Ήθος&Ηθική, Η Απολλώνια Αδελφότης

Ντροπή μας; Ασφαλώς! Πολύ μεγάλη!Ντροπή μας Ελληνες!

https://i2.wp.com/www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/04/33.jpg

Υπάρχει ένα ορισμένο «επίπεδο ανεντιμότητας» στην κοινή ανάγνωση της ιστορίας από τους ανθρώπους – άρρηκτα συνδεδεμένο με τη χώρα, με τον πολιτισμό, με την εισοδηματική τάξη των πολιτών, με τα συμφέροντα, με την ωριμότητα, με τη γνώση, με την καλλιέργεια και με την ιδιοσυγκρασία τους.

Στα πλαίσια αυτά πολλοί, κοιτάζοντας πίσω στις αποκρουστικές τυραννίες του παρελθόντος, στις τερατώδεις κυβερνήσεις, στους καταστροφικούς πολέμους, στα απίστευτα εγκλήματα, καθώς επίσης στις οδυνηρές χρεοκοπίες και στις εξ αυτών γενοκτονίες, αναρωτιούνται πώς μπόρεσαν να συμβούν.

Πώς ήταν δυνατόν οι άνθρωποι της συγκεκριμένης γενιάς να επέτρεψαν τέτοιες «ανισορροπίες»; Γιατί δεν έκαναν κάτι για να τις αποφύγουν; Γιατί δεν αντέδρασαν; Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν; Γιατί παρέμειναν ουδέτεροι παρατηρητές της ίδιας τους της καταστροφής; Γιατί δεν διδάχθηκαν από την ιστορία και τις εμπειρίες των προγόνων τους; 

Χωρίς καμία αμφιβολία, πολλές κοινωνίες απέτυχαν, όσον αφορά την ενεργητική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν ξεχάσει τη δική τους ιστορία – βιώνοντας σταδιακά την εξαφάνιση του πολιτισμού τους. Κάποιες προκάλεσαν ακόμη και την «αποτέφρωση» του Έθνους τους, επειδή έκαναν τόσο μεγάλα λάθη, η μελέτη των οποίων σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είχαν προσβληθεί από μία ανεξήγητη, μαζική σχιζοφρένεια”.

Άποψη

Με κριτήριο τα παραπάνω είμαστε σίγουροι πως κάποια στιγμή στο μέλλον, τα παιδιά μας θα αναρωτηθούν γιατί επιτρέψαμε στη σκιώδη εξουσία της Τρόικας να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας – να τη θέσει αμαχητί υπό την κατοχή των δανειστών της και να μετατρέψει πολλές γενιές Ελλήνων σε σκλάβους χρέους. Γιατί ανεχθήκαμε πρωθυπουργούς-πιόνια, ορισμένους ανεπάγγελτους και καθυστερημένους διανοητικά, η μοναδική ικανότητα των οποίων ήταν να λένε ψέματα – καθώς επίσης να προδίδουν ανερυθρίαστα το κόμμα τους, την ιδεολογία τους, τους εκλογείς και την πατρίδα τους.

Οι μελλοντικές γενιές θα αναρωτηθούν επίσης γιατί δεν αντιδράσαμε στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της ελευθερίας μας, γιατί αποδεχθήκαμε αναντίρρητα τη μεθοδική καταστροφή της οικονομίας της Ελλάδας, την επαίσχυντη καταπάτηση του ελληνικού συντάγματος, την κοινοβουλευτική δικτατορία, καθώς επίσης την αποδυνάμωση του Κράτους Δικαίου.

Τέλος, τα παιδιά μας δεν θα λύσουν εύκολα τις απορίες τους, όσον αφορά το γιατί μείναμε απαθείς απέναντι στην καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χρεοκοπία, στην τρομακτική ανεργία, στη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, στις διεθνείς προσβολές, στην εξαθλίωση καθώς επίσης στην άδικη ποινή της εξορίας, η οποία επιβλήθηκε σε χιλιάδες Έλληνες.

