Ψυχολογία

Ιδεατό Επίπεδο

Το ιδεατό είναι το επίπεδο της νόηση και των σκέψεων. Σε αυτό το επίπεδο εντοπίζεται και λειτουργεί το μυαλό μας. Το μυαλό ή αλλιώς ο νους είναι το ιδεατό μας σώμα. Στο ιδεατό επίπεδο δημιουργούμε, αναπτύσσουμε, εξελίσσουμε, λαμβάνουμε και αποστέλλουμε σκέψεις. Είναι το επίπεδο που βρίσκεται ανάμεσα στα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης και στα ανώτερα.

Επιτυγχάνοντας συνειδητότητα στο ιδεατό επίπεδο αποκτάμε πρόσβαση στα ανώτερα επίπεδα. Όσοι έχουν εύκολη πρόσβαση σε αυτό το επίπεδο χαρακτηρίζονται ευφυείς. Μέσω αυτού του επιπέδου πηγάζει η διάνοια. Οι σκέψεις και οι έννοιες περνούν από τα ανώτερα επίπεδα στο ιδεατό και καταλήγουν στο φυσικό περνώντας από όλα τα ενδιάμεσα επίπεδα.

Επειδή η νόηση εδρεύει στο ιδεατό επίπεδο, εξαρτάται από όλα τα ενδιάμεσα επίπεδα για να φτάσει στο φυσικό. Για να λειτουργήσει λοιπόν αποτελεσματικά η νόηση, θα πρέπει να έχουμε έλεγχο των ενδιάμεσων σωμάτων. Κατά πρώτον θα πρέπει να έχουμε έλεγχο του φυσικού και του αιθερικού σώματος, στη συνέχεια του αστρικού και τέλος του ιδεατού σώματος.

Υπάρχουν κάποιοι που έχουν γρήγορη ανάπτυξη και μπορούν να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στο ιδεατό επίπεδο. Αρκετοί άνθρωποι όμως πρέπει πρώτα να αναπτύξουν και να μάθουν να ελέγχουν τα κατώτερα σώματά τους έτσι ώστε να επιτύχουν τη διανοητική ανάπτυξη.

Μέσω της διανοητικής ανάπτυξης το άτομο αποκτά μια ευρύτερη γνώση. Όσοι καταφέρνουν να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο διάνοιας μπορούν να αντιληφθούν ένα κομμάτι του παγκόσμιου νου. Ο παγκόσμιος νους περιλαμβάνει όλες τις σκέψεις και επειδή επηρεάζει όλα τα κατώτερα επίπεδα, αποτελεί ένα κομμάτι της φύσης του κόσμου μας.

Με τη περαιτέρω διανοητική εξέλιξη τα άτομα μπορούν να αποκτήσουν τη συνείδηση της αγνής διανόησης. Επιτυγχάνουν δηλαδή μια αυτόματη γνώση εννοιών και σκέψεων. Σε αυτό το σημείο αποκτούν τη λεγόμενη φώτιση. Αυτή είναι η ανέλιξη του πύρρινου όφη κουνταλίνι.

Κάποιος που επιτυγχάνει τη φώτιση μπορεί να ελέγξει πλήρως τον εαυτό του στο ιδεατό επίπεδο και να περιηγηθεί με την ίδια άνεση που κινούμαστε και στο φυσικό επίπεδο. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να εξερευνήσει έννοιες και γνώσεις που δεν είναι γνωστές σε αυτόν εκ των προτέρων και να τις αφομοιώσει.

Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο, το ιδεατό επίπεδο αποτελεί ένα κομμάτι του διανοητικού επιπέδου ύπαρξης. Το διανοητικό επίπεδο έχει επτά υποεπίπεδα τα οποία χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα είναι το ιδεατό επίπεδο και περιλαμβάνει τα τέσσερα χαμηλότερα υποεπίπεδα του διανοητικού. Η δεύτερη ομάδα είναι το αιτιατό επίπεδο και περιλαμβάνει τα τρία υψηλότερα υποεπίπεδα του διανοητικού.

Παρότι το ιδεατό και το αιτιατό συντελούν το διανοητικό επίπεδο, τα διαχωρίζουμε γιατί έχουν σημαντικές διαφορές. Με το διαχωρισμό μπορούμε να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργούν με ευκολία. Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος. Από το ιδεατό επίπεδο και κάτω εντοπίζονται τα κατώτερα σώματα του ανθρώπου, ενώ από το αιτιατό επίπεδο και πάνω εντοπίζονται τα ανώτερα σώματα.

Με αυτόν τον τρόπο το διανοητικό επίπεδο διχοτομεί τα ανώτερα με το κατώτερα κομμάτια του ανθρώπου. Τα ανώτερα και κατώτερα σώματα λειτουργούν με πολύ διαφορετικό τρόπο και επηρεάζουν σημαντικά την ύπαρξή μας. Αυτός είναι ο λόγος που παρότι το διανοητικό επίπεδο είναι ενιαίο, διαχωρίζεται σε δύο επίπεδα για να μελετηθεί με ευκολία. Με το θέμα των ανώτερων και κατώτερων σωμάτων θα ασχοληθούμε σε επόμενα άρθρα.

