Ήθος&Ηθική

Έλληνες να ενωθούμε να πολεμήσουμε και να νικήσουμε.

 
Αξίζει;
 
Τι μπορεί αλήθεια να φοβάται περισσότερο ένας άνθρωπος; Να χάσει την αυτονομία του! Να μην μπορεί να κινείται μόνος του, να μην είναι σε θέση να φροντίζει ο ίδιος τον εαυτό του, να μην είναι ανεξάρτητος, να έχει ανάγκη τους άλλους ακόμη και για τις βασικές σωματικές του λειτουργίες.
 
Ακόμη χειρότερα, να είναι υποχρεωμένος να τους παρακαλάει για να το κάνουν, να ανέχεται τους εξευτελισμούς και τις προσβολές τους, να μην μπορεί να αντιδράσει και να πρέπει να σκύβει το κεφάλι – χωρίς καμία προοπτική να αλλάξει κάτι στο μέλλον.
 
Ότι ισχύει για έναν μεμονωμένο άνθρωπο, ισχύει επίσης για ένα «κράτος» – όταν έχει χάσει την εθνική του ανεξαρτησία και την ελευθερία του, μετατρεπόμενο σε ένα άβουλο προτεκτοράτο χρέους που διοικείται και λεηλατείται από ξένους επιτρόπους, με τη βοήθεια εγχωρίων κατοχικών κυβερνήσεων.

 
Πρόκειται στην ουσία για ένα «αποτυχημένο» κράτος, με την οικονομική σημασία της λέξης – όπου ως τέτοιο θεωρείται εκείνο που δεν μπορεί να εκπληρώσει τρεις κεντρικές λειτουργίες για τους Πολίτες του: να τους προσφέρει ασφάλεια, ευημερία και νομιμότητα, με την έννοια του ολοκληρωμένου Κράτους Δικαίου.
 
Πόσο μάλλον όταν αδυνατεί να λάβει μόνο του αποφάσεις, να παρέχει σωστές δημόσιες υπηρεσίες ή να συνεργάζεται με άλλα κράτη ισότιμα – ως μέλος της διεθνούς κοινότητας, στην οποία ανήκει. Όταν του επιβάλλονται νόμοι ενάντια στο σύνταγμα του, καθώς επίσης μέτρα που το βυθίζουν ακόμη περισσότερο στο χάος – με μοναδική λογική την τιμωρία των Πολιτών του, έτσι ώστε να μη διανοηθούν να σηκώσουν ποτέ το κεφάλι, όσα μαρτύρια, ληστείες ή κλοπές και αν υποστούν.
 
Αξίζει να ζει κανείς σε ένα τέτοιο κράτος; Αξίζει να ντρέπεται για τον εαυτό του και για την εκκωφαντική σιωπή του, απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν; Αξίζει να ανέχεται τους εξευτελισμούς και τις προσβολές των «βαρβάρων» επιτρόπων, απλά και μόνο για να επιβιώσει; Έχει το δικαίωμα να αδιαφορεί για τις επόμενες γενιές, για τα παιδιά του και για τα παιδιά των παιδιών του, τα οποία καταδικάζει στη φτώχεια, στην ανέχεια, στα μνημόνια στο διηνεκές και στη διεθνή ανυποληψία, αντί να τους κληροδοτήσει ως οφείλει κάτι περισσότερο από όλα όσα κληρονόμησε ο ίδιος;
 
Αξίζει να εγκαταλείψει την πατρίδα του στην τύχη της, αναζητώντας τη δική του ευημερία σε άλλα κράτη; Να επιτρέψει στους ξένους να τον διώξουν από τη χώρα του για να εγκατασταθούν οι ίδιοι, ληστεύοντας τον τεράστιο πλούτο της; Αυτό θα έκανε όταν ένας διαρρήκτης εισέβαλλε στο σπίτι του, με στόχο να καταστρέψει την οικογένεια και τα παιδιά του, αρπάζοντας επί πλέον όλα όσα με κόπο δημιούργησε;
 
Όχι, δεν έχω τις απαντήσεις, εάν αυτές θα περίμενε κανείς. Οι απαντήσεις σε τόσο κρίσιμα ερωτήματα δεν μπορούν να δοθούν από κανέναν. Μόνοι μας οφείλουμε να τις δώσουμε στον εαυτό μας – παραμένοντας ειλικρινείς απέναντι του, χωρίς περιττές δικαιολογίες και γνωρίζοντας πως το μοναδικό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Τίποτα άλλο.

Θα προωθούσα την κατάρτιση ενός κρατικού ισολογισμού, έτσι ώστε να γνωρίζουν οι Έλληνες την καθαρή θέση της χώρας τους – όχι μόνο δηλαδή αυτά που χρωστάει αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία, όπως είναι οι δημόσιες επιχειρήσεις, τα κρατικά ακίνητα, ο υπόγειος πλούτος, τα έργα υποδομής για τα οποία διατέθηκε ένα μεγάλο μέρος των δανείων της Ελλάδας κοκ. Ο ισολογισμός αυτός θα ήταν άλλωστε χρήσιμος για την αντικειμενική πιστοληπτική αξιολόγηση της πατρίδας μας – όχι για αυτές που δημοσιεύουν οι τρεις αδελφές, με εντελώς διαφορετικές σκοπιμότητες.

Εν προκειμένω μπορεί όλοι να κατηγορούν το δημόσιο χρέος και έχουν ασφαλώς δίκιο για το μέγεθος του, αλλά κανένας δεν έχει κάνει τον κόπο να «μετρήσει» πώς ήταν η Ελλάδα, οι δρόμοι της, τα λιμάνια της, τα νησιά της, τα αεροδρόμια της, τα δημόσια νοσοκομεία της, τα σχολεία της και εν γένει οι κρατικές υποδομές της το 1980 συγκριτικά με σήμερα – κατασκευές που κόστισαν πολλά χρήματα, ενώ τεκμηριώνουν πως ένα μεγάλο μέρος των δανείων χρησιμοποιήθηκε σωστά, προάγοντας την εθνική, καθώς επίσης την ιδιωτική οικονομία.

Το γεγονός δε ότι, κάποιος με ένα οικόπεδο σε κάποιο νησί που κόστιζε το 1980 ελάχιστα, ενώ σήμερα έχει πολλαπλασιαστεί η αξία του, ακριβώς λόγω των δημοσίων υποδομών, θα έπρεπε να αξιολογείται καλύτερα από τους Έλληνες – επίσης πως συγκριτικά με άλλα κράτη της Ευρωζώνης, η Ελλάδα ήταν και είναι υποχρεωμένη να δαπανά τεράστια ποσά για την εδαφική της ασφάλεια σε πολεμικό εξοπλισμό. Επομένως είναι άδικο να την συγκρίνουν με την Πορτογαλία ή με την Ολλανδία, για παράδειγμα, που δεν έχουν κανέναν εχθρό γύρω τους – οπότε επιβαρύνεται ελάχιστα ο προϋπολογισμός τους.

Vassilis Viliardos
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s