτανη των οικονομικών αναλυτών και κάθε άλλο παρά φιλοΑνδρεϊκού Νίκου Νικολάου, «Πρόσωπα της Οικονομίας, Εκδόσεις Λιβάνη, 2008». Αποσπάσματα από τις σελίδες 121-125: «……Ο Ανδρέας, τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου του ’81 έβαλε τον Υπουργό Εργασίας κ. Απόστολο Κακλαμάνη να εξαγγείλει από τηλεοράσεως αυξήσεις στους κατώτερους μισθούς και ημερομίσθια μέχρι 60% και διπλασιασμό των κατώτατων συντάξεων του ΙΚΑ, του Δημοσίου, του ΟΓΑ, ΤΕΒΕ κ.λπ. Επρόκειτο για έναν κοινωνικό σεισμό που δεν είχε το προηγούμενό του στην ιστορία της χώρας, καθώς ο Ανδρέας πραγματοποίησε με τα μέτρα αυτά μια βίαιη ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των μη προνομιούχων της χώρας. Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, αγρότες κ.λπ. έφαγαν για πρώτη φορά «γλυκό ψωμί» στη σκληρή ζωή τους. Οι μεγάλες μισθολογικές αναπροσαρμογές της τάξεως του 60% αφορούσαν τα απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα των κατώτατων μισθών – ημερομισθίων με τα οποία αμείβονταν το 10-15% του 1,5 εκατομμυρίου των εργατοϋπαλλήλων της χώρας. Επρόκειτο για μεροκάματα 400-500 δρχ. και για μισθούς 12.000 δρχ. τον μήνα. Τα μέτρα αυτά τα επεξεργάσθηκαν κρυφά από το οικονομικό επιτελείο, ο Απόστολος Κακλαμάνης, υπουργός Εργασίας και ο τότε γαμπρός του Ανδρέα και διοικητής του ΟΑΕΔ, Θόδωρος Κατσανέβας, υπό την καθημερινή εποπτεία βέβαια του Ανδρέα. Εκτός από τις μεγάλες αυξήσεις, ελήφθησαν και τα εξής φιλεργατικά μέτρα: – Η πενθήμερη εργασία την εβδομάδα. – Η εργάσιμη εβδομάδα των 40 ωρών. – Η ετήσια άδεια των 4 εβδομάδων. – Θεσπίστηκαν φορολογικές ελαφρύνσεις για τους μισθωτούς και αυξήθηκαν τα οικογενειακά επιδόματα κατά 100%. – Μπήκε φραγμός στις ομαδικές απολύσεις. – Θεσμοθετήθηκε η 135 Διεθνής Σύμβαση Εργασίας και καθιερώθηκαν οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Αυτά ήταν τα φιλολαϊκά μέτρα που πήρε ο Ανδρέας, παρά τις αντίθετες απόψεις των υπουργών του και των οικονομολόγων συμβούλων του, οι οποίοι με τις αντιρρήσεις τους καλλιέργησαν τον μύθο ότι τότε συνετελέσθη λίγο πολύ μια καταστροφή που οδήγησε την ελληνική οικονομία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Παρ’ ότι και εγώ τότε σαν οικονομικός συντάκτης της «Καθημερινής» καταστροφολόγησα αρκετά, τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, ανασκοπώντας χωρίς φανατισμό τις τότε εξελίξεις πρέπει να παραδεχθώ ότι η πολιτική του Ανδρέα ήταν σωστή κοινωνικά και πολιτικά, γιατί ανέλκυσε από το περιθώριο και ενέταξε στο κοινωνικό σώμα, στρώματα μη προνομιούχων, που η πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων τα είχε κυριολεκτικά σβήσει από τον χάρτη των παρεμβάσεών της στην οικονομία. Το ότι τότε δεν έγινε ανατροπή της οικονομικής ισορροπίας προκύπτει σαφώς από τις μακροοικονομικές σειρές που έχει επεξεργαστεί για την ελληνική οικονομία η Eurostat και, σύμφωνα με την οποία, ο μέσος όρος των πραγματικών αυξήσεων σε μισθούς και ημερομίσθια που ήταν 6,9% κατ’ έτος στη δεκαετία 1961-1970 και 3,9% στη δεκαετία 1971-1980, μειώθηκε κατά 1,5% το 1981 και αυξήθηκε κατά 5,3% το 1982. Αυτή ήταν όλη και όλη η δήθεν τερατώδης αύξηση του κόστους, για την οποία διαμαρτύρονταν οικονομολόγοι επιτελείς του Ανδρέα και οι επιχειρηματίες. Και αυτό συνέβη, γιατί οι μεγάλες αυξήσεις που δόθηκαν στα κατώτατα όρια δεν επεκτάθηκαν στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Η μεγάλη αναδιανομή εισοδήματος που έκανε ο Ανδρέας αφορούσε, λοιπόν, αποκλειστικά τους αδικημένους της ελληνικής εργατικής τάξης και τους αγρότες, οι οποίοι για πρώτη φορά έφαγαν γλυκό ψωμί. Ένα άλλο επιχείρημα κατά των αυξήσεων που και αυτό είναι έωλο, είναι ότι εξαιτίας αυτών καταχρεώθηκε δήθεν η χώρα και αυξήθηκε το δημόσιο χρέος. Το ΠΑΣΟΚ όντως πήρε το δημόσιο χρέος στο 29,7% του ΑΕΠ το 1981 και το ανέβασε στο 72% το 1989, ο υπερδιπλασιασμός όμως αυτός δεν οφείλεται στις αυξήσεις που πήραν οι 150.000 χαμηλόμισθοι, οι οποίες άλλωστε απορροφήθηκαν από τις τιμές των προϊόντων, αλλά στις αθρόες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα και τις σπατάλες στις ΔΕΚΟ. Άλλωστε, όταν στη διετία 86-87 ήλθε η λιτότητα του σταθεροποιητικού προγράμματος του Σημίτη (μείωση της μέσης πραγματικής αμοιβής των μισθωτών 8,5% το 1986 και 5,1% το 1987), οι αυξήσεις που είχαν πάρει οι χαμηλόμισθοι λειτούργησαν σαν ανάχωμα προστασίας, για να μην επιστρέψουν στη μιζέρια του κοινωνικού περιθωρίου. Το λάθος του Κακλαμάνη είναι ότι προχώρησε σε λίγο σε ένα νόμο για τους συνδικαλιστές, που τους έδωσε προνόμια και δύναμη και έχουν καταστεί μέχρι τώρα αφεντικά στις ΔΕΚΟ, εμποδίζοντας τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα και την περιστολή της σπατάλης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s