Τρόπος Σκέψης

Όπως αναφέραμε προηγουμένως, οι σκέψεις και οι έννοιες είναι το σημαντικότερο κομμάτι του ιδεατού επιπέδου. Για αυτόν τον λόγο οι εμμονές και οι προκαταλήψεις επηρεάζουν σημαντικά την εμπειρία σε αυτό το επίπεδο. Όσο πιο πολύ εξελιγμένο νοητικά είναι το άτομο, τόσο μεγαλύτερο κομμάτι του ιδεατού επιπέδου θα μπορεί να αντιληφθεί. Οι εμμονές και οι προκαταλήψεις λειτουργούν σαν φίλτρα και περιορίζουν τη πλήρη αντίληψη του ιδεατού επιπέδου.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το είδος της μουσικής που προτιμά κάποιος. Όταν προτιμά την ροκ μουσική και ακούει αποκλειστικά μόνο αυτό το είδος μουσικής, τότε απομονώνει την αντίληψή του σε αυτό το είδος. Οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής και να ακούσει, θα το αγνοήσει ή θα το απορρίψει ανεξάρτητα από τη ποιότητά του. Αντίθετα εάν ακούει όλα τα είδη μουσικής θα έχει πολύ μεγαλύτερο εύρος αντίληψης της μουσικής.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν οι εμμονές και προκαταλήψεις. Όταν ένα άτομο εμμένει στις σκέψεις του από πείσμα ή προϊδεάζεται από τις προκαταλήψεις του, περιορίζει τον εαυτό του νοητικά. Με αυτόν τον τρόπο εθελοτυφλεί ακόμα και όταν του δείξουν την αλήθεια. Αυτή η λογική στο ιδεατό επίπεδο είναι περιοριστική.

Επειδή το ιδεατό επίπεδο κυριαρχείται από τις σκέψεις και τις έννοιες, ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλες τις απόψεις. Εάν έχει μια προκατάληψη θα αγνοεί ένα μεγάλο κομμάτι του ιδεατού επιπέδου περιορίζοντας την αντίληψή του.

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την αντίληψη αυτή σαν να βλέπουμε μέσα από ένα χρωματισμένο κόκκινο γυαλί. Δηλαδή θα βλέπουμε τα πάντα με μια κόκκινη απόχρωση. Αυτό σημαίνει ότι εάν επιμένουμε δογματικά σε έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, τότε και η αντίληψή μας στο ιδεατό επίπεδο θα μας παρουσιάζει σκέψεις που επιβεβαιώνουν τον τρόπο αυτόν.

Για παράδειγμα κάποιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι γύρω του θέλουν να τον βλάψουν. Περνώντας στο ιδεατό επίπεδο θα βιώσει ακριβώς αυτό. Θα αντιλαμβάνεται όλες τις σκέψεις και έννοιες του ιδεατού επιπέδου με τέτοιο τρόπο ώστε να επιβεβαιώνουν τις εμμονές του.

Στο φυσικό επίπεδο βρισκόμαστε συχνά αντιμέτωποι με αντικρουόμενες καταστάσεις. Καταστάσεις που είναι πιθανές ευκαιρίες για να διευρύνουμε τον τρόπο σκέψης και αντίληψής μας. Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να βρεθεί καλεσμένος σε ένα δείπνο και να αναγκαστεί να φάει ένα είδος φαγητού που δεν προτιμά. Μπορεί όμως αυτή η εμπειρία να του αλλάξει τη γνώμη για το συγκεκριμένο είδος φαγητού, επηρεάζοντας επαγωγικά και τη γενικότερη αντίληψή του.

Αντίθετα, στο ιδεατό επίπεδο δεν υπάρχει τέτοια αντιπαράθεση. Στο επίπεδο αυτό πιστεύουμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο ότι θέλουμε να πιστέψουμε. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε είναι να επηρεαστούμε από τα ανώτερα ή τα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης.

Όσο πιο πολλά ενδιαφέροντα έχει κάποιος, τόσο πιο μεγάλο θα είναι το κομμάτι του ιδεατού κόσμου που θα μπορεί να αντιληφθεί. Στο ιδεατό επίπεδο το άτομο περιορίζεται μόνο από τις σκέψεις του. Μπορεί να εστιάσει μόνο σε σκέψεις που του ταιριάζουν και ελκύει σκέψεις παρόμοιες με τις δικές του.

Η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος σε αυτό το επίπεδο είναι μια μορφή ψευδαίσθησης που επηρεάζεται από το σύνολο των σκέψεων, δηλαδή ένα ιδεατό επίπεδο. Το ιδεατό επίπεδο αποτελεί το αποτέλεσμα των σκέψεων που έχει το άτομο, ενώ το αμέσως ανώτερο επίπεδο αποτελεί την αιτία αυτής της πραγματικότητας. Για αυτό και το ανώτερο επίπεδο ονομάζεται αιτιατό επίπεδο.

Εμπειρία στο Ιδεατό Επίπεδο

Το πέρασμα της συνειδητότητας στο ιδεατό επίπεδο είναι αρκετά εντυπωσιακό. Το επίπεδο αυτό δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια καθώς η εμφάνισή του εξαρτάται σημαντικά από το επίπεδο αντίληψης του ατόμου. Το μόνο κοινό χαρακτηριστικό είναι το αίσθημα ευφορίας, η πολύ έντονη λάμψη, η συνεχής κίνηση φωτός, πολυποίκιλα χρώματα, ήχοι, μυρωδιές. Όλες αυτές οι αισθήσεις συμβαίνουν ταυτόχρονα με έναν τρόπο που δεν αντιστοιχεί στο φυσικό επίπεδο. Η αντίληψη όλων αυτών γίνεται στο επίπεδο των σκέψεων.

Για να καταφέρει κάποιος να παρατηρήσει το περιβάλλον στο ιδεατό επίπεδο, θα πρέπει να σταματήσει εντελώς τις σκέψεις του. Ο λόγος είναι ότι οι ενέργειες που υπάρχουν στο ιδεατό επίπεδο αντιδρούν ακαριαία σε οποιαδήποτε σκέψη επηρεάζοντας το περιβάλλον μας. Οποιαδήποτε σκέψη έλθει στο μυαλό μας, δημιουργείται ακαριαία μπροστά μας και μας εγκλωβίζει, εμποδίζοντάς μας να αντιληφθούμε το περιβάλλον γύρω μας. Το να κρατήσουμε το μυαλό μας σταθερό χωρίς καμία σκέψη είναι κάτι αρκετά δύσκολο και απαιτεί εξάσκηση πολλών ετών.

