Μυθολογία

Γηγενείς & Αυτόχθονες οι Έλληνες

Είμεθα πανάρχαιοι Πελασγοί! Είναι δε μεγάλη τιμή για μας διότι οι προπάτορες μας υπήρξαν το δυναμικότερο γένος της ιστορίας. Παρόλο που φέρουμε διάφορες ονομασίες κατά το φύλο (Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς, Αρκάδες, Μινωίτες, Μυκηναΐοι, Μακεδόνες κλπ) τρία υπήρξαν τα κύρια γενικά ονόματα του γένους των Ελλήνων:
Πελασγοί ( εκ του Πελασγού) , Γραικοί ( εκ του Γραικού ) και Έλληνες ( εκ του Έλληνος ) Και θα ήτο περιττόν να τονίζουμε την καταγωγή μας αν οι «καλοθελητές»δεν προέβαιναν στον άγριο τεμμαχισμό και ακρωτηριασμό του ενδόξου Γένους μας, με σκοπό να το αφανισουν αριθμητικά και να το κάνουν νήπιο ηλικιακά.

ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΕΣΜΕΝ

Ο Πελασγός

Ητο υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων πάππος του Θεσσαλού [Και όχι Ινδοευρωπαίος εκ του πουθενά, ή εξ Ασίας και Αφρικής όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αμαθείς ή κακόβουλοι κονδυλοφόροι] Η ετυμολογία του Πελασγός προέρχεται α/ εκ του πάλαι +γέγαα =γίνομαι παλιός β/ εκ του «Πέληον Αργος»=παλαιός γέρων(εξ ου και Αργος Πελασγικόν) γ/ εκ του πελαργός=ταξιδευτής δ/ εκ του περάω=περνώ θάλασσαν (μετανάστης, θαλασσοπόρος ) ε/ εκ του πλάζω=περιπλανώμαι δια θαλάσσης( λαός της θάλασσας) στ/ εκ του πέλας=πλησίον+άγω(οδηγώ, ηγούμαι μεταφέρω στους γειτονικούς λαούς) Όλα τα ετυμολογικά στοιχεία του ονόματος Πελασγός οδηγούν στον πανάρχαιο, ανήσυχο και τολμηρό λαό της θάλασσας που μεταναστεύει και ταξιδεύει (όπως ο πολύπλαγκτος Οδυσσεύς) Οι πρώτοι Πελασγοί ήσαν Αρκάδες που επέζησαν από τον Κατακλυσμό και από εκεί ορμώμενοι προσήγγισαν στις γειτονικές ακτές(Ιταλία, Μικρά Ασία, Μεσόγειο κλπ )

Ο Γραικός

Ητο προκατακλυσμιαίος ήρως, υιός του Θεσσαλού και δισέγγονος του Πελασγού που ήκμασε προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος . Ετυμολογείται εκ του «γραίος =γεραιός ή γηραιός εκ της ΅γης + ρέωΆ ή ΅γη +έραΆ»[ Ο Κωνστ. Οικονόμου εξ Οικονόμων στο « Περί γνησίας Προφοράς» σελ.335 γράφει: «Γραικός είναι άνθρωπος τον μεν σώμα στερρός , κραταιός, το δε γένος γηραιός, ήτοι παλαιός, αρχαιόγονος, πρεσβυγενής και γεράσμιος» Για τον Έλληνα γράφει ότι είναι εκ του έλα, είλη, ήλιος, σέλας πάντα σημαίνονται το ταχυκίνητον και πολυέλικτον φως »(Αεροπορική Ιδέα , άρθρο Αννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου τ.40 2004)] Πάντως η κοιτίδα μας είναι η Θεσσαλία με επίκεντρο τον Όλυμπο.

Ο Έλλην

Ητο υιός του Δευκαλίωνος και είναι μετεξέλιξη εκ της γενιάς των Πελασγών και Γραικών «Έλλην, γόνω μεν ην Διός, λόγω δε Δευκαλίωνος» Και η χώρα που κατοικούσαν οι Έλληνες ωνομάσθη Ελλάς, «πρότερον Πελασγία καλουμένη» [Ηρόδ. Β! 56] Ετυμολογικές εκδοχές α/ Ελλάς= η φωτεινή καθέδρα,(σελ+ελλά) β/ Ελλάς=ο φωτεινός λίθος(σέλ+λας) Κατά τον Αριστοτέλη το όνομα της πήρε από την Δωδώνη της Ηπείρου , όπου ζούσαν οι Σελλοί και οι καλούμενοι τότε Γραικοί και νυν Έλληνες . Το Πάριον Μάρμαρον γράφει: «Έλληνες ωνομάσθησαν , το πρότερον Γραικοί καλούμενοι» Η ονομασία ΅ΠελασγοίΆ είναι γενική και περιλαμβάνει μια ευρύτερη ομάδα που ξεκίνησε μεν από την ίδια περιοχή με κέντρο το Αιγαίο Πέλαγος (την Ελληνική Χερσόνησο και τις πέριξ του Αιγαίου ακτές) αλλά ξαπλώθηκε στην σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο και συν τω χρόνω πήρε διαφορετικά ονόματα. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Πελασγοί με διάφορα ονόματα είναι διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτου.

Ο Ηρόδοτος γράφει (Κλειώ 58) τα εξής: «Εγώ πιστεύω ότι οι Ελληνικοί λαοί μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν μετά τον χωρισμό τους από τους Πελασγούς, και ξεκινώντας αρχικά από ένα μικρό πυρήνα, έφτασαν στους τεράστιους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διαφόρων ξένων εθνών, ανάμεσα στα οποία ήταν και οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός». Ωστόσο η διαφορά έθνους κατά τον Ηρόδοτο σημαίνει διαφορά φυλής μάλλον, παρά έθνους όπως το θεωρούμε σήμερον.
Και αντιγράφω ένα άλλο απόσπασμα του (Κλειώ 56) που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές: «Οι έρευνες έδειξαν ότι οι Λακεδαιμόνιοι ήταν δυνατότεροι από τους Δωριείς και οι Αθηναίοι από τους Ίωνες. Αυτοί οι δυο, από τους οποίους οι πρώτοι κατάγονταν από τους Πελασγούς, ενώ οι άλλοι από τους Έλληνες». Ποιος όμως πιστεύει ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν ανήκαν στο Ελληνικό έθνος; Κατά τον Ηρόδοτο το Αθηναϊκό έθνος ήτο Πελασγικό, και Πελασγοί ήσαν και οι πρώτοι Αρκάδες και οι κάτοικοι του Κρότωνα και της Τροίας και άλλων πόλεων. Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε πολλά φύλα (Δρύοπες, Λέλεγες, Πελασγοί, Καύκωνες, Θράκες, Τηλεβόες κλπ) οφείλεται στον βαθύ γεωγραφικό διαχωρισμό τους, που και ακόμη και σήμερα δημιουργεί προβλήματα επικοινωνίας σε ορισμένες εποχές του έτους. Συνεπώς, ούτε από βορρά κατήλθαν στην Ελλάδα, ούτε Σλαύοι εξελληνισθέντες είναι οι Έλληνες -όπως υπεστήριζε παλαιότερον ο Φαλμεράϊερ- ούτε τέλος προήλθαν από την Αγγλία, ανοησίες που διετύπωσε στο «μυθιστόρημά» του το 1842 ο Λόρδος Μπούλβερ Λύττον, και συνηγόρησε με αυτές και ο Γερμανός επιστήμων Μύλλερ. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.
Οι Ευρωπαίοι προέρχονται από τους Αιγαίους Πελασγούς Πρωτοέλληνες, αλλά αυτό δεν το ανέχεται ο εγωισμός των που θέλουν πάση θυσία να συμμετέχουν στον λαμπρότερο πολιτισμό που έφτιαξε ο άνθρωπος ως τώρα. Είναι απίθανον να είχαν ξένη προέλευση οι Έλληνες διότι προ των περιόδων των παγετώνων, ως προανεφέρθη, ολόκληρος η Βόρεια Ευρώπη, η πέραν του Δουνάβεως και εντεύθεν του κάτω Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή-μηδέ της βορείας Περσίας και των Ινδιών εξαιρουμένων- εκαλύπτοντο από παγετώνες. Αλλά και μετά την τήξη των παγετώνων τα πεδινά μέρη εκαλύφθησαν από ύδατα και λάσπη. Επομένως, ήτο αδύνατον να ζήσουν, και πολύ περισσότερο να δημιουργήσουν πολιτισμό στις περιοχές της Μεσευρώπης οι υποτιθέμενοι ΙΕ ή Άριοι και αργότερον να τον μεταφυτεύσουν στους Αιγαίους Πελασγούς. Διότι οι τελευταίοι είχαν το προνόμιο να ζουν στην πλέον εύκρατη περιοχή του κόσμου, να «κολυμπούν» στην Μεσόγειο Θάλασσα και να επικοινωνούν με όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Και τότε φυσικά δεν υπήρχον οι σημερινές πηγές ενέργειας, για να στηρίξουν οι βόρειοι πολιτισμό, όπως συμβαίνει σήμερον με την σύσταση του τεχνολογικού πολιτισμού.
Οι Πολυταξιδεμένοι Πελασγοί
Ο Πελασγός είναι τόσο παλιός ώστε φέρεται, σύμφωνα με την μυθολογία, ως υιός του Ποσειδώνος. Ο συμβολισμός αυτός είναι σύμφωνος με την θαλασσινή καταγωγή του Ελληνικού έθνους και την ναυτοσύνη των Ελλήνων. Αλλά και ο Ίναχος, ο «πρώτος άνθρωπος της Πελοποννήσου», ήτο υιός των Ωκεανού και της θαλασσινής θεάς Τηθύος. Δεν υπήρχον τότε άλλοι προηγμένοι άνθρωποι, που να ταξιδεύουν όχι μόνον θαλασσίως αλλά δια ξηράς βορείως ή ανατολικώς του Δουνάβεως. Πώς όμως έμαθαν οι Αρχαιοέλληνες Αιγαίοι Πελασγοί να ταξιδεύουν;
Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος βρέθηκαν ξεκομμένοι στα νησιά από την φυλή και τους συγγενείς των και επιθυμούσαν διακαώς να ξεφύγουν από αυτήν την απομόνωση. Έτσι έμαθαν να θαλασσοπορούν, πρώτα πάνω σε κορμούς δένδρων και έπειτα σε πλοιάρια. Οι Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια συνδέονται στενότατα με την θάλασσα και κυριολεκτικά αλωνίζουν το Αιγαίο και την Μεσόγειο θάλασσα. 
 
 
Από το Αιγαίο και τα Μικρασιατικά παράλια εισχώρησαν προοδευτικά και ακτινοειδώς-εν είδη βεντάλιας-προς βορράν, ανατολάς, νότον και δυτικά και εκπολίτισαν τις υποανάπτυκτες φυλές, όταν οι κλιματολογικές συνθήκες το επέτρεψαν. Τότε τα θαλάσσια ταξίδια ήσαν σχετικώς ευκολότερα και πιο ασφαλή εν συγκρίσει με τα χερσαία. Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος είναι φυσικό οι πέριξ του Αιγαίου νομάδες να μετακινήθηκαν προς βορράν και ανατολάς προς εξεύρεση βοσκοτόπων για τα ποίμνια των. Αυτοί εισχώρησαν στις αποστραγγιζόμενες πεδιάδες μετά την υποχώρηση των υδάτων. Τέτοιες παλινδρομικές μετακινήσεις -άγνωστον πόσες- ασφαλώς συνέβησαν στην διάρκεια των χιλιετιών υπό την πίεση των αναγκών των πληθυσμών της εποχής. Όμως το κύριο ρεύμα μετανάστευσης ήτο σταθερά προσανατολισμένο από την περιοχή του Αιγαίου και της Χερσονήσου του Αίμου προς βορράν, νότον, ανατολάς και δυσμάς, διότι οι έποικοι ανεζήτουν νέες κενές και παρθένες εκτάσεις, αρχικά για την κτηνοτροφική και βραδύτερα για την γεωργική τους εκμετάλλευση. Εξ άλλου η τάση αυτή προς μετανάστευση συνεχίζεται ως την εποχή μας (μεταναστευτικά κύματα προς Αμερική, Αυστραλία κλπ).Πάντως στην αρχή ζούσαν βίον νομαδικόν, όπως ακριβώς και οι Σαρακατσαναίοι της Πίνδου, οι οποίοι μπορούμε να πούμε ότι είναι οι γνησιότεροι και αρχαιότεροι Πρωτοέλληνες «Ευρωπαίοι», απόγονοι των Πελασγών.
Εξ Αιγηίδος ο Πολιτισμός
Εκ της Αιγηίδος ξεκίνησαν όλοι εκείνοι οι λαοί, οι οποίοι παρουσιάζονται βραδύτερον στις γύρω περιοχές της Μικρασίας, του Καυκάσου και της Μεσογείου ως τον Δούναβη με διάφορες ονομασίες, μεταφέροντες μαζί και τον πολιτισμό τους. Είναι φυσικά αδύνατον να προσδιορισθή πόσα χρόνια πέρασαν μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος, μέχρις ότου διαμορφωθούν σε φυλές οι διάφορες αυτές ομάδες που διεσώθησαν στα παράλια ή μετεκινήθησαν στα ενδότερα. Κατά τις μαρτυρίες των Αιγυπτίων ιερέων της Σάϊν προς τον Σόλωνα, όπως αναφέρει ο Πλάτων στον «Τίμαιο», από τους Αρχαιοέλληνες Αιγαίους πήραν τον πολιτισμό. Τούτο καταφαίνεται και από τις επιδόσεις των στην ναυσιπλοία, αλλά και στις τέχνες (προηγμένη Κυκλαδίτικη τέχνη αγαλματιδίων). Τα προπαγανδιστικά μυθεύματα περί αφίξεως Φοινίκων και άλλων («Μαύρη Αθηνά», Μπερνάλ), εκτός του ότι στερούνται λογικής και επαρκούς τεκμηρίωσης έχουν επιστημονικά καταπέσει, αφού και ο ίδιος παρεδέχθη ότι το κίνητρο του ήτο το κέρδος και η προσέλκυση της προσοχής. 
 
