Η Απολλώνια Αδελφότης, Λαϊκή δράσης&αντίδρασης

Με τον πόλεμο της 4ης γενιάς χάσαμε μάχες, προσοχή προσοχή γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε και τον πόλεμο

85

.

Στο συγκεκριμένο πόλεμο το πεδίο της μάχης δεν είναι πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά στο εσωτερικό του, στο μυαλό και στα συναισθήματα του – ενώ οι μιλιταριστικές επιχειρήσεις δεν λειτουργούν πλέον μέσω του στρατιωτικού αποικισμού με στόχο την κατοχή μίας περιοχής, αλλά με τον διανοητικό αποικισμό για τον έλεγχο της κοινωνίας της.

.

«Ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και δεν είναι πυρηνικός. Ενώ εσείς χαλαρώνετε, ενώ καταναλώνετε, ενώ απολαμβάνετε τη διασκέδαση που σας προσφέρει το σύστημα, ένας αόρατος στρατός προσπαθεί να κυριαρχήσει στη σκέψη σας, στη συμπεριφορά και στα συναισθήματα σας, ληστεύοντας σας.

Χωρίς να το παίρνετε καθόλου είδηση, χωρίς να το νοιώθετε ή να το συνειδητοποιείτε, η θέληση σας καταλαμβάνεται από αόρατες κατοχικές δυνάμεις. Οι μάχες δεν διεξάγονται σε μακρινούς τόπους, αλλά μέσα στο ίδιο σας το κεφάλι. Δεν πρόκειται πλέον για έναν πόλεμο με στόχο τη στρατιωτική κατάκτηση κάποιων περιοχών, αλλά για έναν πόλεμο που έχει αντικείμενο την κατάκτηση του εγκεφάλου σας – για μάχες που εσείς οι ίδιοι ως άτομα, όπου και αν βρίσκεσθε, αποτελείτε τον κύριο στόχο.

Ο στόχος δεν είναι πλέον ο θάνατος του εχθρού, αλλά ο έλεγχος του. Οι σφαίρες δεν κατευθύνονται πια στο κεφάλι σου, αλλά στις αντιφάσεις, στους ενδόμυχους φόβους και στις ψυχολογικές σου ευπάθειες – στα κρυφά και ευάλωτα σημεία σου. Η συμπεριφορά σου θα ερευνάται συνεχώς από ειδικούς, θα καθοδηγείται και θα ελέγχεται. Η σκέψη και η ψυχή σου θα υποβάλλονται στις ακραίες δοκιμασίες του πολέμου της 4ης γενιάς.

Ενός πολέμου χωρίς στρατιωτικά μέτωπα, χωρίς δυνατότητες υποχώρησης, χωρίς τεθωρακισμένα και χωρίς όπλα – ενός πολέμου στον οποίο εσύ θα είσαι ταυτόχρονα θύμα όσον αφορά τον εαυτό σου και δράστης σε σχέση με το περιβάλλον σου» (M. Freytas με παρεμβάσεις).

.

Άρθρο

cvv

Η ονομασία «Πόλεμος της 4ης γενιάς» (Fourth Generation Warfare – 4GW) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται κυρίως από αναλυτές και στρατιωτικούς αξιωματούχους, για να περιγράψουν την τελευταία φάση του πολέμου στην εποχή της πληροφορικής και των παγκοσμιοποιημένων μέσων επικοινωνίας. Η θεωρία εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1989, όταν ο κ. W. Lind μαζί με τέσσερις ακόμη αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού δημοσίευσε το ντοκουμέντο «Το μεταβαλλόμενο πρόσωπο του πολέμου: στην 4η γενιά» (The Changing Face of War: Into the 4th Generation). Σύμφωνα με το έγγραφο, το οποίο έχουν φυσικά αντικρούσει αρκετοί, οι τέσσερις γενιές του πολέμου είναι οι εξής:

(α) Πρώτη γενιά: Εμφάνιση των πυροβόλων όπλων, συγκρούσεις των στρατών με τακτικές «σε γραμμές και σε στήλες» (Ναπολέων). Ξεκίνησε μετά την ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, όπου έληξε ο τριακονταετής πόλεμος.