Ο διαλογισμός κενού εξασκεί αυτή την σιωπή του μυαλού.

Επιτυγχάνοντας αυτή τη σιωπή του μυαλού, το άτομο σταματά να εκπέμπει σκέψεις γύρω του. Αρχίζει να παρατηρεί τον τρόπο που τα χρώματα και οι λάμψεις γύρω του συμπεριφέρονται. Όσο περισσότερο παρατηρεί, τόσο πιο εύκολα θα αρχίσει να διακρίνει τη λογική αυτού του επιπέδου. Με εξάσκηση θα μπορέσει να εκφραστεί με τον ίδιο τρόπο και να επικοινωνήσει με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και με τις οντότητες που υπάρχουν σε αυτό το επίπεδο.

Επικοινωνία

Η επικοινωνία σε αυτό το επίπεδο γίνεται με τη βοήθεια της σκέψης, για αυτό και η γλώσσα δεν αποτελεί εμπόδιο επικοινωνίας. Η επικοινωνία γίνεται μέσω υφής, όψης, γεύσης, μυρωδιάς και ήχου ταυτόχρονα. Κάτι που απλοποιεί αρκετά τη μετάδοση εννοιών. Αντίστοιχα η επικοινωνία στο φυσικό επίπεδο γίνεται μέσω της γλώσσας και των αντίστοιχων συμβόλων. Κάτι που πρέπει να γνωρίζει ήδη το άτομο για να επικοινωνήσει.

Όταν η επικοινωνία γίνεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που είναι ανεπτυγμένοι στο ιδεατό επίπεδο, η αλληλεπίδρασή τους είναι τέλεια και χωρίς λάθη. Δεν υπάρχει κενό επικοινωνίας λόγω απόστασης, κρυφών συναισθημάτων ή εμπόδια έκφρασης λόγω περιορισμών της γλώσσας. Δεν υπάρχει η ανάγκη ερωτήσεων και απαντήσεων καθώς με τη διατύπωση της σκέψης, ο άλλος αντιλαμβάνεται πλήρως την έννοια καθώς τη δέχεται.

Στο ιδεατό επίπεδο υπάρχουν όλοι οι άνθρωποι, εκτός από αυτούς που έχουν περάσει στα ανώτερα επίπεδα ύπαρξης μετά θάνατο. Επιτυγχάνοντας συνειδητότητα σε αυτό το επίπεδο, μπορούμε να γνωρίσουμε τους φίλους και τα κοντινά μας πρόσωπα με έναν άμεσο τρόπο. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με έναν απεριόριστο τρόπο, μέσω των σκέψεων.

Ιδεατό Σώμα

Το ιδεατό σώμα είναι το μυαλό μας ή αλλιώς ο νους μας, για αυτό και αναφέρεται συχνά ως το νοητικό σώμα μας. Το ιδεατό σώμα δημιουργεί, αναπτύσσει, εξελίσσει, λαμβάνει και στέλνει σκέψεις στο ιδεατό επίπεδο. Το ιδεατό σώμα είναι το μέσο έκφρασης της ευφυΐας.

Πολλοί μπερδεύουν τις έννοιες του μυαλού και του εγκεφάλου, αλλά αυτές δεν ταυτίζονται. Το ιδεατό σώμα –γνωστό και ως μυαλό ή νους– είναι το σύνολο των διανοητικών λειτουργιών ενός ανθρώπου και βρίσκεται στο ιδεατό επίπεδο. Αντίθετα, ο εγκέφαλος βρίσκεται στο φυσικό επίπεδο και είναι ένα σύμπλεγμα νευρώνων που έχουν ως σκοπό να λαμβάνουν και να μεταδίδουν σήματα.

Είναι αξιοσημείωτες κάποιες καταγεγραμμένες περιπτώσεις επιθανάτιων εμπειριών, όπου το άτομο παρότι κλινικά νεκρό για μερικά λεπτά, συνέχιζε να έχει συνείδηση, σκέψεις και νόηση. Επίσης ξεχωριστή είναι μια τέτοια περίπτωση ενός νευρολόγου που είχε μόλυνση στον εγκεφαλικό λοβό. Λόγω της μόλυνσης ο εγκέφαλός του δεν μπορούσε να λειτουργήσει. Παρόλα αυτά, εκείνες τις στιγμές συνέχιζε να έχει συνείδηση, σκέψεις και νόηση.

Μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το ιδεατό σώμα και η νόηση λειτουργούν ανεξάρτητα από τον φυσικό εγκέφαλο. Οι σκέψεις και οι έννοιες εκφράζονται μέσω του ιδεατού σώματος στον εγκέφαλο, αλλά επειδή ανήκουν σε ένα ανώτερο επίπεδο δεν μπορούν να εκφραστούν με ακρίβεια και πληρότητα. Το ιδεατό σώμα για να επικοινωνήσει με τον φυσικό εγκέφαλο πρέπει να μεταδώσει τις πληροφορίες μέσα από τα ενδιάμεσα σώματα. Η ευκολία της επικοινωνίας ανάμεσα στο ιδεατό σώμα και τον εγκέφαλο είναι η ευφυΐα.

Ένας μύστης που έχει ανεπτυγμένη την ικανότητα της ενόρασης θα παρατηρήσει ότι το γενικό περίγραμμα του νοητού σώματος είναι ωοειδές. Συνήθως όμως τείνει να παίρνει το σχήμα του φυσικού σώματος επειδή η ενέργεια του κάθε σώματος ελκύει το σώμα ανώτερου επιπέδου.