Προφανώς, εάν μπορούσαμε τότε να απαντήσουμε θα λέγαμε ότι, δεν υπήρχαν εναλλακτικές δυνατότητες, αφού τα χρέη της πατρίδας μας ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν – ενδεχομένως ότι έφταιξε το ευρώ, ότι δεν διαθέταμε τους κατάλληλους ηγέτες, ότι η διαφθορά είχε σαπίσει σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, καθώς επίσης ότι είχαμε οδηγηθεί «ενδοτικά» σε έναν μονόδρομο, από τον οποίο δεν υπήρχε διέξοδος.

Η απάντηση των απογόνων μας τότε είναι κάτι περισσότερο από εύλογη – ενώ καμία μελλοντική γενιά δεν πρόκειται να πιστέψει πως ένας ολόκληρος λαός είναι δυνατόν να οδηγηθεί στο «ικρίωμα», από μία μικρή ενδοτική, διεφθαρμένη ομάδα ή από ένα νόμισμα, όσο ελαττώματα και αν έχει.

Δεν θα πιστέψει ούτε πως η γενιά μας δεν είχε τα μέσα να αντιδράσει απέναντι στο σύστημα. Πόσο μάλλον όταν γνώριζε ότι η ίδια το συντηρούσε, με την ανοχή και με τη γενικότερα φοβισμένη, δειλή συμπεριφορά της – επειδή τρόμαζε στην ιδέα πως δεν θα υπήρχαν γάζες στα νοσοκομεία ή χαρτί υγείας στα Σούπερ Μάρκετ.

Τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα μας πουν λοιπόν καταρχήν ότι, μία χώρα με ιδιωτικές αποταμιεύσεις της τάξης των 500 δις €, συμπεριλαμβανομένων αυτών σε τράπεζες του εξωτερικού, μεγάλο μέρος των οποίων διώξαμε μόνοι μας, είχε τα μέσα για να εξυπηρετήσει τα χρέη της (ανάλυση) – μεταξύ άλλων, αυτοχρηματοδοτούμενη με εθνικά ομόλογα.

Πολύ περισσότερο όταν η Ελλάδα είχε στην ιδιοκτησία της μία δημόσια περιουσία που υπερέβαινε τα 300 δις €, έναν ανυπολόγιστο υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία αρκετά υψηλότερες των 150 δις €. Εκτός αυτού, αφού είχε επί πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες που της πούλησαν πολεμικό εξοπλισμό, διαφθείροντας τους πολιτικούς με δισεκατομμύρια μίζες, δεν έπρεπε να ισχυρίζεται αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της.

Στη συνέχεια, οι απόγονοι μας θα μας πουν πως ένα Έθνος, με ιδιωτική ακίνητη περιουσία άνω του 1 τρις €, με εξαιρετικά κερδοφόρους οικονομικούς πυλώνες (τουρισμός, γεωργία, ναυτιλία), στην καλύτερη εποχή της ιστορίας του από γεωπολιτικής πλευράς, δεν θα έπρεπε να επιμένει στο ότι, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του – τόκους περί τα 6 δις € ετήσια ουσιαστικά, αφού τα χρεολύσια «ανακυκλώνονται».

Προφανώς, τα παιδιά μας δεν θα πιστέψουν πως οι γονείς τους ήταν τόσο ηλίθιοι, ώστε να χάσουν σχεδόν 1 τρις € (μείωση της αξίας των ακινήτων, πτώση των εισοδημάτων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου κλπ.), απλά και μόνο επειδή δεν ήθελαν να πληρώσουν τα 300 δις € που όφειλαν.