(β) Δεύτερη γενιά: Είσοδος στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, όπου υπήρχε η δυνατότητα μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων στρατιωτικού εξοπλισμού και ανθρώπων, καθώς επίσης το βαρύ πυροβολικό (1ος Παγκόσμιος Πόλεμος).

(γ) Τρίτη γενιά: Εξουδετέρωση του εχθρού μέσω της εκμετάλλευσης των αδυναμιών του, χωρίς τη φυσική του καταστροφή (2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, Αστραπιαίος πόλεμος του γερμανικού στρατού – Blitzkrieg).

(δ) Τέταρτη γενιά: Η εξέλιξη της τεχνολογίας και της πληροφορικής, η παγκοσμιοποίηση των «ειδησεογραφικών μηνυμάτων», καθώς επίσης οι τρόποι επηρεασμού της κοινής γνώμης (χειραγώγηση κλπ.), έχουν καταστήσει τον ψυχολογικό πόλεμο μέσω των πάσης φύσεως ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στο στρατηγικό όπλο του πολέμου της 4ης γενιάς.

Εν προκειμένω η χρήση των στρατιωτικών μονάδων αντικαθίσταται από τη χρήση των ΜΜΕ – ενώ η ψυχολογική δράση της τρομοκρατίας, αντικαθιστά τα όπλα στο σενάριο του πολέμου. Στο συγκεκριμένο πόλεμο το πεδίο της μάχης δεν είναι πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά στο εσωτερικό του – στο μυαλό και στα συναισθήματα του. Εκτός αυτού, οι πολεμικές επιχειρήσεις δεν λειτουργούν πλέον μέσω του στρατιωτικού αποικισμού με στόχο τον έλεγχο μίας περιοχής, την κατοχή της δηλαδή, αλλά μέσω του διανοητικού αποικισμού για τον έλεγχο μίας κοινωνίας. Ο συνδυασμός της νέας πολεμικής τακτικής με τη στρατιωτική χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο Ιράκ – ενώ έγινε γνωστή ως «στρατηγική σοκ και δέους», όπου πριν την εισβολή τα ΜΜΕ μετέδιδαν καταστροφικές εικόνες τεράστιων βομβών που τρομοκράτησαν στο έπακρο τον πληθυσμό.

Περαιτέρω, οι στρατιώτες του πολέμου της 4ης γενιάς δεν είναι πια στρατιωτικοί, αλλά ειδικοί της επικοινωνίας και της πληροφορικής στον τομέα των εξεγέρσεων – είτε για την ανατροπή ενός καθεστώτος μέσω της πυροδότησης λαϊκών εξεγέρσεων (όπως για παράδειγμα στην Ουκρανία), είτε για την καταπολέμηση υφισταμένων εξεγέρσεων, έτσι ώστε να παραμείνει το καθεστώς ως έχει (όπως στην Ελλάδα – MARFIN). Με απλά λόγια, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αντικαθίστανται από τις ψυχολογικές – στις οποίες χρησιμοποιείται ο λαός (οι ιθαγενείς), χειραγωγούμενος κατά το δοκούν.

84

Οι σφαίρες τώρα των στρατιωτών αντικαθιστώνται από κατάλληλα «σλόγκαν» στα ΜΜΕ, τα οποία δεν καταστρέφουν τα σώματα των ανθρώπων, αλλά διαλύουν την ικανότητα των εγκεφάλων τους να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις – στηρίζοντας τότε τα συμφέροντα των επιτιθεμένων, αντί τα δικά τους! Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός μέσω των ΜΜΕ και των καταστροφικών συνθημάτων που προωθούνται, έχει στόχο την «αποτέφρωση» της ανακλαστικής σκέψης (=πληροφόρηση, επεξεργασία των πληροφοριών, σύνθεση) – αμέσως μετά στην αντικατάσταση της από μία διαδοχική σειρά εικόνων εκτός του χώρου και του χρόνου. Σε μία χρονική και τοπική απόσταση δηλαδή που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν οι εικόνες και οι πληροφορίες ως προς την αλήθεια τους, από αυτούς που δέχονται την επίθεση.

Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός μέσω των ΜΜΕ δεν λειτουργεί δια μέσου της λογικής των ανθρώπων, αλλά μέσω της ψυχολογίας τους. Με απλά λόγια δεν χειραγωγείται το συνειδητό, αλλά οι επιθυμίες και οι μη συνειδητοί φόβοι τους – με έναν τρόπο που είναι σχεδόν αδύνατον να αμυνθούν οι περισσότεροι, ειδικά οι λιγότερο μορφωμένοι.