Πιο αναλυτικά το αιθερικό σώμα είναι ακριβές αντίγραφο του φυσικού σώματος. Το αστρικό σώμαελκύεται από το αιθερικό σώμα και με τη σειρά του το ιδεατό σώμα ελκύεται από το αστρικό σώμα. Για αυτόν τον λόγο κάποιος με την ικανότητα της ενόρασης, θα μπορέσει να αναγνωρίσει τα φυσικά χαρακτηριστικά αυτού που παρατηρεί στο ιδεατό σώμα του.

Το ιδεατό σώμα έχει ένα κομμάτι το οποίο ανήκει στο τέταρτο υποεπίπεδο το ιδεατού επιπέδου και παραμένει σταθερό ανάμεσα στις διάφορες ζωές του ανθρώπου. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το κομμάτι αυτό ως την καρδιά του ιδεατού σώματος, αλλά δεν έχει καμία αντιστοιχία και σχέση με την καρδιά του φυσικού σώματος. Το νόημα της καρδιάς του ιδεατού σώματος είναι να διατηρήσει τις εμπειρίες που έχουν καταγραφεί κατά τις διάφορες ζωές.

Σκέψεις στο Ιδεατό Σώμα

Το ιδεατό σώμα αποτελείται από ενέργεια που βρίσκεται σε μια διαρκή κίνηση, αλλά παρά τη χαοτική κίνηση των ενεργειών διατηρεί μια χαλαρή οργάνωση. Τα τμήματα στα οποία χωρίζεται το ιδεατό σώμα, οργανώνονται στα διάφορα τμήματα των διανοητικών λειτουργιών που έχει ένας άνθρωπος. Ανάλογα με τον άνθρωπο, κάποια τμήματα του ιδεατού σώματος είναι περισσότερο ανεπτυγμένα και κάποια άλλα λιγότερο.

Συνήθως τα περισσότερα τμήματα του ιδεατού σώματος δεν είναι ενεργοποιημένα. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε σκέψη αφορά αυτά τα τμήματα θα πρέπει να λειτουργήσει με ενδιάμεσα μονοπάτια τα οποία είναι ανοιχτά σε παρεμβολές. Λόγω αυτού παρουσιάζεται το φαινόμενο της εσφαλμένης και απείθαρχης σκέψης.

Για τον ίδιο λόγο υπάρχει και η αντίθεση ανάμεσα στους ανθρώπους όπου ο ένας έχει μαθηματική κλίση και ο άλλος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απλές μαθηματικές πράξεις. Ή αντίστοιχα ο ένας να έχει μια έμφυτη αντίληψη της μουσικής, ενώ ένας άλλος να μην μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε δύο νότες.

Όταν κάποιος σκέφτεται κάτι συγκεκριμένο, η σκέψη του προκαλεί έναν παλμό ή ροή στο ιδεατό σώμα. Όσο πιο ισχυρή είναι η σκέψη τόσο πιο ισχυρή είναι η δόνηση ή ο παλμός της ενέργειας. Όσο πιο ανιδιοτελής είναι η σκέψη τόσο πιο υψηλή είναι η συχνότητα αυτού του παλμού. Οι παλμοί εκφράζουν μορφές, χρώματα, ήχους και γενικότερα σκέψεις και έννοιες που μεταδίδονται στο ιδεατό επίπεδο. Για αυτό το λόγο η αντίληψη του ιδεατού επιπέδου είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε αισθητήριο όργανο.

Οι συγκεκριμένες σκέψεις ξεκινούν από το ιδεατό σώμα. Το ιδεατό σώμα αποκτά μια δόνηση ή έναν παλμό ο οποίος επηρεάζει το σώμα του αμέσως χαμηλότερου επιπέδου, το αστρικό σώμα. Η ενέργεια του αστρικού σώματος μεταβιβάζεται στο αιθερικό σώμα και τέλος περνά στα σήματα του νευρικού συστήματος του φυσικού σώματος. Για να δημιουργηθεί η συνείδηση της σκέψης στο φυσικό σώμα απαιτούνται όλα αυτά τα ενδιάμεσα βήματα.

Η ικανότητα της ανάπτυξης μιας ξεκάθαρης σκέψης απαιτεί το άνοιγμα αυτών των καναλιών επικοινωνίας ανάμεσα στα σώματα. Από τη στιγμή που θα ανοίξουν αυτά τα κανάλια επικοινωνίας η σκέψη θα είναι πιο εύκολη, πιο γρήγορη και δεν θα επηρεάζεται εύκολα από εξωτερικούς παράγοντες.

Μπορούμε να κατανοήσουμε ότι τα άτομα που δεν έχουν άνεση στην ασχολία με τα μαθηματικά, τη μουσική ή οποιοδήποτε νοητικό πεδίο σημαίνει ότι δεν έχουν ενεργοποιηθεί πλήρως τα αντίστοιχα κανάλια επικοινωνίας.

Καθώς μαθαίνουμε να αναπτύσσουμε τις σκέψεις μας, αρχίζουμε να ενεργοποιούμε το ιδεατό σώμα, δηλαδή θα αρχίσει να αλληλεπιδρά με τις ενέργειες και τους παλμούς του ιδεατού επιπέδου. Με αυτόν τον τρόπο θα αρχίζουμε να αποκτάμε γνώσεις και ικανότητες που δεν προέρχονται από το φυσικό επίπεδο, αλλά από το ιδεατό επίπεδο.

Το ιδεατό σώμα όμως δεν περιορίζεται μόνο στην απόκτηση γνώσης και στην αντίληψη ιδεών. Το ιδεατό σώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως ανεξάρτητο μέσο συνειδητότητας, όπως και το αστρικό σώμα.

