ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Το Σύνταγμα, ως το κοινωνικό συμβόλαιο και τους νόμους στο αστικό, το δημόσιο, το ποινικό, το φορολογικό, το προνοιακό και λοιπά δικαια, πρέπει να το ανασυγκρότηση η κοινωνία των πολιτών, με γνώμονα το ελληνικό αξιακό σύστημα, την απλότητα και περιεκτικότητα των νομων, την απόδοση πραγματικής αληθούς δικαιοσύνης, με γνώμονα το κοινωνικό, εθνικό και ατομικό συμφέρον, την κοινωνική και ατομική αρμονία, την κοινωνική αλληλεγγύη, την οικονομική ανάπτυξη και αφθονία, την ατομική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική ελευθερια.

Την δικαιοσύνη πρέπει να την απονέμει η κοινωνία διά κοινωνικών δικαστικών θεσμών, εξώδικα και πρωτοβάθμια και οι δικαστές των ανωτέρων ορκωτών δικαστηρίων να είναι εκλεγμένοι από τον λαό, να είναι ανακλητοί, να λογοδοτούν στον λαό και να τηρούν πλήρη διαφάνεια, να είναι έντιμοι, δίκαιοι και νομομαθείς.

Οι εκκλήσεις του Δήμου η των πολιτών συγκροτούν ομάδες εξ αυτών διά να επιτελέσουν αυτό το έργο του καθορισμού του νομικού δικαιου και της απονομής της δικαιοσύνης, διά ενός δημοσιου εποικοδομητικού διαλογου, ώστε το αποτέλεσμα να είναι μια πλειοψηφική συναπόφαση στις εκκλησιες των πολιτών.

Η εγκληματικότητα και η παρανομία πρέπει κατά κανόνα να προλαμβάνονται και να ελαχιστοποιούνται, να μην αφήνονται κατά δύναμιν καν να εκδηλώνονται, να καταπολεμούνται εν τη γενέσει τους και κατά εξαίρεσιν να καταστέλλονται, και οι εγκληματίες και παράνομοι να αδρανοποιούνται και να παιδαγωγούνται κατά τρόπον που να ελαχιστοποιείται η υποτροπή. Παθολογικοί εγκληματίες πρέπει να απομακρύνονται παντελώς από την κοινωνία.

Για να επιτευχθούν αυτά πρέπει να εκπληρωθούν προϋποθέσεις, ήτοι να φτιάξει ο λαός το σύνταγμα κοινωνικό συμβόλαιο του και τους νόμους του. Να δίδει η κοινωνία στους πολίτες της παιδεία δικαίου και συνειδητότητα δικαιοσύνης, να δομήσει την κοινωνία με το ορθό αξιακό σύστημα και να αποτρέψει την άδικη και ασύμμετρη κατανομή του πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, της παιδείας και της πρόνοιας.

Στην Δημοκρατία υπάρχουν πέντε ανεξάρτητες εξουσίες και οι εγγυητές του συντάγματος.
1)Η εκτελεστική, 2)Η νομοθετική, 3)Η δικαστική, 4)Ο Δημοκρατικός Έλεγχος (περιλαμβάνει και τις διωκτικές αρχές), 5)Η εθνική νομισματική αρχή και ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ-ΟΠΛΙΤΕΣ, ΕΓΓΥΗΤΕΣ του σντάγματος και της ακεραιότητος της χώρας.
Γιά την δικαστική εξουσία λοιπόν, γίνονται δικαστικές εκλογές κάθε έξη χρόνια και οι πολίτες εκλέγουν τους δικαστές ΟΛΩΝ των βαθμίδων. Οι υποψήφιοι δικαστικοί, είναι πτυχιούχοι νομικής, διεξάγουν προεκλογική εκστρατεία και ψηφίζονται από μία και μοναδική λίστα στην οποία αναφέρονται τα ονόματά τους, χωρίς κομματικές επισημάνσεις.
Τέλος, να πούμε ότι οι πολίτες με συλλογή αριθμού υπογραφών έχουν την δυνατότητα, τοπικά ή πανεθνικά να ανακαλέσουν δικαστές από το αξίωμά τους, αν διαπιστώσουν ότι κάτι δεν πάει καλά.
Τις τελικές αποφάσεις, τις παίρνουν βέβαια οι ένορκοι=κληρωτοί πολίτες.
Οι ένορκοι ακούνε όλη την διαδικασία που γίνεται υπό την διεύθυνση των δικαστών και αποφασίζουν σύμφωνα με το περί δικαίου αίσθημά τους γιά το αθώος ή ένοχος ή γιά το ποιός έχει δίκιο. Οι δικαστές κατόπιν επιβάλλουν τις ποινές σύμφωνα με το νόμο