Στα πλαίσια αυτά κάθε ημέρα, 24 ώρες το 24ωρο, ένας αόρατος στρατός τοποθετεί ως στόχο τον εσωτερικό κόσμο των θυμάτων του – χωρίς να χρησιμοποιεί αεροπλάνα ή υποβρύχια, αλλά μόνο εικόνες και μηνύματα (σλόγκαν) «στοχευόμενα» χειραγωγημένων πληροφοριών. Οι ψυχολογικοί πολεμιστές δεν θέλουν ασφαλώς να σκέφτονται και να αναλύουν οι άνθρωποι τις «πληροφορίες» που τους δίνουν – αλλά να τις καταναλώνουν «ωμές», χωρίς να τις συνδέουν (συνδυάζουν) μεταξύ τους.

Τέλος, τα μηνύματα και οι εικόνες είναι ουσιαστικά οι πύραυλοι του πολέμου της τέταρτης γενιάς, οι οποίοι εκτοξεύονται από τα συνδεδεμένα μεταξύ τους μεγάλα ΜΜΕ, με στόχο τον ανθρώπινο εγκέφαλο που αποτελεί το σύγχρονο πεδίο μάχης – συνήθως με μία εντυπωσιακή ακρίβεια ενώ, όλοι όσοι τυχόν δεν «προσβάλλονται», περιθωριοποιούνται ως οπαδοί θεωριών συνωμοσίας, φαντασιόπληκτοι, ανόητοι κοκ. Εκτός αυτού όταν αντιδρούν ενεργητικά και θέλουν να ενημερώσουν τους συνανθρώπους τους, γίνονται στόχος επιθέσεων – όπως για παράδειγμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αγενή σχόλια, με βρώμικες εκφράσεις, με προσβλητικές κριτικές κοκ. Όσον αφορά δε τις «επαναστάσεις», αντικαθίστανται από αυτές του πληκτρολογίου – μέσω των οποίων οι μάζες εκτονώνονται, χωρίς να δημιουργούν προβλήματα στη «νέα τάξη πραγμάτων».

Ο οικονομικός πόλεμος

Περαιτέρω, όλοι γνωρίζουμε πως η Ελλάδα δέχθηκε μία μαζική οικονομική επίθεση – ότι αποτέλεσε το στόχο ενός οικονομικού πολέμου, με όπλα της τρίτης και της τέταρτης γενιάς, σύμφωνα με τα παραπάνω. Υπενθυμίζουμε δε τα εξής, όσον αφορά τη διαφορά ενός στρατιωτικού, από έναν οικονομικό πόλεμο:

«Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια ενός στρατιωτικού πολέμου η ηττημένη χώρα έχει οικονομικές απώλειες, έμψυχες, καθώς επίσης υλικές – αφού το κόστος διεξαγωγής είναι μεγάλο, σκοτώνονται άνθρωποι, ενώ καταστρέφονται τα κτίρια και οι λοιπές υποδομές της. Στη συνέχεια εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής, ορίζεται μία κυβέρνηση δωσίλογων, λεηλατούνται οι πόροι της, φορολογείται από τους εισβολείς, βασανίζονται οι Πολίτες της, επικρατούν συνθήκες υπογεννητικότητας, μετανάστευσης κοκ.

Κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού πολέμου τώρα, το κόστος είναι επίσης μεγάλο, οι άνθρωποι στην ηττημένη χώρα πεθαίνουν χωρίς να χρειαστεί να σκοτωθούν (μείωση του προσδόκιμου ζωής, ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεργία, εξαθλίωση κλπ.), τα κτίρια ερημώνουν λόγω των μαζικών χρεοκοπιών, καθώς επίσης της οικονομικής αδυναμίας του πληθυσμού, ενώ οι υποδομές καταστρέφονται σταδιακά εξαιτίας της μη συντήρησης τους. Επίσης, εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής στο εσωτερικό της, λιγότερες και με πολύ χαμηλότερο κόστος, η κυβέρνηση της «αναγκάζεται» να λειτουργεί ενδοτικά, λεηλατείται η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία της, φορολογείται, βασανίζονται οικονομικά οι Πολίτες της, υπάρχει υπογεννητικότητα, κλιμακώνεται η μετανάστευση κοκ.