Σίγουρα δεν θα καταλάβουν γιατί οι γονείς τους δεν ζήτησαν αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες και τους διεθνείς τοκογλύφους, οι οποίοι κέρδισαν τεράστια ποσά στοιχηματίζοντας στη χρεοκοπία της χώρας – καταθέτοντας αγωγές του κράτους εναντίον τους. Μία χρεοκοπία την οποία οι ίδιοι οι τοκογλύφοι προκάλεσαν, επιλέγοντας όχι τον αδύνατο, αλλά τον ανόητο κρίκο της Ευρωζώνης – χρησιμοποιώντας τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), καθώς επίσης πολλά άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα μαζικής καταστροφής.

Ενδεχομένως οι απόγονοί μας θα συμπληρώσουν ότι, σε εκείνες τις χώρες που βασιλεύει η αυτοκαταστροφικότητα, η μισαλλοδοξία, η διχόνοια και η εμφύλια «καταγγελιομανία», δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον – αφού παύουν να λειτουργούν τα πάντα. Πως στις πολιτισμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι δεν ζητήσαμε καν τη συμμετοχή μας στην ψήφιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας (άμεση δημοκρατία), πως δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύσεις, καθώς επίσης ότι πάντοτε οι εναλλακτικές δυνατότητες είναι πολύ περισσότερες από δύο.

Τέλος, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα συμπληρώσουν πως παραδοθήκαμε χωρίς να δώσουμε έστω μία μάχη – καθώς επίσης ότι εμείς είμαστε οι προδότες αυτής της πανέμορφης, πάμπλουτης, ευλογημένης από το Θεό χώρας και κανένας άλλος, οπότε το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να ντραπούμε για τις πράξεις μας, χωρίς να κατηγορούμε κανέναν άλλο.

34

Υστερόγραφο: Πού θα καταλήξουμε; Εκεί που κατέληξαν οι πάμπλουτες χώρες της Λατινικής Αμερικής την πρώτη αποικιοκρατική εποχή: όπου οι νέοι ιδιοκτήτες τους έβαζαν τους ιθαγενείς να εργάζονται μέρα-νύχτα έναντι πινακίου φακής, παρακολουθώντας τους με τα μαστίγια για να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο για τους ίδιους.

Δεν θα απορούσα καθόλου εάν κάποια στιγμή άκουγα «Ζήτω η δουλεία», αφού η ελευθερία είναι κάτι που ασφαλώς δεν προσφέρεται από καμία Τρόικα και από καμία Γερμανία. Κερδίζεται με θάρρος, με κόπο και με πόνο.

.

Μόνοι μας δηλώνουμε πως οι Έλληνες είναι φοροφυγάδες, ότι διαπλέκονται, διαφθείρουν και διαφθείρονται, πως ευθύνονται οι ίδιοι για το κατάντημα της χώρας τους, ότι κατηγορούν τους άλλους χωρίς να βλέπουν τις δικές τους ευθύνες, πως αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους ενώ μπορούν κοκ.

Δεν το κάνουμε μόνο εμείς οι πολίτες αλλά, επίσης, οι κυβερνήσεις μας. Περισσότερο από όλους ο πρωθυπουργός που, αφού διέσυρε διεθνώς την πατρίδα του το 2009, την οδήγησε στο ΔΝΤ το 2010, καταδικάζοντας την στην αιώνια πυρά.

Ποτέ δεν συζητήθηκε δε η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους με δικά μας μέσα, έστω και θεωρητικά. Πάντοτε επαιτούσαμε, εκλιπαρούσαμε και υποκλινόμαστε στους ξένους, χωρίς καμία ντροπή. Δεν είχαμε και δεν έχουμε το θάρρος ούτε καν να χρεοκοπήσουμε, αναλαμβάνοντας πρακτικά τις ευθύνες των λαθών μας.