 
Το πολλαπλά διαφημισθέν αφήγημα του Μεσοποταμίου Γιλγαμές, το οποίο θέλησαν να παρουσιάσουν σαν απόδειξη της παλαιάς πνευματικής ανάπτυξης των διαφόρων λαών της Μεσοποταμίας, είναι πολύ νεώτερο και κακότεχνο κατασκεύασμα, συντεθέν βάσει Ελληνικών παραδόσεων και μύθων. Πρόκειται πράγματι περί κακότεχνης αντιγραφής των αναφερομένων περί του κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, ο οποίος ας σημειωθή, είναι παλαιότερος του κατακλυσμού του Νώε, εάν έγινε φυσικά κι αυτός. Γιατί όλα τα γραφόμενα περί του κατακλυσμού του Νώε είναι τερατώδη, αντιεπιστημονικά και προσιδιάζοντα μόνον σε λαό που δεν είχε ιδέα περί της θαλάσσης και της ναυσιπλοϊας.
Αντίθετα από τα κείμενα των Ορφικών περί του κατακλυσμού του Ωγύγου πιστοποιείται ότι κανένας άλλος αρχαίος λαός δεν έχει παλαιότερες αναμνήσεις και επιστημονικές μαρτυρίες και ούτε έχει σημειώσει πνευματικές εκδηλώσεις και άλλες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις (λ.χ. αστρονομικές παρατηρήσεις 11.000 ετών π.Χ.) όπως αυτές που περιέχονται στα αρχαία Ελληνικά κείμενα. Όπως μας πληροφορεί ο Έρμαν Ντίλς [«Προσωκρατικοί», Κεφ. Ορφεύς, σελ. 3] οι Αιγαίοι Αρχαιοέλληνες έγραφον τις παρατηρήσεις των αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν επί λεπτών σανίδων, λίθων ή οστράκων (γραφή Δισπηλιού, Γιούρων, Αλοννήσου κλπ),γεγονός που μαρτυρεί ότι ήσαν εχέφρονες άνθρωποι (Homo Sapiens). Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι γιατί είχαν αγνοήσει ή παραμερίσει τόσο σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία οι νεώτεροι δήθεν «σοφοί» ερευνητές της Δύσεως;
 
 
 Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο το γεγονός, διότι η Ελληνική Προϊστορία καίει και προτιμούν να την αγνοούν, να την παραμερίζουν και όταν βγαίνη τυχαίως στην επιφάνεια να την αποσιωπούν ή να την παραχαράζουν ακόμη. Διότι στην περιοχή αυτή κατοικούσαν εχέφρονες άνθρωποι όχι προ 10, 20 χιλιετιών -όπως ισχυρίζονται για την Μεσοποταμία οι γνωστοί Φοινικιστές ή προ 35-40.000 ετών των Αφροκεντριστών- αλλά προ 100, 800.000 ετών, αλλά και εκατομμυρίων ετών, όπως απέδειξαν οι έρευνες των Πετραλώνων, της Τρίγλιας και της Πτολεμαΐδος, υπό του ανθρωπολόγου-αρχαιολόγου κ. Άρη Πουλιανού. Επομένως οι Αμερικανικές έρευνες στο σπήλαιο Φράχθυ της Ερμιονίδος, οι οποίες έφεραν στο φως στοιχεία του πολιτισμού προ 25 χιλιάδων ετών, έρχονται να αποδείξουν την ύπαρξη και την συνέχεια της αναπτύξεως του ανθρώπου στον Ελλαδικό χώρο. Τα κενά που σήμερον υπάρχουν σε μακρές περιόδους της ιστορίας δεν σημαίνουν αρνητική ύπαρξη ζωής, αλλά μάλλον έλλειψη συστηματικών ερευνών στην περιοχή αυτή.
Ο Πολιτισμός των Ρωμαίων

Ο εκπολιτισμός είναι πανάρχαιος και ανάγεται από την εποχή των Ετρούσκων και Τυρσηνών. Όμως ο κυρίως πολιτισμός των Ρωμαίων πριν αρχίσουν την αυτοκρατορική τους πορεία άρχισε κυρίως μετά την κατάκτηση της Ελλάδος (180-120 π.Χ), δηλαδή από την εποχή του Καίσαρος. Προηγουμένως οι φυλές της Κεντρικής και Βορείου Ιταλίας ήσαν σχετικά πρωτόγονες και άξεστες, δεν γνώριζαν την γραφήν και εσυνήθιζαν ακόμη και την ανθρωποφαγία και ανθρωποθυσία σε παλαιότερες εποχές. Επομένως, τον πολιτισμό και την γραφή όλοι οι Ευρωπαίοι την χρεωστούν στους Πελασγούς και Κρήτες Πρωτοέλληνες. Η Λατινική γραφή είναι κι αυτή Ελληνική (Χαλκιδικό αλφάβητο) και ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός είναι αντίγραφο -συχνά κακέκτυπο- του Ελληνικού Πολιτισμού. Έτσι αποδεικνύεται η πανάρχαια κοινή καταγωγή των κατοίκων της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης (Τεύτονες, Γαλάτες, Σουάβοι, Σάξωνες, Ίβηρες κλπ) από τους Αιγαίους Πρωτοέλληνες. 
 
 
Οι λαοί αυτοί διατηρούν ακόμη ονομασίες ορισμένων θεών της Αρχαίας Ελλάδος, λέξεις ή ρίζες λέξεων της αρχικής μητρικής των γλώσσας, ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματος των το οποίο ανήκει στην Ελληνική (Ινδοευρωπαϊκή) ομογλωσσία. Επειδή συν τω χρόνω αυτοί ήρθαν σε επιμειξία με άλλους λαούς, αλλά και λόγω διαφορετικών κλιματολογικών και πολιτιστικών συνθηκών, ήτο επόμενον να διαφοροποιηθούν και να απομακρυνθούν αναγκαστικά από την αρχική πολιτιστική των κοιτίδα, του Αιγαίου. Άλλοι εξ αυτών στις νέες των πατρίδες εκβαρβαρίστηκαν ή αφομοιώθησαν για να επιβιώσουν και παρέμειναν ανεξέλικτοι, όπως τους ανευρίσκουμε μετέπειτα κατά την ιστορική περίοδο, διασκορπισμένους σε διάφορες χώρες του βορρά σε φυλές (Κιμμέριοι, Σκύθες, Γέτες, Αριμασποί, Γέλωνες, Μασαγέτες, Βουδίνοι, Αγριππαίοι, Ισηδόνες, Σαρμάτες, Δάκες κ.ο.κ.). Αυτοί εξελίχθησαν αργότερα υπό την επίδραση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και δημιούργησαν τα γνωστά έθνη του βορρά και της Ανατολής. Εκείνους που εισχώρησαν ανατολικότερα και εκείθεν της λίμνης Βαϊκάλης, τους ανευρίσκουμε κατόπιν ως Υπερβορείους ( ή ως Γκιλάκους).
 
 
Στην Ιαπωνία έφθασε προ αμνημονεύτων χρόνων μια λευκή φυλή, οι Αϊνού (=Ίωνες), ενώ συναντώμεν διάσπαρτες λευκές φυλές στην Ασία και Άπω Ανατολή. [Βλέπε Τόμ. «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» «Γενική Εισαγωγήν» όπως και «Γενική Εισαγωγή» στο Δεύτερο βιβλίο του Ιωάν. Πασσά «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τα σχόλια στους «Ύμνους του Ορφέως»]. Οι Τούρκοι είναι ένα μωσαϊκό λαών στην πλειοψηφία των αυτοχθόνων που ζούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων στην περιοχή. Οι Τούρκοι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία που κατήλθαν σαν νομάδες από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας, από την περιοχή του Αλτάϊ, στην Μεσόγειο. Οι τελευταίοι είναι Ταταρομογγολικής καταγωγής και έμειναν άξεστοι και απολίτιστοι από της εγκαταστάσεως τους στην Μικρά Ασία ως σήμερον. Η φυλή αυτή αποτελούσε την ιθύνουσα τάξη της Οθωμανικής Τουρκίας, αλλά και της σημερινής Κεμαλικής Τουρκίας.
Η Καταγωγή των Ευρωπαϊκών Λαών
Κατά τον Αθαν.Σταγειρίτη [«ΩΓΥΓΙΑ», Τόμ. Β του Αθαν.Σταγειρίτη, Εκδ. Βιέννης 1808] η καταγωγή όλων των φυλών -και φυσικά των νεωτέρων Εθνών της Βορείου, Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και οι λευκοί της Ρωσσίας και Κεντρικής Ασίας- προέρχονται από το Αιγαίον, και συγκεκριμένα από τον Ελληνικό πολιτιστικό χώρο, και όχι από τους ανύπαρκτους Ινδοευρωπαίους [Βλέπε Διόδ. Σικελιώτη, Βιβλ. Α, Στράβωνα, «Εισαγωγή» και Συρέ «Οι Μεγάλοι Μύσται», Καρλάυλ «Οι Ήρωες» (Οντίν) και Σαρλ Μπερλίτζ «Τα Μυστήρια από ξεχασμένους Κόσμους»]. Η εξέταση των λεγομένων Αριανών γλωσσών, όπως πραγματικά ομιλούνται σήμερον διαθέτουν πολυάριθμα Πελασγικά στοιχεία, τα οποία αναμφισβήτητα προέρχονται από την Πελασγική των κοιτίδα, τα Βαλκάνια, την Κάτω Ιταλία και την Μ. Ασία.
 
 
 Όταν η ίδια ρίζα βρίσκεται σ’ όλες τις γλώσσες ή στις περισσότερες από αυτές, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι το αντικείμενο που υποδηλούται δια της ρίζας ταύτης, ήτο κοινό για τους προγόνους των, οι οποίοι είχαν κάποτε τον ίδιο πολιτισμό. [Για παράδειγμα η λέξη «Άξων», υπάρχει παρεφθαρμένη σ’ όλες τις λεγόμενες αριανές γλώσσες, διότι οι λαοί αυτοί γνώριζαν όλοι την βοήλατη άμαξα. Ορισμένοι την βελτίωσαν και της έβαλαν ακτίνες στο διάβα του χρόνου, ενώ άλλοι διατήρησαν τον παραδοσιακό τροχό εκ κορμού δένδρου. Άρα διαφοροποιήθησαν. Με την πρόσθεση λοιπόν νέων λέξεων αρχίζει η διαφοροποίηση της γλώσσας και της ταυτότητας των λαών]. Έτσι έγινε βαθμιαία η διαφοροποίηση των φυλών εκ της αρχικής των καταγωγής. Τελικά παραμένει η κοινή καταγωγή σαν μύθος. Ο μύθος λ.χ της Ατλαντίδος, ο οποίος σχετίζεται με την πανάρχαιη δραστηριότητα της Ελληνικής φυλής, όπως δείχνουν τα διάφορα ευρήματα, υπήρξε κάποτε πραγματικότης. Όχι όμως και ο τεχνητός «μύθος» περί των Ινδοευρωπαίων.
Ο Μύθος των Ινδοευρωπαίων
Η κάθοδος φυλών από Βορρά και Ανατολών στην Ελληνική Χερσόνησο, για να εκπολιτίσουν τους δήθεν άξεστους Αιγαίους, δεν ευσταθεί ούτε επιστημονικά, αλλά ούτε από λογικής απόψεως, διότι οι Αιγαίοι ήσαν αποδεδειγμένα ναυτικός και στο έπακρον πολιτισμένος λαός που ταξίδευε, από την χαραυγή της Προϊστορίας του, όχι μόνον στην Μεσόγειο, αλλά και στους Ωκεανούς. Αν δεχθούμε τις δοξασίες περί «Ινδοευρωπαϊστών», τότε θα έπρεπε κανονικά να είχαν βρεθή κάπου τα ίχνη τους, ο ανώτερος πολιτισμός τους, η γλώσσα τους και τέλος τα ιστορικά πνευματικά μνημεία που θα άφηναν πίσω στην αρχική των κοιτίδα. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έχει βρεθή. Τίποτα απολύτως δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη τους.
 