Σε αντίθεση όμως με την οικονομική ήττα και την κατοχή της, όταν η χώρα χάνει έναν στρατιωτικό πόλεμο, όλα συμβαίνουν χωρίς τη συμφωνία των Πολιτών της. Παράλληλα, δημιουργούνται ομάδες αντίστασης στο εσωτερικό της, με στόχο την ανάκτηση της ελευθερίας, καθώς επίσης της εθνικής τους κυριαρχίας.

Η οικονομικά ηττημένη χώρα όμως αναγκάζεται να συμφωνεί με την κατοχή της, η υφαρπαγή και η εξαθλίωση της διενεργούνται σταδιακά (κυλιόμενη πτώχευση), ενώ όλα όσα υπογράφουν οι πολιτικοί της είναι δεσμευτικά και εντός των κανόνων του διεθνούς δικαίου – οπότε δεν θεωρείται κατακτημένη, αλλά ότι πληρώνει δίκαια τα λάθη και τις παραλείψεις της, αφού με δική της επιλογή χρεώθηκε.

Φυσικά ο δανειστής προστατεύεται από τους διεθνείς νόμους – ενώ τυπικά δεν υφαρπάζει, αλλά είτε κατάσχει ότι είναι χρεωμένο για να εξοφληθεί, είτε εξαγοράζει άλλα περιουσιακά στοιχεία του ηττημένου, ελεύθερα χρεών, στις εξευτελιστικές τιμές βέβαια που έχει ως αποτέλεσμα ένας χαμένος πόλεμος.

Τα παραπάνω αποτελούν τις σημαντικότερες ίσως διαφορές μεταξύ των δύο μορφών πολέμου – σημειώνοντας ότι, η συμπεριφορά του στρατιωτικού κατακτητή ευρίσκεται εκτός των κανόνων του διεθνούς Δικαίου. Όταν δε κάποια στιγμή χάνει τον πόλεμο από τις συμμαχικές δυνάμεις που δημιουργούνται και επιτίθενται εναντίον του, η ηττημένη χώρα ανακτά όλα όσα έχασε αυτόματα – απαιτώντας ταυτόχρονα αποζημιώσεις για τις ζημίες που της προκλήθηκαν (κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει στην οικονομική μορφή του πολέμου)«.

Στην Ελλάδα προφανώς τα γνωρίζουμε όλα αυτά, αφού έχουμε μετατραπεί στην πρώτη δυτική αποικία της Δύσης, με τη χρήση οικονομικών όπλων (ανάλυση) – χωρίς όμως να το έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι, αφού οι περισσότεροι ισχυρίζονται (ακούσια ή ακούσια, από ιδιοτέλεια ή από απλή ανοησία), πως πρόκειται για μία θεωρία συνωμοσίας.  Ότι κανένας δηλαδή δεν θέλει να μας υφαρπάξει τη δημόσια και ιδιωτική μας περιουσία, παρά το ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει – ενώ αρκετοί επιμένουν πως πρέπει να ευγνωμονούμε την καγκελάριο, επειδή μας δάνεισε αφιλοκερδώς, από αλληλεγγύη και καλοσύνη.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, εάν συνδέσει κανείς τα δύο διαφορετικά κείμενα μαζί με την εισαγωγή, θα κατανοήσει εύκολα τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα – γιατί σιωπούν τα πρόβατα παρά το ότι οδηγούνται στη σφαγή, τους φόβους που έχουν πλημμυρίσει το υποσυνείδητο τους, την πλήρη ανυπαρξία διαμαρτυριών και εξεγέρσεων απέναντι σε μία πολιτική που οδηγεί στην πλήρη απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας στο διηνεκές, την αδιαφορία για τα παιδιά τους κοκ.