Φοβόμαστε πως θα υποφέρουμε επειδή θα λείπουν οι γάζες από τα νοσοκομεία, η βενζίνη από τα πρατήρια και το χαρτί υγείας από το Σούπερ Μάρκετ. Την ίδια στιγμή, αδιαφορούμε πλήρως για τη ληστεία της πατρίδας μας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, για τα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες, για τις ουρές των ανέργων μπροστά από τις καντίνες σίτισης, για τους άρρωστους που δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακα τους, για τους εξαθλιωμένους που προσπαθούν να επιβιώσουν, ψάχνοντας στα σκουπίδια τροφή, για τις χιλιάδες επιχειρήσεις που χρεοκοπούν ή μεταναστεύουν κοκ. Η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Με βάση λοιπόν τη δική μας συμπεριφορά, δεν καταλαβαίνω γιατί απορούμε για τη λογική των μέτρων που επιβάλλουν οι δανειστές. Απλούστατα έχουν πεισθεί από εμάς ότι, εάν δεν καεί ολόκληρη η χώρα, μαζί με τους κατοίκους της, δεν πρόκειται να αλλάξει.

Ότι χρειάζεται δηλαδή μία εκ βάθρων ανανέωση, μία δημιουργική καταστροφή κατά κάποιον τρόπο, σε συνδυασμό με τη φυλετική εκκαθάριση του νοσηρού, διαβρωμένου πληθυσμού της. Είναι γνωστό άλλωστε το ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην Ευρώπη: «πανέμορφη και πάμπλουτη η Ελλάδα, αλλά έχει δυστυχώς πολλούς (νόθους) Έλληνες».

Βλέποντας μάλιστα πως έχουμε εκλέξει αυτούς που ουσιαστικά οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία, διεφθαρμένους συνδικαλιστές, τυχοδιώκτες επαγγελματίες πολιτικούς, καθώς επίσης φανατικούς οπαδούς του κρατισμού, είναι αυτονόητο πως δεν εμπιστεύονται την κρίση μας. Πολύ περισσότερο αφού επιλέξαμε για δεύτερη φορά μία κυβέρνηση που έχει πει τα περισσότερα ψέματα στην ιστορία της υφηλίου, ενώ μας βύθισε στο χάος μέσα σε μόλις εφτά μήνες.

Από τη δική τους πλευρά τώρα οι δανειστές, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το αυτονόητο: θέλουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που μας δάνεισαν, καθώς επίσης να εξαγοράσουν ότι μπορούν, σε όσο το δυνατόν φθηνότερες τιμές. Εάν είμαστε στη θέση τους, έχω την εντύπωση πως θα κάναμε ακριβώς το ίδιο. Επομένως, δεν βλέπω γιατί παραπονιόμαστε, πόσο μάλλον αφού εμείς είμαστε αυτοί που τους καλέσαμε και εμείς ζητήσαμε τη βοήθεια τους. Ειδικά όσον αφορά το ΔΝΤ, γνωρίζαμε πολύ καλά την ιστορία και τα εγκλήματα του ανά τον κόσμο, οπότε δεν πέσαμε σε καμία άγνωστη παγίδα.

Το κωμικοτραγικό στην όλη υπόθεση είναι η διαμαρτυρία ενός νεοφιλελεύθερου αρθρογράφου μίας ιστοσελίδας που στήριζε ανέκαθεν τα μνημόνια. Απορεί αφελώς γιατί η Τρόικα θέλει να αφανιστεί η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, επιβαρύνοντας με δυσβάσταχτους φόρους τις επιχειρήσεις (τους υπολογίζει στο 79,91% αν και κάνει το λάθος να προσθέτει το 29% της προκαταβολής, το οποίο είναι βέβαια εφάπαξ).

Η απάντηση όμως είναι εύκολη. Πρώτα από όλα επειδή εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε ως διεφθαρμένους και φοροφυγάδες συλλήβδην τους επιχειρηματίες. Δεύτερον λόγω του ότι θέλουν (α) είτε να εξαγοράσουν πάμφθηνα τις ελληνικές εταιρείες, (β) είτε να τις κλείσουν για να μην έχουν ανταγωνισμό οι δικές τους. Τρίτον για να καταπολεμηθεί η διαφθορά και η φοροδιαφυγή που εμείς δηλώνουμε πως βασιλεύει στην Ελλάδα, ότι αποτελεί τμήμα του DNA μας.