 
 Αντίθετα, συνεχώς έρχονται στο φως νέες συντριπτικές αποδείξεις και ατράνταχτα τεκμήρια από τον Ελληνικό χώρο και εκτός αυτού-στις χώρες που ταξίδευσε-που επιβεβαιώνουν ότι οι Αιγαίοι Πρωτοέλληνες μετέδωσαν πρώτοι τον πολιτισμό τους σ’ όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Βέβαια, όλες αυτές οι αντιεπιστημονικές και δογματικές θεωρίες του παρελθόντος έχουν προ πολλού καταπέσει, αλλά επανέρχονται κάθε φορά με καινούργιο περιτύλιγμα στην επικαιρότητα από το «επιστημονικό» κατεστημένο της διεθνούς εξουσίας. Γιατί αυτός ο μύθος βολεύει την διαιώνιση της εξουσίας τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια έξαρση του φαινομένου τούτου. Παντού επιδιώκουν να μειώσουν την αξία και την συμβολή του ανυπέρβλητου Ελληνικού παράγοντα στην δημιουργία του παγκόσμιου Πολιτισμού [Βλέπε «ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ», Τόμ. «ΕΛΛΑΣ» της Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ», του Ιωάννη Κουμάρη]. Αρκεί να επαναλάβουμε ότι «όταν οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τον Παρθενώνα, οι πρόγονοι των σημερινών Άγγλων ζούσαν μέσα στα σπήλαια ή στα ανήλια δάση, ενώ πλείστοι απ’ αυτούς και άλλοι βόρειοι λαοί, ήσαν ακόμη ανθρωποφάγοι ή έκαναν ανθρωποθυσίες» [Στράβων, βιβλ.VI, σελ. 226, 21] [Ανέκαθεν το θαρραλέο και ανήσυχο Βρεταννικό έθνος συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και σαν κατακτητής στην Ελλάδα, μιμούμενο τους δήθεν ξανθούς Ινδοευρωπαίους αποικιοκράτες και εκπολιτιστές]. Ακόμη και στην γειτονική μας Ιταλία, ακόμη και κατά την κλασσική εποχή, εθυσίαζαν παίδες στην εορτή των Κομπιταλίων και Λαραλίων, και μόλις επί Βρούτου κατηργήθη το έθιμον τούτο.[«ΩΓΥΓΙΑ» του Αθαν. Σταγειρίτη, Β. Τόμ. σελ.480]. 
 
 
 
Επομένως, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική η τόσο κραυγαλέα παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας και Προϊστορίας των Ελλήνων. Δωδωναία η Λατρεία των Δρυίδων. Σύμφωνα με παλαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, διεπιστώθη ότι κατά την Μινωική περίοδο οι Κρήτες θαλασσοπόροι μετέφεραν στην Μεσόγειο «Κασσίτερο» από την Αγγλία. Όμως δεν πήγαιναν με άδεια χέρια εκεί. Τους μετέδιδαν τον ανώτερο Κρητομινωϊκό πολιτισμός τους. Πρόσφατα, ανεκαλύφθησαν στην Αγγλία προϊστορικές Ελληνικές εγκαταστάσεις, οι οποίες φανερώνουν ότι οι πρωτόγονοι και καθυστερημένοι λαοί της Αγγλίας δέχθηκαν την επίδραση των Ελλήνων και συν τω χρόνω εκπολιτίσθησαν. Έτσι αποδεικνύεται ότι η πανάρχαια λατρεία των Δρυίδων στην Βρεταννία είναι Ελληνικής προέλευσης, εκ του Μαντείου της Δωδώνης, και μετεφέρθη εκεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Η Ελληνική Προϊστορία παρουσιάζει πράγματι ένα εκπληκτικό μυστήριο και μια σαγηνευτική πρόκληση για αυτόν που θα προσπαθήση να την αποκρυπτογράφηση και να εμβαθύνη σ’ αυτήν. Η αυτοχθονία των Ελλήνων έχει αποδειχθή με ατράνταχτα τεκμήρια από διαπρεπείς ανθρωπολόγους, όπως ο Ιωάν. Κουμάρης [Βλέπε άρθρον «Φυσική Ανθρωπολογία» Ιωάν. Κουμάρη, Α. Μέρος, Τόμος «ΕΛΛΑΣ», Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ» και Αλέξη Σίνου «Η Γεωγραφική Ενότης του Ελληνικού Μεσογειακού Χώρου» Μέρος Α. Σελ. 94-95, Μέρος Β. Σελ.179-182 κλπ].
Ο Ευρωπαίος «Αρχάνθρωπος» των Πετραλώνων
Αδιάσειστα τεκμήρια της γηγενούς προέλευσης του Έλληνα έφερε εσχάτως εις φως ο διεθνούς κύρους ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός με την ανακάλυψη του «Ευρωπαίου Αρχανθρώπου των Πετραλώνων Χαλκιδικής» και του «Κυνηγού Ελεφάντων της Πτολεμαίδος» για τον οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο κεφάλαιο. Ο Ορφεύς λέγει: «ήδ’ όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόγχευσα», δηλαδή στην Αίγυπτο και στην Λιβύην, εδίδαξα,(εξελόγχευσα=εξεγέννησα) τον ιερόν λόγον [«Αργοναυτικά» των «Ορφικών» στίχ. 42-44 και 102 Εκδ. Λειψίας TAUCHNIZIT 1829]. [Τυγχάνει ευνόητον ότι το «εξελόγχευσα» δεν σημαίνει ότι «εδιδάχθην», όπως υπεστήριξαν αμαθέστατοι και κακοηθέστατοι συγγραφείς]. 
Επομένως, η απόδειξη αυτή κονιορτοποιεί κάθε άλλη παλαιά και νεώτερη δογματική θεωρία, οι εμπνευστές των οποίων δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τις τεκμηριώσουν με στοιχεία. Είναι γνωστόν ότι κατά την 8 ην χιλιετίαν π.Χ. ελάμβανε χώραν μεταφορά Οψιανού Λίθου με πλοία από την νήσο Μήλον του Αιγαίου πελάγους στην Αργολίδα, όπως απέδειξαν τα ευρήματα οψιανού λίθου στο σπήλαιο του Φράγχθη της Αργολίδος. Άρα οι Αιγαίοι από τότε θαλασσοπορούσαν. Αλλά και στον χώρον της Ανατ. Μεσογείου οι Πρωτοέλληνες Μινωίτες και Μυκηναίοι κυριαρχούν από αμνημονεύτων χρόνων. [Πανάρχαιοι Αχαιοί Κρήτες και Κύπριοι οι αρχαιο-Φοίνικες και οι Φιλισταίοι και «Παλαισάτι», διέσχιζαν την Μεσόγειο για να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη].
Ο Ισοκράτης το διαλαλεί ότι: «Είμαστε αυτόχθονες. Δεν διώξαμε άλλους που ήσαν εδώ, ούτε ήρθαμε από αλλού να την καταλάβουμε έρημη από πληθυσμό, ούτε είμαστε μιγάδες και ανακατεμένοι με άλλα έθνη, αλλά προερχόμεθα από καλό και γνήσιον έθνος, ώστε γεννηθήκαμε σ’ αυτήν εδώ την γην, την κατέχουμε και διαβιούμε όλον τον καιρό. Ασχέτως αν όλον τον 20ον αιώνα η διεθνής εξουσία ραδιουργεί σε βάρος του Ελληνισμού και με την χρησιμοποίηση της Τουρκίας σαν «πολιορκητικό κριό» επιδιώκει την έξωση του Ελληνικού Γένους από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες (Μικρά Ασία, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία, Ηπειρο). [Η διεθνής εξουσία και οι εδώ υπηρέτες και διεκπεραιωτές της θέλουν να μας επιφέρουν ανάμειξη και να μας μεταβάλουν σ’ ένα άθλιο συνονθύλευμα, ώστε να απωλέσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Προς τούτο συμβάλουν και ορισμένοι «γραικύλοι» και δήθεν.
 
Advertisements

3 thoughts on “Γηγενείς & Αυτόχθονες οι Έλληνες”

  1. Αρχαίες ιστορικές παραδόσεις των Ελλήνων, των Αιγυπτίων και των Ασσυρίων, αναφέρουν μία αχανής πελασγική αυτοκρατορία, η οποία την εποχή της μέγιστης ακμής της εκτεινόταν σε ένα σημαντικό κομμάτι της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. (Marie Henri d’Arbois de Jubainville & Georges Dottin, Les Premiers habitants de l’Europe d’apre s les auteurs de l’antiquite, et les recherches les plus re centes de la linguistique, British Library, Historical Print Editions, I. 77)

    Σύμφωνα με ιστορικές παραδόσεις, ο Ουρανός, ο πρώτος θεωρούμενος βασιλιάς των Πελασγών, εμφανίζεται επίσης με το όνομα Πελασγός. Ο Πελασγός, σύμφωνα με μία παράδοση που μας μεταφέρει ο Παυσανίας, ξεχώριζε από τους άλλους ανθρώπους από το μέγεθος του σώματος του, από τη δύναμη και την ομορφιά του, και υπερείχε από όλους τους άλλους στην ανωτερότητα του πνεύματος του (Ελλάδος περιήγησις, Βιβλίο 8: Αρκαδικά, 1.4), ενώ ήταν ο πρώτος που δίδαξε στους ανθρώπους πώς να φτιάχνουν μικρές καλύβες και ρούχα, για να προστατεύονται από τη βροχή και το κρύο. (Ελλάδος περιήγησις, Βιβλίο 8: Αρκαδικά, 1.5)

    Σύμφωνα με τον Αισχύλο (Ἱκέτιδες, στ. 842/901), ο Πελασγός ήταν γιος της Γαίας. Μέσα από το χαρακτήρα του Πελασγού, διακρίνουμε το ιδεώδες του Αισχύλου για μία αρμονική πολιτεία την οποία αγαπούν και νοιάζονται οι άρχοντες και οι πολίτες της. Εδώ βλέπουμε δηλαδή τον μύθο.

    Η Ιλλυρία ήταν μέρος όπου ζούσαν Πελασγοί. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ελληνική μυθολογία. Στις Ικέτιδες, ο μυθικός πρόγονος των Πελασγών, λέει: «Είμαι ο Πελασγός, απόγονος του Παλαίχθων, τον οποίο τον γέννησε η γη, και κύριος αυτής της γης, και από μένα, τον βασιλιά τους, δικαίως ονομάστηκε η φυλή των Πελασγών, που καλλιεργούν τη γη. Από όλη την περιοχή από όπου ο καθαρός Στρυμόνας ρέει, στην πλευρά όπου δύει ο ήλιος, είμαι ο κύριος. Εκεί βρίσκεται μέσα στα όρια της εξουσίας μου η γη των Περραιβών, τα μέρη πέρα από την Πίνδο κοντά στους Παίονες, και η ορεινή κορυφογραμμή της Δοδόνης. Η ακρογιαλιά οριοθετεί το βασίλειο μου. Εξουσιάζω μέχρι αυτά τα όρια.» (The King of Argos, The Suppliants, 490 BC, translated by E.D.A. Morshead)

    Ποιοι ήταν όμως οι Πελασγοί; Αναφέρονται στην Ιλιάδα (Β 840) ως σύμμαχοι των Τρώων, με αρχηγό τον Ιππόθοο. Ο Ηρόδοτος (Α΄ 57) πάντως ξεκαθαρίζει ότι οι Πελασγοί μιλούσαν βαρβαρική γλώσσα «…ήσαν οι Πελασγοί βάρβαρον γλώσσαν ιέντες…» και επομένως δεν ήταν Έλληνες. Ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας, ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. – ο οποίος ωστόσο έχει δεχτεί πολλές κριτικές ότι μεροληπτούσε ώστε να δείξει την καταγωγή άλλων φυλών από τους Έλληνες – είπε ότι οι Πελασγοί κατάγονταν από την Πελοπόννησο, όπου ζούσαν στην περιοχή του Άργους, ήταν αυτόχθονες και είχαν πάρει το όνομά τους από τον βασιλιά τους Πελασγό, γιο του Δία και της Νιόβης, κόρης του Φορωνέα (Ρωμαϊκή αρχαιολογία, Α΄ XVII-ΧΧ). Κάτι παρόμοιο διατύπωνε παλαιότερα και ο Έφορος (4ος αι. π.Χ.). Αυτό όμως είναι ψέμα επειδή οι Αρκάδες, μετακινούμενοι νοτιότερα (γύρω στο 1900 π.Χ.) από την περιοχή της αρχικής τους εγκατάστασης (στην δυτική Μακεδονία), μετανάστευσαν στην κεντρική Πελοπόννησο, όπου και εγκαταστάθηκε τελικώς ο κύριος όγκος τους. Εκεί, οι Αρκάδες θα αφομοιώσουν τους παλαιότερους κατοίκους της κεντρικής Πελοποννήσου, που οι περισσότεροι ήσαν Πελασγοί. Με αυτόν τον τρόπο εμφανίσθηκαν αργότερα ως αρκαδικοί μύθοι οι διάφορες πελασγικές παραδόσεις για τον Πελασγό και πιστεύτηκε ότι οι Αρκάδες ήσαν εξελληνισμένοι Πελασγοί (και ότι οι Πελασγοί ήταν Έλληνες).