Πρέπει βέβαια να κάνει τον κόπο να διαβάσει προσεκτικά και να σκεφτεί σοβαρά μόνος του, κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά του για να αποφύγει τον εχθρικό επικοινωνιακό βομβαρδισμό που δέχεται σε καθημερινή βάση, άμεσα και έμμεσα – τον οποίο, στην προσπάθεια τους να ερμηνεύουν οι Έλληνες, εφεύραν την ανόητη έννοια του «ψεκασμού», η οποία φυσικά τους γελοιοποίησε και τους εξευτέλισε. Τέλος, ο έμμεσος επικοινωνιακός βομβαρδισμός είναι αυτός που ασκείται από ΜΜΕ, από κόμματα και Θεσμούς, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από τους ξένους χωρίς καν να το καταλαβαίνουν – υποστηρίζοντας ως εκ τούτου ακούσια ή/και ιδιοτελώς  τους επιτιθέμενους.

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Με τον πόλεμο της 4ης γενιάς χάσαμε μάχες, προσοχή προσοχή γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε και τον πόλεμο”

  1. Σύμφωνα με τον μύθο του πύργου της Βαβελ, ο θεός τιμώρησε την αλαζονεία των ανθρώπων τότε με την πολυγλωσσία. Ερμηνευτικά σημαίνει αυτός ο μύθος , πως πριν μιλούσαν μια γλώσσα και μετά πολλές για να μην μπορούν να συνεννοούνται. Όχι δεν μιλούσαν μετά πολλές γλώσσες, την ίδια γλώσσα μιλούσαν, αλλα οι έννοιες για το καθένα είχαν άλλον ορισμό. Ζούμε τον πόλεμο των εννοιών λοιπόν με αποτέλεσμα να μην μπορούμε πλέον να συνεννοηθούμε. Ζούμε τον πόλεμο της υπερπληροφόρησης και συχρόνως την απώλεια της ολιστικής σφαιρικής αντίληψης των πραγμάτων και των δρώμενων. Ζούμε τον πόλεμο στον οποιο ο εχθρός μας βομβαρδίζει με πολλές αντικρουόμενς ερμηνείες των δρώμενων και μας βάζει σε μια φθοροποιό διαδικασία να επιλέξουμε από αυτές την υποτιθέμενη αληθή, λόγο της εβραϊκής παιδείας μας που μας έμαθε την αλήθεια να μην την βρίσκουμε εμείς με τους ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ, αλλα κάποιοι θεοί και θεές να μας την αποκαλύπτουν

  2. Κάνοντα πραγματικότητα την οικουμένη κοινοτήτων κοινών Ελλήνων και Φιλελλήνων, της Ελλάδος, της Κύπρου και των Ελλήνων και Φιλελλήνων στις Ηπείρους, με διοικητικά όργανα τις εκκλησιες των πολιτών(η του δήμου) πολεμάμε και νικάμε. Η οικουμενική αυτή κοινότητα κοινόν απαρτιζόμενη από ένα πλήθος κοινοτήτων κοινών θα αντανακλά την ελληνική δημοκρατική οικουμένη στην εποχή μας με αυτόνομες και αυτοδιοικούμενες κοινότητες, οι οποιες θα ενώνονται συντονιστικά και οργανικά διά του επιστεγάσματος της κοσμόπολις κοινού, όντας και αυτή αυτόνομη και αυτοδιοικούμενη.

    ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΤΕ ΝΑ ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΠΟΤΕ. ΠΑΡΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ

  3. Οκτώ χρονια διαπιστώσεις και διαμαρτυρίες. Αν δεν στήσουμε πλάτη να δημιουργήσουμε τις εκκλησιες του δήμου η των πολιτών τα ίδια και τα ίδια στους μέλλοντες αιώνες. Όταν κολλήσουν οι μύγες στο μέλη(εξουσία και πλούτο και προνόμια) εκεί πεθαίνουν, εκτος και εάν τις ξεζουμίσει κανεις επάνω στο μέλη, που μπορεί να γίνει όταν δουλέψουμε να γίνουν οι ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ του δήμου θεσμός.