Ο αρθρογράφος απορεί επίσης για το ασφαλιστικό, όταν γνωρίζουμε όλοι πως τα αποθεματικά των ταμείων «χάθηκαν», ασφαλώς με δική μας ευθύνη. Οι ζημιογόνες τοποθετήσεις τους στο χρηματιστήριο ή αλλού με τεράστιες προμήθειες για τους μεσάζοντες, το κούρεμα τους από το PSI και πρόσφατα η κλοπή των χρημάτων που τα ταμεία είχαν επενδύσει σε τραπεζικές μετοχές, είναι γνωστά γεγονότα.

Επίσης γνωστό είναι το σκάνδαλο των σκανδάλων με τις τράπεζες, για το οποίο δεν έγινε καμία εισαγγελική έρευνα και δεν τιμωρήθηκε κανείς. Τέλος, οι περίπου 2 εκ. εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, είναι αδύνατον να χρηματοδοτήσουν τους υπαλλήλους του δημοσίου, τους 1,5 εκ. ανέργους και τους πολύ περισσότερους συνταξιούχους.  Ειδικά όταν αυξάνονται συνεχώς οι φόροι και μειώνονται οι μισθοί τους. Επομένως γιατί απορεί;

Όσον αφορά όλους εμάς που εκλέξαμε μία αριστερή κυβέρνηση με μηδενική εμπειρία και ανύπαρκτες ικανότητες, γνωρίζοντας πολύ καλά πως δεν ήταν συμβατή με την πολιτική που κυριαρχεί στην Ευρωζώνη, επιμένοντας ταυτόχρονα στην παραμονή μας στο ευρώ, τι περιμέναμε; Πώς θα διαπραγματευόταν με τους δανειστές ο παγκόσμιος πρωταθλητής της τούμπας, αφού δεν του δώσαμε κανένα απολύτως όπλο;

Από την άλλη πλευρά, γιατί συνεχίζουμε να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι, οι πολιτικοί δεν είναι επαγγελματίες και δεν ενδιαφέρονται για τις καρέκλες τους, όταν δεν υπήρξε ποτέ έστω ένα δείγμα του αντιθέτου; Επειδή θέλουμε να εθελοτυφλούμε προφανώς. Επίσης λόγω του ότι φαντασιωνόμαστε πως κάποιος προικισμένος και ανιδιοτελής ηγέτης θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, ενώ εμείς θα παρακολουθούμε τους ηρωισμούς του από την τηλεόραση, καθισμένοι άνετα στους καναπέδες μας.

Ο πρώην επαναστάτης υπουργός οικονομικών πάντως, όπου βρεθεί και όπου σταθεί δεν κάνει τίποτα άλλο από το να επαινεί τον κ. Σόιμπλε και τη γερμανίδα καγκελάριο. Θα πει κανείς βέβαια πως είναι φυσιολογικό, αφού αυτή είναι η μοίρα των ηττημένων. Εν τούτοις, δεν πλήρωσε αυτός για τα τρομακτικά λάθη του, αλλά όλοι εμείς, αφήνοντας τον τελικά ατιμώρητο. Η ατιμωρησία όμως έχει σοβαρότατες συνέπειες, όπως διαπιστώνεται σήμερα με τη Γερμανία.

Απλούστατα, εάν είχε τιμωρηθεί μετά το αιματοκύλισμα της Ευρώπης, αντί να αμειφτεί με τη διαγραφή χρέους και με το σχέδιο Μάρσαλ, δεν θα είχε το θράσος σήμερα να θέλει να κάνει τα ίδια ακριβώς με τότε, με μοναδική διαφορά τα μέσα που χρησιμοποιεί (οικονομικά όπλα).