    Το μεγαλύτερο μέρος πάντως των Πελασγών κατέφυγε στην περιοχή της Δωδώνης. Οι Αρκάδες ήταν Πελασγοί, που άλλαξαν τη γλώσσα τους και αφομοιώθηκαν από τους Έλληνες. (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, (Α’ 146))

    Ο Ηρόδοτος όπως είπαμε ανέφερε ότι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος ήσαν οι Πελασγοί, οι οποίοι δεν μιλούσαν ελληνικά και οι οποίοι εκτοπίσθηκαν στην συνέχεια από τα διάφορα ελληνικά φύλα. (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, (Α’ 57)) Επίσης στο 6ο βιβλίο του ο Ηρόδοτος λέει χαρακτηριστικά ότι οι Πελασγοί ήταν βάρβαροι και η γλώσσα τους βαρβαρική, ότι οι Αθηναίοι αρχικά ήταν Πελασγοί και μιλούσαν βαρβαρική γλώσσα και τα ελληνικά τα έμαθαν όταν εξελληνίστηκαν: «τὸ Ἀττικὸν ἔθνος ἐὸν Πελασγικὸν ἅμα τῇ μεταβολῇ τῇ ἐς Ἕλληνας καὶ τὴν γλῶσσαν μετέμαθε» δηλαδή το αθηναϊκό ‘έθνος’ ήταν πελασγικό και αφότου εξελληνίσθησαν έμαθαν την ελληνική γλώσσα. Και στη συνέχεια λέει ότι οι Πελασγοί που ήρθαν στα ελληνικά εδάφη, αυξήθηκαν αριθμητικά και σε αυτούς προστέθηκαν και άλλοι βάρβαροι που εξελληνίσθηκαν, αφότου υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα και ότι όλοι οι τότε πελασγικοί οικισμοί άλλαξαν τις πελασγικές τους ονομασίες υιοθετόντας ελληνικές (μετά που ελληνοφώνησαν).

    «Άρα» καταλήγει ο Ηρόδοτος «ήταν βάρβαροι» (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, 57). Στη συνέχεια με λίγα λόγια λέει: «Για τη γλώσσα των Πελασγών δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, αλλά το ότι δεν ήταν Ελληνική μπορεί να το συμπεράνει κανείς πρώτα από τη γλώσσα ενός μέρους της φυλής των Πελασγών, που ζει τώρα στην πόλη Κρότωνα πάνω από τους Τυρρηνούς, και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς – τότε που οι Πελασγοί ζούσαν στην περιοχή που ονομάζουμε σήμερα Θεσσαλιώτιδα – δεύτερον από τη γλώσσα των Πελασγών που έχτισαν την Πλακία και τη Σκυλάκη του Ελλήσποντου… Αν όμως πρέπει να συμπεράνουμε απ’ αυτά, οι Πελασγοί θα μιλούν βάρβαρη γλώσσα.» (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, 58) Και στη συνέχεια γράφει ο Ηρόδοτος ότι οι λαοί του καιρού του που ήταν γνωστοί ως απόγονοι πελασγικών φύλων, μιλούσαν μια γλώσσα που δεν έμοιαζε με καμία από τις γλώσσες των γειτόνων τους κι ότι διατηρούν ακόμα την αρχέγονή τους γλώσσα.

    «Οι αυτόχθονες πελασγοί Αθηναίοι έπρεπε με κάποιον τρόπο να γίνουν Έλληνες. Το κατάφεραν υιοθετώντας την νέα γλώσσα των παρεμβατικών Ελλήνων…» (How Did Pelasgians Become Hellenes? Herodotus I.56-58, R. A. McNEAL, Illinois Classical Studies, X.1, Northwestern University)

    Ο Θουκυδίδης, υποστήριξε (Ιστορία, Α’ 2) ότι η χώρα «η νυν Ελλάς καλουμένη» δεν ήταν μονίμως κατοικημένη εξ αρχής, αλλά υπήρχαν συχνές μεταναστεύσεις λαών και ότι (Α’ 3) διάφοροι λαοί, όπως ο Πελασγικός, είχαν δώσει το όνομά τους σε μεγάλες περιοχές της χώρας, που αργότερα ονομάσθηκε Ελλάς, από τον Έλληνα, τον γιο του Δευκαλίωνος.

    «Ο σχολιαστής προχωρά για να μας πει ότι η πόλη της Δωδώνης ιδρύθηκε από τον Δευκαλίωνα , ο οποίος ήρθε στην Ήπειρο μετά τον κατακλυσμό, και ζήτησε τη γνώμη της μαντικής δρυός, όταν αυτός κατευθύνθηκε από το περιστέρι για να χτίσει την πόλη, η οποία ονομάστηκε Δοδόνη από μία απ’ τις Ωκεανίδες. Προσθέτει, ότι οι Πελασγοί εγκαταστάθηκαν κοντά στη Δοδόνη, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένα Θεσσαλικό έθνος, και παρόλο που αυτή η περιγραφή είναι λίγο διαφορετική, επιβεβαιώνει ό,τι είπαμε πριν για τους Περραιβούς.» (Thomas Smart Hughes, Joseph Mawman, Charles, Travels in Sicily, Greece and Albania p512)

    O Ισοκράτης από την άλλη υπερηφανεύεται στον Πανηγυρικό πως από τους Έλληνες μόνο οι Αθηναίοι ήταν αυτόχθονες (πράγμα ωστόσο που δεν ήταν ακριβές όπως δείξαμε) και δεν ήταν ΕΚ ΠΟΛΛΩΝ ΕΘΝΩΝ ΜΙΓΑΔΕΣ ΣΥΛΛΕΓΕΝΤΕΣ. (24, 3) Επί πλέον σε έργα του Σοφοκλή και του Ελλάνικου οι «βάρβαροι» Πελασγοί ταυτίζονται με τους Τυρρηνούς/Τυρσηνούς (δηλαδή με τους Ετρούσκους). Άραγε είναι τυχαίο ότι ορισμένα στοιχεία από τους Ετρούσκους μπορούν να μεταφραστούν και να εξηγηθούν μέσω της αλβανικής γλώσσας;

    Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν ότι οι Πελασγοί ήταν πρόγονοι ή συγγενείς των Ιλλυριών (και άρα των Αλβανών), ορισμένοι άλλοι διαφωνούν. Πάντως δείξαμε ότι οι Πελασγοί δεν ήταν Έλληνες από την Αρκαδία αλλά αργότερα οι Έλληνες Αρκάδες μετοίκησαν στην Πελοπόννησο και αφομοίωσαν τους εκεί Πελασγούς.

    Είχε γραφτεί το 1874 στην εφημερίδα «Δεκέβαλος» (ελληνική εφημερίδα της Ρουμανίας) στα τεύχη 2 και 7: «επί των οροπεδίων της Αλβανίας απαντώνται πλείστοι νομάδες και ποιμένες λαοί, παρ’ οις ανευρίσκονται Ομηρικά έθη και ήθη και έθιμα. Εν τη Αλβανία, όπως έγραφε και εις Γαλάτης, πολλαί σκηναί της Ιλιάδος και της Οδύσσειας αλλά και της Αινειάδος διαδραματίζονται πολλά ολίγον αυταίς παραλάσσουσαι». Απόγονοι λοιπόν των Πελασγών οι Αλβανοί; Υπάρχουν πολλά έθιμα και συνήθειες στην Αλβανία, που μοιάζουν οι είναι παρόμοια με αρχαία ελληνικά έθιμα.

    Αξιοσημείωτα είναι τα όσα γράφει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του Πελασγικά (εκδ. 1912), όπου αναφέρει: «Πιστεύουσιν δηλ. εν Αλβανία, ότι την τρίτην ημέραν μετά τον τοκετόν τρεις αόρατοι γυναίκες (οι Ελληνικαί μοίραι) προσερχόμεναι παρά την κλίνην του νεογνού φατίζουσιν, ήτοι προλέγουσιν, ορίζουσιν την τύχην αυτού, και ό, τι αν φατίση η τρίτη (η κυρίως Φατί-α λεγομένη) τούτο δέχονται και αι λοιπαί δύο. Αι γυναίκες αύται καλούνται Φατί-τε και Φατίες. Παν δε το συμβαίνον κατόπιν εν τω βίω του παιδός αποδίδεται εις την φάτιν, ήτοι πρόρρησιν των Μοιρών τούτων και λέγουσι: κεστού ε σκρουάνε Φατίτε “ούτως αυτό έγραψαν οι Φατίες”. Πρβλ. ελλην. Φάτις “χρησμός”, θέσφατον, φατίζω.»

    Ο Blau και ο Kiepert, μελετητές του λυκικού πολιτισμού της Μικράς Ασίας (των Πελασγών Λυκίων), ταυτίζουν λυκικά έθιμα με τα σύγχρονα αλβανικά.

    Γράφει ο Kiepert στο βιβλίο του Uber die Leleger, 1861: «Πολλοί γλωσσολογικοί λόγοι καθιστούν πολύ πιθανό ότι οι υπό των Πελασγών Λέλεγες κληθέντες, τουλάχιστον οι της νότιο-ανατολικής ευρωπαϊκής χερσονήσου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτοί που στους ιστορικούς χρόνους έγιναν γνωστοί με το όνομα Ιλλυριοί, ως απόγονοι των οποίων οι σημερινοί Σκιπετάροι ή Αλβανοί διέσωσαν έστω και αλλοιωμένη την αρχαία γλώσσα. Υπάρχουν έθιμα των Αλβανών που μοιάζουν με έθιμα των Λυκίων που μας αναφέρονται από τους αρχαίους (συγγραφείς).»

    Επισης ο Hahn στο Albanian Studies, I 147, σημ. 27 γραφει ότι οι γυναικες στην Αλβανια ουτε ομοσιτουν με τους ανδρες ουτε δια του ονοματος καλουν τους ανδρες τους, αυτο δε τουτο το εθιμο αναφερει ο Ηροδοτος περι των γυναικων της Καριας (Ηροδ. I 146).

    Είναι γνωστή βέβαια η ιστορία που αναφέρει ο Ηρόδοτος για τους Αθηναίους αποίκους της Μιλήτου, που δεν είχαν πάρει μαζί τους γυναίκες και παντρεύτηκαν Κάρισσες που τις απήγαγαν και σκότωσαν τους γονείς τους, τ’ αδέρφια τους και τα παιδιά τους (όσων ήταν ήδη παντρεμένες) και γι’ αυτό οι γυναίκες τους για τιμωρία αποφάσισαν να μην τρώνε ποτέ μαζί τους και να μην τους αποκαλούν με τ’ όνομά τους, και μάλιστα κληροδότησαν αυτή τη συνήθεια και στις κόρες τους. Ο Χαν λέει «Στον πρώτο χρόνο του γάμου και μέχρι τη γέννηση του πρώτου παιδιού, το να μιλά (η νύφη) με τον άντρα της παρουσία άλλων ή ακόμα και των πεθερικών της θεωρείται μεγάλη απρέπεια. Δεν της επιτρέπεται να αποκαλέσει τον άντρα της ούτε μια φορά με τ’ όνομά του και συχνά ντρέπεται να αποκαλέσει με τ’ όνομά τους άλλα άτομα που έχουν το ίδιο όνομά με τον άντρα της ή να αναφερθεί σ’ αυτούς. Η νεαρή γυναίκα οφείλει να επιδεικνύει μεγάλη ταπεινότητα όχι μόνο προς τους συγγενείς του άντρα της αλλά προς κάθε γείτονα και γενικά προς όλους και παρομοίως, όποιον συναντά να του φιλά το χέρι, είτε είναι γέρος είτε νέος, είτε υψηλής είτε χαμηλής κοινωνικής θέσης είτε γνωστός είτε ξένος. Ακόμα και τα πιο μικρά αγόρια του σογιού ή της γειτονιάς τα αποκαλεί αφέντες/κυρίους, αλλά τα νεαρά κορίτσια αδερφές και τις ηλικιωμένες γυναίκες αφέντρες/κυρίες. Έτσι αποκαλεί επίσης και τη νύφη τυχόν μεγαλύτερου αδερφού του άντρα της που βρίσκει να κατοικεί στο σπίτι πριν από αυτήν καθώς και την παντρεμένη αδερφή του ίδιου (δηλ. την κουνιάδα της). Αν όμως βρει τη γυναίκα ενός νεαρότερου αδερφού του άντρα της που είχε παντρευτεί πιο μπροστά, αυτή την αποκαλεί με το βαφτιστικό της όνομα. Έτσι, η νεαρότερη από τις συννυφάδες και κουνιάδες οφείλει υπακοή στις άλλες και είναι κυρίως επιφορτισμένη με τη φροντίδα και την εξυπηρέτηση των πεθερικών.»