Ανάπτυξη του Ιδεατού Σώματος

Παρότι στη σύγχρονη εποχή οι άνθρωποι έχουν στραφεί κατά πολύ στην απόκτηση γνώσης, το ιδεατό σώμα των περισσότερων δεν είναι αρκετά ώριμο για να λειτουργήσει αυτόνομα. Το ιδεατό σώμα σε αυτούς δεν είναι εκπαιδευμένο να λειτουργεί ανεξάρτητα από το φυσικό. Επίσης περιορίζεται από το φυσικό σώμα και δεν μπορεί να δεχτεί πληροφορίες από τα ανώτερα επίπεδα.

Οι μύστες που εκπαιδεύονται στην αυτόνομη χρήση του ιδεατού σώματος, καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για πολλά χρόνια κάνοντας διαλογισμούς. Στην αρχή επιτυγχάνουν την αφύπνιση του αστρικού σώματος και την αυτόνομη λειτουργία του. Αφού μπορούν να ελέγξουν πλήρως το αστρικό σώμα, τότε ξεκινά η αυτόνομη ανάπτυξη του ιδεατού σώματος. Το ιδεατό σώμα παρέχει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία σε σχέση με το αστρικό σώμα και μπορεί να εκτελέσει λειτουργίες που είναι αδύνατες στο αστρικό επίπεδο.

Για να καταφέρουμε να περάσουμε τη συνειδητότητά μας στο ιδεατό σώμα, θα πρέπει να αναπτύξουμε όλα τα ενδιάμεσα σώματα και τις αντίστοιχες συνδέσεις τους. Οι συνδέσεις αυτές βρίσκονται σε μια αδρανή κατάσταση και ενεργοποιούνται μόνο με την επίδραση της θέλησης. Όταν δηλαδή θέλουμε να πραγματοποιήσουμε έναν στόχο μας, ανάλογα με το είδος του στόχου μας περνά ενέργεια μέσα από αυτές τις συνδέσεις και ενεργοποιεί τις λειτουργίες του αντίστοιχου σώματος.

Για καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε το ιδεατό σώμα, θα πρέπει πρώτα να ενεργοποιήσουμε τις συνδέσεις του φυσικού σώματος με το αιθερικό. Στη συνέχεια μέσω του αιθερικού σώματος να ενεργοποιήσουμε το αστρικό σώμα. Αφού επιτύχουμε τον έλεγχο του αστρικού σώματος μπορούμε να προχωρήσουμε στην ενδυνάμωση των συνδέσεών του με το ιδεατό σώμα και τέλος την ανάπτυξη των λειτουργιών του ιδεατού σώματος.

Αυτή είναι και η διαδικασία που συμβαίνει σταδιακά όταν ένας άνθρωπος αφυπνίζει την ενέργεια κουνταλίνι.

Η κούραση στο ιδεατό σώμα δεν υπάρχει, αλλά επειδή το ιδεατό σώμα όταν εκφράζεται στο φυσικό σώμα εκφράζεται μέσω του εγκεφάλου, υπάρχει η εγκεφαλική κούραση. Λόγω της κούρασης του φυσικού σώματος, το άτομο δεν μπορεί να ελέγξει τη συνοχή των σωμάτων του και ως αποτέλεσμα χάνουν το συντονισμό τους. Αυτό δυσκολεύει τη λειτουργία του ιδεατού σώματος και στις περιπτώσεις ολικής εξάντλησης το φυσικό σώμα λειτουργεί μηχανικά χωρίς καμία νοητική λειτουργία.

Επικοινωνία Ιδεατού

Η επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο βασίζεται στη μετάδοση σκέψεων, όπου οι σκέψεις ενός μεταδίδονται σε έναν άλλο. Ο άνθρωπος που μεταδίδει τις σκέψεις είναι ο πομπός και αυτός που λαμβάνει τις σκέψεις είναι ο δέκτης. Για να επικοινωνήσει ο πομπός με τον δέκτη, ο πομπός θα πρέπει να σκεφτεί τον δέκτη στο μυαλό του και να μεταδώσει τη σκέψη του. Η επικοινωνία αυτή εξαρτάται από τη πνευματική ανάπτυξη του πομπού και του δέκτη αντίστοιχα. Αυτός ο παράγοντας δημιουργεί διάφορα φαινόμενα.

Κατά την επικοινωνία ο πομπός δεν μιλά άμεσα με τον δέκτη, αλλά με τη σκεπτομορφή του δέκτη. Η σκεπτομορφή στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η αναπαράσταση της μορφής του δέκτη με το μυαλό μας. Για παράδειγμα όταν θέλουμε να στείλουμε μια σκέψη στη μητέρα μας, θα φανταστούμε τη μορφή της μητέρας μας σαν να βρισκόταν μπροστά μας. Αυτή η αναπαράσταση στο μυαλό μας, είναι μια σκεπτομορφή. Οι σκεπτομορφές είναι ένα πολύπλοκο θέμα που θα μελετήσουμε αναλυτικά σε επόμενες ενότητες.

Όταν επικοινωνούμε λοιπόν στο ιδεατό επίπεδο, δεν επικοινωνούμε άμεσα με τον δέκτη, αλλά με τη σκεπτομορφή του δέκτη που έχουμε στο μυαλό μας. Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας συναντάται και στο φυσικό επίπεδο, όταν μιλάμε με κάποιον, δεν επικοινωνούμε με το ίδιο το άτομο, αλλά με την ικανότητα αντίληψής του. Εάν για παράδειγμα συζητάμε με κάποιον για οικονομικές επενδύσεις και δεν γνωρίζει τίποτα ή έχει διαφορετική αντίληψη από τη δική μας, τότε δεν θα μπορέσει να κατανοήσει το νόημα αυτών που εκφράζουμε.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο. Δεν επικοινωνούμε απευθείας με τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά με τη σκεπτομορφή αυτού. Δημιουργούμε στο μυαλό μας μια σκέψη ή μια απεικόνιση αυτού με τον οποίο θέλουμε να επικοινωνήσουμε –δηλαδή φτιάχνουμε μια σκεπτομορφή που τον αναπαριστά– και μέσω αυτής της σκεπτομορφής μεταδίδουμε τις σκέψεις μας. Όσο πιο πιστή στη πραγματικότητα είναι αυτή η σκεπτομορφή τόσο πιο εύκολη θα είναι η μετάδοση.