 

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ – ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ Οι νόμοι που διέπουν τις ανθρώπινες ψυχές είναι τρεις :

– Θείος Νόμος :Τον γνωρίζει ο Νους και τοποθετήθηκε από αυτόν μέσα στις νοήσεις των λογικώνψυχών και ανακαλύπτεται μέσα από την αλήθεια των εσωτερικών τους συλλήψεων. Ο νους λοιπόν μέσα στην σιωπή του ξεδιπλώνει και δίνει στην ψυχή τον θείο νόμοκαι, στρέφοντας το βλέμμα προς τις εντός του εαυτού του νοερές συλλήψεις, τον αναγνωρίζει εν τέλει αποτυπωμένο μέσα στην ψυχή προαιωνίως. Ο θείος νόμος είναι τροφή για την ψυχή όπως οι υλικές τροφές είναι για το σώμα. Οι ακάθαρτες ψυχές αγνοούν τον θείο νόμο.Ο θείος νόμος δεν μεταβάλλεται από τις συγκυρίες της τύχης διότι είναι ανώτεροςτης και ισχυρότερος από κάθε δύναμη. Δεν μπορεί να τον υπερβεί κανείς, ούτε και να τον περιφρονήσει μιας και ο άνθρωπος δεν έχει τίποτα που να είναι υπεράνω του νόμου αυτού.
– Νόμος Φύσης :

Ο νόμος της Φύσης διαρθρώθηκε από τον θείο νόμο. Προσδιορίζει την έκταση των αναγκών του σώματος και, υποδεικνύοντας τι είναι απαραίτητο για αυτές, επικρίνει την έφεση προς τα μάταια και περιττά. Παραβιάζεται από τους κενόδοξους ανθρώπους που τον αγνοούν επειδή αγαπούν υπερβολικά το σώμα και είναι προσκολλημένοι σε αυτό.

– Νόμος Εθνών και Πόλεων :
Είναι συμβατική ρύθμιση των αμοιβαίων κοινωνικών σχέσεων, στην βάση της γενικής παραδοχής των θεσπισμένων κανόνων. Υποτάσσεται στην σκοπιμότητα, καθώς διατυπώνεται με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την δύναμη της κυρίαρχης εξουσίας. Τιμωρεί όσους συλλαμβάνονται ως παραβάτες, αλλά δεν αγγίζει όσους κρύβονται, ούτε επίσης τιμωρεί τις εσωτερικές ανθρώπινες προθέσεις. Πρώτα λοιπόν πρέπει να καταλάβουμε τον νόμο της Φύσης και μετά να προχωρήσουμε προς τον θείο νόμο και τότε δεν θα φοβηθούμε τον γραπτό νόμο. Όποιος ακολουθεί την Φύση και όχι τις μάταιες αντιλήψεις είναι σε όλα αυτάρκης. Διότι μπροστά στο επαρκές για την Φύση κάθε απόκτημα είναι πλούτος, αλλά μπροστά στις απεριόριστες ορέξεις ακόμα και ο μεγαλύτερος πλούτος δεν είναι τίποτα.