    Ο Hahn λεει οτι στην Αλβανια προκειμενου περι ενορκου καταθεσεως μαρτυρων σε διαδικασια δινεται προς τουτους προθεσμια ενος μεχρι δυο μηνων, για να μελετησουν καλα την υποθεση προ του ορκου. Αυτο υπενθυμιζει το υπο του Νικολαου Δαμασκηνου λεγομενον, οτι »τας μαρτυριας εν ταις δικαις ουκ ευθυ παρεχονται, αλλα μετα μηνα.» (Karl Otfried Müller, History of Greek Literature, III 461)

    Κατα τον Δαμασκηνο »Λυκιοι τας γυναικας μαλλον ή τους ανδρας τιμωσι». Επισης οι ορεινοι Αλβανοι »τιμουν περισσοτερο τη μητερα παρα τον πατερα», οπως γραφει ο Hahn. Την ιδιαζουσα κομωση των Αλβανων παραβαλλει ο Hahn προς αυτη των Αβαντων, τους οποιους ο Ομηρος αποκαλει »οπισθεν κομοωντας», και οι οποιοι ηταν Λελεγες απο τη Μικρασιατικη παραλια μεταναστευσαντες στην Ευβοια. Οι ανωτερω συγγραφεις αναφερουν οτι στον αλβανικο λαο υπαρχει η παραδοση περι των Dif, γιγαντων υπερφυσικης ρωμης, οι οποιοι σε υπογειες δεξαμενες θερμαινουν το νερο κατα τους τοπους (οπως στην Αλβανοπολh) και αναβλυζουν θερμες πηγες. (Hahn A St. I, 162) Ο Ιακωβος Θωμοπουλος γραφει: «Ο γιγας των Αλβανων Dίφ (dίφ-βι) αντιστοιχει ακριβως προς το Ελληνικον Τυφώ. Ο Τυφώς, Τυφωεύς Τυφάων ή Τυφών, ο αντιπροσωπευων τον δαιμονα των ηφαιστειωδων ενεργειων εν γενει, ητο καθ’ Ομηρον (Ιλ. Β. 782) γιγας, ον κατακεραυνωσας εθαψεν ο Ζευς υπο την γην εν Αριμοις. χωρα της Κιλικιας κατα μεταγενεστερον μυθον…Ο περι του Τυφωεα μυθος ελεγχεται Πελασγικος ου μονον δια την εκ Κιλικιας καταγωγην του γιγαντος και την διαμονην αυτου εν Πελασγικαις χωραις, αλλα και δια την μορφην. Διοτι διφαν ή διβαν (ακριβως κατα τα αλβανικα dιφ, dιβι) ελεγον οι Πελασγοι Κρητες τον οφιν (δίβαν, δίφατον. Οφιν Κρητες. Ησυχιος), γjάρπενε δε (ήτοι *άρπην, εκ του έρπω) λεγουσι σημερον οι Αλβανοι τον οφιν. Εκ τουτου εξηγειται πώς ο Τυφων εχει κεφαλας οφεως (δίφα) και πώς ο δίφας (όφις) Τυφων ειχε θυγατερας τας Αρπυιας (γjάρπνε = οφεις αλβανιστι), αιτινες κατοπιν συνδυασθεισαι προς το ελληνικον αρπαζω εγενοντο δαιμονες αρπακτικαι.»

    Ο Blau και ο Hahn αναφερουν τον μυθο των Ορειαδων νυμφων στην Αλβανια Περρί (και εναρθρως Περρίτε) καλουμενων, εξοχως ωραιων, οι οποιες αρεσκονται να αρπαζουν παιδια και παρθενους. Κατα την παρα των Αλβανικω λαω κρατουσα δοξασια οι ευνοουμενοι των Νυμφων τουτων, συνηθως φθινουν, γινονται νυμφοληπτοι, δηλαδη φρενοωλαβεις και πεθαινουν. Οι περι Νυμφων, Ναιαδων Νηρηιδων, Ορειαδων μυθοι ειναι αρχαιοελληνικοι. Οσον αφορα στο αλβανικο ονομα Περί, πληθ. Περίττε, αυτο αποδεικνυεταιν αρχαιοελληνικο, διοτι ομοιαζει προς το ονομα, με το οπιοι ονομαζονταν οι Νυμφες στην Κυπρο: »Πείρηθοι. Νυμφαι εν Κυπρω.» (Ησυχιος)

    Άλλη μία απόδειξη ότι οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στα Βαλκάνια από την αρχαιότητα, σε βαθμό ώστε να έχουν σημειωθεί αλληλεπιδράσεις αλλά και επιμειξίες με τους Έλληνες και άλλες γειτονικές φυλές (π.χ. ήδη από την Αρχαιότητα είχε καταγραφεί και μία πρόσμειξη Ιλλυριών με Έλληνες, από την οποία δημιουργήθηκε η φυλή των Περραιβών, με αρχέγονη μητρόπολη την Κύφο, στις όχθες του π. Τιταρήσιου οι οποίοι Περραιβοί υπήρχαν ήδη από την εποχή του Τρωικού Πολέμου, όπου συμμετείχαν με το μέρος του Αγαμέμνονος των Μυκηνών και του Άργους). Πώς διασώθηκε λοιπόν αυτό το παραπάνω ‘αρχαιοελληνικό’ έθιμο στους Αλβανούς, αν οι Ιλλυριοί εξαφανίσθηκαν και οι Αλβανοί ήρθαν τον μεσαίωνα στη σημερινή Αλβανία από τη Δακία ή τον Καύκασο;

    1. Ας δούμε όμως και κάτι εκπληκτικό σχετικά με τη γλώσσα των Ετεοκρητών (ή τουλάχιστον μέρους αυτών). Επιγραφή η οποία γράφτηκε, όπως αποδεικνύεται από το σχήμα των γραμμάτων, όχι πριν από το 400 π.Χ., βρέθηκε τον Ιούνιο του 1901 από τον Άγγλο R. C. Bosanquet στην τρίτη ακρόπολη της Πραισού μεταξύ των ερειπίων του τείχους του περιβάλλοντος το τέμενος κατά την βόρεια είσοδο. Δημοσιεύθηκε από τον R. S. Conway στην Επετηρίδα της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών (τόμος 8ος 1901-1902, σελ. 126).

      Η επιγραφή πρέπει να αναγνωστεί ως εξής: ΟΝΑ ΔΕ ΣΙ Ε ΜΕΤΕ ΠΙΜΙ ΤΣΦΑ[Κ ΔΟ[Θ] [ΦΑ]ΡΑ ΛΑ ΦΡΑΙΣΟΙΙΝΑ [ΔΟ] ΡΕΣΤ[Ι] [ΔΕ] ΤΟΡΣΑΡ ΔΟ ΦΣΑΝΟ ΣΑ Τ Ο ΙΣΣΤΕ ΦΕΣΙΑ ΜΥΝ ΑΝΙ ΜΕ ΣΤΕ ΠΑΛΥΝ ΓΥΤ ΑΤ ΣΑ ΝΟΜΟΣΕ ΛΟΣ ΦΡΑΙΣΟΝΑ[ς ΤΣΑΑ ΔΟ ΦΤΕΝ. ……ΜΑ ΠΡΑ Ι ΝΑ Ι ΡΕΡΕ ……ΝΤΙΡ ΑΝ ……ΙΑΣΚΕΣ ……ΙΟΤ. ……

      Η μετάφραση της επιγραφής στην Αλβανική είναι η εξής: Ούνα, (Ουνί), δε σι τε μέτε bίμι τσφακ (τσφακ bίμι τε μέτε). Dο φάρα λα Φραίσοjίν. Dο ρέστι (ρουν, ρούεjτι) δε τερσέρ (τερσάν). Dο φσάνου (σαν, σάου), sα τ’ ου ίστε φεστίj (βεστίρε) (με) μουν ανί με (μbε) κετέ (τσ’τε) παλούν (με) γούjτ ατ(έ), sα (κε) *νόμοsε (νόμετε) λος Φραισόναsε. Τσα dο φτον. ……μα πρα ι να ι ρέρε ……πρεj ρέρεjετ ……νdιέρ (νd’)αν(ε) ……ι αsκέ s ……jo τ ……

      Μετάφραση στη Νεοελληνική: Πείνα (σιτοδεία) η δε βροχή μέτρια (ελλιπή) σοδειά των σιτηρών προμηνύει. Κάποιες φατρίες (οικογένειες) εγκατέλειψαν την Πραισία. Κάποιες κατακρατούν (μη πουλώντας) και αυτή τη βρίζα (βρόμη). Κάποιες γογγύζουν, όσο και αν σε αυτούς ήταν δύσκολο να ζητάνε τώρα εν μέσω τούτου του θορύβου να καταδιώκουν αυτούς, όσοι τους νόμους εμπαίζουν των Πραισίων. Άλλοι κάποιοι φιλεύουν (εστιάζουν) μάλλον συγγενή αυτών κάποιον ισχυρό ……παρά των ισχυρών ……μέχρι τέλους ……σε αυτούς κανένα ……όχι ……

      ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ:
      1. ΟΝΑ ονα (με προφορά του ο ως ου, ουνα), όνομα θηλυκό ονομαστική ενικού = αλβανικό ουνί-α (uni, γκεγκικά), ουρί-α (uri-a, τοσκικά), ού-νι, ού-jα ‘πείνα, λιμός’.
      2. ΔΕ δε, σύνδεσμος συμπλεκτικός = αλβανικό δε (dhe) Γκεγκιστί προφέρεται dε ή νdε. Υπάρχει και το εδέ (edhe).
      3. ΣΙ σι, όνομα αρσενικό ονομαστική ενικού = αλβανικό σι και έναρθρα σί-ου (shi-u)που σημαίνει ‘βροχή’.
      4. Ε ε, σύνδεσμος συμπλεκτικός ε = και. Το Ε όμως μπορεί να είναι το άρθρο που στην Αλβανική πάντοτε προηγείται του επιθέτου. Ε ΜΕΤΕ αιτιατική ενικού αντί του σημερινού τε μέτε.
      5. ΜΕΤΕ μετε, επίθετο = αλβανικό μέτε (metë) που σημαίνει ‘ελλιπής’.
      6. ΠΙΜΙ πιμι, ουσιαστικό = αλβανικό bίμ-ι και bίμε-α που σημαίνει ‘το φυόμενο, το φυτό’ και ‘ο πρώτος θερισμός’. Από το ρήμα bίj (mbij)που σημαίνει ‘φύω, καλλιεργώ’.
      7. ΤΣΦΑ[Κ. τσφακ, ρήμα 3ο ενικό οριστικής ενεστώτα = αλβανικό τσφακ (shfaq – çfaq) το οποίο σημαίνει ‘κάνω κάτι φανερό, αποκαλύπτω, φανερώνω’.
      8. ΔΟ[Θ] δοθ, αντωνυμία αόριστη άκλιτη = αλβανικό dο με το πρόσφυμα –θ (dοθ), όπως στα ΟΘ, οθ και ΑΙΘ, αϊθ της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου. Το dο (και νdο και νο) και με το νε (një) (= ένας), dονέ, νdονέ (ndonjë), νdονί,νονέ, νονί και νόj σημαίνει κάποιος.
      9. [ΦΑ]ΡΑ φαρα, ουσιαστικό θηλυκό ενικός ονομαστική = αλβανικό φάρε-α (farë), το οποίο σημαίνει 1ον το σπέρμα και 2ον το γένος, τη φυλή, την οικογένεια.
      10. ΛΑ λα, 3ο ενικό αόριστου οριστική ρήματος = λα (la) και λαν (γγκεγκικό) ή λε (lë)(τοσκικό) που σημαίνει ‘αφήνω, εγκαταλείπω, παραχωρώ, επιτρέπω’. Ο αόριστος του ρήματος λα κλίνεται στην οριστική ως εξής: ενικός 1) λάσε (ήλάτσε), 2) λε, 3) λα, πληθυντικός 1) λάμε, 2) λάτε, 3) λάνε. Ο ετεοκρητικός τύπος ΛΑ 3ο ενικό αόριστου οριστική ρήματος συμφωνεί ακριβώς προς το σημερινό αλβανικό. Ότι πρόκειται εδώ περί αορίστου και όχι περί ενεστώτα πείθουν η έννοια και ο επόμενος αόριστος ΦΣΑΝΟ.
      11. ΦΡΑΙΣΟΙΙΝΑ Φραϊσοϊινα, Φραϊσοjινα. Είναι αυτό, φαίνεται, το όνομα όλης της περιοχής. Παρακάτω προκύπτει το όνομα της πόλεως ΦΡΑΙΣΟΝΑ, Πραισών. Η πόλη λοιπόν λεγόταν Φραϊσόνα και η περιοχή Φραϊσοjίνα κατά το Κόρινθος, Κορινθία.
      12. [ΔΟ] δο. Δες 8. Ο Θωμόπουλος συμπληρώνει έτσι το ελλείπον υποκείμενο του επόμενου ρήματος ΡΕΣΤ κατ’ αναλογία προς τις υπόλοιπες προτάσεις.
      13. ΡΕΣΤ[Ι] ρέστ(ι). Ρήμα, 3ο ενικό ενεστώτα οριστικής (αν δεχθούμε ΡΕΣΤ) ή αορίστου (αν συμπληρώσουμε ΡΕΣΤ[Ι]) = αλβανικό ρεστ (resht) ή ρέστι που σημαίνει ‘επέχω, κωλύω, κρατώ, αποσύρω’. Το ΡΕΣΤ σημαίνει εδώ ‘κρατώ, διακατέχω, δεν δίνω, δεν πουλώ’.
      14. [ΔΕ] δε. Ο Θωμόπουλος εικάζει ΔΕ (δες 2). Εδώ σημαίνει ‘ακόμα και’.
      15. ΤΟΡΣΑΡ τορσαρ, όνομα ουσιαστικό αιτιατική ενικού άναρθρη, το αλβανικό τερσέρε-α, τερσέρ (και dρεσέρ,τρεσέρ), γκεγκικό τερσάνε-α που σημαίνει ‘η βρίζα, η βρόμη’.
      16. ΔΟ δο. Δες 8.
      17. ΦΣΑΝΟ φσανο, 3ο ενικό αόριστος οριστική του αλβανικού ρήματος φσάj (fshaj) που σημαίνει ‘στενάζω, αναστενάζω, γογγύζω’. Το ρήμα στον ενικό του αορίστου κλίνεται ως εξής: 1) φσάνα, 2) φσάνε, 3) φσάνι. Ο σχηματισμός του 3ου ενικού της οριστικής του αορίστου σε –ου (= πελασγικό Ο = ου) αντί του συνήθους –ι βρίσκεται και σήμερα στην Αλβανική επί θεμάτων που λήγουν σε φωνήεν ή ουρανικό σύμφωνο, όπως λακ, λάj, που σημαίνει ‘διαβρέχω’ και στον 3ο ενικό του αορίστου κάνει λάγου και πι που σημαίνει ‘πίνω’ και στον 3ο ενικό του αορίστου κάνει πίου.
      18. ΣΑ σα, αλβανικό sα, που σημαίνει ‘όσο’. Αναφορική αντωνυμία και για τα δύο γένη άκλιτη στον ενικό. 19.20. ΤΟ, Τ’ Ο = αλβανικό τ’ ου, δηλαδή τ(ε)ου. Το μόριο τε στην αλβανική προτάσσεται της υποτακτικής, όπως sα τ(ε) dούας = όσα αν θέλεις. Το Ο = αλβανικό ου, αντωνυμία προσωπική 3ου προσώπου δοτική πληθυντικού.
      21. ΙΣΣΤΕ ισστε = αλβανικό ίστε (ishtë) 3ο ενικό παρατατικού του ρήματος jαμ (jam) που σημαίνει ‘είμαι’. Εδώ βρίσκεται σε υποτακτική λόγω του Τ. Η οριστική και υποτακτική του παρατατικού κλίνονται ομοίως. Το διπλό σίγμα του ετεοκρητικού ΙΣΣΤΕ αντιστοιχεί προς το δασύ σ του αλβανικού ίστε. ΣΑ Τ Ο ΙΣΣΤΕ, αλβανικό sα τ’ ου ίστε, σημαίνει ‘όσο και αν ήταν σε αυτούς’.
      22. ΦΕΣΙΑ φεσια. Υπάρχει στην αλβανική όχι η ίδια λέξη αλλά ανάλογα, το επίρρημα φεστίj που σημαίνει ‘δύσκολα’ (έστε φεστίj = είναι δύσκολο), το επίθετο φεστίρε (και βεστίρε) (i vështirë)που σημαίνει ‘δύσκολος’ και το ουσιαστικό ουδέτερο φεστίρετε που σημαίνει ‘η δυσκολία’. Κατ’ αναλογία τούτων μπορεί κάποιος να δεχθεί ετεοκρητικό ουσιαστικό ΦΕΣΙΑ φεσί-α = η δυσκολία.
      23. ΜΥΝ μουν. Ο Θωμόπουλος θεωρεί ότι η ετεοκρητική αυτή λέξη είναι το αλβανικό ρήμα μουν, μούj, μουνd(mund)που σημαίνει ‘μπορώ, είμαι ισχυρός, καταβάλλω, νικώ’. Αλλά στην αρχαιότητα είχε τη σημασία του αλβανικού ρήματος μουνdόj (mundoj), μουνdόν, μουνόν, ‘ζητώ, προσπαθώ’. Εδώ το ΜΥΝ είναι απαρέμφατο.
      24. ΑΝΙ ανι, επίρρημα χρόνου, αλβανικό ανί αντί τανί (tani) που σημαίνει τώρα.
      25. ΜΕ με πρόθεση = αλβανικό με ή μbε.
      26. ΣΤΕ στε, αντωνυμία δεικτική αιτιατική ενικού αρσενικό ‘τούτον’, αλβανικό κετέ (këte), κτε, τσ’τε, προφορά του κ ως τς, από όπου το ετεοκρητικό ΣΤΕ.
      27. ΠΑΛΥΝ παλουν, ουσιαστικό αρσενικό αιτιατική ενικού άναρθρη, αλβανικό παλούν που σημαίνει ‘θόρυβος’.
      28. ΓΥΤ γουτ, απαρέμφατο = αλβανικό γούιτ του ρήματος γούαj (gjah), γούj που σημαίνει ‘θηρεύω, διώκω’. 29. ΑΤ ατ, αλβανικό ατ και ατέ, αντωνυμία δεικτική ενικός αιτιατική αρσενικού που σημαίνει ‘αυτόν, εκείνον’. Ονομαστική αΐ (ai).
      30. ΣΑ σα, αλβανικό sα που σημαίνει ‘όσος’. Δες 18.
      31. ΝΟΜΟΣΕ νομοσε, ουσιαστικό αρσενικό αιτιατική πληθυντικού άναρθρη που σημαίνει ‘νόμους’. Στη σημερινή Αλβανική ο νόμος εκτός από ligjλέγεται νομ, πληθυντικός νόμε (άναρθρος), νόμ-ι, πληθυντικός νόμε-τε (έναρθρος). Τύπος νόμοσε δεν απαντάται στη σημερινή Αλβανική. Υπάρχουν όμως σχηματισμοί άναρθρου πληθυντικού όμοιοι προς το ετεοκρητικό ΝΟΜΟΣΕ, όπως κόπος, πληθυντικός κόποsε, που σημαίνει ‘κόπος’, μες, πληθυντικός μέsε, που σημαίνει ‘μέση’, πρας, πληθυντικός πράsε που σημαίνει ‘πράσο’.
      32. ΛΟΣ λος, ρήμα 3ο ενικό ενεστώτα οριστικής, αλβανικό λος (loz) που σημαίνει ‘εμπαίζω, χλευάζω’.
      33. ΦΡΑΙΣΟΝΑ., Φραισονα,. Αποδιδόμενο στο ΝΟΜΟΣΕ αναγκαία βρίσκεται στη γενική. Έτσι πρέπει να συμπληρώσουμε ΦΡΑΙΣΟΝΑ[Σ], ‘της Πραισού’, αν πρόκειται περί της πόλεως, ή ΦΡΑΙΣΟΝΑ[ΣΕ], ‘Πραισίων’, αν πρόκειται περί των κατοίκων. Το εθνικό ΦΡΑΙΣΟΝΑ[ΣΕ] σχηματίζεται κατά το σημερινό αλβανικό Αθίνα ‘Αθήναι’,Αθίνας ‘Αθηναίος, Αθηναίοι’, Αθίναsε ‘Αθηναίων’.
      34. ΤΣΑΑ, τσαα, αλβανικό τsα (ç), αντωνυμία αόριστη άκλιτη που σημαίνει ‘κάποιος, κάποιοι’.
      35. ΔΟ δο, αλβανικό dο. Δες 8.
      36. ΦΤΕΝ φτεν, ρήμα 3ου ενικού οριστικής ενεστώτα ή παρατατικού, αν αναγνώσουμε ΦΤΕΝ, αορίστου, αν συμπληρώσουμε ΦΤΕΝΙ ή ΦΤΕΝΟ. Το ρήμα στη σημερινή αλβανική λέγεται φτον και φτόιj (ftoj)και σημαίνει ‘προσκαλώ σε συμπόσιο, συμποσιάζω, ιδιαίτερα επί γάμου’. Υπάρχει όμως ουσιαστικό φτέsε-α (ftesë) ‘πρόσκληση’ καιφτέsεs-ι ‘ο προσκαλών’, τα οποία διατήρησαν το ε του ετεοκρητικού θέματος ΦΤΕΝ.

      Από το σημείο αυτό η ακριβής και κατά γράμμα παρακολούθηση του υπόλοιπου περιεχομένου της επιγραφής αποβαίνει ανέφικτη. Ωστόσο διαβάζουμε τις εξής λέξεις:
      η 1. ΜΑ μα, επίρρημα, αλβανικό μα που σημαίνει ‘μάλλον’, μα ι μίρε (ma i mirë) = μάλλον καλός. Ο τύπος μα είναι γκέγκικος. Ο τόσκικος τύπος είναι με (me). Να προσεχθεί ότι στην ετεοκρητική επιγραφή υπάρχει ο γκέγκικος τύπος.
      η 2. ΠΡΑΙ πραι. Υπάρχει αλβανικό επίρρημα πρα, πράj, πράι που σημαίνει ‘έπειτα, κατόπιν, λοιπόν’ και ρήμα πράjκαι πρανόj (pranoj)που σημαίνει: 1) πραΰνω, ησυχάζω κάποιον, 2) καταστρέφω, κλίνω, πλησιάζω προς το μέρος κάποιου, 3) περικυκλώνω, 4) καταστρέφομαι, αποθνήσκω.
      η 3. ΝΑ να, αλβανικό να και νε (një), αντωνυμία αόριστη ονομαστική ή αιτιατική ενικός αρσενικού, που σημαίνει ‘ένας, ένα, κάποιος, κάποιον’.
      η 4. Ι ι, αλβανικό ι. Μπορεί να είναι: 1) άρθρο ονομαστική αρσενικού προτασσόμενο των επιθέτων, μετοχών κ.λπ., 2) αντωνυμία προσωπική ενικός γενική και δοτική τρίτου προσώπου ‘αὐτοῦ, αὐτῷ, αὐτῆς, αὐτῇ’ και 3) αιτιατική πληθυντικού της ανωτέρω αντωνυμίας ‘αὐτούς, αὐτάς’.
      η 5. ΡΕΡΕ ρερε, αλβανικό ρέρε (rëre), μετοχή του bίε (bie) που σημαίνει ‘πέφτω και χτυπώ, χτυπώ είτε δια της χειρός είτε δια ράβδου είτε δια όπλου’. θ 1. [Π]ΡΕΙ πρει, αλβανικό πρέj (prej) ή πρέι και πέj ή πέι, πρόθεση συντασσόμενη με γενική, όπως πρέj μέjε (prej mejë) = παρ’ εμού, πρέj τέjε (prej tejë) = παρά εσού. θ 2. ΡΕΡΕΙΕΤ ρερειετ. Άραγε το ΡΕΡΕΙΕΤ είναι έναρθρη γενική πληθυντικού του άνω ΡΕΡΕ που ο Θωμόπουλος το ερμηνεύει ‘ισχυρός’, ‘παρά των ισχυρών’, ή πρέπει να αναγνωσθεί ΡΕΡΕ ΙΕΤ; ΡΕΡΕ άναρθρη γενική ενικού, ΙΕΤ, αλβανικό jετ, πληθυντικός του jε που σημαίνει ‘άδεια’.