Το βασικό κομμάτι της επικοινωνίας στο ιδεατό επίπεδο απαιτεί την ικανότητα του πομπού στο να δημιουργήσει στο μυαλό του τη σκεπτομορφή του δέκτη. Εάν ο πομπός είναι ικανός στη σκέψη και κάνει μια πιστή στη πραγματικότητα σκεπτομορφή, τότε η επικοινωνία δεν θα έχει εμπόδια, τουλάχιστον από τη μεριά του πομπού. Στην αντίθετη περίπτωση ο πομπός δεν θα έχει κάνει ένα ακριβές αντίγραφο του δέκτη στο μυαλό του και η επικοινωνία μπορεί να είναι διαστρεβλωμένη. Ακόμα όμως και στη χειρότερη περίπτωση, η επικοινωνία θα είναι καλύτερη από οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας στο φυσικό επίπεδο.

Από την άλλη μεριά ο δέκτης θα πρέπει να είναι κατά πρώτον δεκτικός στον πομπό και κατά δεύτερον πνευματικά ανεπτυγμένος για να μπορέσει να λάβει αυτές τις σκέψεις. Εάν ο δέκτης δεν συμπαθεί τον πομπό τότε θα αγνοήσει παντελώς τις σκέψεις που προέρχονται από αυτόν. Σε αυτή τη περίπτωση οι σκέψεις που στέλνει ο πομπός συσσωρεύονται γύρω από τον δέκτη και παραμένουν μέχρι να εξασθενήσουν με το χρόνο.

Σε καμία περίπτωση ο πομπός δεν μπορεί να επιβάλλει τις σκέψεις του στον δέκτη εάν δεν το επιθυμεί ο ίδιος. Αυτό είναι θέμα ελεύθερης βούλησης και δεν μπορεί να παραβιαστεί με κανένα τρόπο. Το άτομο μπορεί να αλλάξει τη γνώμη στον δέκτη με τις πράξεις του, αλλά δεν μπορεί να τον επηρεάσει μόνο με τις σκέψεις του.

Εφόσον ο δέκτης συμπαθεί τον πομπό και ταυτόχρονα είναι ανεπτυγμένος πνευματικά, ο δέκτης θα μπορέσει να αναγνωρίσει ότι οι σκέψεις αυτές προέρχονται από τον πομπό ή τουλάχιστον από κάποια εξωτερική επιρροή. Εάν δεν είναι ανεπτυγμένος τότε οι σκέψεις αυτές θα του δημιουργηθούν στο μυαλό χωρίς να μπορεί να τις ξεχωρίσει από τις δικές του. Ανεξάρτητα από το εάν είναι ανεπτυγμένος πνευματικά ή όχι, θα λάβει το μήνυμα σε νοητικό επίπεδο.

Πολλές φορές η επικοινωνία αυτού του είδους γίνεται ανάμεσα σε φίλους όπου είναι δεδομένη η συμπάθεια. Η πνευματική ανάπτυξη του ενός, βοηθά και τους υπόλοιπους φίλους του να αναπτυχθούν. Αυτό οφείλεται στην επικοινωνία του ιδεατού επιπέδου. Η επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο βασίζεται στην αγνή νόηση. Καθώς το άτομο χτίζει φιλίες, νοιάζεται και για τη προσωπική του ευτυχία, αλλά και ταυτόχρονα των φίλων του. Στεναχωριέται όταν στεναχωριούνται οι φίλοι του και χαίρεται όταν είναι χαρούμενοι.

Η επαφή αυτή ανάγεται σταδιακά σε μια αυτόματη επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο. Όταν κάποιος εξελίσσεται πνευματικά, αυτόματα επηρεάζει και τις σκέψεις των φίλων του. Αυτή η επιρροή βοηθά και τους φίλους του να εξελιχθούν πνευματικά, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν από ποιον έχουν επηρεαστεί.

Βέβαια αυτή η επιρροή μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα, δηλαδή κάποιος να επηρεάζει με βλαβερό τρόπο τους φίλους του. Εάν οι φίλοι παραμείνουν κοντά του, με τον καιρό μπορεί να βελτιωθεί. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι θα πρέπει να επιθυμεί την αυτοβελτίωση και επίσης ότι οι φίλοι του θα πρέπει να είναι αρκετά υπομονετικοί.

Όταν ο πομπός μεταδίδει σκέψεις στον δέκτη, αυτές καταλήγουν στο ιδεατό σώμα του δέκτη, δηλαδή επηρεάζουν τα ανώτερα επίπεδα του δέκτη. Με όρους ψυχολογίας, οι σκέψεις καταλήγουν στο υποσυνείδητο του δέκτη. Αυτό σημαίνει ότι οι σκέψεις που λαμβάνει ο δέκτης παραμένουν μέχρι να φθίνουν από τη διάρκεια του χρόνου. Με το πέρασμα του χρόνου η ενέργεια των σκέψεων που δεν μπορούν να ληφθούν αρχίζει να φθίνει και χάνονται. Όσο πιο μεγάλη είναι η ισχύς των σκέψεων του πομπού, τόσο περισσότερο θα παραμείνουν.