Πότε τιμωρήσαμε όμως εμείς κάποιον πολιτικό για τα τρομακτικά του λάθη ή για τη μη τήρηση των υποσχέσεων του; Ποτέ, σχεδόν πάντοτε αμείβαμε πλουσιοπάροχα την προδοσία. Επομένως δίκαια υποφέρουμε και δίκαια θα μετατραπούμε σε αποικία.

Σε μία περιοχή χαμηλού εργατικού κόστους για τη γερμανική βιομηχανία, η οποία θα μας συμπεριφέρεται όπως αξίζουμε. Τι περισσότερο αξίζει άλλωστε ένας λαός που προτιμάει να χάσει πάνω από 1 τρις €, την εθνική του κυριαρχία και ενεργειακά αποθέματα περί τα 4,8 τρις €, για να δανειστεί 300 δις €;

Όπως έχει γραφτεί τώρα από τους συναδέλφους, σε μία «υπό κατοχή» χώρα η κυβέρνηση έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, όταν οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα το 1940, επέβαλλαν μία κυβέρνηση, η οποία δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα.

Στα πλαίσια αυτά, εάν υποθέσουμε πως οι Έλληνες τότε εξεγείρονταν εναντίον της κυβέρνησης, ανατρέποντας την, οι Γερμανοί είτε θα τοποθετούσαν μία άλλη, είτε θα επέτρεπαν στο λαό να ψηφίσει δημοκρατικά. Φυσικά θα αδιαφορούσαν εντελώς για τα αποτελέσματα, αφού αυτοί θα συνέχιζαν να διοικούν.

Οι Έλληνες γνώριζαν πάντως τότε ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός. Απεχθάνονταν λοιπόν την κυβέρνηση των δωσίλογων, όπως την αποκαλούσαν, ο πρωθυπουργός της οποίας είχε πει

.

«Βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα ιστορικό δίλημμα: ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγώνας και να καταλήξει σε ολοκαύτωμα ή να υπακούσω στις παρακλήσεις και να αναλάβω της πρωτοβουλία της συνθηκολόγησης. Τόλμησα το δεύτερο και δεν υπολόγισα ευθύνες, ενώ μέχρι σήμερα δεν μετάνιωσα για το τόλμημα μου, αλλά αισθάνομαι υπερήφανος» (Τσολάκογλου),

.

και συνέχισαν να πολεμούν εναντίον των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με την υποδούλωση τους. Η κοινή λογική τους έλεγε άλλωστε πολύ σωστά ότι, εάν ανέτρεπαν την τότε κυβέρνηση, οι Γερμανοί θα επέλεγαν την επόμενη, όσο συνέχιζε να είναι υπό την κατοχή τους η Ελλάδα, οπότε θα ήταν δώρο άδωρο.

Με απλά λόγια, εννοώ πως δεν θα αλλάξει τίποτα εάν ο Αλέξης αντικατασταθεί από τον Κυριάκο, όσο ο κάποτε υπερήφανος ελληνικός λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, αδιαφορώντας για τον εαυτό του, για την πατρίδα του και για τα παιδιά του.

Επίσης πως αντίθετα με τότε, οι σημερινοί Έλληνες προσποιούνται πως δεν γνωρίζουν ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός. Έτσι αναλώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις, κατηγορούν την κυβέρνηση που οι ίδιοι στήριξαν τρεις φορές (ούτε μία, ούτε δύο), επίσης τον εαυτό τους, ενώ δεν αντιδρούν καθόλου.

Δεν θα απορούσα λοιπόν ούτε κατ’ ελάχιστο εάν κάποια στιγμή άκουγα «Ζήτω η δουλεία», αφού η ελευθερία είναι κάτι που ασφαλώς δεν προσφέρεται από καμία Τρόικα και από καμία Γερμανία. Κερδίζεται με θάρρος, με κόπο, με πόνο, με μεθοδικότητα, με υπευθυνότητα, με συλλογικότητα και με οδύνη.

http://www.analyst.gr/2017/04/01/dropi-mas-ellines/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s