      Επομένως ΠΡΕΙ ΡΕΡΕ ΙΕΤ μπορεί να σημαίνει ‘παρά ισχυρού άδεια’. ι 1. ΝΤΙΡ ντιρ, επίρρημα, αλβανικό νdιερ (dëri) (και γjερ) που σημαίνει ‘μέχρι’. ι 2. ΑΝ αν, αλβανικό άνε-α (anë) που σημαίνει ‘μέρος, άκρα’. Πρβλ. αλβανικό ουjε-άνε = το άκρο, το τέλος του ύδατος. Να προέρχεται άραγε η λέξη Ωκεανός από το ουjε-άνε; (Ωκεανός = Ωκε-αν-ος = Ωκε-αν = ουjε-αν). Το ίδιο σημαίνει και το Ωγήν (Ησύχιος). Στην Αλβανική νdιέρνd’άνε, νdιέράν σημαίνει ‘μέχρι τέλους, καθ’ ολοκληρία, ολοτελώς’. ια 1. ΙΑΣΚΕΣ ιασκες, αλβανικό αsκούς (askush), αντωνυμία αόριστη που σημαίνει ‘κανένας’ (αιτιατική αsκένd), από το αρνητικό μόριο αs που σημαίνει ‘ούτε’ και την αντωνυμία κους (kush) που σημαίνει ‘κάποιος’. Στο αs υπάρχει το αρνητικό s’ = ου, όπως s’ jαμ = δεν είμαι, s’ bεν = δεν κάνεις κ.λπ. Το Ι του ΙΑΣΚΕΣ είτε βρίσκεται ως j προθεματικό όπως στο jάτε-ι αντί άτε-ι ‘πατέρας’ κ.λπ. είτε ως αντωνυμία προσωπική 3ου προσώπου, ‘αὐτοῦ, αὐτῷ, αὐτούς’. ιβ 2. ΙΟΤ ιοτ. Έχουμε στην αλβανική 1) jου (ju) αντωνυμία προσωπική 2ου προσώπου ‘εσείς’, και jοτ, jότε ‘σος, ση’. 2) jο, επίρρημα αρνητικό ‘ου, όχι’ και jόκε.

      Επειδή επρόκειτο να επέλθει σιτοδεία, οι μεν των κατοίκων εγκατέλειπαν την Πραισό, αυτοί δε που δεν πουλούσαν το σιτάρι που είχαν κατακρατούσαν και αυτή τη βρόμη, άλλοι γόγγυζαν κατά αυτών που παρέβαιναν έτσι τους νόμους των Πραισίων, άλλοι εστίαζαν μόνο τους στενότερους συγγενείς ή τους οικειότερα προσκείμενους προς κάποιον ισχυρό. Καθώς έτσι είχαν τα πράγματα, οι αρχές δημοσίευσαν διά της επιγραφής αυτής διάταγμα απαγορεύοντας τα άτοπα και κανόνιζαν τα πράγματα.

      Ας δούμε και την Πελασγική επιγραφή της Λήμνου η οποία έχει ερμηνευτεί με τη βοήθεια της Αλβανικής γλώσσας, την οποία Αλβανική ο Ι. Θωμόπουλος θεωρούσε –προφανώς από σκοπιμότητα- γλώσσα Ελληνική. Η επιγραφή βρέθηκε το 1886 στο χωριό Καμίνια της Λήμνου από δύο εταίρους της Γαλλικής αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών και δημοσιεύθηκε στο αυτοετές Δελτίο της. Κοσμεί στήλη επιτύμβιο φέρουσα την προτομή μαχητή που κρατά δόρυ στα δεξιά και διαιρείται σε δύο τμήματα, από τα οποία το μεν Α περιβάλλει ημικυκλοειδώς την κεφαλή του μαχητή, το δε άλλο Β καταλαμβάνει το δεξιό πλάγιο της τετραπλεύρου στήλης.

      Οι Deecke, Torp, Moratti, Lattes και άλλοι (και ως ένα σημείο και ο Pauli), διέγνωσαν τη συγγένεια της γλώσσας της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου προς τη γλώσσα των Τυρρηνών Πελασγών ή Ετρούσκων της Ιταλίας. Οι Τυρσηνοί Πελασγοί, κατοικούσαν τη νήσο Λήμνο προ της εν έτει 510 π.Χ. γενομένης Αθηναϊκής κατάκτησης. Οι αρχαίοι συγγραφείς παραδίδουν ότι τη Λήμνο έκτισαν πρώτοι οι Τυρρηνοί Πελασγοί (Θουκυδίδης, IV 109) και ότι κάποιοι από αυτούς συνέπλευσαν στην Ιταλία μαζί με τον από τη Λυδία Τυρρηνό αρχηγέτη και έγινε το έθνος των στην Ιταλία Τυρρηνών ή Ετρούσκων (Στράβωνας V 221).

      Η επιγραφή πρέπει να αναγνωστεί ως εξής: hουλαjε ζ ναφ ουθ ζιαζι μαράζ μαβ σιαλ χFεϊ ζ αFιζ ε Fισθο ζερον αϊθ Fα Μαλα σιαλ ζερον αϊ Μοριναιλ ακερ Ταβαρζι ο ζιFαϊ Η μετάφραση της επιγραφής στην Αλβανική είναι η εξής: Ουλάκ τσ’ νεφ ουθ ζιάζι μαράς μbαj. Sιελεjκύjτσ’ αβίτ βίσεν ε τιjσερόντε αΐ α Μάλα sίελεj(σιλετ) σερόντε αΐ Μουρινάιj. Αhέρε Ταβάρζι ο, σίba

      Μετάφραση στη Νεοελληνική: Οδοιπόρε, ο οποίος αριθμείς τα πένθη σας μαράζι κράτα. Επέπλεε εκείνος, ο οποίος γειτονεύει , την πατρίδα του έσωζε αυτός ή οι Μαλιείς επέπλεαν, έσωζε αυτός τους Μυριναίους. Και λοιπόν, ω Ταβάρζιε, να ζήσεις.

      Τμήμα Β της επιγραφής

      Η επιγραφή πρέπει να αναγνωστεί ως εξής: hουλαjε ζι Φουκια σιαλε ζερον αϊθ ε Fισθο του Fερον α[ι] ρο μ’ Hαραλι ο ζιβαϊ επτε ζι ου αραϊτιζ Φουκε ζιFαϊ αFιζ σιαλ χFι ζ’: μαραζ μ’: αFιζ α ου μ’ αϊ

      Η μετάφραση της επιγραφής στην Αλβανική είναι η εξής: Ουλάκ sι Φούκια sίελεj (sίλετ), σερόντε αΐ βίsεν ε τίjτου βdίρεj(τουκ ου βdιέρ) αΐ. Ρρο μ’ Ηαράλι, ο sίbα: έπτε ζι. Ου αρρατίs Φουκέ. Sίbα: αβίτ: sίελεj(sίλετ) κύjτσ’ μαράς μ’ αβίτ. Α, ουμέ αΐ

      Μετάφραση στη Νεοελληνική: Οδοιπόρε όταν οι Φωκείς επέπλεαν, έσωσε αυτός την πατρίδα του απολεσθείς αυτός. Έρρωσο σε μένα, ω Χαράλη, να ζήσεις: έδωσε (επακολούθησε) πένθος. Εκδιώχθηκαν οι Φωκείς. Να ζήσεις: πλησίασε: επέπλευσε (επήλθε) εκείνος ο οποίος μαράζι μου γειτονεύει. Α, εξέλιπε αυτός.

      Για την ιστορία να αναφέρω ότι με την ανάγνωση της επιγραφής ασχολήθηκαν αρχικά οι Γάλλοι Cousin και Durrbach και αργότερα ο Σουηδός Nachmanson. Η ανάγνωση και των τριών και ιδιαίτερα του τελευταίου ελάχιστα διαφέρει από την ανάγνωση που είχε προβεί ο Θωμόπουλος, χωρίς να μεταβάλλεται σχεδόν καθόλου η έννοια των περιεχομένων λέξεων.

      Ο Θωμόπουλος λέει για την ερμηνεία των επιγραφών στο βιβλίο του Πελασγικά:

      «Ο επιγραμματογράφος θρηνόντας τον θάνατο του προκειμένου νεκρού και την απουσία αυτού από του πεδίου της μάχης κατά την τελευταία επιδρομή του γείτονος (της Θρακικής χερσονήσου) ως συμφορά, για την οποία θεωρούσε ότι έκαστος πατριώτης έπρεπε έχει μαράζι, δείχνει ότι είχε την πεποίθηση ότι εάν ζούσε τότε ο ήρωας αυτού, η πατρίδα θα σωζόταν. Ο νεκρός Τρβάζιος Χαράλης, Μυριναίος, υμνείται στην πρώτη επιγραφή ως σωτήρας που έσωσε την πατρίδα του πρώτον μεν από την επιδρομή των γειτόνων (από τη Θρακική Χερσόνησο), έπειτα δε από την επιδρομή των Μαλιέων. Ο δε διαβάτης καλείται από τον επιγραμματογράφο, να κρατεί διαρκή θλίψη για την απώλεια αυτού του πατριώτη. Στη δεύτερη επιγραφή λέγεται ότι ο ήρωας έσωσε την πατρίδα του από επιδρομή των Φωκέων, πεύτοντας στη μάχη.»

      Γράφει ο Θωμόπουλος – ο οποίος οφείλουμε να πούμε ότι θεωρούσε τα αλβανικά ως ελληνικό ιδίωμα/διάλεκτο – σε μια μεταγενέστερη μελέτη του απαντώντας σε όλους αυτούς που αρνήθηκαν τις μελέτες και τις μεταφράσεις του:

      «Στις δοθείσες από εμάς ερμηνείες της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου και των Ετεοκρητικών επιγραφών, που δεν είναι δίγλωσσες, κάποιοι ουδόλως αρκούμενοι στις αποδείξεις που εμείς δώσαμε από άλλες δίγλωσσες πελασγικές επιγραφές, αντέταξαν την αντίρρηση ότι δεν επεχειρήσαμε ορθά την ερμηνεία των αρχαίων αυτών επιγραφών διά της νυν Αλβανικής. Αντιπαρατηρούμε σ’ αυτή την αντίρρηση, ότι εάν για παράδειγμα δεν είχε σωθεί κανένα σύγγραμμα και κανένα Λεξικό της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, εάν βρισκόταν ξαφνικά μία αρχαία ελληνική επιγραφή επί μαρμάρινης στήλης έχοντας το ανάγλυφο ανδρός πολεμιστή που κρατούσε το δόρυ (όπως στην Πελασγική επιγραφή της Λήμνου) περιέχοντας μεταξύ άλλων τη φράση ‘αυτός έσωσε την πατρίδα’ (όπως λέει στα Αλβανικά ‘ε βίσθου σερόν αίθ’ η επιγραφή της Λήμνου), οι λέξεις αυτές εάν ερμηνεύονταν ασφαλέστατα μέσω της νυν ομιλουμένης νέας Ελληνικής γλώσσας, κανένας δεν θα μπορούσε να αμφιβάλλει ότι η επιγραφή εκείνη γράφηκε σε ελληνική γλώσσα, έστω και αν υπήρχαν σ’ αυτή και κάποιες άλλες λέξεις που δεν σώζονται στην τωρινή νεοελληνική.»

      Ο αλβανολόγος Otto Blau συμφωνούσε με τον Θωμόπουλο για τις πελασγικές επιγραφές, ότι θα μπορούσαν να ερμηνευτούν μόνο διαμέσου της αλβανικής.