    Οχτώ χρόνια σχόλια και διαμαρτυρίες εκ τού ασφαλούς. Τελικά καλά περνάτε και γκρινιάζετε σαν τα παιδιά στην μαμά και τον μπαμπά που σας στέρησε την σοκολάτα.
    ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΠΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΜΕ ΝΕΡΟΜΠΙΣΤΟΛΑ ΣΑΝ ΝΕΡΟΚΟΤΕΣ

  4. Η βρώμικη ιστορία

    Γιατί είμαστε σήμερα δεμένοι χειροπόδαρα; Επειδή το 2011 δρομολόγησε το PSI ο σωτήρας της πατρίδας μας, ο κ. Βενιζέλος, μετατρέποντας τα ομόλογα σε αγγλικού δικαίου, απεμπολώντας τη δυνατότητα μετατροπής του χρέους μας σε δραχμές, χρεοκοπώντας τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, καθώς επίσης υποθηκεύοντας τη δημόσια περιουσία μας. Έναντι ποιού ανταλλάγματος; Μίας ονομαστικής μείωσης του δημοσίου χρέους κατά 50 δις €, αφού τα περισσότερα ήταν δικά μας χρήματα – ενώ αργότερα χάσαμε 40 δις € από τις τράπεζες μας, αφελληνίζοντας τες ταυτόχρονα!

    Γιατί δεν τιμωρείται ούτε αυτός, ούτε όλοι εκείνοι που καταδίκασαν τη χώρα στο διηνεκές; Που τη μετέτρεψαν σε γερμανικό προτεκτοράτο, που καταρράκωσαν την εθνική μας αξιοπρέπεια και που έχουν έκτοτε «υποχρεώσει» όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις να εξευτελίζονται, υποκλινόμενες δουλικά απέναντι στην πρωσική κυβέρνηση; Επειδή οι Έλληνες δεν έχουν ακόμη καταλάβει το έγκλημα που διενεργήθηκε εις βάρος τους, έχοντας επικεντρώσει την προσοχή τους στην εποχή προ των μνημονίων – νοιώθοντας πως για την υπερχρέωση της χώρας είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι. Ποιός υπερχρέωσε την Ελλάδα; Οι πολιτικοί, μέσω της διαφθοράς και της διαπλοκής τους με την οικονομική εξουσία – διαφθείροντας παράλληλα ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

    Βέβαια πρόκειται για τη μισή αλήθεια, αφού η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ ήταν προσαρμοσμένη ανέκαθεν στη γερμανική οικονομία – οπότε δεν εμπόδιζε το φθηνό δανεισμό τους για καταναλωτικούς σκοπούς και για μη αποδοτικές επενδύσεις, μεταξύ των οποίων σε ακίνητα. Εκτός αυτού η Γερμανία, επιδιώκοντας να εκμεταλλευθεί όλες τις δυνατότητες που της προσέφερε η Ευρωζώνη, υιοθέτησε από την αρχή τη βρώμικη πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα – όπως το μισθολογικό dumping, με αποτέλεσμα να κλέβει τους πάντες χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφοντας τις βιομηχανίες τους.

    Το θέμα όμως που πρέπει να απασχολεί τους Έλληνες είναι το τι συνέβη μετά το 2010, όπου ξεκίνησε η εποχή των μνημονίων. Εάν δεν καταλάβουν πως έκτοτε το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στα ύψη, ότι το ιδιωτικό μη εξυπηρετούμενο απογειώθηκε από σχεδόν αμελητέο προηγουμένως, πως καταστράφηκε εντελώς ο παραγωγικός τους μηχανισμός, ότι η ανεργία κλιμακώθηκε σε ύψη πρωτόγνωρα, πως χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν κοκ., αποκλειστικά και μόνο λόγω των μνημονίων, δεν πρόκειται να συνειδητοποιήσουν πως είναι τα άδικα θύματα μίας βρώμικης ιστορίας – οπότε θα συνεχίσουν να μην αντιδρούν, επιτρέποντας στις εγχώριες και ξένες πολιτικές και άλλες συμμορίες να τους λεηλατούν, να τους εξευτελίζουν, καθώς επίσης να τους απομυζούν.

    Αντίθετα, εάν το καταλάβουν θα πλημμυρίσουν τους δρόμους, απαιτώντας να κλεισθούν στη φυλακή όλοι αυτοί που διαχειρίσθηκαν το πρόβλημα του 2009 με αυτόν τον άθλιο τρόπο – ψηφίζοντας δανειακές συμβάσεις που δεν είχαν καν διαβάσει, κυρίως όμως υπογράφοντας τη θανατική καταδίκη της πατρίδας τους, τα μνημόνια, μέσω των οποίων έχει μετατραπεί η Ελλάδα σε αποικία, τουλάχιστον για τα επόμενα 99 χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s