Ένας σημαντικός περιορισμός που έχουμε κατά την επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο, είναι οι περιορισμοί των σκέψεων μας. Όταν έχουμε στο μυαλό μας προκαταλήψεις και εμμονές που μας εμποδίζουν να σκεφτούμε ελεύθερα, δημιουργείται ένα διανοητικό φίλτρο. Σκέψεις που δεν ταιριάζουν με τις προκαταλήψεις και τις σκέψεις που έχουμε, δεν μπορούν να περάσουν από αυτό το φίλτρο.

Με τον τρόπο αυτό η επικοινωνία στο ιδεατό επίπεδο λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν επιτρέπεται η επικοινωνία με οποιονδήποτε που εκφράζει σκέψεις διαφορετικές από τις δικές μας. Ενώ αυτό μπορεί να γίνει με συνειδητό τρόπο για να προστατευτούμε από διάφορες επιρροές, όταν συμβαίνει υποσυνείδητα μας οδηγεί σε ένα δογματικός τρόπο σκέψης.

Παρότι αυτό φαινομενικά είναι καλό γιατί δεν επηρεαζόμαστε από σκέψεις τρίτων, στη πραγματικότητα είναι περιοριστικό γιατί δεν μπορούμε να εκφράσουμε και εμείς τις σκέψεις μας προς αυτά τα άτομα. Αυτή η διακοπή επικοινωνίας είναι ένας σημαντικός περιορισμός για κάποιον που θέλει να βελτιωθεί πνευματικά. Ένας άνθρωπος εξελίσσεται διαρκώς και θα πρέπει να αναθεωρεί συνεχώς τις απόψεις του. Η εμμονή στο δογματικό τρόπο σκέψης μπορεί να αποβεί μοιραία σε μια κρίσιμη κατάσταση.

Το άτομο θα πρέπει να είναι ανοιχτό προς οποιαδήποτε ιδέα και να κρίνει εάν ωφελείται από αυτήν ή όχι. Με αυτόν τον τρόπο βελτιώνεται αποκτώντας νέες προοπτικές, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσει και τη κριτική ικανότητά του.

Με τη κατάρρευση των προκαταλήψεων και των δογματικών πεποιθήσεων πλημμυριζόμαστε από πληθώρα σκέψεων. Οι σκέψεις αυτές προϋπήρχαν, αλλά λόγω των προκαταλήψεων δεν μπορούσαμε να τις αντιληφθούμε. Οι σκέψεις αυτές μας δημιουργούν μία σύγχυση καθώς μας παρουσιάζουν μια διαφορετική πραγματικότητα από ότι έχουμε συνηθίσει.

Αυτή η ανατροπή στην αντίληψή μας, δημιουργεί αρχικά έναν πανικό και μια αναστάτωση. Προκαλεί μια κατάρρευση στην αντίληψη του ανθρώπου, σαν ένα οικοδόμημα που καταρρέει. Αυτή η διαδικασία όμως επιτρέπει την ανοικοδόμηση μιας πληρέστερης αντίληψης της πραγματικότητας. Μια αντίληψη που βασίζεται στη κριτική ικανότητα και όχι στις δογματικές σκέψεις.

Υποεπίπεδα Ιδεατού

Όπως αναφέραμε σε προηγούμενο άρθρο, το ιδεατό επίπεδο ύπαρξης αποτελείται από τα τέσσερα χαμηλότερα υποεπίπεδα του διανοητικού επιπέδου. Παρότι στο σύνολό τους λειτουργούν με τον ίδιο σχετικά τρόπο, το καθένα από τα τέσσερα αυτά υποεπίπεδα έχει κάποια ξεχωριστά χαρακτηριστικά.

Ο άνθρωπος ανάλογα με τη πνευματική εξέλιξή του φτάνει νοητικά σε κάποιο από αυτά τα υποεπίπεδα. Η λογική των ανώτερων υποεπιπέδων υπερβαίνει τη λογική των κατώτερων, αλλά απαιτείται πνευματική και διανοητική εξέλιξη για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτά.

Σε όλα τα υποεπίπεδα του ιδεατού υπάρχει ένα έντονο αίσθημα ευφορίας και το αίσθημα της ανιδιοτελούς αγάπης. Ταυτόχρονα όμως το ιδεατό είναι ένα επίπεδο στο οποίο επικρατεί η προσωπικότητα του ανθρώπου και συνεπώς το σφάλμα. Στα υποεπίπεδα του ιδεατού υπάρχουν και λανθασμένες αντιλήψεις. Αυτές προκύπτουν από τις κατώτερες επιθυμίες και εκφράζονται στο ιδεατό ως προκαταλήψεις.

Στο πρώτο υποεπίπεδο, το οποίο είναι το κατώτερο υποεπίπεδο στο ιδεατό, υπάρχει το αίσθημα της αγάπης που δημιουργείται ανάμεσα στα άτομα μιας οικογένειας και ανάμεσα σε φίλους. Σε αυτό το υποεπίπεδο βρίσκονται όσοι δεν έχουν αναπτυχθεί πνευματικά και διανοητικά, αλλά έχουν ισχυρό αίσθημα αγάπης για την οικογένεια και τους φίλους τους. Οι σκέψεις που υπάρχουν σε αυτό το επίπεδο είναι ασθενείς και ασαφείς.

Το δεύτερο υποεπίπεδο του ιδεατού περιλαμβάνει όσους εκφράζουν το αίσθημα της αγάπης και αφοσίωσης που πηγάζει συνήθως από τη θρησκεία. Σε αυτό το υποεπίπεδο βρίσκονται οι άνθρωποι που νιώθουν το αίσθημα της αγάπης για το Θεό ή κάποια συγκεκριμένη Θεότητα, ανάλογα με τη θρησκεία που πιστεύει. Το αίσθημα της αφοσίωσης είναι ανιδιοτελές, αλλά δεν υπάρχει κάποια σημαντική διανοητική ή πνευματική ανάπτυξη.