      Ο Γάλλος ειδικός Louis Benloew στο βιβλίο του La Grece avant les Grecs που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1877 έγραψε ότι: «Ορισμένα τοπονύμια, ονόματα βουνών, ποταμιών και μυθικών προσωπικοτήτων, τα οποία δεν μπορούν να ετυμολογηθούν μέσω της ελληνικής γλώσσας, προφανώς μπορούν να ετυμολογηθούν μέσω μιας ξένης γλώσσας. Μόνο μία γλώσσα μέχρι στιγμής μπορεί να ρίξει φως στα ονόματα αυτών των τοποθεσιών και αυτή η γλώσσα είναι η αλβανική…»

      Ο A.J.Van Windekens, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Louvain του Βελγίου, είπε ότι πολλές λέξεις της ελληνικής γλώσσας και πολλά τοπωνύμια, μπορούσαν να εξηγηθούν μόνο μέσω μίας άλλης προελληνικής γλώσσας. Όπως είπε, πελασγικά τοπονύμια βρίσκονται από τη δυτική Μικρά Ασία μέχρι τη βόρεια Ιταλία αλλά ιδιαίτερα στην Ιλλυρία και στην Ελλάδα, όπου πολλά επίσης ονόματα θεοτήτων ήταν πελασγικά (τα οποία ερμήνευσε μέσω της αλβανικής), πράγμα που σήμαινε ότι μεγάλος αριθμός Πελασγών ζούσαν στα μέρη αυτά και οι οποίοι αργότερα αφομοιώθηκαν από τους Έλληνες και τους Ιλλυριούς όπως χαρακτηρηστικά είπε. (Van Windekens, Le Pelasgique, Essai sur une langue indo-europeenne prehellenique, Bibliotheque du Museon, Volume 29, Publications Universitaires, Louvain 1952)

      Ο Robert D’Angely στο ‘Enigma’ του υποστηρίζει την ίδια ιδέα ότι η αλβανική γλώσσα ετυμολογεί/ερμηνεύει τα ονόματα των πελασγικών θεοτήτων, γνωστών μέσω της ελληνικής μυθολογίας. (Robert d’Angely, Enigma nga pellazgët te shqiptarët, Përmblodhi e përktheu: Xhevat LLOSHI, Botimet TOENA, Tiranë 1998)

      Η Elizabeth J. Pyatt από το Pennsylvania State University USA, με διδακτορικό σγλωσσολογία, είπε: «Το 3200 π.χ., υπήρχαν πολλές γλώσσες που ομιλούνταν, εκτός από τα σουμεριακά και τα αυγυπτιακά, αλλά δεν ήταν αρκετά τυχερές ώστε να έχουν ένα γραπτό σύστημα. Εκείνες οι γλώσσες είναι πολύ παλιές. Ας δούμε κάτι ενδοαφέρον, η αλβανική γλώσσα (που ομιλείται στα βόρεια της Ελλάδας) δεν ήταν γραπτή, μέχρι περίπου τον 15ο αιώνα μ.Χ., παρόλο που ο Πτολεμαίος αναφέρει τους Αλβανούς στον 1ο αιώνα π.Χ. Τα γλωσσολογικά και αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι οι Αλβανοί ήταν ένας διακριτός λαός ήδη από πολύ πιο παλιά. Έτσι, πιθανόν τα αλβανικά έχουν υπάρξει για πολλές χιλιετίες, αλλά έχουν γραπτή μορφή μόνο τα τελευταία 500 χρόνια. Με μια ανατροπή της μοίρας λοιπόν, τα αλβανικά ίσως θεωρηθούν πολύ «παλιά» και τα ελληνικά αρκετά «νέα».» (Stephen Anderson and David Lightfoot, The language organ: Linguistics as cognitive physiology, Historical Linguistics/Syntax, Cambridge: Cambridge University Press, 2002)

      Οι Ιλλυριοί λοιπόν μπορεί ναι μεν άλλοι να εκσλαβίσθηκαν, άλλοι να εξελληνίσθηκαν και άλλοι να εκλατινήστηκαν γλωσσικά, αλλά δεν χάθηκαν σαν να άνοιξε η γη και τους κατάπιε όπως λένε ορισμένοι Σλάβοι ή Έλληνες ιστορικοί.

      Εκτός από τα παραπάνω, ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει την επιβίωση ενός μη σλαβικού πληθυσμού μεταξύ του 6ου και 9ου αιώνα μ.Χ. όταν οι Σλάβοι είχαν κατακτήσει πολλά από τα εδάφη που αποτελούν τη σημερινή Αλβανία, είναι τα νεκροταφεία Κόμαν (κοντά στην Κρούγια).

      Ο John Wilkes αν και δεν θεωρεί τους Αλβανούς ως απογόνους των Ιλλυριών ή τουλάχιστον εκφράζει αρκετές επιφυλάξεις για την ιλλυρική τους καταγωγή, εντούτις περιγράφοντας τους τάφους που έχουν βρεθεί στην περιοχή Κόμαν-Κρούγια, αναγνωρίζει τα νεκροταφεία αυτά ως ιλλυρικά και επίσης αναφέρεται στην επιβίωση ενός ιλλυρικού και μη σλαβικού πληθυσμού στην περιοχή. Λέει: «Αναμφίβολα, τα νεκροταφεία Κόμαν-Κρούγια αποτελούν ένδειξη της επιβίωσης ενός μη σλαβικού πληθυσμού μεταξύ του 6ου και 9ου αιώνα, όμως ο πληθυσμός αυτός κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με τους ιλλυρικής καταγωγής εκρωμαϊσμένους (λατινόφωνους) ρωμάνους, όπως τους ονομάζει ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, που εκδιώχτηκαν από την περιοχή λόγω της εγκατάστασης των Σλάβων.» (John Wilkes, ‘The Illyrians’, p. 357, 1992)

      Τι λέει εδώ ο Wilkes και τι ξεχνάει να πει; Λέει λοιπόν ότι ο ιλλυρικός πληθυσμός που κατοικούσε στην περιοχή Κόμαν, εκδιώχθηκε από την περιοχή από τους Σλάβους και άρα οι Αλβανοί δεν είναι απόγονοι τους. Τι ξεχνάει όμως να πει ο Wilkes για την περιοχή; Ο γεωγραφικός πυρήνας του πολιτισμού Κόμαν έχει την χαμηλότερη επιφανειακή πυκνότητα σλαβικών τοπωνυμίων στην Αλβανία, κάτι που δείχνει ότι οι φορείς του ήταν «αυτόχθων» προσλαβικός πληθυσμός. Ορισμένα στοιχεία του τρόπου ταφής δείχνουν συνέχεια με τα Ιλλυρικά ταφικά έθιμα. Αυτό ξέχασε να το πει ο Wilkes.

      Τώρα το γεγονός ότι πολλά προελληνικά ονόματα και τοπωνύμια, καθώς και ονόματα θεών και ηρώων της ελληνικής μυθολογίας δεν μπορούν να ετυμολογηθούν από την ελληνική, αλλά ετυμολογούνται άνετα από την αλβανική, πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Γιατί λοιπόν πολλά από τα προελληνικά ονόματα δεν μπορούν να ερμηνευθούν μέσω της ελληνικής, της λεγόμενης σλαβομακεδονικής, της τουρκικής, των σημιτικών γλωσσών ή οποιασδήποτε άλλης γλώσσας, παρά μόνο μέσα από την αλβανική;

      Στον πρόλογο της νεώτερης έκδοσης του βιβλίου του Θωμόπουλου από τις εκδόσεις Β. Ρηγόπουλου ο αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Δελαδήμος και άριστος γνώστης αρχαιολογικών και προϊστορικών ζητημάτων γράφει: «Ωρισμέναι περιπτώσεις ερμηνείας Πελασγικών λέξεων δια της Αλβανικής είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακαί. Π.χ. η Λάρισα (= ακρόπολις) συσχετίζεται με το αλβανικό λjάρτε = υψηλός. Το αρχαίον όνομα Κραναοί των Αθηναίων θεωρείται απλή Ελληνική μετάφρασις του Πελασγικού Αθηναίοι, εάν το όνομα Αθήναι συσχετισθεί προς το Αλβανικόν θάνεα = η κρανέα (η κρανιά).» Αυτή η τελευταία παρατήρηση του Δελαδήμου δείχνει ξεκάθαρα ότι η Αθήνα ήταν μια αλβανόφωνη πόλη, και οι ελληνόφωνοι από τη Θράκη, όταν ήρθαν στην Ελλάδα μετονόμασαν τους Αθηναίους σε Κραναούς. Από την αλβανική αυτή λέξη θάνεα πήρε το όνομά της και η θεά Αθηνά, άρα δεν ονόμασε η Αθηνά την πόλη ως Αθήνα, αλλά η θεά της σοφίας πήρε το όνομά της από την πόλη. Το επίθετο της Αθηνάς Παλλάς δεν σχετίζεται με το ελληνικό πάλλω, όπως λένε μερικοί γραφικοί ελληναράδες παρετυμολόγοι, αλλά με το αλβανικό πάλσε-α που σημαίνει μυελός, εγκέφαλος. Στην ελληνική μυθολογία ο Αθηνά βγήκε από το κεφάλι του Δία και ήταν η θεά της σοφίας. Άρα το επίθετο Παλλάς δείχνει ότι η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας. Ομοίως και το επίθετο της θεάς Αθηνάς Τριτογένεια σημαίνει την γεννηθείσα από τον εγκέφαλο, αφού στα αλβανικά τρουτ σημαίνει εγκέφαλος. Και όμως μερικοί Έλληνες παρετυμολόγοι λένε ότι τάχα το Τριτογένεια σημαίνει την γεννηθείσα τρίτη στη σειρά, παρά το γεγονός ότι ο Ησύχιος γράφει ότι οι Αθαμάνες ονόμαζαν την κεφαλήν ως τριτώ. Ομοίως και ο Σουίδας: «Τριτογενής η Αθηνά η επεί τρίτωνα την κεφαλήν Αθαμάνες λέγουσιν».

      Προφανώς η λέξη τριτώ στους Αθαμάνες είναι αλβανικό κατάλοιπο. Κατά παράδοξο τρόπο, η λέξη θάνε-α στα αλβανικά σημαίνει «λόγος», και φυσικά η Αθηνά ήταν η θεά του λόγου και της σοφίας. Το προελληνικό όνομα Υμηττός ετυμολογείται από το αλβανικό hύμετε που σημαίνει σκιά, δάσος. Το όνομα Τήνος είναι αλβανικό από την αλβανική λέξη τίνε που σημαίνει υγρασία, γι’ αυτό και στην αρχαιότητα η Τήνος λεγόταν Υδρόεσσα. Πολλά ονόματα από την ελληνική μυθολογία ετυμολογούνται μέσα από την αλβανική. Για παράδειγμα ο Χάρων ετυμολογείται από το αλβανικό χαρόj που σημαίνει λησμονώ. Γι’ αυτό λοιπόν και ο Χάροντας όταν περνάει στον Άδη τις ψυχές, τις ποτίζει με το νερό της λησμονιάς.

    2. Οι Αλβανοί είναι φιλόξενοι, γενναίοι, απόγονοι των Πελασγών.

      «Γενναίοι στη θρασύτητα, έξυπνοι, ακούραστοι, εύκολα ικανοποιημένοι, έχοντας ούτε υπέρμετρη φιλοδοξία ούτε άδικη πλεονεξία, είναι [οι Αλβανοί] στερεωμένοι στους βράχους τους με μία στοργή που τίποτα δεν μπορεί να την ελαττώσει. Προικισμένοι με ευγενικά αισθήματα, αφοσιωμένοι, πεισματάρηδες, σεβόμενοι τα δικαιώματα και τους ιερούς νόμους της φιλοξενίας και των υποσχέσεων, έχουν περάσει τόσους αιώνες χωρίς να υποστούν οποιαδήποτε αλλαγή. Έχουν παραμείνει Πελασγοί, πολεμοχαρείς, ειλικρινείς και φτωχοί.» (Pashko Vasa, The Truth on Albania and the Albanians: Historical and Critical., Centre for Albanian Studies, London 1999, p. 31)

      Ο Arthur Evans, Άγγλος αρχαιολόγος που ανέσκαψε την Κνωσσό στην Κρήτη και αποκάλυψε τον πολιτισμό που έγινε γνωστός με το όνομα ‘Μινωικός Πολιτισμός’, είπε: «…Αλλά ό,τι προτίστως διαχωρίζει την Αλβανία από τις άλλες περιοχές, βρίσκεται στα ιδιαίτερα χαρακτηρηστικά αυτής της φυλής. Από τη φύση εύστροφοι, ενεργητικοί, ανεπίδεκτοι ελέγχου, επιφυλακτικοί και άστατοι, οι Σκιπετάροι, σε αντίθεση με τους Σλάβους, έχουν τοποθετήσει την ελευθερία πάνω απ’ όλα και τη θρησκεία ένα ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας. ‘Η θρησκεία πηγαίνει με το ξίφος’ είναι μια αλβανική παροιμία και οποτεδήποτε η δήλωση της πίστης του στέκεται εμπόδιο στα ενδιαφέροντα του, ο αληθινός σου *Αρναούτης δεν διαστάζει, τουλάχιστον εξωτερικά, να προσχωρήσει σε ένα πιο βολικό δόγμα.» (Arthur J.Evans, Illyrian Letters, London: Longmans, Green and Co., 1878, p. 141.)

      *Αρναούτης=Σκιπετάρος=Αλβανός

      Υ.Γ.
      Δεν ασπάζομαι 100% τα παραπάνω. Τα παραθέτω ωστόσο προς ενημέρωση των αναγνωστών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s