Πορφύριος*-Επιστολή προς Μαρκέλλα 25-27

 

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
Κάθε νόμος πρέπει να υπακούει σε 5 ποιοτικά κριτήρια:

Αναγκαίος: Ο νόμος πρέπει να στοχεύει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα για το δημόσιο συμφέρον που η επίλυση του θα γίνει μέσω νομοθεσίας. (Αυτό είναι σε αντίθεση με τα εκάστοτε συμφέροντα που παραπονιούνται ή για προβλήματα που δε χρειάζονται νομοθετική λύση). Το πρόβλημα πρέπει να ορίζεται με πραγματικά και μετρήσιμα στοιχεία και όχι με συγκριτικά επίθετα όπως «λιγότερο», «περισσότερο» ή «χειρότερο».

Αποτελεσματικός: Η προτεινόμενη νομοθετική λύση πρέπει να λύσει το πρόβλημα που εντοπίστηκε, σύμφωνα με πολλαπλές ανεξάρτητες μελέτες (κυρίως όχι σύμφωνα με μελέτες από ειδικά συμφέροντα που μπορεί να επωφελούνται από το νόμο).

Αναλογικός: Ο προτεινόμενος νόμος δεν πρέπει να δημιουργεί χειρότερα προβλήματα από αυτά που φιλοδοξεί να λύσει. Ειδικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει πάντοτε να τηρούνται.

Βάση αποδεικτικών στοιχείων: Ο νόμος πρέπει να βασίζεται σε επιστημονικές, ανεξάρτητες, τεκμηριωμένες μελέτες και ποτέ σε δόγματα ή δοξασίες κάθε είδους.Να έχει βάση τα Δικαιώματα: Η αιτιολόγηση για κάθε νόμο πρέπει τελικά να απευθύνεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, και ποτέ σε δόγματα ή στην ηθική. Προηγούμενοι νόμοι που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια πρέπει να καταργούνται.

Ισονομία:
Ίση, δίκαιη και οριζόντια αντιμετώπιση των πολιτών σε όλους τους τομείς όπως Επιχειρηματικότητα, Φορολογία, Δικαιοσύνη και αλλα.
Απαιτούμε την εκ του μηδενός ανασύσταση της Ελληνικής δικαιοσύνης με γνώμονα τις αρχές του δικαίου και την εφαρμογή του σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας δίχως απολύτως καμία εξαίρεση, έτσι ώστε να βρίσκει εφαρμογή το άρθρο τους νέου συντάγματος «όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο». 

Κύρια γενεσιουργά αίτια της εγκληματικότητας και της παρανομίας είναι η ίδια η κοινωνία, επειδή είναι λανθασμένα δομημένη και θεσμοθετημένη, επειδή έχει λάθος αξιακό σύστημα, αρχές και στοχεύσεις, επειδή επιτρέπει την άδικη και ασύμμετρη κατανομή του πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, της παιδείας και της πρόνοιας.

Επειδή οι νόμοι δεν είναι δίκαιοι, αλλά ταξικοί και η δικαστική δικαιοσύνη ταξική, πολύ αργή και άδικη στην απονομή δικαιοσύνης. Επειδή το σύνταγμα η κοινωνικό συμβόλαιο και τους νόμους δεν τους έφτιαξε ο λαός με γνώμονα το κοινό συμφέρον και την δικαιοσύνη, αλλά κάποιοι νομομαθείς με γνώμονα τα ταξικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Επειδή ο πολίτης δεν έχει εκ της παιδείας του νομική γνωσιακή ωρίμανση και συνειδητότητα δικαίου και δικαιοσύνης.

Η εγκληματικότητα και η παρανομία όμως είναι και νομοτελειακό αποτέλεσμα της ατομικής μας διαστροφής και ανηθικότητας και πολλές φορές ψυχικής αρρώστιας μας, πολλές φορές δε εξαναγκασμός μας από ακραίες αδικίες και προκλητικές ενέργειες συμπολιτών μας

Του Δρ. Νίκου Γεωργαντζά*

 Οι δ’ εν ταις ευποροίαις, αν η πολιτεία διδώ την υπεροχήν, υβρίζειν ζητούσι και πλεονεκτείν

΄Οταν η πολιτεία δίνει την υπεροχή στην κυρίαρχο τάξι, η τελευταία επιζητεί να υβρίζει και να πλεονεκτεί