Πέρα από τη πίστη και την αφοσίωση στις παραδόσεις της κάθε θρησκείας, στο δεύτερο υποεπίπεδο βρίσκονται όσοι δεν κάνουν πράξη τα διδάγματα της θρησκείας. Λόγω αυτού δεν εξελίσσονται πνευματικά. Τέτοια άτομα είναι θρησκόληπτα και δεν κατανοούν πλήρως τη φιλοσοφία και τα διδάγματα της θρησκείας. Σε αυτή τη περίπτωση περιλαμβάνεται και η ειδωλολατρία, όπου θαυμάζεται η εικόνα του Θεού ή της Θεότητας αντί για αυτό που απεικονίζει ή συμβολίζει η εικόνα.

Η θρησκεία όμως δεν είναι απαραίτητη για να έχουμε πρόσβαση σε αυτό το υποεπίπεδο. Στο δεύτερο υποεπίπεδο συναντάμε επίσης και ανθρώπους που είναι υλιστές, άθεοι και αγνωστικιστές. Δεν ακολουθούν δηλαδή τις παραδόσεις και τα λεγόμενα κάποιας συγκεκριμένης θρησκείας. Αυτοί έχουν το αίσθημα της αγάπης για τα κοντινά τους πρόσωπα και εκφράζουν μια ανιδιοτελή αφοσίωση που τους παροτρύνει να προσφέρουν σε αυτά. Αυτή η ανιδιοτέλεια που εκφράζεται μέσα από τις σκέψεις τους είναι που τους ανυψώνει στο δεύτερο υποεπίπεδο.

Το τρίτο υποεπίπεδο του ιδεατού έχει το χαρακτηριστικό της έκφρασης της ανιδιοτελούς αγάπης. Σε αυτό το υποεπίπεδο, ο άνθρωπος δεν σκέφτεται με ανιδιοτέλεια μόνο για τα κοντινά του πρόσωπα, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Προσπαθεί έμπρακτα να βοηθήσει την ανθρωπότητα με τον τρόπο του.

Αυτός ο τρόπος μπορεί να είναι δημιουργικός, δηλαδή οι περιπτώσεις που το άτομο κατασκευάζει, εφευρίσκει και δημιουργεί για τη κοινή ωφέλεια της ανθρωπότητας. Μπορεί να είναι ερευνητικός, όπως οι περιπτώσεις που κάποιος ανακαλύπτει, ερευνά και αναζητά μια πληρέστερη αντίληψη για τη πραγματικότητα. Μπορεί επίσης η ανιδιοτέλεια να εκφραστεί με τη μορφή φιλανθρωπίας. Μπορεί ακόμη να εκφραστεί με την έμπνευση ελπίδας, κουράγιου και τη μετάδοση ανώτερων ιδανικών σε μεγάλα πλήθη.

Στο τέταρτο υποεπίπεδο συναντάμε ανθρώπους που μέσα από το έργο τους προσπαθούν να βελτιώσουν την ανθρωπότητα. Θρησκευόμενα άτομα που είναι πραγματικά αφοσιωμένα στη θρησκείας τους με πνεύμα και σώμα. Συναντάμε ακόμη καλλιτέχνες που είναι αφοσιωμένοι στη τέχνη τους, δηλαδή άτομα που ακολουθούν μια τέχνη όχι για εγωιστικούς σκοπούς, αλλά για να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους και να τη μεταδώσουν στον κόσμο.

Το τέταρτο υποεπίπεδο, που αποτελεί το υψηλότερο υποεπίπεδο του ιδεατού επιπέδου, είναι η έμπρακτη έκφραση της ανιδιοτέλειας. Όσοι φτάνουν σε αυτό το επίπεδο έχουν αντιληφθεί το ρόλο τους μέσα στο σύνολο της ανθρωπότητας και λειτουργούν για τη βελτίωσή της.

Ένα τέτοιο άτομο μπορεί να πιστεύει σε Θεούς ή Θεότητες, όχι μόνο για τη λατρεία αυτών, αλλά για να διδαχτεί και να εξελιχθεί πνευματικά. Στο ανώτερο υποεπίπεδο του ιδεατού οι άνθρωποι μπορούν να λάβουν γνώση που θα τους οδηγήσει στη πνευματική ανέλιξη. Αυτή η πνευματική ανέλιξη θα διευκολύνει στην αντίληψης ενός μεγαλύτερου κομματιού της πραγματικότητας.

Στο τέταρτο υποεπίπεδο ανήκουν όσοι εξασκούν τη πνευματικότητα και το μυαλό τους για το κοινό όφελος. Για παράδειγμα ένας επιστήμονας που προσπαθεί να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, ένας γιατρός που ερευνά τη θεραπεία μιας ασθένειας, ένας μουσικός που προσπαθεί να δημιουργήσει μουσική με σκοπό να βελτιώσει τη τέχνη, ένας φιλόσοφος που προσπαθεί να ξεδιαλύνει πολύπλοκες έννοιες και προσπαθήσει να διαφωτίσει.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι στα τέσσερα υποεπίπεδα του ιδεατού επιπέδου κυριαρχεί το αίσθημα της ανιδιοτέλειας σε διαφορετικούς βαθμούς. Συνήθως η ανιδιοτέλεια πηγάζει από το αίσθημα της αγάπης και της αφοσίωσης. Το μέγεθος και η ένταση της ανιδιοτέλειας είναι που δημιουργεί το διαχωρισμό στα διάφορα υποεπίπεδα.

Αντίστοιχες είναι και οι διάφορες σκέψεις που υπάρχουν στα τέσσερα υποεπίπεδα. Με τις πιο ασθενείς και λιγότερο ανιδιοτελείς σκέψεις να βρίσκονται στο κατώτερο και τις πιο ισχυρές και ανιδιοτελείς στο υψηλότερο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s