Αριστοτέλους Πολιτικά (1307α, 19-20)

 

 

 

 

 

 

 

9 thoughts on “ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

  1. Το δίκαιο λοιπόν αποτελεί αναγκαιότητα και οφείλει ο κάθε αρμόδιος, για την τήρησή του, δηλαδή αξιωματούχος αγώνα (διαιτητής, βοηθός, 4ος), να είναι καλός γνώστης του γράμματος και του πνεύματος των Κανόνων. Επιπλέον για να είναι δίκαιος, απαιτείται νηφαλιότητα, ψυχική ηρεμία, δηλαδή πλήρης κυριαρχία του λογικού πάνω στο θυμοειδές και επιθυμητικό μέρος της ψυχής. Το δίκαιο να είναι σύμφωνο με τον ορθό λόγο, τη λογική και γι αυτό δεν μπορεί κάποιος να είναι ακριβοδίκαιος εάν δεν επιβληθεί ο έλεγχος της λογικής πάνω στα συναισθήματα. Πχ αν ο διαιτητής φοβηθεί, αφού κι ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, μοιραία οι αποφάσεις του, απ’ εκείνη τη στιγμή, να μην έχουν λογική.

    Τόσο ο ελέγχων όσο και ο ελεγχόμενος οφείλουν να ενστερνίζονται το πνεύμα του δικαίου, όπως αυτό απορρέει από τους Κανόνες του Παιχνιδιού. Άλλωστε δίκαιος δεν είναι αυτός που αποφεύγει την αδικία φοβούμενος να μην τιμωρηθεί, αλλά αυτός που ενώ μπορεί, λόγω της εξουσίας του, ν’ αδικήσει, δεν το πράττει από επίγνωση και συναίσθηση του καθήκοντος.

    Και ο παίκτης οφείλει να υποτάσσεται στους κανόνες αυτούς, να υπακούει στις αποφάσεις των διαιτητών, ώστε οι σχέσεις του με τους εμπλεκόμενους του αγώνα (αντίπαλους, αξιωματούχους ομάδας, συμπαίκτες, φίλαθλους κλπ) να είναι ρυθμισμένες στον γνώμονα της ορθής αθλητικής συμπεριφοράς. Μην ξεχνάμε βέβαια και τον απλό άνθρωπο, που παρακολουθεί τον αγώνα, τον φίλαθλο. Όταν αυτός ο απλός άνθρωπος βλέπει κι αναγνωρίζει την αίσθηση του δικαίου και της αντικειμενικότητας- έστω και με τα σταθμά τα δικά του- γεννιέται μέσα του μια αγαλλίαση, μια ψυχική ευχαρίστηση που πάντα εκφράζονται με ωραία λόγια και κριτικές.

    Από την άλλη αν η δικαιοσύνη χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους που έχουν ισχύ- εξουσία, αλλά είναι στρεβλοί ή εγωιστές, τότε αυτή μεταβάλλεται σε μια βίαιη δύναμη, τυφλή που καταπατά δικαιώματα και δίκαια συμφέροντα ατόμων. Γι αυτό πολλοί πιστεύουν ότι η δικαιοσύνη, σε τέτοια περίπτωση, είναι η κυριαρχία του ισχυρότερου, με την έννοια που την αποτυπώνει από τα πολύ παλιά, ακόμα, χρόνια ο Θρασύμαχος ο Χαλκηδόνιος (φιλόσοφος, σύγχρονος του Σωκράτη) «δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο από το συμφέρον του δυνατού».

    Αλλοίμονο όμως αν το δίκαιο των αδυνάτων υποτάσσεται στα συμφέροντα των ισχυρών, τότε όλα γύρω αρχίζουν να βρωμάνε, να καταστρέφονται. Η πραγματική και όχι διαστρεβλωμένη από τους ανθρώπους, δύναμη του δικαίου απορρέει από το δόγμα: «Δίκαιος δεν είναι αυτός που είναι δυνατός, αλλά εκείνος που είναι ηθικός».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s